 |
 |
Την Παρασκευή, στο θέατρο «Σημείο», θα βραβευθούν δύο έργα που διακρίθηκαν στο Β' Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού Εργου του Εθνικού Θεάτρου. Η «Γιάφκα με τα Γιασεμή» της Αλεξάνδρας Σαμοθράκη και το «Εσπασε» του Στέλιου Χατζηαδαμίδη τιμήθηκαν με B' Βραβείο, εξ' ημισείας, στο δεύτερο Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού έργου από νέους έως 35 ετών που διοργανώθηκε από το Εθνικό Θέατρο.
Η «Γιάφκα με τα Γιασεμή» θα παρουσιαστεί σε μορφή αναλογίου την Παρασκευή (7.30μμ, ελεύθερη είσοδος). Θα ακολουθήσει η απονομή στους δυο βραβευμένους συγγραφείς του διαγωνισμού από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Γιάννη Χουβαρδά και στη συνέχεια θα παιχτεί το έργο «Εσπασε» (9.30μμ), το οποίο παρουσιάζεται από τις 12/5 στο «Σημείο». Η «Γιάφκα με τα Γιασεμή» παρουσιάζεται σε σκηνοθετική επιμέλεια Ελενας Καρακούλη. Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μαρία Κίτσου, Κώστας Κοράκης, Νεφέλη Κουρή, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Γιάννης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παπανικολάου. Είσοδος στο αναλόγιο δωρεάν.
Το «Εσπασε» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Σκηνικά - Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου. Κίνηση: Ξένια Θεμελή, Τατιάνα Μύρκου. Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας. Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης. Ειδικές Κατασκευές: Κατερίνα Παπαγεωργίου. Παίζουν: Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Μαρίνα Μανδαλά, Τατιάνα - Αννα Πίττα, Στέλιος Χατζηαδαμίδης. Ειδική τιμή για την παράσταση της Παρασκευής 10 ευρώ.
Δύο διηγήματα από δύο διαφορετικές συγγραφικές περιόδους του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, με αφορμή τα 100 χρόνια από το θάνατό του (1911-2011), παρουσιάζονται στο «Συνεργείο», μέχρι αύριο. Ο Αρης Τρουπάκης σκηνοθετεί τον «Νεκρό Ταξιδιώτη» και η Γιολάντα Μαρκοπούλου τις «Μάγισσες», τοποθετώντας το μαγικό λόγο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ανάμεσα στα ερείπια και τη νυχτερινή ησυχία του Μεταξουργείου. Στις «Μάγισσες» παίζουν: Μαρία Αιγινίτου, Λίλλυ Μελεμέ, Αυγή Παναγιωτοπούλου. Συμμετέχει ο Αριστοτέλης Καρανάνος. Κοστούμια - φωτισμοί: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος. Στο «Νεκρό Ταξιδιώτη» παίζει η Δέσποινα Κούρτη. Συμμετέχει η Κατερίνα Παχάκη. Σκηνικά - κοστούμια: Θοδωρής Χρυσικός.
 |
Το Εθνικό Θέατρο τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν δίνει παραστάσεις, αλλά θα τις συνεχίσει μετά το Πάσχα.
Συγκεκριμένα, μέχρι τις 15/5 θα παίζονται στην Κεντρική Σκηνή τα εξής έργα: Κάρλο Γκολντόνι «Η τριλογία του παραθερισμού», σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Ωρες και ημέρες: Απογευματινές (5μμ) στις 30/4, 8/5,15/5. Βραδινές (8.30μμ) στις 27/4, 28/4, 4/5, 7/5, 11/5, 12/5, 14/5. Κωστή Παλαμά «Τρισεύγενη», σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου. Απογευματινές (5μμ) στις 27/4, 4/5, 7/5, 11/5, 14/5. Βραδινές (8.30μμ) στις 29/4, 30/4, 5/5, 6/5, 8/5, 13/5, 15/5.
Στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»: Παύλου Μάτεσι «Η μητέρα του σκύλου», σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9μμ, Σάββατο 6μμ και 9μμ, Κυριακή 7μμ.
Στην Παιδική Σκηνή «Κατίνα Παξινού»: Πηνελόπης Δέλτα «Παραμύθι χωρίς όνομα», σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Σαββάτο 3μμ, Κυριακή 11.30πμ και 3μμ.
Στιγμιότυπο από την παράσταση «Το Ιδρυμα». Από αριστερά: Σωσώ Χατζημανώλη, Φάνης Παυλόπουλος, Γιάννης Σαρακατσάνης και Γιώργος Αγγελόπουλος.
- της ΛΟΥΙΖΑΣ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ Θέατρο - Προτάσεις
- Και ξανά προς τη δόξα τραβά
«Το Ιδρυμα» της ομάδας Αb Οvo σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη στον πολυχώρο Βios Η θεατρική ομάδα στήνει μια σύγχρονη επιθεώρηση και σατιρίζει την Ελλάδα της κρίσης με οξύνοια, χιούμορ, ευρηματικότητα και τρυφερότητα Μπορεί η Ελλάδα να γίνει καλύτερη χώρα; Μπορεί ο Ελληνας να γίνει καλύτερος πολίτης; Ο Γιόχαν Ρapadakis είναι επικεφαλής ενός Ιδρύματος που έχει σκοπό να βοηθήσει τους Ελληνες να αντιληφθούν τη μοναδικότητα της περίπτωσής τους. Γιατί το Ιδρυμα αγαπά την Ελλάδα, μας βεβαιώνει ο κ. Ρapadakis.
Και ας είναι μια χώρα αμόρφωτων νάρκισσων τεμπέληδων που αψηφούν τους κανόνες και την εξουσία προκειμένου να κάνουν πάντα το δικό τους: οι Αb Οvo ξεσπαθώνουν. Η θεατρική ομάδα στήνει μια σύγχρονη επιθεώρηση και σατιρίζει την Ελλάδα της κρίσης με οξύνοια, χιούμορ, ευρηματικότητα και τρυφερότητα. Η βασική σύλληψη βρίσκει τους πρωταγωνιστές - εκπροσώπους του Ιδρύματος να παραδίδουν ειδικό σεμινάριο με στόχο να μας επισημάνουν - εμάς το κοινό, τους Ελληνες - τα ελαττώματά μας και να μας βοηθήσουν να τα καταπολεμήσουμε. Τα δραματοποιημένα «μαθήματα» εστιάζουν κάθε φορά σε άλλη πτυχή της αθάνατης ελληνικής ψυχής. Ετσι παρακολουθούμε π.χ. τον έλληνα πίθηκο Παντελή να επινοεί δεκάδες διαφορετικούς τρόπους για να ανάψει τσιγάρο παρά τη ρητή απαγόρευση του Ιδρύματος. Τα δεκάδες ηλεκτροσόκ δεν τον πτοούν. Ακολουθούν ο αιώνιος Γαύρος που ζει και αναπνέει για τον Ολυμπιακό, ο αμετανόητος συνδικαλιστής ναύτης που «διεκδικεί και ματώνει» από τα χρόνια της Κίρκης ως σήμερα, ο καθηγητής στο ΤΕΙ Νιχρίτας που βολεύει τα δικά του «παιδιά», η νέα γενιά που νομίζει ότι το μνημόνιο είναι συμβόλαιο θανάτου και όλοι θα πεθάνουμε κ.ο.κ.
