Άμλετ, ο πρίγκιπας της Δανίας

• Με όπλο της την περίφημη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά, η νέα θεατρική ομάδα «The Helter Skelter Company» παρουσιάζει την πρώτη της δουλειά, επιχειρώντας να αποδώσει την τραγική ιστορία του πρίγκιπα της Δανίας επαναπροσδιορίζοντας την αίσθηση του χώρου και του χρόνου στην «αμλετική ποντικοπαγίδα» με την καθοριστική συμβολή ενός σύγχρονου ηχοτόπιου. Η παράσταση Άμλετ, ο πρίγκιπας της Δανίας, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, παρουσιάζεται από την Παρασκευή στη σκηνή Black Box του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης. Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Γ. Γεραρής, Τ. Δαρδαγάνης, Ο. Εσπερινός, Μ. Κορωνιώτη, Α. Λυκούρας, Ε. Μολέσκη, Μ. Παναγιώτου, Ε. Ρίζου και Σ. Τσίκνας.

500 ΣΤΕΡΛΙΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΑΜΛΕΤ»

ΣΤΡΑΤΦΟΡΝΤ-ΑΠΟΝ-ΕΪΒΟΝ

---

Ντέιβιντ Τέναντ και Πάτρικ Στιούαρτ

---

Οπως αναμενόταν, θεατρικό γεγονός της χρονιάς αναδεικνύεται ο Άμλετ που παίζεται στο θέατρο Courtyard. Ο κυριότερος λόγος είναι η παρουσία, στον κεντρικό ρόλο, του εξαιρετικά δημοφιλούς τηλεοπτικού αστέρα Ντέιβιντ Τέναντ. Το γεγονός γνωρίζει πρωτοφανή κάλυψη από τα μίντια και τα εισιτήρια είναι περιζήτητα έχοντας φτάσει να πουλιούνται στη μαύρη αγορά προς 500 στερλίνες τα δύο (η ονομαστική τιμή τους είναι 40 στερλίνες το ένα). Το αξιοσημείωτο είναι ότι η καλλιτεχνική επιτυχία της παράστασης αμιλλάται την εμπορική. Αν και είχε μεταδοθεί ραδιοφωνικό debate με το ερώτημα αν οι τηλεοπτικοί ηθοποιοί μπορούν να μεταπηδούν στη θεατρική σκηνή, ο Τέναντ σάρωσε οποιεσδήποτε αντιρρήσεις θα μπορούσαν να υπάρξουν με την ερμηνεία του, της οποίας την ορμή, την εξυπνάδα, την ευαισθησία και το χιούμορ αναγνωρίζει σύμπασα η κριτική. Ο Τέναντ άλλωστε διαθέτει θεατρική προϋπηρεσία αφού ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη σκηνή και προτού γίνει διάσημος από την τηλεόραση είχε ερμηνεύσει με επιτυχία άλλον έναν τουλάχιστον σαιξπηρικό ρόλο, τον πρωταγωνιστή στον Ρωμαίο και Ιουλιέτα. Ανάλογα θερμοί είναι οι έπαινοι της κριτικής και για τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης, τον σκηνοθέτη Γκρέγκορι Ντόραν, τον επίσης γνωστό από την τηλεόραση Πάτρικ Στιούαρτ ως Κλαύδιο, τον Ολιβερ Φορντ Ντέιβις ως Πολώνιο, τη Μαράια Γκέιλ που «δεν μπορώ να θυμηθώ καλύτερή της Οφηλία» γράφει κριτικός. Ως τις 15 Νοεμβρίου και από τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο.

ARS... BREVIS, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΕΝΑΚΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 24/08/2008

Ο «Αμλετ» του Τόμας Οστερμάγιερ

Ο Αμλετ έφαγε χώμα

Το 'κανε, τελικά, το θαύμα του ο Τόμας Οστερμάγιερ. Ο «Αμλετ» του, που έδωσε την παγκόσμια πρεμιέρα του προχθές στο Φεστιβάλ Αθηνών, ήταν υπέρβαρος, φαλακρός και κυλιόταν στη λάσπη

Αργησε φέτος, αλλά το έδειξε το άλλο του πρόσωπο ο Τόμας Οστερμάγιερ, εκείνο το σούπερ τολμηρό, με το οποίο μας είχε πρωτοσυστηθεί πριν από δύο χρόνια. Τότε που η «Νόρα» του κρατούσε πιστόλι και τα ανδρικά πέη στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» φορούσαν μάσκες κωμωδίας.

