«Xίλντα» της Μαρί Ντιάιγ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου

Μετά την πρώτη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου 2014, "Το Γαλλικό Θέατρο à la Grecque" και μια σύντομη, άκρως επιτυχημένη πορεία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, η «ΧΙΛΝΤΑ» της Μαρί Ντιάιγ σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, συνεχίζει τον κύκλο των παραστάσεων της στο Theatrovictoria. 

Μια μεγάλη επιτυχία και την Αθήνα να μιλάει για αυτή την παράσταση μετά την αρχική του παρουσίαση στο Ίδρυμα Κακογιάννης, κάνουν το Θέατρο Βικτώρια να παρατείνει τις παραστάσεις της παράστασης Χίλντα, μέχρι την Πέμπτη 7 Μαΐου, η οποία ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου.

Δυο Ευγενείς από τη Βερόνα

Η ομάδα INKAL (Βασίλης Μαυρογεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Κατερίνα Μαυρογεώργη) παρουσιάζει από τις 18 Νοεμβρίου στο Soirée de Votanique την δική της,’80s εκδοχή του πρώιμου έργου του Shakespeare «Δυο ευγενείς από την Βερόνα». Πρόκειται για την ιστορία μιας αντρικής φιλίας που δοκιμάζεται για χάρη του έρωτα. Ενας πολύ νέος ακόμα Shakespeare εφευρίσκει τηνκωμική γραφή του, ενώ η σκηνοθεσία ανταποκρίνεται στις απότομες στροφές του κειμένου με την ανάλογη ελευθερία. Οκτώ ηθοποιοί σε συνεχείς εναλλαγές ρόλων, με κατεστραμμένα ερωτικά γράμματα, πόζες, μαύρα γυαλιά, τούλια, εφηβικός παροξυσμός και χιτάκια των 80s, ζωντανεύουν τους στίχους του άγγλου βάρδου και αφηγούνται αυτήν την παράξενη ερωτική ιστορία…

Ρωμαίος & Ιουλιέττα σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου

Η ομάδα, που αποτελείται από νέους ηθοποιούς, αναβιώνει υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Μαυρογεωργίου τη γνωστή ιστορία αγάπης του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας μέσα από ένα παιχνίδι εναλλαγής ρόλων. Τον περασμένο χρόνο, στο πλαίσιο εργαστηρίου, ασχολήθηκαν σε πρώτο στάδιο με την αυτοσχεδιαστική επεξεργασία των πράξεων και των σκηνών και στη συνέχεια, δίνοντας έμφαση στη δομή του έργου και στουςστόχους του κάθε χαρακτήρα, δούλεψαν πάνω στο σαιξπηρικό κείμενο. Η παράσταση, που παρακολουθεί το ερωτικό δράμα του ζευγαριού μέχρι το μοιραίο τραγικό τέλος του, παρουσιάζεται στον ανοιχτό χώρο στο «Βρυσάκι» από 14/9 έως 7/10, με εμφανή τα δύο σπίτια με την προγονική έχθρα, του Μοντέγου και του Καπουλέτου.

Low budget με τρία γαλλικά θεατρικά έργα

Εχοντας την εμπειρία δύο low budget festival στις αποσκευές του, ο πολιτιστικός ιστότοπος www.spirto.net συνεργάζεται αυτήν τη φορά με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και προτείνει ένα εννιαήμερο γαλλικού θεάτρου μέσα από τρεις ελληνικές σκηνοθετικές ματιές. Οι τρεις σκηνοθέτες είναι ο Βασίλης Μαυρογεωργίου (25, 26, 27/5), η Ελλη Παπακωνσταντίνου (28, 29, 30/5) και ο Γιώργος Καραμίχος (31/5 και 1, 2/6) που θα συστήσουν στο ελληνικό κοινό ισάριθμα έργα Γάλλων συγγραφέων. Αρχή με το «Ενας άνθρωπος υπό χρεοκοπία», μια μαύρη κωμωδία του Νταβίντ Λεσκότ που θα σκηνοθετήσει στο πλαίσιο του φεστιβάλ ο Βασίλης Μαυρογεωργίου. Το έργο ουσιαστικά παρακολουθεί προσωπική αναζήτηση στη ζωή ενός ανθρώπου που μόλις έχει χρεοκοπήσει, τον οποίο υποδύεται ο Νίκος Ορφανός.