Τα επεισόδια του «σεμιναρίου» είναι άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο επιτυχημένα (προσωπικά ξεχωρίζω τις «Σκοτεινές δυνάμεις», τον «Ελληνα ναύτη» και τις «Κυλιόμενες σκάλες»), όλα όμως έχουν τη θέση τους σε αυτό το πολυμορφικό κολλάζ που περιλαμβάνει ακόμη και ποιητικό διαγωνισμό για τους ανήσυχους θεατές. Πράγματι, ο αυτοσχεδιασμός αποδεικνύεται ένα από τα ισχυρά ατού της ομάδας, η οποία ανταποκρίνεται με τρομερή ευελιξία στις εκάστοτε προκλήσεις διατηρώντας αλώβητο το κωμικό πνεύμα της βραδιάς. Το τελευταίο επεισόδιο, με τον «πυρηνικό» επιχειρηματία Οδυσσέα Σκέντερη να σώζει την Ελλάδα, προκύπτει μάλλον το πιο αδύναμο, και ως αποτέλεσμα η παράσταση κλείνει ελαφρώς ξέπνοη. Πρόβλημα μικρό, που διορθώνεται εύκολα, ειδικά όταν το σύνολο αναδύεται τόσο ζωντανό, τόσο ευχάριστο και τόσο διασκεδαστικό.
>>>> ΒΙΟS, Πειραιώς 84, Γκάζι. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Τηλέφωνο: 210 3425335
- Χωρίς προφυλάξεις
«Η γυναίκα της Πάτρας», μονόλογος του Γιώργου Χρονά σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο ΒασιλάκουΑυτό το σώμα, όσο και αν έχει χαρεί, όσο και αν έχει πονέσει, όσο και αν έχει παρακμάσει τώρα πια, δεν μετανιώνει για τίποτε
Μια ζωή απίστευτη είναι αυτή της πόρνης Πανωραίας από την Πάτρα. Ενας μαραθώνιος ερωτικών πράξεων με όλες τις φυλές, σε όλες τις στάσεις, σε κάθε πιθανή τοποθεσία.Μια ζωή γεμάτη ηδονές, αλλά ακόμη πιο γεμάτη οδύνες: «συνέχεια θάνατοι» όπως λέει. Των γονιών της, των αδελφών της, των παιδιών της. Αποβολές και εκτρώσεις με κουτάλες και άλλα αφύσικα μέσα. Κακοποίηση, και φυσικά ταπείνωση: «Το κεφάλι μου είναι γεμάτο ρόζους από το ξύλο, δεν περνάει τσατσάρα μες στο κεφάλι μου, απ΄ τις γαμιόλες που δούλευα, που πήγαινα και τους ξεβρώμιζα την κοινωνία, που με σκοτώνανε, με βρίζανε, βλάχα, πατσαβούρα, πουτάνα, και μ΄ έβαλε μια φορά μία με τη γλώσσα να καθαρίσω τις κουτσουλιές απ΄ τα πιτσούνια. Με τη γλώσσα».
Η ωραία Πανωραία όμως δεν πτοείται. Αυτό είναι το πιο καταπληκτικό επάνω της. Και αυτό είναι που διαπερνάει την ερμηνεία της Ελένης Κοκκίδου σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Η αίσθηση ότι αυτό το σώμα, όσο και αν έχει χαρεί, όσο και αν έχει πονέσει, όσο και αν έχει παρακμάσει τώρα πια, δεν φοβάται τίποτε, δεν μετανιώνει για τίποτε. Η Πανωραία της Κοκκίδου είναι υπερβολική, αν η ίδια η ζωή είναι υπερβολική. Η ενέργεια που εκπέμπει απειλεί να μας καταπιεί όλους: η ορμή της, η ζωντάνια της, το πάθος της είναι αδηφάγα, πλημμυρίζουν τη σκηνή, μια θάλασσα αναμνήσεων, αποκαλύψεων, χωρίς ντροπή αλλά με περηφάνια. Με κομμένα αφτιά, κομμένες φτέρνες, αλλά παραδόξως ολόκληρη. Η ηθοποιός τα δίνει όλα: ανεβάζει στη διαπασών το ερμηνευτικό της μένος, πετάει στην άκρη κάθε υποψία μελοδραματισμού και δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Νομίζεις ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να μιλάει, ότι όσο πιο πολύ μιλάει τόσο περισσότερο φορτίζονται οι μπαταρίες της. Η αστείρευτη ενέργειά της μοιράζεται απλόχερα σε όλους, σπαταλιέται, χωρίς προφυλάξεις, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς περιορισμούς: να καεί παρά να ξεθωριάσει, όπως αναφέρει και ο Νιλ Γιανγκ.Προσπαθώντας να οριοθετήσει το παραλήρημα με μικρές χαριτωμένες «στάσεις» η σκηνοθέτις εφευρίσκει διαρκώς ανούσια τεχνάσματα για να εικονογραφήσει τον κόσμο και τον ψυχισμό της ηρωίδας. Η Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ στην τηλεόραση που η Πανωραία παρακολουθεί παπαγαλίζοντας τις ατάκες, οι παραμορφωτικοί καθρέφτες που χρησιμοποιούνται για τριών λεπτών εφέ και μετά εξαφανίζονται, ένας τύπος με περούκα και γόβες που σουλατσάρει αμήχανα, ένα πέρασμα επάνω σε καροτσάκι, μια τιάρα, μερικά γαρίφαλα και ό,τι άλλο θα χρησιμοποιούσε ο πιο απλοϊκά σκεπτόμενος άνθρωπος για να βάλει «χρώμα» σε έναν ήδη εκτυφλωτικά πολύχρωμο λόγο.
>>>> Θέατρο Βασιλάκου, Προφήτη Δανιήλ 3 και Πλαταιών, Μεταξουργείο. Τηλέφωνο: 210 3467735
- Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά
«Γλυκιά Οφηλία» σε σύλληψη- σκηνοθεσία Ιωάννας Ρεμεδιάκη και κείμενα Σαίξπηρ (αποσπάσματα «Αμλετ» σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά) και των ηθοποιών, στο Κινητήρας Studio
Τέσσερις γυναίκες, ένα παγκάκι, ένα μπαλάκι του τένις και πολύ πράσινο: η παιδικότητα συναντά την οικολογία
Από όλα τα θύματα του Αμλετ η Οφηλία είναι το πιο αδικοχαμένο. Είναι ο δικός της πνιγμός αυτός που ρίχνει τη μεγαλύτερη σκιά στον κορυφαίο ρομαντικό ήρωα της δυτικής λογοτεχνίας. Αν μπορούμε ως ένα σημείο να δικαιολογήσουμε το εκδικητικό του μένος απέναντι στον Κλαύδιο ή τη Γερτρούδη, στην περίπτωση της Οφηλίας, η οποία του προσφέρει μονάχα αμέριστη, τυφλή αφοσίωση, μας κυριεύει θλίψη. Η βάναυση απόρριψη που της επιφυλάσσει ο αγαπημένος της ανοίγει την πόρτα στην τρέλα και τελικά στον θάνατο.
