Ο θίασος των Χανίων «Μνήμη» οργανώνει (11/10, 7μμ. στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου - Μεγάλο Αρσενάλι), σε συνεργασία με το φιλοσοφικό περιοδικό «Gogito», ημερίδα με θέμα «Θέατρο και Φιλοσοφία». Εισηγητές θα είναι θεατρολόγοι, καθηγητές Φιλοσοφίας, αλλά και θεατρικοί συγγραφείς, ηθοποιοί και σκηνοθέτες, που «φιλοσοφούν» με τη σκηνική πράξη: Πέτρος Μάρκαρης, Χαρά Μπακονικόλα, Βασίλης Παπαβασιλείου, Στέλιος Βιρβιδάκης, Βάσω Κιντή, Μιχάλης Βιρβιδάκης.
 |
 |
 |
Εταιρεία Θεάτρου «Διά-θεσις»
Πόσο δύσκολο είναι να πεις σε κάποιον «σ’ αγαπώ»; Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις μια πρόταση γάμου; Πόσο δύσκολο είναι να χωρίσεις; Πόσο δύσκολο είναι να αναγγείλεις ένα θάνατο; Πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσεις με τους γονείς σου;
Το Φύλλο για Τυρόπιτα πραγματεύεται τη δυσκολία της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα στο σημερινό ανταγωνιστικό κόσμο. Δύο τυχαίοι και εκ πρώτης όψεως διαφορετικοί άνθρωποι σε μια τυχαία συνάντησή τους ανταλλάσουν τις εμπειρίες τους για τη δυσκολία της ανθρώπινης επαφής. Μέσα από μια ονειρική κατάσταση η διήγηση τους πραγματώνεται επί σκηνής, και ο θεατής βλέπει τους δυο ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε 10 διαφορετικά πρόσωπα που βιώνουν διαφορετικές σχέσεις.
Ταυτότητα της παράστασης
Συγγραφέας: Θανάσης Μαργαρίτης.
Σκηνοθεσία: Θανάσης Μαργαρίτης, Μαρία Καραμήτρη.
Ζωγραφική – Σκηνική Επιμέλεια: Γιώργος Φλέσσας.
Μουσική: Ορέστης Πήττας.
Επιμέλεια Φωτισμών: Χάρης Γεωργιάδης.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Θανάσης Μαργαρίτης και Εύα Νέδου. Φωνή off: Ιορδάνης Αϊβάζογλου
Πληροφορίες παράστασης
Ημερομηνίες: 18-19, 24-25-26, 31 Οκτωβρίου και 1-2 Νοεμβρίου 2008
Ημέρες: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή
Πού: Χώρος Τέχνης 3ος Όροφος, Καθολικών 4, Θεσσαλονίκη
Ώρα: 21:00
Εισιτήρια: 15 ευρώ, φοιτητικό 10 ευρώ
Πληροφορίες – Κρατήσεις : 2310 535747
Οι παραστάσεις του έργου «Ο Φιλόσοφος» θα δοθούν στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στο πλαίσιο των «Δημητρίων», σε σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, σκηνικά του Αγγελου Μέντη και φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
«Ο Φιλόσοφος» είναι το τρίτο κεφάλαιο από το μυθιστόρημα «Ιστορία των μεταμορφώσεων» του Γιάννη Πάντου, ο οποίος υπήρξε σύντροφος στη ζωή της Ρ. Πατεράκη. Με αυτό το one man show η ηθοποιός μάς μεταφέρει στην «τυραννισμένη συνείδηση του ύπατου των φιλοσόφων», Μ. Ψελλού, που έζησε στη διάρκεια της πιο πολυτάραχης και μελαγχολικής περιόδου του Βυζαντίου.
Ευδοκία Κακιούζη, Λένα Παπαληγούρα, Βασιλική Τρουφάκου: οι τρεις όψεις της Αλίκης, που εκπροσωπούν αντίστοιχα την καρδιά, το μυαλό και το σώμα τής ηρωίδας του Λιούις Κάρολ. |
«Νομίζετε ότι μπορεί να ζήσει ένας νέος σκηνοθέτης από μια και μόνο δουλειά για έναν ολόκληρο χρόνο;», λέει ο Β. Μαυρογεωργίου, εξηγώντας τη φετινή του εργασιοθεραπεία |
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κοντά στην κονσόλα, στο «Παλλάς» τη βραδιά της «πρώτης» της Μήδειας 2 (φωτο Ελένη Μπίστικα).Tης Eλενης Mπιστικα
Λακωνική όσο και ξεκάθαρη για το τι πρόκειται να δούμε η εξήγηση στο εξώφυλλο του προγράμματος που μας περίμενε στη θέση μας, στην «πρώτη» της Παρασκευής, 3 Οκτωβρίου 2008, στο «Παλλάς». Ήρθαμε να δούμε όχι τη μυθολογική Μήδεια των σχολικών χρόνων, ούτε τη Μήδεια το Ευριπίδη, τη Μήδεια - όπερα του Κερουμπίνι, ούτε τη Μήδεια του Πιερ Πάολο Παζολίνι με τη Μαρία Κάλλας. Είμαστε εδώ για την αποκάλυψη μιας νέας Μήδειας που απέχει από τη Μήδεια της πρώτης παράστασης από την Ομάδα Εδάφους – με Ιάσονα τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και την Αγγελική Στελλάτου Μήδεια, αλλά και από τη φεστιβαλική Μήδεια (1-5 Ιουνίου) στο Χώρο Η της Πειραιώς 260. Ηρθαμε γι’ αυτή τη Μήδεια, για την οποία ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αρνήθηκε να μιλήσει στους δημοσιογράφους, στη διάρκεια μιας πρόβας, με το σιβυλλικό εκείνο «θα κριθεί από το αποτέλεσμα».