"Ταξιδεύοντας με τον μπαμπά μου" στον Ν. Κόσμο

Το έργο Ταξιδεύοντας με τον μπαμπά μου του Βασίλη Μαυρογεωργίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που η κινητή μονάδα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου θα παρουσιάσει φέτος σε  χώρους όπου βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως νοσοκομεία και ιδρύματα, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία, γυναικείες φυλακές, θα παρουσιαστεί αυτήν την Κυριακή στις 11.30, με ελεύθερη είσοδο, για να μπορούν να τη δουν όλα τα παιδιά,  στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Αφορμή γι' αυτήν την εκδήλωση η συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας της κινητής μονάδας και 1.500 δωρεάν παραστάσεων, κάτι που, όπως σημειώνουν οι υπεύθυνοι του θεάτρου "μας κάνει δικαιολογημένα περήφανους". Το έργο στη συνέχεια θα παίζεται σε νοσοκομεία και ιδρύματα της Αττικής ως τον Απρίλιο. Επίσης, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμαριάς η παράσταση θα παιχτεί για 10 μέρες σε νοσοκομεία και ιδρύματα της Θεσσαλονίκης.

Βασίλης Μαυρογεωργίου: «...και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια»

Σχολικές εκθέσεις ζωντανεύουν στο σανίδι μέσα από την παράσταση

• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
• Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

«Είναι σαν την πιο αθώα και δυνατή επιθεώρηση που μπορεί να γίνει. Ισως επειδή τα παιδιά έχουν μια αφέλεια, μια αθωότητα και μια καυστικότητα που κάνουν ''φύλλο και φτερό'' τον κόσμο όλο», εξηγεί ο δημιουργός της «Κατσαρίδας», Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο οποίος, επιβεβαιώνοντας την αρχική αίσθηση ότι δεν αρκείται στα εύκολα και δοκιμασμένα, πειραματίζεται για άλλη μια φορά τόσο με το κείμενο όσο και με τη δομή. Μοίρασε, λοιπόν, εργασίες -πρώτα ατομικές και άλλοτε ομαδικές- στους ηθοποιούς του, προκειμένου να ανεβάσουν... σχολικές εκθέσεις και μάλιστα εξ Ιταλίας πάνω στο σανίδι. Πρόκειται για την παράσταση «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» -βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του δασκάλου στο Αρζανό της Ν. Ιταλίας, Μαρτσέλο Ντ’ Ορτα- που ανεβαίνει από την Τετάρτη 30 Μαρτίου έως την Κυριακή 10 Απριλίου, στο θέατρο «Κολοσσαίον» (Βασ. Ολγας 150, τηλ. 2310/834.996).

Ο Ιταλός δάσκαλος συγκέντρωσε τις ξεκαρδιστικές και καυστικές εκθέσεις των μαθητών του σε τρία βιβλία -«Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα αρραβωνιάστηκαν από κάτω» και «Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα» -, που έγιναν ανάρπαστα και μεταφράστηκαν σε πολλές χώρες, ενώ η Λίνα Βερτμίλερ γύρισε το 1992 την ταινία «Ciao Professore», βασισμένη στο πρώτο βιβλίο. Η παράσταση παρουσιάστηκε με επιτυχία για δύο χρονιές στην Αθήνα, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», και επιστρέφει και στη Θεσσαλονίκη. Ο σκηνοθέτης της, Βασίλης Μαυρογεωργίου, εξηγεί στον «ΑτΚ» πώς οι μαθητές αυτοί περνάνε τις εξετάσεις της ζωής.

Νιώθετε ότι η παιδική ματιά είναι ένας καθρέφτης, που δεν αλλοιώνει, αλλά ενδεχομένως να δίνει και μια άλλη διάσταση στα πράγματα;

Από την πρώτη στιγμή που διάβασα αυτά τα βιβλία πέρασα καλά. Τα παιδιά λένε τα πράγματα «έξω από τα δόντια» χωρίς κανένα φίλτρο και χωρίς καμιά ευγένεια. Δεν ντρέπονται και δεν κρύβουν αυτά που νιώθουν. Πρόκειται μάλιστα για παιδιά λίγο αλητάκια, που πηγαίνουν ελάχιστα στο σχολείο, αφού αναγκάζονται να δουλεύουν για να στηρίξουν την οικογένεια και τα οποία αναλαμβάνουν έτσι ευθύνες. Προσπαθούν μ' έναν αστείο τρόπο -λόγω ηλικίας- να υιοθετήσουν συμβάσεις από τον κόσμο των μεγάλων «μου χρωστάς χάρη, σου χρωστάω», «αν πεις το μυστικό μου, θα πω το δικό σου», έναν κόσμο που σαφώς υστερεί σε σχέση με το δικό τους.

