- Κριτική
- Πολενάκης Λέανδρος
- Η ΑΥΓΗ: 30/10/2011
Έγραφα παλιότερα για τον "Μποστ" πως τα έργα του μοιάζουν σαν μια προέκταση του σοβαροφανούς ελληνικού 19ου αιώνα, με την ικανότητα, όμως, να σαρκάζει κάπου - κάπου τον εαυτό του, μέσα στον εξίσου σοβαροφανή 20ό, που έχασε πια, όπως φαίνεται, αυτή την ιδιότητά του.
Θα πρόσθετα ότι το ίδιο το πνεύμα του αυτοσαρκασμού της χώρας, που την έσωζε πάντα στις κρίσιμες στιγμές, κατέφυγε, όταν έμεινε ορφανό, στα έτοιμα να εκραγούν "κουτάκια" των γελοιογραφικών εικόνων του Μποστ, με τις ανορθόγραφες λεζάντες τυλιγμένες γύρω σαν βραδύκαυστο φυτίλι.
Μαζί με το θέατρό του εκρήγνυνται σήμερα βροντερά στο κενό της τετελεσμένης αγλωσσίας - αγνωσίας μας, βοηθούντων όλων των εκπαιδευτικών, γλωσσικών ή άλλων "πειραμάτων" που εφαρμόζουν οι μαθητευόμενοι μάγοι "στου κασίδη του κεφάλι", περιλαμβανομένου του τελευταίου. Επειδή ο Μποστ διαθέτει ανεπτυγμένο το αισθητήριο που του επιτρέπει να ανιχνεύει τη λαϊκότητα επί τόπου, εκεί όπου είναι και όχι εκεί όπου την τοποθετούν οι πάντοτε για τα πάντα πληροφορημένοι ημιμαθείς, ημιφωτισμένοι και εμπαθείς "ειδικοί", που στέλνουν κάθε τόσο οι "Εσπερίες" να μας "διαφωτίσουν".