Θορυβώδες, πολιτικοκαλλιτεχνικό το πλήθος έξω από το φωτεινό «Παλλάς» της κόκκινης μαρκίζας. Γεμάτο μέσα, επιφυλακτικό, μετά τα χαμόγελα και τις χαιρετούρες, το κοινό της πρεμιέρας, με μιαν αίσθηση προσμονής να αιωρείται στο αγαπημένο πάντα και ας άλλαξε χέρια αμφίβολα, κινηματοθέατρο της Αθήνας. Τα φώτα χαμηλώνουν, το Πάθος έρχεται με ένα θρόισμα από κρατημένες αναπνοές. Το γυμνό σκηνικό του Νίκου Αλεξίου με ξύλινα επίπεδα, καρέκλες μαύρες περιμένουν τον άγνωστο θίασο που θα το ζωντανέψει. Μόνο που θίασος δεν υπάρχει. Ολοι είναι θεατές ενός δράματος που γεννήθηκε από το Φως, τον Χρόνο, το ένστικτο, το σμίξιμο αρσενικού και θηλυκού, από την αγάπη που γίνεται θάνατος, όταν προδοθεί. Μόνη πρωταγωνίστρια η ξένη, η βάρβαρη βασίλισσα της Κολχίδας, η Γυναίκα που δίνεται στον έρωτα και στη μητρότητα για να γίνει ανάπηρη από τον αβάσταχτο πόνο μιας προδοσίας με στόχο εκείνη και τα δύο τοτέμ - παιδιά της. Τρεκλίζοντας μέσα στο αρχέγονο στοιχείο του νερού, το ίδιο που έφερε τους Αργοναύτες από την Ιωλκό στη μακρινή Κολχίδα για το Χρυσόμαλλο Δέρας, η Μήδεια, με πατερίτσες τις μαύρες καρέκλες - μάρτυρες της δυστυχίας της, προχωρεί στην εκδίκηση θερίζοντας τις ζωές του Ιάσονα, της βασιλοπούλας Γλαύκης. Τα κορμιά σωριάζονται άψυχα σαν σακιά, στο ματοβαμμένο νερό, για να τα σύρει με τα δόντια του ο Σκύλος - συνείδηση που δεν έλειψε στιγμή από τη σκηνή. Οπως και ο Φοίβος Απόλλων στο βάθος της σκηνής, άγαλμα με μαρμάρινη σάρκα, περιμένει να ’ρθει η στιγμή για να επέμβει. Να αγκαλιάσει την αιματοβαμμένη εγγονή του Μήδεια με το φόρεμα - όστρακο για να φύγουν στο σκοτάδι, πέρα από το θνητό και το πρόσκαιρο. Η σκηνή σκοτεινιάζει, το χειροκρότημα αντηχεί καταλυτικό, λυτρωτικό, ύστερα από τη σιωπή και την προσήλωση που ένωσε το ετερόκλητο κοινό της «πρώτης» σε ηχηρά «Μπράβο»! Για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου γελαστό, που πηδά πάνω στη σκηνή με τον Νίκο Αλεξίου, την Τίνα Παπανικολάου –αυτοί έμειναν από την εποχή της Ομάδας Εδάφους– και τους νέους συνεργάτες του, τον Αλέκο Γιάνναρο –φωτισμοί, COTI K. σχεδιασμός– σύνθεση ήχων, κοστούμια Θάνος Παπαστεργίου (μαζί με Δημήτρη Παπαϊωάννου), Γλυπτική, Νεκτάριος Διονυσάτος. Η μουσική - κολλάζ από οκτώ όπερες του Βellini, όπως και η ανθρώπινη κραυγή, το γρύλισμα του Σκύλου ήταν μαζί με το πάφλασμα του νερού, το αντίδοτο στην ένταση της σιωπής και του ερωτισμού. Ο μέγας παρών είναι πάντα ο Γιάννης Τσαρούχης, μόνιμη πηγή έμπνευσης του σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου και των συνεργατών του. Από ένα πίνακά του βγαλμένος ο αξιωματικός του ναυτικού με τις χρυσές επωμίδες Ιάσονας, από τα ναυτάκια του οι Αργοναύτες με βάδισμα στυλιζαρισμένο, σαν «Θέατρο Σκιών». Η «Μήδεια 2» παραμένει, σύλληψη και σκηνοθεσία, του Δημήτρη Παπαϊωάννου που υπογράφει το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό που παραμερίζει τον χορό και σβήνει τους χορευτές - ηθοποιούς από την ανθρώπινή τους υπόσταση. Ο Σερβετάλης είναι ο Σκύλος, η Ευαγγελία Ράντου είναι η Μήδεια, ο Γιάννης Νικολαΐδης με τα σκαρπίνια - βαρκούλες είναι ο Ιάσων, η Κατερίνα Λιόντου η Γλαύκη, ο Ηλιος –σαν από τη Ζωφόρο του Παρθενώνα– Φοίβος Παπαδόπουλος έχουν γίνει ένα με τον μύθο. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό το συναρπαστικό αποτέλεσμα, μεσολάβησαν οι πρόβες και η δαιμονιακή τελειομανία του Παπαϊωάννου. Δικό του και δικό τους το χειροκρότημα. Το ’χε πει ο Γιάννης Τσαρούχης, όταν τον γνώρισε 16χρονο μαθητή σε έκθεση ζωγραφικής του στη Βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Αθηνών: «Τόσο ταλέντο, τόσο νωρίς, με τρομάζει». Ο Δημήτρης θήτευσε κοντά του κι έτσι, μαθητής και δάσκαλος, συνεχίζουν.
«Σας άρεσε;» ρωτούσαν τους δίπλα τους οι συντροφιές φεύγοντας. «Σας άρεσε;». Απάντηση: Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει προχωρήσει. Μας αφήνει πίσω, αλλά όχι στο σκοτάδι.
Ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται σήμερα μια διημερίδα που ασχολείται με την τέχνη του ηθοποιού και είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Αγνής Μουζενίδου.
Η επιστημονική διημερίδα φιλοξενείται στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» στο Κεντρικό Κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών και στις διήμερες εργασίες της παίρνουν μέρος μελετητές του θεάτρου και της υποκριτικής τέχνης, πανεπιστημιακοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και θεωρητικοί του θεάτρου. Τίτλος της διημερίδας: «Ο ηθοποιός και η τέχνη της υποκριτικής: Θεωρία και Πράξη, Ιστορία και Προϊόν».
