Μέχρι την Κυριακή 17 Μαΐου η Κατερίνα Λέχου θα συνεχίσει να ενσαρκώνει την Μπλανς Ντυμπουά

Παρατείνονται λόγω μεγάλης επιτυχίας μέχρι την Κυριακή 17 Μαΐου οι παραστάσεις του έργου του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείο ο Πόθος», στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γεωργιανός Λεβάν Τσουλάτζε, ο οποίος ήρθε για πρώτη φορά στη χώρα μας για τις ανάγκες τις παράστασης. Η Κατερίνα Λέχου αναμετράται με την πιο εμβληματική ηρωίδα του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου, τη Μπλανς Ντυμπουά, ενώ ο Τάσος Ιορδανίδης ερμηνεύει τον ''μυθικό'' Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Η μουσική σύνθεση της παράστασης είναι του Θάνου Μικρούτσικου, η μετάφραση του  Ερρίκου Μπελιέ, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια έχει επιμεληθεί ο Σταύρος Λίτινας.

«Η Μπλανς είναι μια γυναίκα της εποχής μας»

Το νέο ανέβασμα του «Λεωφορείου ο πόθος» από τον σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη παρουσιάζεται στο θέατρο Ιλίσια-Ντενίση

• Της Σαντρας Bουλγαρη, Η Καθημερινή, Σάββατο, 19 Mαρτίου 2011

«Τελικά δεν είναι τυχαίο πως κάποια έργα αντέχουν στον χρόνο κι αγαπιούνται τόσο πολύ». Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο Βασίλης Νικολαΐδης, σκηνοθέτης μιας νέας παράστασης του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς «Λεωφορείο ο πόθος». Χιλιοπαιγμένου κι όμως πάντα ανοιχτού σε διαφορετικές οπτικές. Για λίγες βραδιές (μέχρι την ερχόμενη Κυριακή 27 του μήνα) ήρθε στην Αθήνα μετά την παρουσίασή της στην Πάτρα η παραγωγή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου της πόλης, που παρουσιάζεται στο θέατρο Ιλίσια–Ντενίση σε σκηνοθεσία του Νικολαΐδη.

Πρόκειται για ένα έργο δύσκολο, πρόκληση σε όποιον το αναλάβει, αν σκεφτεί κανείς ό,τι έχει στο μυαλό μας ο καθένας για το «Λεωφορείο ο πόθος». «Παρ’ όλα αυτά, η Μπλανς θα μπορούσε να είναι μια γυναίκα της εποχής μας», υπενθυμίζει ο Βασίλης Νικολαΐδης. Κι έτσι, με την ιδιαίτερα διαισθητική του ματιά, προσέγγισε ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου. «Εχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την Μπλανς να σέρνεται στους καναπέδες με ένα ποτήρι ουίσκι στα χέρια και να λέει διάφορες ποιητικές αρλούμπες. Στη δική μας παράσταση παρουσιάζουμε την Μπλανς (τον ρόλο ερμηνεύει η Κάτια Γέρου) σαν μια γυναίκα χωρίς αντιστάσεις, άτυχη εκ γενετής».

• Ευαίσθητη

Μέσα από τη συζήτησή μας ζωντανεύει η ψυχοσύνθεση όχι μιας διαταραγμένης αλλά μιας ευαίσθητης γυναίκας. «Ζει σε ένα αμείλικτο περιβάλλον, όπου οτιδήποτε διαφορετικό χτυπιέται αλύπητα. Κι εκείνη, μετά την αυτοκτονία του άντρα της, αναζητά στους διάφορους άντρες, τους οποίους συναντάει, το αντίδοτο του θανάτου. Υπάρχουν δεκάδες Μπλανς δίπλα μας. Ανθρωποι που συνθλίβονται επειδή η χοντρόπετση και ανδροκρατούμενη με την κακή έννοια κοινωνία μας δεν μπορεί να τους σηκώσει».

Η παραγωγή αυτή μας έδωσε τη δυνατότητα, πέρα από μια διαφορετική εκδοχή της Μπλανς του Τενεσί Ουίλιαμς, να δούμε ως αθηναϊκό κοινό μια δουλειά της περιφέρειας σε δύο όψεις (από την Πάτρα, σε σκηνοθεσία όμως του Νικολαΐδη, καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου).