Ο Λαρς Εϊντινγκερ ήταν ένας απόλυτος Αμλετ. Και στην πραγματικότητα καθόλου χοντρός, αλλά γυμνασμένος. Ο Οστερμάγιερ του είχε φορέσει ένα κορμάκι με στήθη και κοιλιές

Μετά τη συμβατική για τα μέτρα του -αλλά όχι γι' αυτό λιγότερο εξαιρετική- «Λυσσασμένη γάτα», του Τένεσι Ουίλιαμς, που είδαμε πριν από λίγες μέρες στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γερμανός σκηνοθέτης έδωσε προχθές μια στον Αμλετ και τον προσγείωσε με τα μούτρα στο χώμα. Οταν σηκώθηκε, ανακαλύψαμε έκπληκτοι τον πιο βρώμικο και αλλοπρόσαλλο «γλυκό πρίγκιπα», που συνέλαβε ποτέ σκηνοθέτης.

Μια απλή περιγραφή της τελευταίας του εμφάνισης, στη σκηνή της ξιφομαχίας με τον Λαέρτη και του θανάτου του, φτάνει και περισσεύει. Φοράει ροζ χαβανέζικο πουκάμισο, που το μισό βγαίνει έξω από το πεσμένο παντελόνι του. Μαζί και η πλαδαρή κοιλιά του. Τα περιττά κιλά, μαζί με μια σεβαστή φαλακρίτσα, ο πρίγκιπας της Δανιμαρκίας τα κουβαλάει σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Πώς αλλιώς;

Οχι με βιβλίο, αλλά με πιάτο στο χέρι, πρωτοσυναντάμε τον φοιτητή και διανοούμενο Αμλετ. Τρώει βουλιμικά, ενώ οι υπόλοιποι της Αυλής, γύρω από ένα μακρόστενο τραπέζι, θρηνούν, υποτίθεται, τον μακαρίτη πατέρα του. Θυμίζουν τσιμπούσι βαλκανικού υποκόσμου, είναι και αυτές οι μουσικές στιλ Κουστουρίτσα, που επιτείνουν την αίσθηση. Κανένα βασιλικό μεγαλείο.

Ο ατσούμπαλος, παχύσαρκος και, σταδιακά, κανονικότατα -και όχι «θεατρικά»- διαταραγμένος Αμλετ, που ουρλιάζει, χτυπιέται, χορεύει χιπ χοπ, αλλά και μεταμφιέζεται στη σκηνή με τους θεατρίνους στην ίδια τη μητέρα του, φορώντας την ξανθιά της περούκα, μαύρες κάλτσες, ζαρτιέρες και δαντελένια κιλότα, δεν είναι, φυσικά, μια ξεκάρφωτη, μοναχική ανατροπή του Οστερμάγιερ.

Ο νεαρός σκηνοθέτης έπλασε με συνέπεια, πειθώ και εκπληκτικές στον πλούτο τους εικόνες έναν ολόκληρο κόσμο, χωρίς ίχνος ποίησης και πνεύματος. Στη σημερινή Ελσινόρη, ούτε φαντάσματα χωράνε ούτε ρομαντικές Οφηλίες, που μοιράζουν λουλουδάκια -πάει η σκηνή της τρέλας της- ούτε τίποτα. Ολα είναι χυδαία. Χώμα και λάσπη.