Οι Ελληνες ηθοποιοί και το συγγραφικό τους έργο τον 19ο αιώνα, οι ενδοξότεροι υποκριτές της αρχαιότητας και η τέχνη τους, η παράδοση των λαϊκών Ελλήνων ηθοποιών, ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν στη σκηνή και την οθόνη, η κατασκευή και η τροφοδότηση των μύθων των ηθοποιών μέσα από τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, η υποκριτική στο μελόδραμα, η ψυχή του ηθοποιού και τα «στεγανά» της θεωρίας, οι τεχνικές και οι κώδικες της υποκριτικής στο ραδιόφωνο, είναι μερικά από τα θέματα των εισηγήσεων. Οι συνεδρίες σήμερα ξεκινούν από τις 10 το πρωί.
Κι αυτό γιατί εκεί ο πολιτισμός αποτελεί εκτός από σοβαρό μορφωτικό κεφάλαιο και αποδοτικό οικονομικό μέγεθος. Αν λοιπόν θέλετε να ανανεώσετε τις θεατρικές σας προσλαμβάνουσες ή αν απλώς επιθυμείτε να αγγίξετε τη χρυσοπασπαλισμένη σαπουνόφουσκα από το star quality του Κέβιν Σπέισι, του Κένεθ Μπράνα, του Τζουντ Λο ή της Ζιλιέτ Μπινός και της Ελεν Μίρεν, δεν έχετε παρά να βρεθείτε εκεί που το χολιγουντιανό glam συναντά το παροιμιώδες βρετανικό φλέγμα.
Οι «American imports», όπως τους ονομάζουν οι φλεγματικοί Βρετανοί, είναι εδώ για να εξαργυρώσουν το ποιοτικό αντίβαρο των παχυλών αμοιβών τους στο Χόλιγουντ ερμηνεύοντας στη βρετανική πρωτεύουσα, αντί πινακίου φακής, πρωταγωνιστικούς -πάντα- αλλά όχι και τόσο glamourous θεατρικούς ρόλους.
Γεγονός, πάντως, που δείχνει να εκτιμά το θεατρικά εκπαιδευμένο λονδρέζικο κοινό το οποίο μεν λατρεύει να σνομπάρει τους χολιγουντιανούς ηθοποιούς, σπεύδει δε πάραυτα να τους αποθεώσει με την πρώτη ευκαιρία.
- «Ivanov» (Wyndham’s Theatre, 0844 482 5120)
Ο ομώνυμος τσεχοφικός ήρωας φέρει το όνομά του: Κένεθ Μπράνα. Ο Βρετανός ηθοποιός-σκηνοθέτης αναλαμβάνει σε αυτή τη διασκευή του Τομ Στόπαρντ το ρόλο του Ιβάνοφ, του άντρα που έχει χρεοκοπήσει οικονομικά και ψυχικά μέχρι που συναντά την ελπίδα και τον έρωτα στο πρόσωπο της κόρης ενός φίλου του. Οι Βρετανοί κριτικοί έχουν υποκλιθεί πλειστάκις στο ταλέντο του Μπράνα αλλά εδώ εξαίρουν όχι μόνο τις ερμηνευτικές επιδόσεις του έμπειρου ηθοποιού αλλά και τη σκηνοθεσία του Μάικλ Γκράντιτζ. Με το κοινό να χειροκροτά όρθιο στην πρεμιέρα, η κριτική έγραψε για «την ερμηνεία της χρονιάς» με τη σκηνοθεσία να είναι «ευχάριστα κωμική και συγκλονιστικά μελαγχολική». Ως τις 29/11.
- «in-I» (National Theatre - Lyttelton, 0207 452 3000)
Η Ζιλιέτ Μπινός συνεργάζεται με το χορογράφο-χορευτή Ακραμ Καν, τον οποίο είδαμε πέρσι στο Ηρώδειο με τη Σιλβί Γκιλέμ, σε αυτό το «σέξι χοροθέατρο για τη μοναξιά και τη βία των ανθρώπινων σχέσεων», όπως το περιγράφει το «Time Out». Και τα νέα είναι ότι ναι, η Μπινός χορεύει και ο Καν χρησιμοποιεί πρόζα για να εκφραστεί αλλά είναι φανερό πως και οι δύο βρίσκονται εκτός οικείων υδάτων. Ως τις 20/10.
- «Rain Man» (Apollo Theatre, 0844 412 4658)
Η γνωστή ταινία με τον Τομ Κρουζ στο ρόλο του Τσάρλι Μπάμπιτ αποτελεί το ντεμπούτο του Τζος Χάρτνετ στο West End. Ο νεαρός ηθοποιός, που έγινε γνωστός από τις ταινίες «Πέρλ Χάρμπορ» και «Μαύρη Ντάλια», ακολούθησε το δρόμο αρκετών Αμερικανών συναδέλφων του προς το θεατρικό Λονδίνο και την ερμηνευτική καταξίωση. Στο ρόλο του αυτιστικού αδερφού του, Ρέιμοντ, ο Βρετανός καταξιωμένος ηθοποιός Ανταμ Γκόντλεϊ. Ως τις 20/12.
Προσεχώς
- «Hamlet» (Wyndham’s Theatre, 0844 482 5120)
Η προπώληση εισιτηρίων ανοίγει μέσα στον Οκτώβριο παρότι η πρεμιέρα είναι στις 3 Ιουνίου 2009. Και είναι λογικό όταν το σαιξπηρικό ρόλο-φετίχ του νεαρού Δανού πρίγκιπα θα ερμηνεύσει ο πολύς Τζουντ Λο. Ο Βρετανός ηθοποιός μπορεί να καταξιώθηκε στο Χόλιγουντ αλλά δεν είναι νέος στο θεατρικό σανίδι, καθώς είχε λάβει εξαίσιες κριτικές για την ερμηνεία του στα «Δρ Φάουστους» και «Κρίμα που είναι πόρνη». Οι παραστάσεις του «Αμλετ» αναμένεται να κάνουν sold out από τις πρώτες κιόλας μέρες. Προπαραστάσεις από 29/05/09. Θα παίζεται ως τις 22/08/09.
- «The Cherry Orchard» & «The Winter’s Tale» (Old Vic Theatre, 0870 060 6628)
Ο Σαμ Μέντες του ΒΑΜ (Brooklyn Academy of Music) της Νέας Υόρκης και ο Κέβιν Σπέισι του Old Vic του Λονδίνου ενώνουν τις δυνάμεις τους στο επονομαζόμενο «The Bridge Project», μια θεατρική γέφυρα ανάμεσα στο Broadway και το West End. Αυτή την περίοδο ο Σαμ Μέντες (σκηνοθέτης του «American Beauty») δουλεύει πάνω σε ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα που ενώνει θεατρικά το «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ με τη σαιξπηρική «Χειμωνιάτικη ιστορία» σε διασκευή Τομ Στόπαρντ.