«Στην αγάπη και στη μοίρα της Οφηλίας δεν διαγράφεται ένα στοιχείο βαθιάς τραγωδίας αλλά σπαρακτικής ομορφιάς και αυτό κάνει την ανάλυση του χαρακτήρα της να μοιάζει σχεδόν με βεβήλωση» έγραφε το 1904 ένας άλλος ρομαντικός, ο Αντριου Σ. Μπράντλεϊ. Δεν θα υπήρχε τίποτε πιο βαρετό, νομίζω, από μια παράσταση με θέμα την ηρωίδα η οποία θα επιχειρούσε να την ψυχαναλύσει ή ακόμη μια παράσταση που θα απέδιδε μελοδραματικά τον ανανταπόδοτο έρωτα της έφηβης και την άδοξη κατάληξή του στα ψυχρά νερά του ποταμού. Σε αυτές ακριβώς τις παγίδες αρνείται να πέσει η σκηνοθέτις Ιωάννα Ρεμεδιάκη. Η «Γλυκιά Οφηλία» δεν μένει στις σκοτεινές πτυχές της ερωτικής ιστορίας. Διατηρεί την ψυχραιμία της και υιοθετεί ύφος ανάλαφρο, χαριτωμένο, καθημερινό. Οταν αναφέρεται στη μητέρα της άτυχης κόρης το κάνει χιουμοριστικά: «Η Οφηλία δεν έχει μαμά. Αν είχε, θα υπήρχε κάποιος να την πάρει αγκαλιά».
Στη σκηνική αφήγηση κυριαρχούν τα λουλούδια και τα φυτά. Οι γαζίες εξάλλου πρωταγωνιστούν και στο οπτικό μας πεδίο σε φυσικό μέγεθος, εφόσον τις βλέπουμε φωτισμένες μέσα από τεράστια παράθυρα καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Τα πρωτότυπα διαλογικά μέρη ανάμεσα στον Αμλετ και στην Οφηλία εναλλάσσονται σε ελεύθερη ροή με σύγχρονες μικρές εξιστορήσεις, αναμνήσεις των ηθοποιών από τη χαμένη Αρκαδία των παιδικών τους χρόνων: βόλτες σε ξέφωτα κάτω από τα πεύκα, κυνηγητό στο λεμονόδασος, σκαρφάλωμα στη συκιά. «Χρειάζεται χρόνος για τη σπορά, την καλλιέργεια και τη θρέψη της επιθυμίας», όπως σωστά επισημαίνεται, χρόνος που δεν δόθηκε ποτέ στην άπειρη ηρωίδα. Στον δικό της κήπο όλα πάγωσαν όταν χτύπησε το πένθος του Αμλετ.
Τέσσερις γυναίκες, ένα παγκάκι, ένα μπαλάκι του τένις και πολύ πράσινο: η παιδικότητα συναντά την οικολογία καθώς οι ηθοποιοί βγαίνουν για λίγο στην πίσω αυλή της θεατρικής αίθουσας για να εντάξουν τις ακακίες στη δράση. Με την ίδια παιγνιώδη διάθεση εξάλλου αναπλάθουν τις επιστολές που θα μπορούσε να είχε στείλει η Οφηλία στον καλό της («Πρέπει να σ΄ αφήσω τώρα, έχουμε να ετοιμάσουμε τα πράγματα του Λαέρτη για τη Γαλλία») ή ονειρεύονται ένα εντελώς διαφορετικό, ρόδινο τέλος στη σχέση των εραστών, που τους θέλει να γυρνάνε τον κόσμο μαζί και να πεθαίνουν αγαπημένοι στα βαθιά γεράματα.
>>>> Κινητήρας Στούντιο, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη. Τηλέφωνο: 210 9248328.
- Μονόλογοι Αιδοίου/Vagina Monologues
Από τη Δευτέρα 4/4 και τρεις μόνο Δευτέρες η πολυπολιτισμική καλλιτεχνική ομάδα «Tana» παρουσιάζει το έργο της Eve Ensler Μονόλογοι Αιδοίου/Vagina Monologues, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε συνεργασία με το ακτιβιστικό κίνημα ενάντια στη βία σε βάρος των γυναικών V-Day. Στην παράσταση, που θα είναι δίγλωσση (ελληνικά - αγγλικά) παίρνουν μέρος η Αμερικανίδα ηθοποιός Monica McShane, η Αγγλίδα Isobel Pravda, και οι Ελληνίδες Χριστίνα Μητροπούλου, Μαρκέλλα Γιαννάτου και Ελίζ Ελ, που συνεργάζονται για πρώτη φορά υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Αγάθης Δαρλάση.
Τα μικρά έργα του Σάμιουελ Μπέκετ «Breath» (σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση) «A piece of Monologue», «Rockaby», «Come and Go» και «Cascando» (σε πρώτη παγκόσμια παρουσίαση στο θέατρο) παρουσιάζονται σε μια ενιαία παράσταση υπό τον γενικό τίτλο Breath από τον σκηνοθέτη Σταύρο Τσακίρη και την ομάδα του Omicron 2, στο «Θέατρον» του «Ελληνικού Κόσμου», που οργανώνεται πάνω σε εικαστικές εγκαταστάσεις-δημιουργίες φτιαγμένες ειδικά για την παράσταση. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Τατιάνα Παπαμόσχου, Χίλντα Ηλιοπούλου, Προκόπης Πολίτης, καθώς και οι: Έλενα Καϊάφα, Στεφανία Μπαγλατζή, Είρβα Χατζητσάκου και ο σκηνοθέτης.
- Μπέκετ σε «3η εκδοχή»
Αύριο τα μεσάνυχτα ανοίγει η αυλαία της παράστασης Ο Τίγρης του Μάρραιη Σίσγκαλ, στο θέατρο Studio Κυψέλης, ένα έργο που στο επίκεντρό του θέτει τη σύγκρουση ενός απελπισμένου περιθωριακού και μιας νοικοκυράς γαλουχημένης με το κενό του αμερικάνικου ονείρου, μια σκληρή και τρυφερή ιστορία πλημμυρισμένη στις μουσικές και τα τραγούδια των Doors. Τους δύο ρόλους ερμηνεύουν ο σκηνοθέτης της παράστασης Αντώνης Αλεξίου και η Σόνια Κωτίδου.
- «Τίγρης» στην Κυψέλη
Μια σκηνική σύνθεση βασισμένη στους αποσπασματικούς Κρήτες του Ευριπίδη, αλλά και σε κείμενα του Γιώργου Χειμωνά και του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, υπό τον τίτλο Φαίδρας τόπος, δομημένη σε τέσσερις ομόκεντρους δακτύλιους που εν είδει λαβυρίνθου φιλοξενούν τις διαδρομές της καταγωγής της Φαίδρας, παρουσιάζει από σήμερα η Ομάδα Θεάτρου Ars Moriendi της Θεσσαλονίκης, στο ομώνυμο Studio (Δ. Κουφίτσα 18). Η σκηνοθεσία είναι της Πηνελόπης Χατζηδημητρίου και ερμηνεύουν οι Ειρήνη Καλογηρά και ο Θάνος Νίκας.
- «Φαίδρας τόπος» στη Θεσσαλονίκη
Το επιτυχημένο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη Ποιος ανακάλυψε την Αμερική, τριάντα σκηνές όπου δύο γυναίκες αφηγούνται με πάθος και χιούμορ την ιστορία της ζωής τους, παρουσιάζεται από την Κυριακή στο θέατρο Σοφούλη της Καλαμαριάς, στη Θεσσαλονίκη, σε σκηνοθεσία Παύλου Δανελάτου, με τη συμμετοχή των Παυλίνας Χαρέλα και Νάντιας Δαλκυριάδου, στο πλαίσιο του εορτασμού των δέκα χρόνων παρουσίας του θεάτρου στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης.