Με την κηδεία του Κλαύδιου ξεκινάει, άλλωστε, η παράσταση. Κηδεία γκροτέσκα και ιερόσυλη. Ο τρομοκρατημένος νεαρός νεκροθάφτης πέφτει και ξαναπέφτει μαζί με το φέρετρο μέσα στον λάκκο, σε μια ξεκαρδιστική αλληλουχία από γκαγκς. Πιο τυχερός ο Αμλετ, αρκείται στη συνέχεια στο να ρίχνει βουτιές στον λάκκο με το χώμα που σκεπάζει τον πατέρα του, μονίμως στο κέντρο της λασπωμένης σκηνής. Βρέχει συχνά τόσο στη Δανιμαρκία (από ένα λάστιχο, που κρατάει ηθοποιός) όσο, υποπτευόμαστε, και στις πρώτες σειρές της «Πειραιώς 260».

Δεν είναι ακατανόητο που αυτή την άχαρη, φρικτή πραγματικότητα ο Αμλετ προτιμά -αντί να την αντιμετωπίσει- να την κοιτάζει συνεχώς μέσα από το «μάτι» βιντεοκάμερας. Οσα βλέπει, παραμορφωμένα, κουνημένα, αλλά με περίεργη κινηματογραφική ομορφιά, προβάλλονται στην τεράστια οθόνη που καλύπτει το πίσω μέρος της σκηνής. Εκεί πνίγεται η Οφηλία. Εκεί λέει και ο Αμλετ τον περίφημο μονόλογο «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Είναι η μοναδική στιγμή τραγικότητας και αξιοπρέπειάς του.

Τις δύο ώρες και σαράντα λεπτά (χωρίς διάλειμμα) της παράστασης το κοινό (μαζί και ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας) τις παρακολούθησε σαν υπνωτισμένο. Ομολογώ πως τα ουρανομήκη «μπράβο» και τις επευφημίες δεν τα πολυπερίμενα. Πανευτυχής βγήκε ο Τόμας Οστερμάγιερ να υποκλιθεί παρέα με τους ηθοποιούς του. Παγκόσμια πρεμιέρα έδωσε άλλωστε ο «Αμλετ» του στην Αθήνα. Και ήρθαν να τη δουν δεκάδες Γερμανοί δημοσιογράφοι.

[ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/07/2008]

ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ ΤΟΥ «ΑΜΛΕΤ» ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΟΣΤΕΡΜΑΓΙΕΡ

Ο κατά Οστερμάγιερ «Αμλετ»

Οταν δήλωνε ο Τόμας Οστερμάγιερ ότι «ο Αμλετ είναι ηλίθιος», τον Φεβρουάριο στο Βερολίνο, ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβουμε πώς θα το έκανε πράξη στο Φεστιβάλ Αθηνών, τον Ιούλιο. Προχθές το βράδυ, στην Πειραιώς 260, στην παγκόσμια πρεμιέρα αυτής της νέας παραγωγής της Σαουμπίνε, το κοινό (ανάμεσα στο οποίο και πολλοί Γερμανοί δημοσιογράφοι) που γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα, παρακολούθησε έναν Αμλετ καθόλου ονειροπόλο, στοχαστικό, ραδιούργο ή άφρονα. Καθόλου «ήρωα», εν ολίγοις. Ο Γερμανός σκηνοθέτης, αποδομώντας το σαιξπηρικό κείμενο, παρουσίασε μιαν «ιδιοκατασκευή». Εναν άνθρωπο τρελό, ανόητο, άθυρμα των καταστάσεων, βίαιο, προκλητικό, διαλυμένο από την «αποστολή» του: να εκδικηθεί τη δολοφονία του πατέρα του.

Κι ας λέει ο Χάρολντ Μπλουμ στον «Δυτικό κανόνα» ότι ο Σαίξπηρ είναι για την παγκόσμια λογοτεχνία ό,τι είναι ο Αμλετ για το φαντασιακό πεδίο του λογοτεχνικού χαρακτήρα: ένα πνεύμα που διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις, που δεν μπορεί να περιχαρακωθεί. Ο Οστερμάγιερ τον περιχαράκωσε σε μια σκηνή στρωμένη με νωπό χώμα - λάσπη, περιτριγυρισμένο από πρόσωπα - εικόνες, γκροτέσκες φιγούρες (σχόλιο άραγε σε μια εποχή αντιηρωική, γενικευμένης σύγχυσης και συγκρούσεων;). Ο Αμλετ, βιντεοσκοπούσε τις εισόδους του Κλαύδιου, της Γερτρούδης - Οφηλίας (η ίδια ηθοποιός υποδυόταν και τους δυο ρόλους), του Πολώνιου, κ.ο.κ., που στη συνέχεια προβάλλονταν μεγεθυμένες στο βάθος της σκηνής. Η ευρηματική σκηνογραφία, όμως, δεν επαρκούσε για να καλύψει την σκηνοθετική αμηχανία. Ο Αμλετ είναι ένας μελαγχολικός θεατρίνος ή ένας ακατέργαστος σαλτιμπάγκος, που κάποτε θυμίζει και ροκ σταρ;