Το καστ θα αποτελείται από Αμερικανούς και Βρετανούς ηθοποιούς, ανάμεσα στους οποίους θα είναι ο Σάιμον Ράσελ Μπίιλ και ο Ιθαν Χοκ. Λέτε να είναι αυτή η παράσταση του «Bridge Project» για την οποία μας μιλούσε την περασμένη Κυριακή ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργος Λούκος; Πρεμιέρα: Μάιος 2009.
- «Phaedra» (National Theatre- Lyttelton, 0207 452 3000)
Η πρώτη θεατρική εμφάνιση της Ελεν Μίρεν μετά το Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για τη «Βασίλισσα» θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας στη σκηνή Λίτελτον. Η Μίρεν, που έχει να πατήσει στο θεατρικό σανίδι εδώ και έξι χρόνια θα ακολουθήσει τις σκηνοθετικές οδηγίες του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού και σκηνοθέτη Νίκολας Χάιτνερ στη διασκευή του κλασικού έργου του Ρακίνα από τον Τεντ Χιουζ.
Πρεμιέρα: Ιούνιος 2009.
Μπορεί να βρίσκεται σε καλλιτεχνικό οργασμό -έχει τελειώσει τα γυρίσματα της ταινίας «Ο Ηλίας του 16ου», ξεκίνησε παραστάσεις στον «Μπακαλόγατο», κάνει πρόβες στο «Ηβη» και στο έργο «Στις κουζίνες» και κάνει και πρεμιέρα στη σειρά «Λάκης ο γλυκούλης»- αυτό δεν σημαίνει όμως και ότι... κωφεύει σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αντιθέτως, οργίζεται κι επαναστατεί - «αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας» λέει με ένταση.
«Να επαναστατήσουμε, να ορθώσουμε το ανάστημά μας, να βγούμε στους δρόμους, να καταδικάσουμε τα κακώς κείμενα και την απόλυτη ξεφτίλα που πρωταγωνιστεί στην καθημερινότητά μας! Γιατί, το βλέπεις και εσύ, το βλέπουμε όλοι μας πεντακάθαρα ότι ζούμε την απόλυτη... ξεφτίλα πια!».
«Είναι αληθινά σκανδαλώδες να αφήνουν εκτός Επιδαύρου και Ηρωδείου καλλιτέχνες όπως ο Φιλιππίδης, ο Μπέζος, που έχουν την ψήφο του ελληνικού λαού, είναι τραγικό να αγνοείται η λαϊκή ετυμηγορία!» μου έλεγαν τις προάλλες σε συνέντευξή μας οι Ρέππας - Παπαθανασίου. Λέω να ξεκινήσουμε από αυτό...
Ξέρεις, έχουν οργιστεί πολλοί από όλο αυτό το «σκηνικό» που έχει στηθεί στο Φεστιβάλ - «αυτιστικό» το χαρακτήρισαν οι δύο τους και βρίσκω εξαιρετική τη θέση τους!- που δίνει... χώρο σε ξένους κάθε καρυδιάς, οι οποίοι και παντελή άγνοια έχουν στον χώρο του αρχαίου δράματος και έρχονται να... φτύσουν το ελληνικό θέατρο, με ανήκουστη θρασύτητα. Ηρθε ο «πολύς» Βασίλιεφ, έκανε απρεπέστατες-προκλητικότατες δηλώσεις και το αποτέλεσμα της δουλειάς του -του... ειδήμονα του χώρου!- ήταν τέτοιο, που το κοινό έφτασε να γιουχάρει.
Σε τέτοιο σημείο το έφτασαν οι... ειδήμονες που ήρθαν να μας... ανοίξουν τα μάτια! Υπάρχει θυμός από τους θεατές για όλο αυτό το πολύ πειραγμένο μενού που είδαν φέτος στο Φεστιβάλ και από την άλλη υπάρχει και θυμός των ανθρώπων της τέχνης για όλο αυτό το αυτιστικό παιχνίδι που παίζεται εις βάρος μας και εις βάρος του κοινού.
Θύμωσαν όλοι, όπως και οι Ρέππας - Παπαθανασίου, που τους ευχαριστώ θερμά για τη δήλωσή τους. Δεν είμαστε φίλοι, δεν είχαν κανένα λόγο να βγούνε να με υπερασπιστούν. Και το λέω αυτό γιατί πολλοί μπορεί να υποθέσουν ότι το έκαναν λόγω φιλικής ή άλλης διαπλεκόμενης σχέσης μας. Δεν συνεργαζόμαστε, δεν κάνουμε παρέα, δεν είναι κολλητοί μου. Υπερασπίστηκαν -μέσω εμού και του Μπέζου που ανέφεραν ενδεικτικά- τους καλλιτέχνες που αγαπάει και που στηρίζει ο κόσμος, δίνοντας απλόχερα την ψήφο του, οι οποίοι μένουν εκτός, για να υποστηριχτεί μια ξενομανία!
Μοιάζεις οργισμένος. Εχει φτάσει το αίμα στο... κεφάλι σου!
Είμαι ενοχλημένος και θυμωμένος που με αφήνουν εκτός και μου στερούν το δικαίωμα να κάνω Αριστοφάνη. Αλλά να σου πω κάτι; Εγώ θα τη βρω την άκρη - κι όχι μόνο εγώ... Γιατί με στηρίζει το κοινό - μας στηρίζει το κοινό. Κι έπειτα από χρόνια που εμείς θα συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία, οι... άλλοι, οι «εγκέφαλοι» που μας αφήνουν εκτός με προκλητικότατο τρόπο, δεν θα υπάρχουν. Το ταλέντο βρίσκει τον δρόμο του, μου έλεγεο δάσκαλός μου ο Κάρολος Κουν! Οσα εμπόδια κι αν μπούνε...