- «Αμερική» στο Σοφούλη
Το τελευταίο θεατρικό έργο τής καυστικής Κάριλ Τσέρτσιλ «Drunk enough to say I love you?» αφηγείται µε ανατρεπτικό χιούµορ την ιστορία του Σαµ και του Γκάι, µια ιστορία µοναδικού έρωτα, έλξης και θαυµασµού που βαθµιαία µετατρέπεται σε απέχθεια και µίσος για να µπορέσει να ζητήσει την αγάπη µε νέους όρους. Η συγγραφέας χρησιµοποιεί την ερωτική ιστορία δύο ανδρών για να µιλήσει για τον έρωτα, τις εκλογές, τη δηµοκρατία, τα βασανιστήρια, τον καφέ, την τροµοκρατία, τα οικονοµικά συµφέροντα, τον πόλεµο, την οικολογία, το κάπνισµα. Σκηνοθετεί η Κατερίνα Μπερδέκα. Παίζουν οι Γιώργος Ντούσης, Ενκε Φεζολάρι. Στο Από Μηχανής Θέατρο (Ακαδήµου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5231.131) στις 21.30.Στην παράσταση του έργου «Πράξη χωρίς λόγια», που ανεβαίνει από το Θέατρο της Σιωπής ανάµεσα στα ερείπια του προαύλιου χώρου της Σχολής Καλών Τεχνών, η σκηνική οδηγία «Setting: a desert» του Σάµιουελ Μπέκετ δίνεται ως «Σκηνικό: ερειπωµένος χώρος». Σκηνοθετεί η Ασπασία Κράλλη. Παίζει ο Μάνος Καρατζογιάννης. Στην ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256, Αγ. Ι. Ρέντης, τηλ. 210-4801.260) στις 20.30.* Το έργο «One night in heaven» παρουσιάζει η Εφη Μεράβογλου, µε τους Ισαβέλλα Αναστασίου, Μάρκο Μηνά, Κωνσταντίνα Βάρδα. Στο «Le Cafe del art» (Πλατεία Μεσολογγίου 6, Παγκράτι, τηλ. 211-7401.143) στις 21.00.* «Ποιος είναι ο Αµλετ;» αναρωτιούνται δύο ζευγάρια στηοµώνυµη κωµωδία του Λόρενς Κάσλερ, που σκηνοθετεί η Κατερίνα Μπλάτσου. Παίζουν οι Ιγνάτιος Αξής, Μαριάννα Γιολδάση, Θάνος Καρακάσης, Σταυρούλα Μόκκα. Στο «Μπαράκι του Βασίλη» (∆ιδότου 3, Κολωνάκι, τηλ. 210-3623.625).< INFO: «Πράξη χωρίς λόγια» είναι το έργο που ανεβαίνει στις 20.30 από το Θέατρο της Σιωπής ανάµεσα στα ερείπια του προαύλιου χώρου της Σχολής Καλών Τεχνών µε τον Μάνο Καρατζογιάννη. Στην ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256, Αγ. Ι. Ρέντης, τηλ. 210-4801.260)
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου, γερασµένη, εξοµολογείται σε έναν παλιό γνωστό της ότι ο έρωτας και τα γεγονότα του πολέµου έχουν χάσει το νόηµά τους. Αλλά παραδέχεται ότι εκείνο που έχει σηµασία είναι η αντίσταση. Ο ∆ηµήτρης Μπίτος, στην παράσταση αυτή, σκηνοθετεί και ερµηνεύει τον ρόλο της ηλικιωµένης γυναίκας, προσπαθώντας να αναδείξει τον λόγο του Ρίτσου µέσα από µια ατµόσφαιρα µυσταγωγική. Μαζί του ο Νίκος ∆ηµητρόπουλος. Μια παραγωγή της οµάδας ΑΣΙΠΚΑ. Στο Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ. 210-9246.692) στις 21.00.* Η παράσταση «Καµίλ Κλοντέλ: το κύµατης τρέλας» είναι βασισµένη στην αλληλογραφία της γλύπτριας µε τον µεγάλο της έρωτα Αύγουστο Ροντέν, καθώς και µε τον αδελφό της διπλωµάτη και συγγραφέα Πολ Κλοντέλ. Η σκηνοθεσία και η δραµατουργική επεξεργασία είναι του Στέλιου Κρασανάκη. Η παράσταση παρακολουθεί τη διαδροµή τηςηρωίδας από τη δηµιουργική της νιότη έως την παράφρονα «ώριµη ηλικία» και τον εγκλεισµό της στο άσυλο έως τον θάνατό της. Παίζει η Λυδία Φωτοπούλου. Στο Θέατρο Μεταξουργείο (Ακαδήµου 14-16, τηλ. 210-5234.382) στις 21.30.* «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου», το έργο που κρατούσε στο συρτάρι εδώ και χρόνια ο Νίκος Κούνδουρος, µετακοµίζει από το Αλεκτον στο Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης. Τον ψυχογραφικό αυτό µονόλογο φέρνει επί σκηνής η Γιώτα Κουνδουράκη και ο ηθοποιός Νίκος Πανόπουλος. Στο Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, ύψος Χαµοστέρνας, Ταύρος, τηλ. 210-3418.550) στις 21.30.
INFO
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου, µια παραγωγή της οµάδας ΑΣΙΠΚΑ, παρουσιάζεται στις 21.00 στο Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ. 210-9246.692)
www.studiofgallery.com
|
Στο θέατρο του Ιδρύματος «Μ. Κακογιάννης» (Πειραιώς 206), στεγάζεται (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων) το έργο του Μιχάλη Πιερή «Το σπίτι», σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, με τους ηθοποιούς Θόδωρο Κατσαφάδο, Δημήτρη Καραμπέτση και Ντίνα Μιχαηλίδη, κ.ά. Ενα κοινωνικοψυχολογικό δράμα, με επίκεντρο το πατρικό σπίτι του συζύγου, ο οποίος αρνείται να το δώσει για αντιπαροχή, όπως επιδιώκει μια κατασκευαστική εταιρεία και θέλει η γυναίκα του. Ο άντρας κυριευμένος από τις μνήμες του επιλέγει να μείνει, έστω μόνος, στο πατρικό του.
- Από τις 23/3 και για οκτώ βράδια, στο θέατρο «Σφενδόνη» παρουσιάζεται η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου. Η Ελένη, γερασμένη, εξομολογείται σε έναν γνωστό της ότι ο έρωτας και τα σπουδαία γεγονότα του πολέμου έχασαν το νόημά τους... αλλά σημασία έχει η αντίσταση. Σκηνοθεσία Δημήτρης Μπίτος. Φωτισμοί: Θοδωρής Μιχόπουλος. Ερμηνεύουν: Δημήτρης Μπίτος, Νίκος Δημητρόπουλος.
- Το έργο «Nijinsky... σκιά στο σκοτάδι» της Maura Del Serra παρουσιάζεται στο θέατρο «Ειλισσός» (Αγλαονίκης 3 & Βουλιαγμένης, στο Μετς). Μετάφραση: Μαρία Μαλαθράκη. Σκηνοθεσία: Τερέζα Λουίζου. Μουσική επιμέλεια: Μελίσσα Κωτσάκη. Επιμέλεια κοστουμιού: Νίκος Καλαϊτζίδης. Παίζει ο Γιάννης Τραμπίδης. Στο video ως Romola Nijinsky η Τερέζα Λουίζου. Ακούγονται οι ηθοποιοί: Ελεάνα Απέργη, Τέλης Ζώτος, Γιάννης Κατσάμπας, Χρύσα Κλούβα, Αναστασία Κούτσικου, Τερέζα Λουίζου, Μελίσσα Κωτσάκη, Βασίλης Κρητικός.