Ευκαιρία να τον ρωτήσουμε ποια είναι τα επόμενα σχέδιά του μέσα στο γενικότερο πλαίσιο... Δυστυχώς, τα νέα δεν είναι ευχάριστα. Παρατημένα στο τι θα αποφασίσει τελικά ο «Καλλικράτης», τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα της χώρας βρίσκονται σε αδιέξοδο με άγνωστο το μέλλον τους. Ο ίδιος ο Νικολαΐδης δεν γνωρίζει να μας πει για τον επόμενο προγραμματισμό (μπορεί και να μην υπάρξει), πέρα από προτάσεις για θέατρα της Αθήνας, αφού ακόμη στο Αγρίνιο προσπαθούν να κλείσουν χρέη λόγω καθυστερήσεων των επιχορηγήσεων.

«Η αποκέντρωση μοιάζει να είναι ένα τριτεύον θέμα, για το οποίο το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Οταν οι Αρχές κωφεύουν, εμείς τι θα κάνουμε;» αναρωτιέται ο Βασίλης Νικολαΐδης για μια βαθιά κρίση που τη βλέπει να διευρύνεται σε ολόκληρο το σύγχρονο θεατρικό τοπίο της χώρας. «Θέατρο χωρίς χρήμα» χαρακτηρίζει το φαινόμενο των διακοσίων πενήντα και παραπάνω θεάτρων της Αθήνας, που ανεβοκατεβάζουν συνεχώς παραστάσεις, ενώ κατηγορεί το μονοπώλιο του Εθνικού, που «όχι μόνο έχει αφήσει όσους δεν ανήκουν στους ευνοούμενους απ’ έξω, αλλά με υποτιθέμενη αρωγή προσπάθησε να βγάλει χρήματα από τα ΔΗΠΕΘΕ, συγκεκριμένα από αυτό του Αγρινίου». «Θα συνεχίσω να σκηνοθετώ, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου και την αγαπώ, όμως το τελευταίο που ενδιαφέρει το κράτος αυτήν τη στιγμή είναι ο πολιτισμός. Ζει ο άνθρωπος και χωρίς θέαμα, αν δεν έχει να φάει...».

Η μετάφραση του έργου «Λεωφορείο ο πόθος» για τις παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ. Με την Κάτια Γέρου παίζουν οι Δημήτρης Μόσχος, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Γιάννης Κοτσαρίνης, Θωμάς Γκαγκάς, Ζαχαρούλα Κληματσάκη, Μαργαρίτα Βαρλάμου, Κωνσταντίνος Φάμης. Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή. Παπαδιαμαντοπούλου 4, τηλ. 210-72.10.045.

«ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ»: Κόσµος ψευδαισθήσεων

• Ο Γιώργος ∆. Κ. Σαρηγιάννης, προτείνει και αντιπροτείνει 

• ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 19 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΕΡΓΟ. Μπλανς Ντιµπουά. Καταγωγή: από αριστοκρατική οικογένεια του αµερικανικού Νότου. Η οποία ξεκληρίστηκε, χρεοκόπησε και ξέπεσε. Το τελευταίο υπόλειµµα της αρχοντιάς τους εξαφανίστηκε µαζί µε την έπαυλη Μπελ Ρεβ και το µεγάλο κτήµα το οποίο την περιέβαλλε, που χάθηκαν από χρέη και υποθήκες, αφήνοντας την Μπλανς χωρίς στέγη.

Ηλικία: προχωρηµένη αλλά ακαθόριστη _την κρύβει αλλά αυτοσαρκάζεται ως «γεροντοκόρη». Γάµος: στα δεκάξι της µε ένα λεπτεπίλεπτο αγόρι το οποίο λάτρευε και που όταν εκείνη ανακάλυψε πως είναι οµοφυλόφιλος τίναξε τα µυαλά του στον αέρα. Τρόποι: εξαιρετικά λεπτοί. Ευαισθησία: στο κόκκινο. Ντύσιµο: σαν από βεστιάριο θεάτρου, µε κοσµήµατα από γυαλάκια που θέλει να δείχνουν πολύτιµοι λίθοι.

Επάγγελµα: δασκάλα. Αποτυχηµένη. Αποκούµπι: το πιοτό και το σεξ µε άγνωστους. Φήµη: κακή σε σηµείο που να την απολύσουν από τη δουλειά της όταν δηµιούργησε σχέση µε έναν έφηβο µαθητή της και να τη διώξουν για «ανάρµοστη διαγωγή» από το ξενοδοχείο όπου ζούσε πια.