Η πρώτη σκηνή, εντυπωσιακής αισθητικής αρτιότητας. Η κατά Οστερμάγιερ εκδοχή, ξεκινάει με μια κηδεία (του δολοφονημένου Βασιλιά - απευθείας αναφορά στην πέμπτη πράξη με τους νεκροθάφτες). Το φέρετρο παραμένει εκεί, θαμμένο, μια διαρκής υπόμνηση ματαιότητας και θανάτου. Ακολουθεί ο (κουστουριτσκικής εμπνεύσεως) γάμος του Κλαύδιου και της Γερτρούδης. Εξι συνολικά ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους. Ο Αμλετ ζει σε μια παραφορά, παραπέμποντας άλλοτε σε κακοσχηματισμένο έφηβο άλλοτε σε προπετή τρελό. Πού αυτό το «θαύμα εσωστρέφειας», που περιγράφουν οι αναλυτές του έργου, ο «ψυχολογικός πλούτος που μας σαστίζει», «το πορτρέτο μιας χαρισματικής ύπαρξης»; Προχθές στην Πειραιώς, ό,τι παρακολουθήσαμε ήταν η πλήρης ανατροπή, χωρίς όμως το κενό να παίρνει άλλο σχήμα. Ο Οστερμάγιερ προτείνει το θέατρο εν θεάτρω. «Ο κόσμος όλος μια σκηνή». Ναι, αλλά με ποια στοιχεία και προς ποια κατεύθυνση; Δυο ώρες και 40 λεπτά, με ένα κείμενο που έχει πάψει πλέον να «σημαίνει» και με ηθοποιούς που παλεύουν (με υποδειγματικό βέβαια τρόπο) με σκιές μάλλον παρά χαρακτήρες.

Αν σκοπός των θεατρίνων (στη δημοφιλή σκηνή του «Αμλετ») είναι «να βάλουν έναν καθρέφτη μπροστά στη Φύση», τότε αυτό που βλέπουμε είναι η περιγραφή μιας επιθετικής, μεταλλαγμένης Φύσης. Ενα κυνικό παιχνίδι, τελματωμένο και ατελέσφορο.

«Με όποιον τρόπο κι αν διαβάσεις τον Άμλετ, ο πρίγκιπας σε βασανίζει όπως βασανίζει και τον εαυτό του. Καμία δογματική προσέγγιση σ’ αυτή την κορυφαία δυτική αναπαράσταση της συνείδησης δεν έχει τελεσφορήσει», σημειώνει ο Χ. Μπλουμ. Ο κατά Οστερμάγιερ «Άμλετ» βασανίζεται μέσα σε ένα σκηνοθετικό δόγμα. Ανεστραμμένο, αλλά δόγμα. Στο τέλος, μέρος του κοινού αποθέωσε τον σκηνοθέτη και τους συντελεστές. Οι Γερμανοί δημοσιογράφοι παρέμειναν συγκρατημένοι και σκεπτικοί.