- Η ομάδα «C. for Circus» παρουσιάζει (από 18/3 και για ένα μήνα) την παράσταση το «Εσωτερικό» του Μαίτερλινκ, σε σκηνοθεσία Κώστα conie Ισαακίδη, στο χώρο της (Συγγρού 19, 4ος όροφος). Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης. Σκηνικά, κοστούμια: C. for Circus. Παίζουν: Βεζερτζή Ολγα, Βλάχου Ειρήνη, Γαβρέλας Παναγιώτης, Κίτσος Δημήτρης, Κοτταράκου Χρύσα, Μακρή Ειρήνη, Παυλίδης Παύλος, Ρουστάνη Νατάσα, Συναπίδου Κατερίνα, Σφυρής Γιωργής, Χατζηαγγελάκης Σπύρος.
- Στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων (Αγίων Ασωμάτων 6, Θησείο, τηλ: 693-6009056, 211-8009838, 6944567988), κάθε Πέμπτη παρουσιάζεται το έργο «6 Πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» του Πιραντέλλο. Σκηνοθεσία: Νίκος Κατράκης. Μουσική επιμέλεια: Zani Zak. Παίζουν: Νίκος Κατράκης, Εφη Μεράβογλου, Θοδωρής Προκοπίου, Ελένη Δούναβη, Λάζαρος Βασιλείου, Ιωάννης Λάτσης, Ανθή Αξιώτη.
- Στο «104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης» (Θεμιστοκλέους 104, 210 3826.185) η ομάδα «Tandem» παρουσιάζει την παράσταση «Freak Show». Σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Γερογιάννη. Παίζουν: Δημήτρης Αντωνίου, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Γιάννης Διακάκης, Ζέτη Φίτσιου. Μουσική Σύνθεση - Επιμέλεια - πιάνο: Γιώργος Ζιάβρας.
«Το σπίτι» του Μιχάλη Πιερή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, ανεβαίνει µε τους Θόδωρο Κατσαφάδο, Ντίνα Μιχαηλίδη, Δηµήτρη Καραµπέτση. Πρόκειται για µια κοινωνική ψυχολογική τραγωδία, ο ήρωας της οποίας αµύνεται και αντιστέκεται στον διαµεσολαβητή κατασκευαστικής εταιρείας που του ζητάει το πατρικό του σπίτι. Αρνείται να δώσει αντιπαροχή το σπίτι, παρά την αντίθετη γνώµη της γυναίκας του, η οποία δεν θέλει να µείνει εκεί έχοντας µια συµβιβασµένη ζωή. Ετσι αυτή φεύγει κι αυτός µένει µόνος στο σπίτι. Στο Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210-3418.550) στις 21.30.* Η αληθινή ιστορία ενός νοµοταγούς εµπόρου αλόγων, που το αίσθηµα της δικαιοσύνης τον µετέτρεψε σε επαναστάτη, παρουσιάζεται στη διασκευή της νουβέλας του Χάινριχ φον Κλάιστ «Michael Kohlhaas», από τη Σάντρα Δόµβρου. Ο συγγραφέας αναφέρεται στις δυναµικές που οδηγούν τον δίκαιο στην αδικία, τον θεοσεβούµενο στην αµφισβήτηση, τον νοµιµόφρονα στην εξέγερση.Με τους Δηµήτρη Αντωνιάδη, Παναγιώτη Βασιλείου, Στάθη Βούτο, Αντρέα Κουτσουρέλη, Παναγιώτη Μαρίνο, Ελενα Χετζάκη.* Τέσσερις µαθητές εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους για να αρπάξουν το κλειδί του χρηµατοκιβωτίου όπου φυλάσσονται τα γραπτά τους µε σκοπό να αλλάξουν τους βαθµούς τους. Στο έργο «Αγαπητή Ελενα» της Λουντµίλα Ραζουµόβσκαγια, η ηρωίδα παλεύει για την ηθική και τα ιδανικά, που οι µαθητές φαίνεται να σνοµπάρουν επιδεικτικά. Η σκηνοθεσία είναι του Κωστή Καπελώνη. Παίζουν οι Ιλιάς Λαµπρίδου, Δηµήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Δώρα Σαµψώνα, Νικόλας Φραγκιουδάκης. Στο «Studio Μαυροµιχάλη» (Μαυροµιχάλη 134, Εξάρχεια, τηλ. 210-6453.330) στις 21.15.INFO«Το σπίτι» του Μιχάλη Πιερή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, ανεβαίνει στις 21.30 στο Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210-3418.550)
Τέσσερις νέοι ηθοποιοί αναφέρονται στα προβλήματα της επικαιρότητας με κίνηση και λόγο.
- Της Νελλης Aμπραβανελ, Η Καθημερινή, Kυριακή, 13 Mαρτίου 2011
Πήγαμε για θέατρο, αλλά μπήκαμε σε σπίτι. Στην είσοδο μιας παλιάς αλλά καλοδιατηρημένης κατοικίας της οδού Χαβρίου, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος, μας καλωσόρισε ένας γλυκύτατος κύριος. «Ναι, εδώ είναι η παράσταση», μας πληροφόρησε. Το φως μάς οδήγησε στον δεύτερο όροφο και στη διαδρομή μάς συστήθηκαν οι πρώτοι «ένοικοι» του σπιτιού, φιγούρες του καλλιτέχνη Αλέξανδρου Βασμουλάκη. Κόψαμε εισιτήριο και μπήκαμε στο σαλόνι του άδειου σπιτιού.Και τώρα; «Τι θα κάνουμε τώρα;». Ολα αρχίζουν από μία απλή ερώτηση που απασχολεί πολύ κόσμο σήμερα. Ειδικά τους χαρακτήρες ενός νέου θεατρικού έργου, τέσσερις νέους ανθρώπους που προσπαθούν να δώσουν απάντηση σε ένα πρόβλημα που δεν έχει μόνο μία λύση. Αλίμονο αν είχε μόνο μία. Κάτι που αναγνωρίζει ο Δημήτρης Κουρούμπαλης, συγγραφέας του έργου και ένας εκ των τεσσάρων πρωταγωνιστών. Παρ’ όλα αυτά, δεν φοβάται να δώσει τη δική του απάντηση.
