«Η αυλή» του Σπίρο Σιμόνε, που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα», αποτελεί μια κωμική, πολιτική θεώρηση του σήμερα και του αύριο
Μια κωμική, πολιτική θεώρηση του σήμερα και του αύριο αποτελεί «Η αυλή» του Σπίρο Σιμόνε, που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα», σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια Κοραή Δαμάτη. Οι ήρωες του έργου, μακριά από κάθε είδους ένταξη, ζουν ανάμεσα στα απόβλητα της κοινωνίας, εν δυνάμει ελεύθεροι, μέσα στην ατελείωτη σκουπιδοπαραγωγή της, εκεί όπου τις περισσότερες φορές, αν αφουγκραστεί κανείς, αν θέλει να δει προσεκτικά, βρίσκει ανάμεσα στους τόνους σκουπιδιών και ένα σωρό πεταμένους ανθρώπους. Πρόκειται για ένα κείμενο αλήθειας και σουρεαλισμού. Η υπόκωφη μουσικότητα των διαλόγων του Ιταλού συγγραφέα έχει ξεκάθαρη αναφορά στην παρούσα πολιτική κατάσταση. Απογυμνώνει ολοκληρωτικά τα θύματά της, επιτρέποντάς τους μόνο την ελπίδα στην αντίσταση. Γελάει κανείς, μα δεν παύει να σκέφτεται.
Κάποιοι άνθρωποι ζουν έξω απ' την Αυλή. Ζουν έξω απ' τον «παράδεισο», στα πέριξ, στα απόβλητα, εκτός της οργανωμένης κοινωνίας, όπου τα πάντα ελέγχονται. Εξω απ' αυτόν τον περιχαρακωμένο τόπο εγκλεισμού, στο απώτατο σημείο της, που και η ίδια η πόλη δεν θέλει να ξέρει, στα σκουπίδια της, βιώνουν την ελευθερία τους ο Πέπε και ο Θάνος, τα δύο από τα τρία πρόσωπα του έργου. Ζουν με τα απαραίτητα, έχουν περιορίσει τις ανάγκες τους στο ελάχιστο, τρώνε ό,τι βρούνε και σχολιάζουν περιπαικτικά τις κάθε είδους απαγορεύσεις που τους έχει επιβάλει, ακόμα και εδώ, εκτός Αυλής, στο περιθώριο, η κρατική εξουσία. Μέχρι που εμφανίζεται το τρίτο πρόσωπο του έργου, ξεθάβεται κάτω απ' τα βουνά των σκουπιδιών, αυτός που δεν έχει όνομα, αυτός που τον φωνάζουν ο Ενας. Εκδιωχθείς βίαια απ' την Αυλή ως μη αναγκαίος και παραγωγικός, προσπαθεί με κάθε τρόπο να προκαλέσει τον οίκτο. Παγιδευμένος στην αυτολύπηση αλλά και χρησιμοποιώντας τη με τρόπους πονηρούς, φαινομενικά κερδίζει, ουσιαστικά τού χαρίζεται γενναιόδωρα ένα κομμάτι ψωμί κάθε φορά. Παίζουν: Κοραής Δαμάτης, Οθωνας Μεταξάς, Γιάννης Δρίτσας.
- ΑΝΤ. ΚΑΡ., ΕΘΝΟΣ, 4/4/2011
