Η Λένα Παπαληγούρα, το κορίτσι που μαθαίνει ν’ αγαπά, και ο Αλιόσα (Μελέτης Ηλίας) που τη μαθαίνει.
Τα είδα και τα δύο με διαφορά τριών ημερών. Τον «Βυσσινόκηπο» του Αντον Τσέχοφ και του Νίκου Καραθάνου πρώτα, στη Στέγη Γραμμάτων, τους «Αδελφούς Καραμάζοφ» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι το περασμένο Σάββατο, έτσι όπως το διασκεύασε ο Διονύσης Καψάλης και το σκηνοθέτησε η Νατάσσα Τριανταφύλλη. Και τα δύο κείμενα –θεατρικό το πρώτο, λογοτεχνικό το δεύτερο– καταγράφουν ανθρώπινα πάθη, περιγράφουν χαρακτήρες με εμμονές, φοβίες και εθελοτυφλίες, αναπαριστούν με εντυπωσιακή διεισδυτικότητα εποχές και τάξεις, έτσι όπως έξοχα μπορούσαν να το κάνουν οι Ρώσοι κλασικοί. Αυτό είναι το κοινό στοιχείο, το κοινό νήμα που ενοποιεί τα δύο έργα. Μόνο αυτό. Γιατί η θεατρική τους μεταφορά σε διαφορετικούς κώδικες πάτησε η καθεμιά.