- Ερώτηση και απάντηση
Πάει αρκετός καιρός που ενηλικιώθηκε επαγγελματικά ο κ. Κουρούμπαλης, ο Λεωνίδας της τηλεοπτικής σειράς «Δέκα λεπτά κήρυγμα». Σήμερα δεν διατηρεί μόνο μια σταθερή παρουσία στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, αλλά έχει συνεργαστεί με τη Λένα Πλάτωνος στις εκδηλώσεις της στο Ηρώδειο και το Παλλάς, ιδρύοντας παράλληλα την ομάδα SO7 με τη χορογράφο Φρόσω Κορρού. Με την κ. Κορρού υπογράφει τώρα και τη σκηνοθεσία του «Τι θα κάνουμε τώρα;», ενός έργου που βασίζεται στον λόγο και την κίνηση.Για να απαντήσουν στην ερώτηση, οι ηθοποιοί (συμπρωταγωνιστούν η Υβόννη Τζάθα, ο Δημήτρης Πασσάς και ο Μιχάλης Κουμαριανός) θα χορέψουν, θα τρέξουν, θα πέσουν κάτω, θα τραγουδήσουν, θα φωνάξουν, θα αναστενάξουν, θα φιληθούν... Θα σας πουν ότι έχουν «πιάσει πάτο», ότι πιο «χαμηλά, δεν γίνεται». Φυσικά το έργο αφορά την επικαιρότητα, αλλά χωρίς να την αναφέρει ποτέ. «Μιλάμε για ένα μέρος όπου τα πράγματα δεν είναι όμορφα. Οπου οι άνθρωποι καταπιέζονται. Πρόκειται για μια κατάσταση από την οποία θέλουν να βγουν, και όχι για ένα συγκεκριμένο τοπίο, ούτε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή» μας λέει ο κ. Κουρούμπαλης. «Αυτό που ζούμε έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβεί στο μέλλον. Με αυτή την αφαίρεση, λοιπόν, γίνεται μια πιο ουσιαστική αναφορά».Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Κουρούμπαλης και η κ. Κορρού ξεκινούν από μία ερώτηση. «Με την ερώτηση πετάμε το μπαλάκι στο κοινό. Επιτρέπουμε στο έργο να έχει και ζωή μετά την παράσταση». Και επιτρέπουν στο κοινό να δώσει τη δική του απάντηση.Για τους τέσσερις του έργου πάντως, απάντηση στο «τι θα κάνουμε τώρα;» αποτελεί και το «φεύγω». Για τον κ. Κουρούμπαλη, η λέξη «φεύγω» ορίζεται κάπως έτσι: «Δεν σημαίνει σωματική αποχώρηση ούτε αλλαγή τοπίου. Δεν σημαίνει απόδραση, η οποία είναι μια πολύ σύντομη, επαναστατική κίνηση, χωρίς το στοιχείο της απόλαυσης. Με την επανάσταση δεν μπορείς να θεμελιώσεις. Η επανάσταση δημιουργεί αλλαγή κατάστασης, αλλά δεν είναι κατάσταση από μόνη της. “Φεύγω” σημαίνει ότι βρίσκομαι σε μια δυναμική κατάσταση ελευθερίας. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και στην απόλυτη στατικότητα».Ακόμα και σε μια κρυμμένη γωνιά στο κέντρο της Αθήνας, ανάμεσα στα μαγαζιά, τα γραφεία και τη βοή της καθημερινότητας. Με αφετηρία μια ερώτηση με την οποία ρισκάρει το ενδεχόμενο της απαισιοδοξίας και του αρνητισμού, οι συντελεστές του έργου ελίσσονται προς μια ολότελα αντίθετη κατεύθυνση. «Σημαντικό ρόλο σε αυτή την αισιοδοξία και τη θετική αίσθηση του έργου έπαιξε η συνεργασία με τους συγκεκριμένους ηθοποιούς. Αποτελούν και οι τρεις τους φορείς αισιοδοξίας και θετικότητας».Πού καταλήγουν λοιπόν; «Η λύση βρίσκεται στη συλλογικότητα, την αδελφοποίηση, την αλληλεγγύη. Τέσσερις πολύ διαφορετικοί άνθρωποι ξεκινούν με ένα καθεστώς σύγκρουσης. Στο τέλος δημιουργούν μια καινούργια κοινωνία. Ο Σαββόπουλος λέει: “Των Ελλήνων οι κοινότητες φιάχνουν άλλους γαλαξίες”... Αυτό που εσείς αναφέρετε ως ρομαντική λύση θα έπρεπε να είναι η αυτονόητη λύση».Και όμως, η λύση του κ. Κουρούμπαλη δεν είναι αυτονόητη. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις πραγματικά από αυτήν την αναζήτηση που ξεκινά από τον τίτλο. Μπαίνοντας σε αυτό το σπίτι χωρίς ενοίκους, η διάθεση αλλάζει προς το καλύτερο. Ενα άδειο σπίτι, μόνο να γεμίσει μπορεί...
- Το σπίτι στην οδό Χαβρίου
Παλιό γραφείο, ιατρείο και σπίτι καρδιολόγου, πολυώροφο και δαιδαλώδες, με εσωτερική αυλή και χώρο στην ταράτσα για καλοκαιρινές προβολές... «Είχαμε αποφασίσει από την αρχή να μην ανεβάσουμε την παράσταση σε θέατρο. Κάναμε πρόβες σε διαφορετικούς, ετερόκλητους χώρους, σε πάρκα, σε ένα εργοστάσιο στην Πειραιώς. Αποκτήσαμε μια ευελιξία όσον αφορά στην αλλαγή του χώρου. Δέκα μέρες πριν από την πρεμιέρα, ήρθαμε σε μια όμορφη επικοινωνία με τους ιδιοκτήτες, που θέλησαν να δώσουν ζωή σε αυτό το σπίτι στο κέντρο της Αθήνας. Μείναμε άφωνοι εμπρος σε αυτά που κρύβει η Αθήνα».Ο χώρος δεν άργησε να μετατραπεί σε ένα ζεστό και οικείο περιβάλλον, με την επιμέλεια του Γκάυ Στεφάνου. Για εκείνους που τρέμουν παραστάσεις που τοποθετούν τους ηθοποιούς σε απόσταση αναπνοής από το κοινό, δεν υπάρχει ο φόβος της «προσβολής» ή της «απειλής». Ο Δ. Κουρούμπαλης επιμένει ότι «το θέατρο δεν πρέπει να σε βιάζει. Ο καλύτερος τρόπος για να επικοινωνήσει αυτό που θέλει είναι ο διάλογος».
- «Τι θα κάνουμε τώρα;» Πέμπτη με Δευτέρα, 9.15 μ. μ. (Χαβρίου 7 Σύνταγμα, τηλ. 210-25.14.927, 6973-809.595)
Εργα ελλήνων και ξένων συγγραφέων δεσπόζουν στις θεατρικές πρεμιέρες του Μαρτίου
- MΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ: 10/03/2011
Ο Ιεροκλης Μιχαηλίδης και η Δήμητρα Ματσούκα στο «Ημέρωμα της Στρίγγλας», σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στούρουα.Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και Κωστής Παλαμάς, Μαργαρίτα Καραπάνου και Λούλα Αναγνωστάκη, Καμίγ Κλοντέλ και Σύλβια Πλαθ: Ούτε ο θεατρικός Μάρτιος στην Αθήνα δείχνει να πτοείται από την κρίση, καθώς μια σειρά νέων παραγωγών σηκώνουν την αυλαία και αναμένουν το κοινό, οι περισσότερες από τις οποίες βασίζονται σε κείμενα ελλήνων συγγραφέων.
Πρώτη πρεμιέρα, απόψε κιόλας, με την παράσταση «Φτωχοί και Αγιοι», ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης σε δική τους θεατρική διασκευή παρουσιάζουν τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Το Χριστόψωμο», «Η Σταχομαζώχτρα», «Η Ντελησυφέρω», «Ο Αμερικάνος» και «Ο πολιτισμός εις το χωρίον», με κεντρικό άξονα το μητριαρχικό στοιχείο. Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Χρυσομάλη. Παίζουν: Κωνσταντίνος Πασσάς, Χρήστος Τακτικός, Λεωνίδας Χρυσοµάλης κ.ά. Στη θεατρική σκηνή «Ζωή Λάσκαρη».
Το Σάββατο, στο Εθνικό Θέατρο θα δοθεί η πέμπτη και τελευταία πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή με το μοναδικό θεατρικό έργο του Κωστή Παλαμά, την «Τρισεύγενη» σε σκηνοθεσία της Λυδίας Κονιόρδου με τη Στεφανία Γουλιώτη στον επώνυμο ρόλο και μαζί της τον Νίκο Κουρή, τον Γιώργο Γάλλο, τον Χρήστο Στέργιογλου κ.ά.