Πώς ανεβάζει κανείς την παιδική αθωότητα στο σανίδι;

Η αλήθεια είναι, όταν τα ανακάλυψα, έστηνα φιλικές βραδιές, όπου τα διαβάζαμε και περνούσαμε καλά. Τα έβρισκα τόσο ολοκληρωμένα, που αναρωτιόμουν για ποιο λόγο να το κάνει κανείς θέατρο, τι παραπάνω θα δώσει στο θεατή; Αντλώντας και μέσα από τις δικές μας σχολικές εμπειρίες, αποφασίσαμε να χτίσουμε μια παράσταση, που να διακρίνεται απ' όλη την ελευθερία που έχουν τα κείμενα. Οι ηθοποιοί δεν κάθονται στιγμή και ο χώρος -που είναι μια σχολική τάξη- μεταμορφώνεται πάντα μέσα από σχολικά αντικείμενα ή παιδικά παιχνίδια για να φιλοξενήσει την κάθε ιστορία -από την «Οδύσσεια» και τον Μωυσή με το κιβώτιο, μέχρι την προϊστορική εποχή, το σπίτι - ερείπιο που μπάζει νερά, τον Μπερλουσκόνι και τον Μαραντόνα. Ξεπηδάνε συνέχεια εικόνες, υπάρχει ένας διαρκής αέρας μεταμόρφωσης, που κινεί το παιχνίδι.

Και πώς διδάξατε τους ηθοποιούς- μαθητές σας;

Κάθε φορά έχω μια πολύ διαφορετική σχέση με τους ηθοποιούς. Αλλοτε είμαι πιο δικτάτορας και ξέρω απολύτως τι θέλω και άλλοτε περιμένω πολλά, μέσα από μια αμφίδρομη πάντα σχέση. Στην προκειμένη περίπτωση, δουλέψαμε «σχολικά». Τους ανέθετα μια έκθεση και την επομένη ζητούσα τις ιδέες τους πάνω σ' αυτήν, ενώ δεν έλειψαν και οι ομαδικές εργασίες. Ημουν δηλαδή αυτός που μέσα από μια καλή τεχνική -χαλαρά, χωρίς βαρβαρότητες και άγχη- θα συνθέσει τα κομμάτια ενός παζλ, μέχρι που να φτάσει ένα καθαρό οικοδόμημα στο θεατή.

Από τις μέχρι τώρα δουλειές σας φαίνεται ότι σας αρέσουν οι πειραματισμοί και τα διαφορετικά πράγματα και ως προς τη μορφή και ως προς τη δομή.

Φταίει που είμαι δύσκολος ως θεατής. Βαριέμαι πολύ εύκολα και στο θέατρο και στο κινηματογράφο, ενώ υπάρχουν και πράγματα που με ενθουσιάζουν. Ως θεατής είμαι σαν δύστροπο, κακομαθημένο παιδί, που θέλει να περάσει καλά και όταν δε γίνεται αυτό, γκρινιάζει. Σκέφτομαι τι θα φάω, πού θα πάω μετά, κοιτάζω το χώρο γύρω. Γενικά, η σκέψη μου «χοροπηδάει». Ετσι λειτουργώ και όταν φτιάχνω κάτι εγώ, ξεκινώντας ήδη από τη θεματολογία. Επίσης, προσπαθώ να υπάρχει ταχύτητα στις δουλειές, αν και τα τελευταία χρόνια δε λέω «όχι» και σε πιο αργούς ρυθμούς.

Η επιμέλεια κίνησης είναι της Αγγελικής Στελλάτου, τα σκηνικά και κοστούμια της Δήμητρας Χίου, η μουσική του Λαέρτη Μαλκότση. Παίζουν οι Στέργιος Νένες, Γεωργία Γεωργόνη, Μαρία Παρασύρη, Σωτήρης Μεντζέλος και Φώτης Καραμπάς. Παραστάσεις δίνονται Tετάρτη - Πέμπτη - Παρασκευή στις 21.00 και Σάββατο - Κυριακή 18.30 & 21.00.

