Ο Γιώργος Κιμούλης ανάμεσα στην Κόρα Καρβούνη και τη Στεφανία Γουλιώτη στον «Βασιλιά Ληρ» που σκηνοθέτησε ο Τομάζ Παντούρ
Πριν προχωρήσω στα καθέκαστα οφείλω να κάνω μια δήλωση. Πιστεύω στους έλληνες ηθοποιούς, τους θεωρώ παρ' όλη την πλημμελή τους εκπαίδευση τους πλέον ευφάνταστους και ικανούς να ενταχθούν και να εκτελέσουν κάθε είδους σκηνοθετική εντολή και συχνά σκηνοθετική παραδοξολογία. Επίσης θέλω να διαδηλώσω την πεποίθησή μου πως ο Γιώργος Κιμούλης είναι μέσα στους τρεις - τέσσερις ηθοποιούς όχι μόνο της γενιάς του που αποτελούν υποδείγματα υψηλού υποκριτικού πολιτισμού, αφού συνδυάζει έμφυτο τάλαντο, θηριώδη τεχνική, αλλά και - κάτι που σπανίζει στις ημέρες μας - βαθιά γνώση και των θεατρικών και των αισθητικών παραστασιακών προβλημάτων του θεάτρου όλων των μορφών και των ειδών, από το τραγικό ιδίωμα έως το νατουραλιστικό και από το ποιητικό δράμα ώς τη φάρσα και το γκροτέσκο.