Τρίτη ελληνική πρεμιέρα, όπου με αφετηρία το «Ναι» της Μαργαρίτας Καραπάνου, η Ιωάννα Κανελλοπούλου και η Αγγελική Καρυστινού έφτιαξαν την «Κυρία Λώρα», την ιστορία μιας μοναχικής συγγραφέως που ζει με τον σκύλο της και κάθε βράδυ υποδέχεται τους επισκέπτες-θεατές, για να τους αφηγηθεί την ιστορία της. Πρεμιέρα στις 18 Μαρτίου, στον χώρο πολιτισμού ελculture στο Μοναστηράκι.
Ακολουθεί, στις 23 Μαρτίου, μια συρραφή από αποσπάσματα έργων της Λούλας Αναγνωστάκη σε συνδυασμό με το μονόπρακτο «Ουρανός Κατακόκκινος» και τον τίτλο «Αϊ λοβ γιου». Η Αλεξάνδρα Παντελάκη ερμηνεύει τον μονόλογο, ενώ συνυπογράφει τη σύνθεση των κειμένων μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, που έγραψε τη μουσική. Από τις 23 Μαρτίου στην «Αθηναΐδα».
Την ζωή της γλύπτριας Καμίγ Κλοντέλ και της ποιήτριας Σύλβια Πλαθ θα φωτίσουν δύο παραστάσεις που ξεκινούν στις 22 και στις 26 τρέχοντος, αντιστοίχως.
Στην πρώτη με τον τίτλο «Καμίγ Κλοντέλ: το κύμα της τρέλας», η Λυδία Φωτοπούλου υποδύεται τη γυναίκα που είχε πάθος με την τέχνη της, που ερωτεύθηκε τον Ροντέν και κατέληξε να περάσει τα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής της σε άσυλο. Σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη, στο θέατρο Μεταξουργείο.
Η Μαρία Ζορμπά θα ερμηνεύσει την ποιήτρια Σύλβια Πλαθ στο έργο «Σύλβια & Τεντ» που φέρνει στο φως της σχέση της με τον ποιητή Τεντ Χιουζ. Σε κείμενο και σκηνοθεσία Ασπας Τομπούλη, με τον Νέστορα Κοψιδά στον ρόλο του Χιουζ. Στο θέατρο Olvio, στο Γκάζι.
Μετά την κωμωδία «Υπάρχει και φιλότιμο», το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ετοιμάζεται για δύο πρεμιέρες, στις 23 και στις 25 τρέχοντος. Τα «Διαμάντια και Μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη θα σκηνοθετήσει ο Γιάννης Κακλέας με τη Νόρα Κατσέλη να επιστρέφει με τον ρόλο της Αννας, στο σανίδι και το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της Στρίγγλας», που ανεβάζει ο Ρόμπερτ Στούρουα με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη και τη Δήμητρα Ματσούκανα υποδύονται τον Πετρούκιο και την Κατερίνα.
Ο Μάρτιος στη Θεσσαλονίκη έχει μπόλικο θέατρο να προτείνει, ξεκινώντας από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, όπου σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο παρουσιάζονται, στο θέατρο Αμαλία, τέσσερα έργα.
«Σε μια κόλλα χαρτί» του Στάθη Μαυρόπουλου που πραγματεύεται δύο δίκες, του Γρηγόρη Στακτόπουλου (υπόθεση Πολκ, 1948) και του Αριστείδη Παγκρατίδη (ο «δράκος του Σέιχ Σου», 1963). Η σκηνοθεσία είναι της Ελένης Δημοπούλου και του συγγραφέα (κάθε Τετάρτη).
Ακολουθεί, κάθε Πέμπτη και Σάββατο «Το κρυφό δωμάτιο» της καναδής συγγραφέως Καρόλ Φρεσέτ που θέτει το ερώτημα αν υπάρχει ευτυχία υπό όρους, σε μετάφραση Νικηφόρου Παπανδρέου και σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου.
Με την Εφη Σταμούλη να ερμηνεύει (κάθε Παρασκευή) τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου και τον «Μικρό Πρίγκηπα» του Αντουάν ντε Σεντ Εξυπερύ να παίζεται για τα παιδιά κάθε Κυριακή σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Χουμέτη, ολοκληρώνεται το πρόγραμμα ως τις 3 Απριλίου.
Στις παραστάσεις παίζουν οι ηθοποιοί: Κυριάκος Δανιηλίδης, Μένη Κυριάκογλου, Στάθης Μαυρόπουλος, Μάριος Μεβουλιώτης, Δημήτρης Ναζίρης, Αθηνά Ευσταθίου, Νανά Παπαγαβριήλ, Μαριέττα Σπηλιοπούλου κ.ά. (τηλ. 2310.821483).
Αλλά και στην Πάτρα, το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης προτείνει μια καινούργια παραγωγή, στο θεάτρο Απόλλων. Πρόκειται για την «Κραυγή» του Τενεσί Ουίλιαμς, ένα έργο γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 που πραγματεύεται τη σχέση δύο αδελφών και συγκεκριμένα δύο ηθοποιών που απομένουν μόνοι πριν την πρεμιέρα σε ένα θέατρο, κάπου στο πουθενά και αποφασίζουν, χωρίς θίασο, να αυτοσχεδιάσουν. Μπροστά σε ένα ανύπαρκτο κοινό, μπερδεύοντας αλήθειες και ψέματα, θέατρο και ζωή. Με τον Αιμίλιο Χειλάκη και την Αθηνά Μαξίμου, σε σκηνοθεσία της Ελλης Παπακωνσταντίνου.
Η παράσταση με τίτλο «Αλέξης: Μία ελληνική τραγωδία» δημιουργήθηκα καθώς οι δημιουργοί εμπνεύστηκαν από τον χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
«Αλέξης: Μια ελληνική τραγωδία», είναι ο τίτλος της αφίσας έξω από το θέατρο του πάρκου Βιλέτ (Parc de la Villette) στο Παρίσι, όπου έως τις 12 Μαρτίου ο ιταλικός θίασος «Motus» δίνει μία παράσταση, εμπνευσμένη από την εξέγερση που προκάλεσε στην Ελλάδα, ο θάνατος του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Στην αφίσα, η σιλουέτα ενός νεαρού μοιάζει να τρέχει μέσα σε ένα θολό τοπίο, κρατώντας μία πέτρα στο χέρι.
Αυτή η «πέτρα της εξέγερσης» γίνεται σημείο αναφοράς και συνδετικός κρίκος σε όλα τα επεισόδια της παράστασης, όπου αναζητώντας «τις Αντιγόνες του σήμερα» γίνεται το πέρασμα από την μυθοπλασία στο πραγματικό, από την Ελλάδα της αρχαιότητας στην Ελλάδα του σήμερα, από την «επαναστάτρια για την εποχή της» Αντιγόνη μπρος στο σώμα του νεκρού αδελφού, στην εξεγερμένη ελληνική νεολαία μπρος στο σώμα του νεαρού Αλέξη.
Το ντεκόρ είναι άκρως μινιμαλιστικό: ένα κόκκινο δάπεδο ορίζει τον χώρο για τα δρώμενα, ένας προβολέας βίντεο πάνω σε κυλιόμενο τραπεζάκι θα προστεθεί στα αξεσουάρ και βεβαίως η «πέτρα» καταμεσίς.