∆ιέξοδος: οι ψευδαισθήσεις. Τελευταίο της καταφύγιο: το µίζερο σπίτι της αδελφής της Στέλλας σε µια φτωχογειτονιά της Νέας Ορλεάνης.

Εκεί η Μπλανς θα συναντηθεί µε τον Αγγελο Εξολοθρευτή της: τον γαµπρό της Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Ο πολωνικής καταγωγής «κτηνώδης» εργάτης που πίνει, βρίζει και χαρτοπαίζει αλλά κάνει ευτυχισµένη στο κρεβάτι, άρα και στη ζωή, την έγκυο Στέλλα, έστω κι αν τσακώνεται µαζί της, έστω κι αν σηκώνει πάνω της χέρι, όταν ρίξει, µεθυσµένος, στο ίδιο κρεβάτι και την Μπλανς και τη βιάσει, υλοποιώντας µια ενδόµυχη επιθυµία και των δύο, θα απελευθερώσει τους δαίµονες που την καταδιώκουν: οι τελευταίοι της δεσµοί µε την πραγµατικότητα θα κοπούν οδηγώνταςτην στη σχιζοφρένεια _ τον απόλυτο κόσµο των ψευδαισθήσεων _και στο ψυχιατρείο.

info

Από το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας στο θέατρο «Ιλίσια Ντενίση» / Κεντρική Σκηνή (Παπαδιαµαντοπούλου 4, από Βασιλίσσης Σοφίας 54, τηλ. 210 7210045, 210 7216317). Μέχρι 27 Μαρτίου.

Ο Τενεσί Ουίλιαµς µε το «Λεωφορείο Ο Πόθος» (1947) έγραψε πρώτα και πάνω απ’όλα ένα ρόλο: την Μπλανς Ντιµπουά. Ενα ρόλο σίγουρα σµιλεµένο µε στοιχεία αυτοβιογραφικά. Ενα Μεγάλο Ρόλο. Γύρω από τον κεντρικό αυτό άξονα έπλασε το έργο. Ενα έργο µε πολλά προτερήµατα αλλά και µε αµερικάνικες ευκολίες, το οποίο κρατούν ακόµα ζωντανό, εκτός απότον Μεγάλο Ρόλο, οι ρωγµές τουρεαλισµού του µέσα από τις οποίες τρυπώνει η ποίηση.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Βασίλης Νικολαΐδης αντιµετώπισε το έργο, πάνω στην βατή µετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ, ψύχραιµα και µετρηµένα χωρίς καµία διάθεση ανατροπής. Εκανε µία _ απόλυτα νόµιµη _ συντηρητική ανάγνωση του κειµένου ενισχύοντας αποτελεσµατικά την ατµόσφαιρα µε τους µελαγχολικούς ήχους ενός σαξόφωνου (µουσική επιµέλεια Γιώργος Μπουρδόπουλος). Ο ρεαλισµός, όµως, της παράστασής του, κατά τη γνώµη µου, παρά τις λεπτοµέρειες που έχουν αναζητηθεί, σπάνια λειτουργεί πειστικά _συγκρούσεις, εκρήξεις, γλέντια… (κίνηση Μαργαρίτα Βαρλάµου - ∆ηµήτρης Μόσχος). Και λείπουν οι εξάρσεις.

Ο Γιάννης Μετζικώφ µάλλον συµβατικά σχεδίασε τον σκηνικό χώρο που τον φώτισε ο Νίκος Σωτηρόπουλος. Καλύτερα τα κοστούµια του.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η παράσταση υστερεί και στη διανοµή. Ενώ οι ηθοποιοί δεν µοιάζουν δεµένοι_ σαν ο καθένας να κάνει ό,τι και όσο µπορεί. Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Γιάννης Κοτσαρίνης, ∆ηµήτρης Μόσχος, Ζαχαρούλα Κληµατσάκη, Θωµάς Γκάγκας κινούνται γύρω από το µέτριο. Πιο αδύναµος ο Κωνσταντίνος Φάµης _ η υπέροχη σκηνή Μπλανς και Νέου πάει χαµένη. Η Ηλέκτρα Νικολούζου είναι γήινη και έχει καλές στιγµές. Η πολύ καλή ηθοποιός Μαργαρίτα Βαρλάµου σαν νασχεδίασε ρόλο ερήµην του συνόλου.