Και είναι μότο ζωής αυτό! Δεν με στήριξε κανείς, δεν είχα πλάτες, δεν είχα περιουσία από πίσω μου, δεν με επέβαλε κανείς. Πάλεψα, έδωσα μάχες, βρήκα ανθρώπους που πίστεψαν στις δυνατότητές μου - από τον Κουν, τον Παπαβασιλείου, μέχρι τον Νίκο Κούρκουλο, που ήταν γενναιόδωρος όσο κανείς!
Τον βρίσκεις τον δρόμο σου άμα το θελήσεις και το παλέψεις με ψυχή. Και μαθαίνεις να ξεπερνάς τα εμπόδια - όποια και αν είναι αυτά, όσο καλά και αν τα στήνουν κάποιοι. Κατάλαβες;
Γίνονται μεγάλες αδικίες. Και αυτό με θυμώνει πάρα πολύ...
Με θυμώνει επίσης που η πολιτεία αδιαφορεί τόσο για τον πολιτισμό. Με θυμώνουν οι πολιτικές ρεμούλες, η διαπλοκή η οποία πρωταγωνιστεί παντού γύρω μας! Οπως με θυμώνει η ξεφτίλα με το φορολογικό, το μαχαίρι που βάζουν στον λαιμό μας, η ανεργία, το ασφαλιστικό που μόνο ασφάλεια δεν σου προσφέρει, τα μέτρα λιτότητας, οι μισθοί πείνας. Μέχρι τώρα δεν μιλούσα. Πίστευα ότι ο καθένας πρέπει να μιλάει μέσα απ τη δουλειά του και να μην έχει άποψη επί παντός επιστητού. Ομως επαναστατώ, πνίγομαι, όπως οι περισσότεροι.
Δεν μιλάμε και... πατάνε σε αυτό κάνοντας νέα... εγκλήματα...
Ακριβώς! Ας μιλήσουμε λοιπόν! Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αφού δεν έχουν τσίπα, ας τους ξεμπροστιάσουμε πιο πολύ. Μείναμε απαθείς και το πληρώνουμε. Φτάνει λοιπόν!
Ας επαναστατήσουμε γιατί παράγινε αυτή η ξεφτίλα πλέον...
Οδεύουμε προς τον γκρεμό κι αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, θα... γκρεμοτσακιστούμε! Γίνονται τέρατα γύρω μας. Τέρατα!
Με το θέμα του Βατοπεδίου θα έχεις ενοχληθεί φαντάζομαι, έτσι;
Δεν έχω ενοχληθεί, έχω φρικάρει όπως όλοι μας! Πρέπει να προσφέρει η Εκκλησία, πρέπει να βοηθά, να στηρίζει το ποίμνιό της, όχι να φτιάχνει περιουσίες, να ανταλλάσσει γη και να κάνει αγοροπωλησίες! Να την κάνουν τι οι καλόγεροι τη γη;
Το μότο όλων μας πρέπει να γίνει το «Επαναστατήστε» λες;
Επαναστατήστε και... ρίξτε τους στα αυτιά! Μήπως και καταλάβουν! Και πριν πάτε στην κάλπη μετρήστε σωστά τα πράγματα. Γιατί όταν δεν τα μετράς, την πληρώνεις ανάλογα!
Δεν με στήριξε κανείς, δεν είχα πλάτες, δεν είχα περιουσία από πίσω μου, δεν με επέβαλε κανείς
Παράλληλα είσαι ο «Λάκης ο γλυκούλης» στο «Μega», φέτος.
Είμαι ευτυχής που υπάρχω σε δουλειές που με εκφράζουν. Με το που διάβασα το σενάριο της σειράς, ενθουσιάστηκα και είπα αμέσως το ναι. Ο Λάκης που «ντύνομαι» σε αυτή είναι ένας άνθρωπος που η ζωή δεν του έχει φερθεί γενικά και με τον καλύτερο τρόπο. Σε όλη του τη ζωή οι συγγενείς του τον εκμεταλλεύονταν και οι φίλοι του τον κορόιδευαν. Η δε γυναίκα του, η οποία θεωρεί ότι έκανε μεγάλο λάθος που τον παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια μαζί του, αρχίζει σιγά σιγά να διεκδικεί το δικαίωμά της να κάνει τη «μεγάλη» ζωή. Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται όταν ο πατέρας του δεν τον συμπεριλαμβάνει καν στη διαθήκη του και ο αδελφός του δεν του δίνει τελικά τίποτα από την τεράστια περιουσία. Ο Λάκης νιώθει ότι τίποτα πια δεν είναι όπως πριν και αποφασίζει να ξεκινήσει από το μηδέν... Δίνει σάρκα και οστά στα όνειρά του, μέσα από σπαρταριστές καταστάσεις και από ανατροπές.
Σατιρίζει την αστική τάξη
Μίλησέ μου για το έργο του Εϊκμπορν που ανεβάζεις στο Ηβη.
Το έργο -μια κλασική κωμωδία με εξωφρενικούς χαρακτήρες- σατιρίζει αμείλικτα την αστική τάξη, τις συζυγικές και τις κοινωνικές σχέσεις, τις προσπάθειες των ηρώων μας να ανελιχθούν επαγγελματικά. Και επειδή τα καλύτερα πάρτι, ως γνωστόν, γίνονται «Στις Κουζίνες», το έργο διαδραματίζεται ολόκληρο στις κουζίνες τριών ζευγαριών. Παραμονή Χριστουγέννων, πέρσι: στην κουζίνα ενός αγχώδους εμπόρου και της μανιώδους με την καθαριότητα συζύγου του.
Το μόνο που θέλουν οι δυο τους είναι να πετύχουν επαγγελματικά και να ανέλθουν κοινωνικά. Οργανώνουν στο σπίτι τους πάρτι, για να διασκεδάσουν έναν γυναικά αρχιτέκτονα και την εξαρτημένη από χάπια σύζυγό του και ένα ανώτατο τραπεζικό διευθυντικό στέλεχος με τη σνομπ γυναίκα του. Παραμονή Χριστουγέννων, φέτος: στην κουζίνα του αρχιτέκτονα. Η σύζυγός του Εύα προσπαθεί συνεχώς αλλά ματαίως να αυτοκτονήσει... Παραμονή Χριστουγέννων, του χρόνου: στην κουζίνα του ανώτατου τραπεζικού στελέχους. Πολλά έχουν αλλάξει, καριέρες έχουν γκρεμιστεί, όλα έχουν ανατραπεί, αλλά το πάρτι ξεκινά και τελειώνει πάντα «Στις Κουζίνες». Είναι πολύ δυνατό έργο, που... φωτίζει την τρέλα μας να πετύχουμε και να καταξιωθούμε, χάνοντας την ουσία της ίδιας της ζωής μας...