[Της Μαριας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 09/07/2008]

«Άμλετ». Σκηνοθεσία: Τhomas Οstermeier

Αιρετικός «Άμλετ»

To θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ο «Άμλετ» παρουσιάζεται απόψε στις 21.00 στο Χώρο Η΄ ( Πειραιώς 260, τηλ. 210-3272.000) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Σκηνοθεσία: Τhomas Οstermeier, Μoυσική: Νils Οstendorf. Διανομή: Κλαύδιος/Φορτινμπράς: Urs Jucker, Άμλετ/ Φάντασμα/ Βασίλισσα/ Λουκιανός: Lars Εidinger, Γερτρούδη/Οφηλία: Judith Rosmair, Πολώνιος/ Όσρικ: Robert Βeyer, Οράτιος/ Γκίλντενσερν/ Νεκροθάφτης/ Βασιλιάς: Sebastian Schwarz, Λαέρτης /Ρόζενκραντς/ Νεκροθάφτης: Stefan Stern. Ο Οστερμάιερ σκηνοθετεί τα κείμενα του παρελθόντος αναζητώντας αναλογίες με το σήμερα. Ο σαραντάχρονος σκηνοθέτης επηρεάστηκε από τον Αρτό, τον Αϊζενστάιν και τον Μέγερχολντ. Συμπαραγωγή: Schaubuhne am Lehniner Ρlatz Βerlin, Φεστιβάλ Αβινιόν. Και αύριο. Εισιτήρια: 30, 20 ευρώ και 15 το φοιτητικό.

«ΑΜΛΕΤ» ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΟΥΜΠΙΝΕ - «ΒΑΤΡΑ - Χ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

• Η φημισμένη βερολινέζικη θεατρική ομάδα της Σαουμπίνε, μετά τη «Λυσσασμένη γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς, επανέρχεται για δεύτερη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών με τον δικό της «Αμλετ», αύριο Δευτέρα 7, μεθαύριο Τρίτη 8 και την Τετάρτη 9 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 [Χώρος Δ]. Σκηνοθετημένος από τον γνωστό Γερμανό σκηνοθέτη και διευθυντή της Σαουμπίνε Τόμας Οστερμάγιερ, αυτός ο «Αμλετ» εμπνέεται από τη σκέψη του Αντονέν Αρτό, το έργο του Αϊζενστάιν και του Μέγερχολντ. Μια ακόμα ερεθιστική, αιρετική ανάγνωση ενός κλασικού έργου, σε παγκόσμια πρεμιέρα, μέσα από την οποία ο 40χρονος Οστερμάγιερ σκηνοθετεί ένα κείμενο του παρελθόντος αναζητώντας αναλογίες με το σήμερα.
• Ποιο ενδιαφέρον μπορεί να παρουσιάζει σήμερα η κάθοδος του Διόνυσου στον Αδη προς αναζήτηση του άξιου Ευριπίδη, η κωπηλασία στην Αχερουσία λίμνη υπό τα κοάσματα των βατράχων και ο δραματικός αγώνας Αισχύλου - Ευριπίδη στο παλάτι του Πλούτωνα; Το ερώτημα τέθηκε από τον Γιάννη Χουβαρδά και το Εθνικό Θέατρο στον Δημήτρη Λιγνάδη ο οποίος υπογράφει σκηνοθετικά την παράσταση «Βάτρα - Χ» η οποία παρουσιάζεται στις 11 και 12 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Παίζουν οι: Στεφανία Γουλιώτη, Δημήτρης Λιγνάδης, Γιώργος Μαρίνος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης κ.ά.

ΕΝΑΣ «ΑΜΛΕΤ» ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Με την κινηματογραφική μεταφορά της θρυλικής παράστασης, με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον να «παίζει» επί σκηνής, το «Wooster Group» ανεβάζει το σαιξπηρικό αριστούργημα με τη χρήση των πολυμέσων.

Το «φάντασμα» του Ρίτσαρντ Μπάρτον στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Ή ο «Αμλετ» του Σαίξπηρ μέσα από τη ματιά του πρωτοποριακού νεοϋρκέζικου θιάσου «Wooster Group». Ο θίασος επανέρχεται στο «Φεστιβάλ Αθηνών» μ έναν «Αμλετ» αλλιώτικο από τους άλλους.