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούµης_ πρέπει να δουλέψει την ασύµβατη µε το σώµα του φωνή του_ µου άφησε την εντύπωση πως µιµείται το ρόλο του Κοβάλσκι. Η Κάτια Γέρου δίνει χιούµορ στον ρόλο, έχει µερικές πολύ δυνατές στιγµές αλλά και κάποιες όπου, χωρίς λόγο, στοµφάρει.

Εν ολίγοις.

Καλές προθέσεις χωρίς εξάρσεις.

Ο ∆ιονύσης Τσακνής είναι φυσικά ο συνθέτης της µουσικής στο «Ενα βότσαλο στη λίµνη» και όχι, όπως έγραψα στο φύλλο του περασµένου Σαββάτου, ο αδελφός του, δηµοσιογράφος και στιχουργός, Νίκος Τσακνής. 

• Προσκήνιο
  

Ανευ λόγου και αιτίας βρήκα τη διασκευή «Η Νόρα µετά» του σκηνοθέτη Νίκου Καµτσή πάνω στο «Κουκλόσπιτο» του Ιψεν. Φοβάµαι πως δεν κατάφερε να ανανεώσει το ενδιαφέρον για το γερά θεµελιωµένο ιψενικό οικοδόµηµα που έδειχνε τις αντοχές του, όσο κι αν το θέµα του έχει ξεπεραστεί, όταν αφήνονταν ελεύθερο να ανασάνει αλλά συρρικνώνονταν και θόλωνε µε τις θεωρητικής εµπνεύσεως αλλά µε ανύπαρκτη θεατρικότητα προσθήκες και µετασκευές. Επιπλέον η παράσταση («Τόπος Αλλού»), πέρα από το ενδιαφέρον σκηνικό της Μίκας Πανάγου, δεν είχε πολλά επιχειρήµατα για να υποστηρίξει την ιδέα. Βρήκα ανεπαρκή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, παρά το οµολογουµένως απόλυτο δόσιµό της, την Μαρλέν Σαΐτη µε την αδύναµη φωνή, την «ιδιαίτερη» άρθρωση και την υπερβολική κίνηση _ κάτι µεταξύ Γκόλφως και Ζιζέλ _ και κάτω από τις δυνατότητές τους τα υπόλοιπα µέλη της διανοµής. Εκτός της Γεωργίας Μαυρογεώργη η οποία, πάντως, δεν έκρυβε την αµηχανία της.

Ενα σύγχρονο «µπαλέτο» οργάνωσε ο Γιώργος Λάνθιµος µε αφορµή _ ή µάλλον εναντίον του… _ τον «Πλατόνοφ», το ανοικονόµητο πρωτόλειο του Τσέχοφ, όπως το έχει διασκευάσει συµµαζεύοντάς το ο Ντέιβιντ Χέαρ (Εθνικό Θέατρο / Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»). Απόλυτα ισοπεδωµένος, άχρωµος, µονότονος λόγος, ισοπεδωµένοι ηθοποιοί, ένας ψυχρός σκηνικός χώρος (Αννα Γεωργιάδου), έµφαση στην καλά οργανωµένη κίνηση (Αµάλια Μπένετ), σκηνοθετισµοί που δηλώνουν ανά πάσα στιγµή το εγώ του σκηνοθέτη… Μία αδιέξοδη, άκαρπη, χωρίς λόγο, πιστεύω, παράσταση στην οποία _ λυπάµαι, αλλά _ έπληξα αφάνταστα.

Ακατάλληλο «Λεωφορείον» για μαθητές των Σερρών

Μετά τον Πικάσο και ο Τενεσί Ουίλιαμς κρίνεται ακατάλληλος για τους μαθητές. Αυτή τη φορά, ο διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, Γιώργος Χατζημιχάλης, απαγόρευσε σε μαθητές ενός Γυμνασίου και ενός Λυκείου των Σερρών να παρακολουθήσουν την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» του ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων «Ισότητα των δύο φύλων» και «Γυναίκα στην τέχνη».