Το έργο του Αλαν Εϊκμπορν «Στις κουζίνες» ανεβαίνει στις 23 Οκτωβρίου στο θέατρο «Ηβη», σε διασκευή-σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Κατερίνας Παπανικολάου, φωτισμούς Ελευθερίας Ντεκώ. Παίζουν Τάσος Χαλκιάς, Ράνια Σχίζα, Ζέτα Μακρυπούλια, Σοφία Παυλίδου, Χρήστος Πλαϊνης και Αργύρης Αγγέλου.
«Ο Ηλίας του 16ου» και ο «Μπακαλόγατος»
Ο Ηλίας του 16ου ξαναζωντανεύει στο πανί, πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του μεταφορά στον κινηματογράφο...
Είναι λατρεμένο έργο του ισχυρότατου διδύμου Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου, είναι λατρεμένη η πρώτη εκδοχή με τους Χατζηχρήστο - Βέγγο και ήταν θαυμάσια η ιδέα του ριμέικ του, πάνω στο οποίο δουλέψαμε με τον Νίκο Ζαπατίνα και όλη τη γερή ομάδα των ηθοποιών - Τσαλταμπάσης, Μπαζάκα, Μανέ, Αποστολάκης, Αντωνίου, Κωστής, Μεντή, Μουτούση, Ματίκα...
Τη διασκευή του σεναρίου έκανε η Κάτια Κισσονέργη και η υπόθεση έχει να κάνει με τον Ηλία, τον Θωμά και τον Βαγγέλη, τρία γκαρσόνια, που ναι φιλαράκια, οι οποίοι πάνω στην απόγνωσή τους που τους κυνηγάνε δάνεια, ασφάλειες, κάρτες κλπ. παίρνουν την απόφαση να κλέψουν τον κυρ Λάμπρο, ιδιοκτήτη καφετέριας, ενεχυροδανειστή και κλεπταποδόχο. Τη διάρρηξη θα κάνει ο Θωμάς, ενώ ο Ηλίας, ντυμένος αστυφύλακας, θα φυλάει τσίλιες απέξω... Από εκεί και πέρα ξεκινά μια απίστευτη «τρέλα», με ανατροπές και κωμικές εξελίξεις που «απογειώνουν» το έργο!
Η παραγωγή της ταινίας υπογράφεται από την «Οdeon», τη «Φίνος Φιλμ» -που ξαναμπαίνει στην παραγωγή-, την «Ανωση», το «Μega», τη «Νova», τη «Cl Ρroduction», την «Εms», τη «Filminmind»...
Η πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει στις 27/11.
Το ότι «ντύνεσαι» ρόλο που έπαιξε ο Κώστας Χατζηχρήστος, όπως συμβαίνει και με τον «Μπακαλόγατο» που πάει δεύτερη χρονιά στο «Μουσούρη», σε γεμίζει με άγχος;
Οχι, γιατί δεν βγαίνω να... αναμετρηθώ με τον Χατζηχρήστο -θα ήταν κουτό και ανόητο από μέρους μου!- αλλά να δώσω σάρκα και οστά σε έναν ήρωα που αγαπήσαμε όλοι μας πολύ.
Το ότι ο «Μπακαλόγατος» έσπασε ταμεία και πήρε θερμές κριτικές από κοινό και ειδήμονες θα σε γεμίζει μεγάλη χαρά...
Χαρά και ευτυχία, γιατί το στοίχημα ήταν πολύ δύσκολο μα και παράτολμο! Οταν κάνεις όμως κάτι με σεβασμό και αγάπη, δεν μπορεί παρά να το εισπράξει το κοινό και να σε στηρίξει!
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Ο «Μπακαλόγατος» των Χρήστου-Γιώργου Γιαννακόπουλου παίζεται στο θέατρο «Μουσούρη», σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ. Παίζουν οι Πέτρος Φιλιππίδης, Τάσος Κωστής, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Λέφας, Γιάννης Δεγαϊτης, Σπύρος Πούλης, Θάλεια Ματίκα, Αλίνα Κοτσοβούλου, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ειρήνη Τσιάρη και Θανάσης Τσαλταμπάσης.
Ο Γρηγόρης Βαλτινός πρωταγωνιστεί στην κωμωδία «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» Επέλεξε να είναι απών από το θέατρο τα τελευταία τρία χρόνια - ήταν όμως παρών στη μικρή οθόνη. Επιστρέφει με μια κωμωδία από αυτές που ξέρει καλά, την οποία διασκεύασε και σκηνοθετεί, όχι πια στο Λαμπέτη (που άλλαξε χέρια) αλλά στο Βρετάνια της οδού Ακαδημίας. Ο Γρηγόρης Βαλτινός παρουσιάζει το έργο του Νόελ Κάουαρντ «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» (που ανέβασε προ 25ετίας ο Αλέκος Αλεξανδράκης) και υποδύεται έναν μεγάλο σταρ του θεάτρου στον οποίο συγκεντρώνονται όλα τα ελαττώματα των ανδρών. «Εγωιστής, εγωκεντρικός, ματαιόδοξος, ερωτικά άπληστος, σατράπης, ψώνιο και ανώριμος, που θέλει να διατηρήσει την παιδικότητά του. Μόνο που κάποια στιγμή η τέχνη και η ζωή τον καλούν να μεγαλώσει και εκείνος αρχίζει να βιώνει τις συνέπειες».