Ξενόπουλος και σύγχρονα έργα

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

• «Το φιόρο του λεβάντε» στο «Ανεσις»

«Το φιόρο του λεβάντε»

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος λάτρευε τη σεισμοπαθή γενέτειρά του, Ζάκυνθο. Μετά τον ολέθριο σεισμό του 1893, που οδήγησε πολλούς Ζακυνθίους «πρόσφυγες» στην Αθήνα, το 1912 ένας σεισμός 6,8 Ρίχτερ προκαλεί νέες μεγάλες καταστροφές σ' όλο το νησί. Ως «αντίδοτο» στις πληγές και κοινωνικές συνέπειες των σεισμών, ο Ξενόπουλος γράφει την αγέραστης χάρης, μεγάλης δραματουργικής μαστοριάς, ηθογραφική κωμωδία «Το φιόρο του λεβάντε» (1914). Μια κωμωδία εκτίμησης για τον αγνό, τίμιο, έξυπνο λαϊκό άνθρωπο του νησιού, αγάπης για τη «μουσική» ντοπιολαλιά του και παράλληλα καυστικής κριτικής για την «αθηνοποίηση» και αστικοποίηση (ηθών, παραδόσεων, συμπεριφορών) των οριστικά φευγάτων από το νησί Ζακυνθίων. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου - ο φτωχούλης, ηθικός, καλόκαρδος, πανέξυπνος, με το έμφυτο χιούμορ και τη χάρη της ζακυνθινής λαλιάς του, υπηρέτης Νιόνιος (πρόσωπο απόηχος των υπηρετών της «κομέντια ντελ άρτε»), φοβούμενος τους σεισμούς έρχεται στην Αθήνα και γίνεται υπηρέτης της οικογένειας ενός Ζακυνθίου δικηγόρου, που απατά τη σύζυγό του με μια θεατρίνα κι ας έχει δυο θυγατέρες της παντρειάς και ερωτευμένες. «Σπίρτο» ο Νιόνιος, αφού βάλει τέλος στη μοιχεία του αφεντικού του, σώσει το γάμο του, ζευγαρώσει, επισήμως, τις κόρες του με τους αγαπημένους τους, επιστρέφει, ζευγαρωμένος κι εκείνος με μια υπηρέτρια, στη Ζακυθούλα του. Μια ευφρόσυνη μουσική παράσταση, που αναδεικνύει όλα τα δραματουργικά συστατικά, το γλωσσικό «άρωμα» και τους χαρακτήρες της κωμωδίας, έστησε ο Κώστας Τσιάνος, με πολύχρωμα κοστούμια (Γιάννης Μετζικώφ), σκηνικό (Γιώργος Γαβαλάς), μουσική (Παναγιώτης Καλαντζόπουλος), τραγούδια (Π. Καλαντζόπουλος - Κ. Τσιάνος), χορογραφίες (Φωκά Ευαγγελινού), φωτισμούς (Ανδρέα Μπελλή). Απολαυστικότατη, εξαιρετικά λεπτοδουλεμένη είναι η ερμηνεία του Σπύρου Παπαδόπουλου (Νιόνιος). Αξιοσημείωτες είναι και οι ερμηνείες των Ευαγγελίας Μουμούρη, Χάρη Σώζου, Μελίνας Βαμβακά, Αγγελου Μπούρα.

• «Εδώ (8 αληθινές ιστορίες μεταναστών)»

«Εδώ»