Η Πέμυ Ζούνη και ο Βασίλης Μπισμπίκης πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος» του ΚΘΒΕ

Η απόφαση ελήφθη και πάλι, όπως και στην περίπτωση της έκθεσης Πικάσο στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από εισηγήσεις καθηγητών, οι οποίοι μετέφεραν στον προϊστάμενό τους ότι το έργο έχει άσεμνες σκηνές. Παρ' όλα αυτά, και έπειτα από εισήγηση περισσότερο ευαίσθητων περί του πολιτισμού εκπαιδευτικών, ελήφθη απόφαση να παρακολουθήσουν την παράσταση δύο καθηγητές-μέλη του συλλόγου εκπαιδευτικών Σερρών, ώστε να αποφανθούν αν το έργο είναι κατάλληλο για τα μάτια μαθητών άνω των 13 ετών... [Των Σάκη Αποστολάκη, Νίκου Φωτόπουλου, Ελευθεροτυπία, 13/3/2008]

Πρεμιέρες στη Θεσσαλονίκη

Στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, το ΚΘΒΕ παρουσιάζει το «Λεωφορείο ο πόθος» του Τ. Ουίλιαμς, σε μετάφραση Χρήστου Νικολόπουλου, σκηνοθεσία - σκηνικά Αντώνη Καλογρίδη, κοστούμια Κλερ Μπρέισγουελ, μουσική Θοδωρή Οικονόμου, χορογραφία Τατιάνας Μύρκου και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Παίζουν: Πέμη Ζούνη (Μπλανς Ντιμπουά), Μάρα Κουκουλά, Απόστολος Κρίτσας, Γιάννης Παλαμιώτης, Φώτης Ζήκος, Θάλεια Σκαρλάτου, Ιωάννα Παγιατάκη, Γιώργος Ζώης, Βασίλης Μπισμπίκης (Στάνλεϊ Κοβάλσκι), Γιάννης Χαρίσης, Μιχάλης Συριόπουλος, Χρύσα Ιωαννίδου.

• Μια σύγχρονη προσέγγιση της επιθεώρησης παρουσιάζει ο θεσσαλονικιώτικος θίασος «Ακτίς Αελίου», με την παράσταση «Γυναίκες με τα ...ούλα τους», στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» (Αργυρουπόλεως & Μεταμορφώσεως 7-9, Καλαμαριά). Ο θίασος ήθελε να ασχοληθεί και με την επιθεώρηση, να πειραματιστεί με τα «υλικά» της, συνδυάζοντας κάποια παραδοσιακά δομικά της στοιχεία με μια «λοξή» προοπτική. Τα κείμενα του Μάκη Θνητού αφορούν στη σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Σκηνοθετική - δραματουργική επιμέλεια Νίκος Σακαλίδης, μουσική Ευγένιος Δερμιτάσογλου, σκηνικά - κοστούμια Μαρίνα Γκούμλα, χορογραφίες Νίκος Ορτετζάτος, φωτισμοί Μάκης Μαριάδης. Παίζουν: Ελεονόρα Αϊβαζίδου, Θεανώ Αμοιρίδου, Θωμάς Βελισσάρης, Μελίνα Γαρμπή, Μαρίνα Γκούμλα, Ιωάννα Κατσαρού, Νίκος Ορτετζάτος, Γρηγόρης Παπαδόπουλος.

ΚΘΒΕ: Λεωφορείο ο Πόθος

Με μια νέα προσέγγιση από τον σκηνοθέτη Αντώνη Καλογρίδη, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείο ο πόθος». με την Πέμη Ζούνη στον ρόλο της Μπλανς.

Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 22 Φεβρουαρίου και οι παραστάσεις θα δίνονται στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η μετάφραση είναι του Χρήστου Νικολόπουλου, τα σκηνικά του σκηνοθέτη Αντώνη Καλογρίδη, τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ, η μουσική του Θόδωρου Οικονόμου και παίζουν οι ηθοποιοί: Πέμη Ζούνη, Ιωάννα Παγιατάκη, Βασίλης Μπισμπίκης, Γιάννης Χαρίσης, Φώτης Ζήκος, Γιώργος Ζώης, Χρύσα Ιωαννίδου, Μάρα Κουκουλά, Θάλεια Σκαρλάτου, Μιχάλης Συριόπουλος.

Το «Λεωφορείο ο πόθος» γράφτηκε το 1947 και ανέβηκε την ίδια χρονιά στο Μπροντγουέι σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν, με τους Μάρλον Μπράντο και Τζέσικα Τάντι στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.