Για τον Γρηγόρη Βαλτινό η τριετής απουσία από το σανίδι ήταν μια συνειδητή και καθαρά επαγγελματική επιλογή - «ήθελα να είμαι έντιμος απέναντι στο θέατρο» -, στην οποία όμως έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι επί είκοσι πέντε χρόνια έπαιζε διαρκώς. «Θέλησα να δω τα πράγματα από μακριά, να σκεφθώ, να μελετήσω, να διαβάσω, να δω θέατρο, να ταξιδέψω». Πιστεύει ότι επιστρέφει πιο ώριμος, ενώ η ανασφάλεια δεν ήταν από τα πράγματα που τον απασχόλησαν αυτές τις περίπου χίλιες ημέρες εκτός σκηνής. «Νιώθω ασφαλής με τον εαυτό μου και νιώθω ότι έχω την αγάπη του κόσμου. Το έχω κατακτήσει αυτό». Γιατί όμως επιστρέφει με κάτι αναμενόμενο, γιατί δεν θέλησε να προτείνει κάτι άλλο στο κοινό; «Το ξέρω ότι δεν εκπλήσσει η επιλογή μου. Αλλά δεν ήθελα να εκπλήξω κανέναν. Ηθελα να ξεκινήσω συμβατικά, να ακούσω ξανά γέλια στο θέατρο, να συστηθώ στο πλατύ κοινό σε έναν καινούργιο χώρο, να επιλέξω μια κλασική κωμωδία, μέχρι να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να πάμε σε μια νέα πορεία. Είναι τόσο στενάχωρη εποχή για όλους μας...». Παρ' όλα αυτά, προβληματίστηκε: «Μήπως έπρεπε να αρχίσω βαρύγδουπα, με έργα προβληματισμού; Αλλά μετά σκέφθηκα ότι σε κάθε αρχή πρέπει να είμαστε τρυφεροί, προσεκτικοί, ευχάριστοι». Και να ρισκάρουμε λιγότερο ενδεχομένως. «Ναι. Να νιώσουμε περισσότερη ασφάλεια ρισκάροντας λιγότερο» επαναλαμβάνει.
Ο Γρηγόρης Βαλτινός παραδέχεται πόσο δύσκολα βρίσκει κανείς έργο σήμερα: «Κάθε χρόνο το βάσανο είναι μεγάλο. Οταν κινείσαι στον χώρο του μη επιχορηγούμενου θεάτρου, όταν κινείσαι στον χώρο τού "ανοίξαμε και σας περιμένουμε", όταν είσαι ένας ηθοποιός που σέβεται το κοινό και τον εαυτό του - όσο τετριμμένη και αν είναι η έκφραση -, όταν γνώμονάς σου είναι η αισθητική, η αξιοπρέπεια και η ποιότητα, το αποτέλεσμα πρέπει να περιέχει ένα έργο που να ενδιαφέρει το κοινό, σε μια μεγάλη παραγωγή, που πρέπει να κόβει εισιτήρια, να κινείται από ένα επίπεδο και πάνω, να έχει ρόλους για καλούς ηθοποιούς. Ακόμη και τις μισές προδιαγραφές από όσες ανέφερα να ψάχνεις, έργο για του χρόνου δεν βρίσκεις!». Και επισημαίνει ότι, εκτός από τα γνωστά κλασικά έργα, που είναι λίγα και παίζονται συχνά, δεν γράφονται καινούργια έργα - «κι αν υπάρξουν, πέφτουν όλοι πάνω τους. Οταν λοιπόν με ρωτούν αν θέλω να παίξω "κάτι άλλο", απαντώ ότι αυτή τη στιγμή, πέραν των γνωστών κλασικών, δεν έχω ένα έργο το οποίο να θέλω να παρουσιάσω στο κοινό». Και συνεχίζει: «Μέσα από αυτές τις συνθήκες έπαιξα Αντρέγεφ, Τσέχοφ, Τουργκένιεφ, Ευριπίδη, Σοφοκλή, Μίλερ, Οντέτς, Αλμπι, Αρτσερ, Μάργκιουλις, Ο' Νιλ, Τενεσί Γουίλιαμς, Σνίτσλερ. Αν όμως μπορούσα να απαλλαγώ από τις ευθύνες και τη συντήρηση ενός μεγάλου κεντρικού εμπορικού θεάτρου, θα ήθελα να βρεθώ σε ένα κρατικό ή επιχορηγούμενο θέατρο και να παίξω κάποια πράγματα που δεν μπορώ να κάνω αλλού. Αλλά, αν ήταν μία από αυτές τις παραστάσεις που βλέπω να κακοποιούνται και να βιάζονται οι συγγραφείς είτε στην Επίδαυρο είτε στο Εθνικό είτε στο επιχορηγούμενο, θα προτιμούσα να βγω στο Δελφινάριο - ένα θέατρο που έχει το στίγμα του. Διότι με το άλλοθι της ποιότητας γίνονται διάφορα».