Σε ένα φτωχικό καφέ - μπαρ («Κ44», Κωνσταντινουπόλεως 44, Κεραμεικός), παρουσιάζεται (Δευτερότριτα), μια νεανική, απέριττη (σκηνογραφικά, σκηνοθετικά, υποκριτικά), ουσιώδους όμως περιεχομένου, σεμνότατη και τελικώς συγκινητική παράσταση. Ο νέος ηθοποιός Γιώργος Νανούρης - ως σκηνοθέτης και επιμελητής των μουσικών επιλογών - και τέσσερις ακόμη νέοι ηθοποιοί - Αννίτα Καπουσίζη, Σοφία Κεφαλληνού, Βαγγέλης Κοντομνούς, Αννα Ψαρά - ενώνοντας τις δυνάμεις τους, τη νεανική ευαισθησία και τον προβληματισμό τους έδωσαν «φωνή» και «πρόσωπο» σε βιωματικές μαρτυρίες οκτώ μεταναστών στον τόπο μας, τις οποίες «κατέγραψε» και επεξεργάστηκε ως μονολόγους ο γνωστός Αλβανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκαζμέντ (επί πολλά χρόνια μετανάστης στην Ελλάδα). Ιστορίες, που ανάλογές τους βίωσαν και συνεχίζουν να βιώνουν αμέτρητοι ξεριζωμένοι, από τα πέρατα του κόσμου, στον τόπο μας. Λευκοί και μαύροι. Οκτώ ιστορίες που - πρέπει να το σημειώσουμε - δεν είναι και από τις μύριες όσες κατά πολύ τραγικότερες θα μπορούσαν να καταμαρτυρήσουν αμέτρητοι άλλοι δύστυχοι μετανάστες στον τόπο μας, εφόσον τους δινόταν η δυνατότητα να αποκαλύψουν τα πάθη τους, χωρίς να υποστούν σε πολλαπλάσιο βαθμό τον πολύμορφο, φανερό και υπόγειο ρατσισμό, την απάνθρωπη βία, την αμείλικτη εκμετάλλευση, τον κίνδυνο απέλασης. Και οι οκτώ ιστορίες που κατέγραψε και μεταφέρει σε γλώσσα απλή και άμεση ο Γκ. Καπλάνι, αφορούν σε νεαρής ηλικίας μετανάστριες και μετανάστες (Βαλκάνιοι, Αφρικανοί, Μεσανατολίτες, Ασιάτες), «διηγούνται» διάφορες πτυχές της πικρής ζωής νέων, πρώτης και δεύτερης γενιάς μεταναστών, που ενώ θεωρούν «πατρίδα» τους αυτό τον τόπο και νιώθουν Ελληνες, η πραγματικότητα (πολιτειακή και κοινωνική) τους κάνει να νιώθουν ξένοι και ανέστιοι, φοβισμένοι, θύματα κάθε εκμεταλλευτή, με αβέβαιο αύριο. Και επειδή και τα αίτια και οι μορφές του ξεριζωμού, της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης, είναι ίδια για άντρες και γυναίκες, η σκηνοθεσία δε δίστασε στο να αποδοθούν και από τις τρεις γυναίκες ηθοποιούς μαρτυρίες ανδρών μεταναστών. Και μάλιστα με απλό, ανεπιτήδευτο, ρεαλιστικό λόγο, χωρίς φωνητικές, ενδυματολογικές και υποκριτικές «μεταμορφώσεις». Η σκηνοθεσία θέλησε και το πέτυχε να αναδείξει την ουσία, το περιεχόμενο, την έμμεση καταγγελία των μαρτυριών και όχι να τις «αλλοιώσει», με επιδεικτική σκηνοθετίτιδα και με περιττά υποκριτικά τερτίπια, περί του ψυχισμού και του δράματος των οκτώ προσώπων, με αποτέλεσμα αυτή η «φτωχής» όψης, αλλά επίκαιρου και ουσιαστικού κοινωνικού περιεχομένου παράσταση και οι σεμνά και λιτά αισθαντικές ερμηνείες των ηθοποιών να «μιλούν» στο νου και την ψυχή του θεατή.

• «Μαθήματα βίας» στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου»

«Μαθήματα βίας»