Όταν χαμηλώνουν τα φώτα η ατμόσφαιρα γίνεται θολή, πολύ θολή, σαν αυτή που οι Αθηναίοι έχουν γνωρίσει συχνά στους δρόμους έξω από το Πολυτεχνείο, μόνο που εδώ τα μάτια δεν δακρύζουν. Στο ημίφως προβάλλει μία σιλουέτα ακαθόριστου φύλου, που αρχίζει να τινάζεται ψηλά, να αναδιπλώνεται και να τινάζεται και πάλι, ενώ ακούγεται η ανάσα γεμάτη αγωνία από την προσπάθεια. Θα περάσουν πάνω από πέντε λεπτά, που μοιάζουν ατέλειωτα για το κοινό και λειτουργούν ως ιεροτελεστία μύησης για τη συνέχεια.
Ντυμένη με αγορίστικα κόκκινα ρούχα, με ξυρισμένα τα μισά ξανθιά μαλλιά της, η Σύλβια Καλντερόνι οδηγεί, με τη βοήθεια βίντεο, στα ελληνικά δύσβατα μονοπάτια στην περιοχή του Άργους ή των Θηβών, σε αναζήτηση της Αντιγόνης, αυτής του Μπρέχτ και όχι του Σοφοκλή.
Μα να, που οι φωνές ενός λαού θα τη φέρουν στη σύγχρονη πραγματικότητα, στη σύγχρονη Αθήνα. Το βίντεο τρέχει σαν τρελό στους γεμάτους συνθήματα τοίχους της Αθήνας, στα Εξάρχεια και στους δρόμους, ενώ η μελαχροινή Αλέξια Σαραντοπούλου που έζησε τα γεγονότα, μεταφράζει και ξεναγεί. Μπρος στα αφιερώματα, στον τόπο του θανάτου του Αλέξη, η πρωταγωνίστρια αναρωτιέται αν «η Αντιγόνη είναι τελικά στην Αθήνα». Αν «Αντιγόνη» είναι, «η αδάμαστη δύναμη που ξεπηδάει από ένα νεκρό σώμα και κάνει έναν ολόκληρο λαό να εξεγερθεί».
Οι καλλιτέχνες του θίασου Motus, από το 2008 έχουν ασχοληθεί με την αναζήτηση αυτή, δημιουργώντας μάλιστα ένα πρόγραμμα με ελληνόφωνο τίτλο «SYRMA ANTIGONES», που τον μεταφράζουν «στα ίχνη της Αντιγόνης».
Με επικεφαλής τη Σύλβια Καλντερόνι η ομάδα έχει δημιουργήσει τρία θέματα με τις «μάχες της Αντιγόνης»: «Αντιγόνη και Πολυνείκης», «Αντιγόνη και Κρέοντας και Αίμονας», «Αντιγόνη και Θηρεσίας».
«Όταν έγιναν τα επεισόδια στην Ελλάδα», εξηγεί η Αλέξια, «συνειρμικά ήρθε στο μυαλό τους η σκέψη ότι δουλεύουν ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο με ένα είδος εξέγερσης πάνω από ένα νεκρό σώμα και ξαφνικά γίνονται όλα αυτά τα επεισόδια στην Αθήνα με έναν λαό να ξεσηκώνεται πάνω από έναν νεκρό. Έτσι αποφάσισαν να αναφερθούν στη σύγρονη Ελλάδα». Για την υλοποίηση, ήρθαν στην Ελλάδα και πέρα από την Αθήνα πήγαν σε Άργος και Θήβα.
«Ρωτούσαμε τα άτομα», εξηγεί η Σύλβια στην παράσταση, «ποια είναι η Αντιγόνη για εσάς σήμερα. Ένας μάς απάντησε ότι το μόνο που έχει απομείνει είναι τα ονόματα στα κορίτσια και ξαφνικά είδαμε Πακιστανούς, που δούλευαν μαζεύοντας κρεμμύδια. Τότε η ερώτησή μας, μας φάνηκε ηλίθια …δηλαδή πάντα έρχεται η πραγματικότητα και είναι τόσο πιό δυνατή από τον μύθο».
«Και τώρα, τι κάνουμε;», είναι το ερώτημα που θέτουν οι καλλιτέχνες ακόμα και για τους ίδιους. «Η τέχνη δεν αρκεί», λένε, «χρειάζεται κάτι περισσότερο». Από το βάθος ακούγεται η φωνή «μη μας βλέπετε σαν παιδιά με μια πέτρα στο χέρι», «εμείς ερχόμαστε από το μέλλον», «μία η λύση: Πράξε!».
Στην παράσταση έχουν ενταχθεί στοιχεία από την οικονομική κρίση, η δε Ελλάδα χαρακτηρίζεται «εργαστήριο της Ευρώπης», στο οποίοι όλοι τώρα έχουν στραμμένα τα βλέμματα, προκειμένου να αποκτήσουν εμπειρία για τις άλλες εύθραστες οικονομίες σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία. Τη σκηνοθεσία του έργου ανέλαβαν οι Ενρίκο Καζαγράντε (Enrico Casagrande) και η Ντανιέλα Νικολό (Daniela Nicolo), είναι και ιδρυτές του θιάσου Motus από το 1991. Στην παράσταση παίζουν εκτός από την Σύλβια Καλντερόνι (Silvia Calderoni) και την Αλέξια Σαραντοπούλου, οι Βλαντιμίρ Αλεξιτς (Vladimir Aleksic) και Μπένο Στάινεγκερ (Benno Steinegger). To μοντάζ του βίντεο από την Ελλάδα έχει κάνει ο Ενρίκο Καζαγκράντε. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]
- Studio Μαυρομιχάλη
Ο Κωστής Καπελώνης σκηνοθετεί το «Αγαπητή Ελένα» της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια που, από τις 10 Μαρτίου, παρουσιάζεται στο «studio Μαυρομιχάλη». Ενα βράδυ, τέσσερις μαθητές εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους, Ελένας Σεργκέγιεβνα. Κάτω από το πρόσχημα των γενεθλίων της Ελένας και έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, οι μαθητές δεν ήρθαν να ευχηθούν, αλλά να διεκδικήσουν. Να αρπάξουν το κλειδί του χρηματοκιβωτίου, όπου φυλάσσονται τα γραπτά των εξετάσεων... Διανομή: Ιλ. Λαμπρίδου, Δ. Κερεστετζής, Μ. Κοιλάκος, Δ. Σαμψώνα, Ν. Φραγκιουδάκης.
- Θέατρο Αττις
Ο «Χορευτής του Εριχ Αρεντ» σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου παρουσιάζεται στο Θέατρο Αττις. Το κείµενο είναι εµπνευσµένο από τη γνωστή µινωική τοιχογραφία µε την ταυροµαχία και πρόκειται για το πιο πολυσυζητηµένο από τα λεγόµενα «ελληνικά» ποιήµατα του Αρεντ. Βασικός άξονάς του είναι η σύγκρουση δύο δυνάµεων, η αποκρυστάλλωση του ορθολογικού στοιχείου και του στοιχείου του ενστίκτου, που καταλήγει σε καταστροφή. Ερµηνεύει ο Τάσος ∆ήµας (φωτογραφία). Αφηγητής είναι ο Θεόδωρος Τερζόπουλος. Στο Θέατρο Αττις (Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5226.260) στις 21.00.
 |
 |
 |