Το βρήκαν, το θαυμάσαμε, έγιναν οι απαραίτητες ανακοινώσεις από επίσημα χείλη και έκτοτε... τίποτε. Φεβρουάριο του 2007 ένα σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα κέρδιζε τα φώτα της δημοσιότητας - και όχι μόνο στην Ελλάδα - διότι δεν ανακαλύπτεται κάθε ημέρα ένα αρχαίο θέατρο, πόσο μάλλον αυτό στον Δήμο Αχαρνέων! Κατανοητές λοιπόν οι θριαμβολογίες από την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού αλλά ένα θέατρο δεν περιλαμβάνεται στα στενά όρια ενός οικοπέδου. Εχει εκτάσεις και προεκτάσεις. Με λίγα λόγια, οι 15 βαθμίδες που αποκαλύφθηκαν - και μάλιστα μόνο κατά ένα μέρος τους - δεν αποτελούν το όλον. Και αν η σκηνή του θεάτρου βρίσκεται κάτω από το οδόστρωμα της οδού Σαλαμίνος - άντε να καταργήσεις τον δρόμο -, ένα άλλο μεγάλο τμήμα του εκτείνεται σε χώρο που μπορεί να απαλλοτριωθεί. Αρκεί βεβαίως να υπάρχει η βούληση από πλευράς υπουργείου Πολιτισμού. Για τα χρήματα δεν γίνεται θέμα. Σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, υπάρχει και αποθεματικό! (Τόσο που από το περίσσευμα θα δίνουν τώρα και σε άλλους φορείς.) Τέλος πάντων, υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα είναι απλό: Γιατί δεν απαλλοτριώνεται η έκταση στην οποία βρίσκεται το θέατρο; Ή μήπως η προστασία και διάσωση των αρχαιοτήτων δεν είναι το πρωταρχικό μέλημα του ΤΑΠΑ;
ΛΟΝΔΙΝΟ. «Τρελή σεξοκωμωδία» χαρακτήρισε ο σκηνοθέτης της Ντέιβιντ Ολντεν την όπερα Καλλιστώ που παίζεται από τη Βασιλική Οπερα στο Κόβεντ Γκάρντεν, την πρώτη του Πιέτρο Φραντσέσκο Καβάλι (1602-1676) που παρουσιάστηκε ποτέ εκεί, δάνειο από την Οπερα του Μονάχου όπου είχε ανέβει το 2005 με μεγάλη επιτυχία. Παρά το ερωτικό θέμα της ωστόσο, με τον Δία υπό τη μορφή της Αρτεμης να έχει λεσβιακή σχέση με τη νύμφη Καλλιστώ που απεχθάνεται τους άντρες και είναι αφοσιωμένη στη θεά, η κριτική διαφωνεί με αυτή την αντίληψη ως προς το νόημα του έργου. Ο Καβάλι, διαβάζουμε, επιζητούσε σ' αυτό το «αριστούργημά» του κάτι ανώτερο από την ξετσιπωσιά και «οδήγησε την όπερά του σε μεταφυσικές περιοχές όπου ο Ολντεν φαίνεται απρόθυμος να εισχωρήσει». Κατ' άλλη άποψη, η αργοπορία με την οποία εμφανίστηκε ο Καβάλι στην αναβίωση του μπαρόκ οφείλεται στο ότι του λείπει το υπαρξιακό βάθος τόσο του δασκάλου του Μοντεβέρντι όσο και του μεταγενεστέρου του Χέντελ. Το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται στην αίθουσα χορού ενός ξενοδοχείου της δεκαετίας του 1950 όπου η τραγουδίστρια Καλλιστώ (την υποδύεται η υψίφωνος Σάλι Μάθιους, φωτογραφία) διασκεδάζει τους κενταύρους και τις νύμφες της περιοχής. Αν και το έργο δεν διαθέτει άριες με τη συνήθη σημασία του όρου αλλά αποτελείται κυρίως από σχοινοτενή ρετσιτατίβα, η μουσική πλευρά του χαρακτηρίζεται «έξοχη» και άριστα ερμηνευμένη από τον μαέστρο Αϊβορ Μπόλτον.
ΠΑΡΙΣΙ. Παίζεται, δεν παίζεται; εξακολουθούν να αναρωτιούνται οι γάλλοι κριτικοί για τον Φαντάζιο του Αλφρέντ ντε Μυσέ (1810-1857). Μετά τις πρώτες αποτυχίες του στο θέατρο ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής είχε αποφασίσει να μην ξαναγράψει θέατρο για τη σκηνή παρά μόνο «για την πολυθρόνα», κατάλληλο δηλαδή για να διαβάζεται, αδιαφορώντας για το αν και πώς θα μπορούσαν να παρασταθούν αυτά τα έργα, στα οποία ανήκει και ο σπάνια παιζόμενος Φαντάζιο. Αφορμή για τον τωρινό προβληματισμό στάθηκε η παρουσίαση αυτής της παράξενης δίπρακτης κωμωδίας στην Comédie-Française σε σκηνοθεσία του ελληνικής καταγωγής Ντενί Πονταλιντές. Ο σκηνοθέτης φαίνεται ότι δεν κατόρθωσε να υπερβεί τις εγγενείς δυσκολίες του έργου, ενώ του προσάπτονται και άλλες αστοχίες, λ.χ. ως προς τη διανομή. Η ερμηνεία ανδρικών ρόλων από γυναίκες δεν είναι ασυνήθιστη για το θέατρο του Μυσέ: όχι μόνο η Σάρα Μπερνάρ είχε υποδυθεί τον Λορεντζάτσιο στο ομώνυμο έργο, αλλά και η Γκαμπριέλ Ρεζάν τον Φαντάζιο, για τον οποίο όμως η Σεσίλ Μπρυν της τωρινής παράστασης κρίνεται ακατάλληλη. Κολακευτικότερα είναι τα σχόλια για την Ελζμπέτ της Φλοράνς Βιαλά. Κατά τα άλλα πρόκειται για πλούσια παράσταση που φαίνεται ότι αξίζει να τη δει κανείς και μόνο για το θεαματικό της μέρος, στο οποία συμβάλλουν ιδιαίτερα τα κοστούμια του Κριστιάν Λακρουά. Στο ρεπερτόριο ως τις 15 Μαρτίου.
 |
Ο θίασος «Πράξη» επαναλαμβάνει (από 9/10) στο «Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας» το έργο «Φρίντα/ Φρίντα (Με το βλέμμα της Φρίντα)», που αναφέρεται στη Μεξικανή ζωγράφο Φρίντα Κάλο. Σκηνοθεσία Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ. Μετάφραση: Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ - Χρήστος Κωνσταντέλος. Σκηνικά - κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλος. Φωτισμοί: Τάσος Ζαφειρόπουλος. Μουσική: Ορέστης Καμπερίδης. Παίζουν (αλφαβητικά): Φωτεινή Παπαδόδημα, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Γιάννης Φίλιας.
Πρόκειται για ένα έργο σχόλιο πάνω σε πτυχές της ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας, στο οποίο αντικατοπτρίζονται αιώνιες συμπεριφορές και μηχανισμοί άμυνας του ανθρώπου. Ο Δημήτρης Πιατάς εμφανίζεται στον ρόλο του «εισηγητή» ενός σεμιναρίου με θέμα τις βασικές αρχές που διέπουν τη βλακεία. Στην τελευταία του εισήγηση σε ένα πανάκριβο ιδιωτικό κολέγιο, τη σχολή «Stupidity», υπερασπίζεται τη βλακεία ως αντίδοτο στην «ευφυϊα» της εποχής μας.
Η Ασπασία Κράλλη (Τειρεσίας) και ο Γιώργος Τσαμπουράκης (Οιδίπους) σε μια σκηνή από την παράσταση του «Θεάτρου της Σιωπής», που έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών |
Η Ειρήνη Δράκου και ο Πρόδρομος Τσινικόρης πριν έρθουν αντιμέτωποι με τις τουαλέτες του BIOS απομονώθηκαν ένα μήνα, παρέα με τον σκηνοθέτη, στην Αστροπαλιά |