Με το νέο έργο του «Μαθήματα βίας (μόνο την αλήθεια, μέρος ΙΙ)», ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Μαυρογεωργίου επιμένει στο «δρόμο» μιας υπερρεαλιστικά παιγνιώδους, παραμυθώδους και τελικώς μισοσοβαρά - μισοαστεία υπαινικτικής για διάφορα φαινόμενα και προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, δραματουργικής γραφής που άρχισε με την «Κατσαρίδα» και συνέχισε με το περσινό «Μόνο την αλήθεια (μέρος Ι)». Ο Β. Μαυρογεωργίου, με φαντασία και ευλυγισία, με παιγνιώδη μυθοπλαστικά «κόλπα», με θεατρικής εμβέλειας διαλόγους και με αίσθηση του χιούμορ, πλέκει τις αλληγορικές «παραμυθίες». Ο Μαυρογεωργίου - όπως αποδείχνουν και τα προηγούμενα και το τελευταίο έργο του - και συγγραφική ικανότητα έχει και ανθρωπιστική ευαισθησία και προβληματισμό για το πού βαίνει η σύγχρονη κοινωνία. Ομως, επιλέγοντας έναν τόσο άτολμο, τόσο έμμεσο, τόσο παιγνιώδη και «παραμυθολογικό», τελικά έναν τόσο «ανώδυνο» τρόπο, να μιλήσει για σοβαρότατα φαινόμενα και προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, καταδείχνοντας το αποτέλεσμα και όχι τα βαθύτερα κοινωνικά αίτια των φαινομένων και προβλημάτων, μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων και στερεί τα έργα του από μια βαθύτερη και δυναμικότερη δραματουργική ουσία. «Μαθήματα βίας» τιτλοφορεί το νέο έργο του, η τελική διαμόρφωση του οποίου (σύμφωνα με το πρόγραμμα) έγινε από όλο το θίασο. Μέγα πρόβλημα των καιρών μας η βία. Διάχυτη, αυξανόμενη, εξαπλωμένη σε όλο τον κόσμο. Βαθύτατα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά τα αίτιά της. Πολλές οι μορφές της. Προκλητικά φανερές, ύπουλα αφανείς, με ποικίλες διαβαθμίσεις. Πρώτο και κύριο αίτιό της, μέγιστη μορφή της, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Αυτοί κι αν δίνουν «μαθήματα βίας»... Το έργο, όμως, προσπερνά και αυτή και άλλες απάνθρωπες μορφές βίας, προφανώς γιατί ο συγγραφέας και οι συνεργάτες του ηθοποιοί αντιλαμβάνονται ότι με αυτές τις μορφές βίας δεν μπορείς να κάνεις πλακίτσα... Ετσι επέλεξαν με μια παιγνιώδη μυθοπλοκή να υπαινιχθούν διάφορες επικίνδυνες μεν, αλλά «ανεπαίσθητες», γι' αυτό συνήθως μη συνειδητοποιούμενες από τους θύτες και από τα θύματα μορφές βίας στην καθημερινότητα των ανώνυμων ανθρώπων. Ανεξάρτητα από αυτές τις επισημάνσεις, το έργο διαθέτει θεματολογικό και μορφολογικό ενδιαφέρον, ενδιαφέρον που μεγέθυνε η νεανικά παιγνιώδης σκηνοθεσία του Β. Μαυρογεωργίου, το λιτότατο, αλλά ευφάνταστο σκηνικό και τα νεανικά κοστούμια της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, η εκφραστική κινησιολογία της Αγγελικής Στελλάτου, η μουσική του Κώστα Γάκη και οι εκφραστικότατες, με κεφάτο χιούμορ ερμηνείες των Μαρίας Φιλίνη (η καλύτερη και πιο μεταμορφώσιμη), Κώστα Γάκη, Κατερίνας Μαυρογεωργίου και Βασίλη Μαυρογεωργίου.

ΘΥΜΕΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 8 Οχτώβρη 2008

Τρεις Αλίκες στη Χώρα των Θαυμάτων

ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΣΤΙΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Συνέντευξη: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/10/2008

Κυριακάτικη πρόβα για την ομάδα που ετοιμάζει στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ. Η μιάμιση ώρα δημοσιογραφικής «εισβολής» δεν μ' αφήνει πολύ σοφότερη ως προς το σύνολο της παράστασης. Οι ηθοποιοί, με τις σκηνοθετικές συμβουλές του Βασίλη Μαυρογεωργίου και τις κινησιολογικές της Μαρίας Κολιοπούλου, δουλεύουν και ξαναδουλεύουν μια και μόνη σκηνή που έχει αυξημένες... γυμναστικές και χορογραφικές απαιτήσεις.

Ευδοκία Κακιούζη, Λένα Παπαληγούρα, Βασιλική Τρουφάκου: οι τρεις όψεις της Αλίκης, που εκπροσωπούν αντίστοιχα την καρδιά, το μυαλό και το σώμα τής ηρωίδας του Λιούις Κάρολ.

Καθώς σκαρφαλώνουν δεκάδες φορές πάνω σε οριζόντιες μεταλλικές δοκούς, οι τρεις «Αλίκες», Λένα Παπαληγούρα, Βασιλική Τρουφάκου, Ευδοκία Κακιούζη, εκπροσωπώντας αντίστοιχα την καρδιά, το μυαλό και το σώμα της διάσημης ηρωίδας του Κάρολ, δοκιμάζουν ξανά και ξανά το σημείο όπου ένα ποτάμι δακρύων παρασύρει και σπάει την Αλίκη στα τρία.