Οσοι γνωρίζουν τη δουλειά της θεατρικής αυτής ομάδας, που πειραματίζεται εδώ και 30 χρόνια πάνω σε νέες θεατρικές φόρμες και χρησιμοποιεί με τόλμη τις σύγχρονες τεχνολογίες, σίγουρα δεν περιμένουν να δουν μια κλασική εκδοχή του σαιξπηρικού ήρωα. Και πράγματι, ο «Αμλετ» της δαιμόνιας σκηνοθέτιδας Ελίζαμπεθ Λε Κοντ, που θα δούμε στις 13, 14, 15 και 16 Ιουνίου στην Πειραιώς 260 (Δ) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αναδύεται μέσα από ένα κινηματογραφικό μοντάζ γρήγορων ρυθμών σε μια παράσταση που απογειώνει για μια ακόμη φορά τα «πολυμέσα» και τις δυνατότητες που αυτά προσφέρουν.

Το «Wooster Group» αντιμετωπίζοντας το σαιξπηρικό αριστούργημα ως παλίμψηστο, ανατρέχοντας σε προηγούμενες προσεγγίσεις μέσα από το φίλτρο της τεχνολογίας, του ήχου και της εικόνας, προτείνει έναν «απόλυτα σύγχρονο και ταυτόχρονα πιστό στο πρωτότυπο» «Αμλετ».

Πρόκειται για μια παράσταση που είναι βασισμένη στην κινηματογραφική μεταφορά της θρυλικής θεατρικής παράστασης του «Αμλετ» που σκηνοθέτησε το 1964 στο Μπρόντγουεϊ ο Σερ Τζον Γκίλγκουντ, με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον στον ομώνυμο ρόλο. Η παράσταση του Μπάρτον μαγνητοσκοπήθηκε ζωντανά με μια μέθοδο που υποτίθεται ότι θα έφερνε τεχνολογική επανάσταση, την electronovision.

Η τεχνολογική επανάσταση τελικά απέτυχε. Υπήρξε αρχικά μια αναμετάδοση του έργου σε κλειστό τηλεοπτικό κύκλωμα και αργότερα προβολή λίγων ημερών στους κινηματογράφους, αλλά το σημαντικό είναι πως η ιδιαίτερα δημοφιλής παράσταση διασώθηκε... [ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 8/6/2008]

Peter Brook: La Tragédie d’ Hamlet

Από το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου

Β΄ κύκλος: Προβολή 8

Κλειστές προβολές αποκλειστικά για τα μέλη του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.

Peter Brook

La Tragédie d’ Hamlet

Η Τραγωδία του Άμλετ

Το Ελληνικό Κέντρο του Δ.Ι.Θ. συνεχίζει το δεύτερο κύκλο κλειστών προβολών κινηματογραφημένων παραστάσεων από το εξωτερικό που διοργανώνει αποκλειστικά για τα μέλη του για την περίοδο Νοέμβριος 2007 – Μάιος 2008. Κάθε δεκαπέντε μέρες παρουσιάζονται κινηματογραφημένες σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις καθώς και ειδικά αφιερώματα σε σημαντικούς δημιουργούς του παγκόσμιου θεάτρου.

Οι προβολές πραγματοποιούνται κατά βάση στο Bartesera (Κολοκοτρώνη 25, Αθήνα), το οποίο ευγενικά παραχωρεί το χώρο του για τη δράση αυτή. Στην όγδοη προβολή της νέας σεζόν, την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008 στις 19.30 μμ., θα παρουσιαστεί το έργο La Tragédie d’ Hamlet (Η Τραγωδία του Άμλετ) του Σαίξπηρ, μια παράσταση του σκηνοθέτη Peter Brook που παρουσιάστηκε το 2002 στο Théâtre des Bouffes – Παρίσι. [Επάνω, δεξιά, ο Πίτερ Μπρουκ και κάτω: William Nadylam (Άμλετ) και Lilo Baur (Γερτρούδη).