Αυτό είναι και το κλειδί στη διασκευή που έχουν κάνει ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και η Αστερόπη Λαζαρίδου. Οι τρεις διαφορετικές Αλίκες τραβούν τον δρόμο τους. Συναντούν τους γνωστούς ήρωες της ιστορίας: την κάμπια, τον λαγό, την Ντάμα-Κούπα. Σιγά σιγά αντιλαμβάνονται ότι δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένες αν δεν ξαναβρούν η μία την άλλη. Κι ότι δεν θα επιστρέψουν ποτέ στον Πάνω Κόσμο αν πρώτα το μυαλό δεν καταλάβει την καρδιά, αν η καρδιά δεν νιώσει το σώμα κι αν το σώμα δεν αγκαλιάσει σφιχτά και το μυαλό και την καρδιά.

Αν η Αλίκη αυτή τη σεζόν τριχοτομείται, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου θα γίνει... πέντε κομμάτια. Το ένα ανήκει στο Παιδικό Στέκι και στην παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 18 Οκτωβρίου. Ηδη έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου το μεταφυσικό του παραμύθι για ενηλίκους «Μαθήματα Βίας» σε δική του σκηνοθεσία και με τον ίδιο να κρατά έναν από τους ρόλους. Ταυτόχρονα συνεχίζει την προετοιμασία για τον «Φάουστ» του Γκέτε, ως ένας από τους πέντε σκηνοθέτες (οι άλλοι είναι οι Γιώργος Γάλλος, Αργύρης Ξάφης, Ομάδα Blitz, Ηρώ Χιώτη) που θα ανασυνθέσουν για το Εθνικό Θέατρο το αριστούργημα του Γκέτε (πρεμιέρα 30 Ιανουαρίου). Αλλά 26 ημέρες νωρίτερα θα ανεβεί στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου το «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» τού Μαρτσέλο Ντ' Ορτα σε δική του σκηνοθεσία. Ενώ και το compact παιδικό του Θεάτρου του Νέου Κόσμου περιοδεύει σε σχολεία και νοσοκομεία με το έργο του «Τι γλώσσα μιλάμε;», σε σκηνοθεσία του Π. Δεντάκη.

«Νομίζετε ότι μπορεί να ζήσει ένας νέος σκηνοθέτης από μια και μόνο δουλειά για έναν ολόκληρο χρόνο;», λέει ο Β. Μαυρογεωργίου, εξηγώντας τη φετινή του εργασιοθεραπεία

Πέντε παραγωγές μέσα στη σεζόν!

«Μερικοί νομίζουν ότι είναι ένδειξη ματαιοδοξίας. Να σας πω κάτι ειλικρινά; Νομίζετε ότι μπορεί να ζήσει ένας νέος σκηνοθέτης από μία μόνο δουλειά για έναν ολόκληρο χρόνο; Απ' το να σερβίρω τα βράδια σε μπαρ, προτιμώ να κάνω 2-3 σκηνοθεσίες. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και η ίδια η δουλειά, μια περιπέτεια από μόνη της. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ ότι θα ήμουν καθηλωμένος σε ένα γραφείο, περιμένοντας πότε θα περάσει το 8ωρο».

Στην αρχή η Αλίκη με φόβιζε

• Η πρώτη σας επαφή με την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» πότε έγινε;

«Από το παιδικό του Ντίσνεϊ. "Αν δεν έχεις διαβάσει την 'Αλίκη', να τη διαβάσεις. Εχει να σου πει πολλά", μου είπε έπειτα από χρόνια ένας φίλος. Κι έτσι διάβασα και το βιβλίο. Ομολογώ όμως πως όταν ο Γιάννης Χουβαρδάς μου πρωτοπρότεινε το έργο, φοβήθηκα. Αν και πιστεύω πως κάποτε, ίσως σε πιο προχωρημένη ηλικία, θα το ανέβαζα έτσι κι αλλιώς».

• Γιατί τρεις Αλίκες;

«Ο Κάρολ ήταν πολύ συνειδητοποιημένος. Εγραψε την Αλίκη επηρεασμένος ουσιαστικά από κάποιους φιλοσόφους. Γι' αυτό καταλήξαμε κι εμείς να τον "διαβάσουμε" βάσει του βασικού διαχωρισμού της ανθρώπινης φύσης (σώμα-μυαλό-καρδιά) και της αιώνιας μάχης μεταξύ τους».