Όσοι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν την προβολή να ενημερώσουν το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. μέχρι την Παρασκευή 22/02/08, τηλεφωνικά στο 210-3303149 ή μέσω e-mail στο itigr@otenet.gr. Η παράσταση είναι στα Αγγλικά διάρκειας 130΄ λεπτών. Αποκλειστικά για τα οικονομικά ενήμερα μέλη του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. INFO: Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: 2103303149 (Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.), itigr@otenetgr & www.hellastheatre.gr

Οι κλειστές προβολές πραγματοποιούνται με την ευγενική υποστήριξη του BARTESERA στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, γύρω από το αίθριο της στοάς Πραξιτέλους, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, για καφέ, ποτό, ελαφρύ φαγητό και ενημέρωση στον εκθεσιακό χώρο, όπου φιλοξενούνται τακτικά εκθέσεις εικαστικών, παρουσιάσεις, performances και ειδικές προβολές. Κολοκοτρώνη 25 (στοά Πραξιτέλους), 10552 Αθήνα, τηλ. 2103229805 & e-mail: bartesera@gmail.com. Πρόσβαση με Metro: Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΑΜΛΕΤ!

Καθώς ο David Tennant προετοιμάζεται να παίξει Άμλετ, ο θεατρικός κριτικός των Times παρουσιάζει τους δέκα κορυφαίους ηθοποιούς που ερμήνευσαν το ρόλο, αλλά ακόμα περιμένει κάποιον να τον παίξει τέλεια!

Benedict Nightingale, The Times, February 18, 2008

Laurence Olivier in Hamlet

Watch classic versions of Hamlet's famous soliloquy by Laurence Olivier, 1948 I Derek Jacobi, 1980 I Kevin Kline, 1990 I Kenneth Branagh, 1996 I Ethan Hawke, 2000

At last count I'd seen 40 Hamlets, beginning with Richard Burton, of whom my boyhood memory is simply that he scowled and throbbed and would rather have been drinking in Swansea than dying in Elsinore. God help me, I've reviewed 35 of them. I've seen virtuous Hamlets like Simon Russell Beale and baleful, brooding ones like Nicol Williamson, mad ones like Mark Rylance, sound-minded ones like Toby Stephens, and several so mentally ambiguous that they justified Rosencrantz and Guildenstern's summing-up of the prince in Tom Stoppard's Shakespeare spin-off: “stark raving sane.”

Derek Jacobi: Hamlet Act 3, Scene 1

I've seen some manage the near-impossible, which is to be dull, and some become highly eccentric. I've seen Paul Rhys's willowy, weepy Hamlet scrub his nails and Yorick's skull in a bath while orating about destiny, Jonathan Pryce internalise his father's ghost into a deep voice that burped its demands up from his stomach, Samuel West's scruffy student prince share a joint with the Rosensterns, and Frances de la Tour, my first female Hamlet, mooch lankily about in clothes best suited to a transport cafe specialising in soggy chips. I've even seen George Anton's druggie prince (isn't he said to be “blasted with ecstasy”?) rape an Ophelia whose corpse was also used by a necrophiliac Horatio; but that time the director was Calixto Bieito, the Catalan maverick of whom the rest should be silence.

Hamlet - Act III, scene I (Kevin Kline) To be or not to be

Who is the best Hamlet I've seen or, to put it another way, the worthiest heir to gentle Garrick and ferocious Kean, sensitive Gielgud and ballsy Olivier? That's a question well worth asking now, with David Tennant soon to emerge from his Tardis to play Hamlet, Kenneth Branagh directing Jude Law's prince next year, and Jonathan Miller staging the play in Bristol next month. But it's hard to answer because the search is for a complete Hamlet and, really, there's no such being.

Kenneth Brabagh: Hamlet Act3, Scene1 Soliloquy

His own testimony is that he is very proud, revengeful and ambitious, Ophelia's that he is the glass of fashion, the expectancy of the state and a noble courtier, soldier and scholar, and Fortinbras's that he would have “proved most royal”. But every claim needs qualification.

He is loving, callous, fastidious, coarse, contemptuous, considerate, vindictive, prudish, indecisive, tough, incapable, philosophic, violent, melancholy, resilient, vulnerable, intense, detached, humorous, aristocratic, demotic, articulate, self-hating and much else, including a stage director and Denmark's premier theatre critic. He is Dr Jekyll and perhaps he is also Mr Hyde, in D.H. Lawrence's words “a repulsive, creeping, unclean thing”. He is a success, for he gets his man, and a failure, for he leaves behind eight bodies, including his own, when there was meant to be one...

Ethan Hawke: To Be or Not To Be