• Κι αν το ανεβάζατε για μεγάλους;

«Θα έκανα ακριβώς το ίδιο. Για μένα είναι κοινή η αφετηρία: ο χαρακτήρας της Αλίκης δεν έχει θέληση. Η μικρή δεν θέλει τίποτα. Είναι σαν μια βάρκα παρασυρμένη από τα ρεύματα και μόνο όταν θυμώνει διακρίνει το ψέμα απ' την αλήθεια. Δεν είναι σαν την Ντόροθι στον "Μάγο του Οζ" που ξέρει ακριβώς τι θέλει».

• Αλλά και στην Ντόροθι υπάρχει ο διαχωρισμός της ανθρώπινης φύσης, απλώς τον εκπροσωπούν διαφορετικοί ήρωες.

«Μα και στη Χιονάτη κάθε νάνος δεν εκπροσωπεί ένα στοιχείο ενός κοινού χαρακτήρα;».

• Οι υπόλοιποι ήρωες του Κάρολ διατηρούνται;

«Ολοι. Η ιστορία δεν άλλαξε. Απλώς σκεφτήκαμε ποια Αλίκη ταιριάζει σε ποια σκηνή. Στο tea party π.χ. πάει το μυαλό της Αλίκης. Αυτός ο προβληματισμός για το ποιο στοιχείο είναι καλύτερο να πολεμήσει τι, είναι, εκτός από ένα πολύ ωραίο κι απελευθερωτικό παιχνίδι, ο δικός μας λόγος πάνω στο έργο».

• Στοιχεία μαγικού ρεαλισμού έχει όμως και το έργο σας «Μαθήματα Βίας»...

«Εχει να κάνει με τη βία ακόμα και στην πιο υποχθόνια μορφή της: η ανεργία π.χ. δεν είναι μια μορφή βίας; Κάθε ήρωας αναζητεί τη δική του διέξοδο: για άλλον είναι ένας αμαρτωλός έρωτας, για την πρωταγωνίστρια, μια υπάλληλο σουπερμάρκετ, διέξοδος είναι ένα βιβλίο φαντασίας».

• Η διέξοδος στη φαντασία είναι και το μοτίβο της Αλίκης.

«Τελείως τυχαία -γιατί τα "Μαθήματα Βίας" τα δούλευα πολύ πριν μου προτείνουν από το Εθνικό την "Αλίκη"- την ηρωίδα μου κι εκεί τη λένε Αλις και μάλιστα στο τέλος πέφτει σε μια κουνελότρυπα».

Καλύτερα να καείς, παρά να σβήσεις

• Αλίκη, Φάουστ, Μαθήματα Βίας. Πολύ υποσυνείδητο σας έπεσε φέτος.

«Και μ' ένα παρανοϊκό τρόπο όλα συνδέονται. Ο Κούνελος στην Αλίκη έχει κάποιες καθαρά μεφιστοφελικές στιγμές. Αλλά και στον Φάουστ το έργο ξεκινά με τη συνομιλία ενός διευθυντή θεάτρου, ενός κωμικού κι ενός ποιητή, που κι αυτό παραπέμπει στο μυαλό, στο σώμα και στην καρδιά».

• Η θητεία σας στο παραμύθι και στον μαγικό ρεαλισμό επηρεάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την καθημερινότητά σας;

«Συχνά σκέφτομαι ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κάποια πράγματα φαίνονται σαν μαθήματα από το υπερπέραν. Αν η ζωή όμως μοιάζει με τα παραμύθια, είναι πολύ τρομαχτικό».

• Οι πέντε φετινές παραγωγές δεν υποδεικνύουν μια μεγάλη διαδρομή, αν σκεφτεί κανείς πώς σας ανακαλύψαμε το 2004 με την «Κατσαρίδα»;

«Δεν το βλέπω σαν πρόοδο. Σκέφτομαι περισσότερο αυτό που λέει ο Νιλ Γιανγκ σ' ένα τραγούδι του, "It' s better to burn than to fade away". Αν δεν δουλέψω, τι θα κάνω; Θα κάθομαι σπίτι και θα ψάχνω το Ιντερνετ». **