- ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011, σαν λογοτεχνική πράξη
Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
Σύμφωνα με την ινδουιστική κοσμοαντίληψη, στην τριάδα της θεότητας, εκτός από τον δημιουργό και τον συντηρητή, συνυπάρχει και ο Σίβα, που καταστρέφει το παλαιό και φθαρμένο για να το μετασχηματίσει σε κάτι νέο, πρωτόγνωρο και παραγωγικό.
Είναι κοινό μυστικό πια ότι η πολύπλευρη κρίση που βιώνουμε είναι πρωτίστως κρίση αξιών. Ο δυτικός λεγόμενος πολιτισμός μας πνέει τα λοίσθια, όμως, όπως όλοι οι γίγαντες με πήλινα πόδια που προηγήθηκαν στο κυκλοτερές ιστορικό γίγνεσθαι, κάνει τις τελευταίες του προσπάθειες να στηριχτεί στα δεκανίκια που του εξασφαλίζει η τεχνολογία, αλλά και η αλαζονεία και απληστία των λίγων εις βάρος των πολλών. Η έννοια της «πόλεως» που διοικείται από τον «δήμο», την πλειονότητα των «ελευθέρων» πολιτών, που αποκλειστικό γνώμονά τους έχουν το κοινό συμφέρον, προκάλεσε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα τον προβληματισμό φιλοσόφων, ποιητών, νομοθετών και «σοφιστών», που ανάλωσαν πολύ μελάνι (και φαιά ουσία) διερευνώντας τα όρια μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και του κοινού καλού, επιχειρώντας τον ορισμό της αρετής και τον περιορισμό της κακίας, εξιχνιάζοντας το ακανθώδες και δυσεπίλυτο θέμα της ισότητας και της ισονομίας, των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων καθενός απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στους άλλους. Οι τραγικοί ποιητές, πρωτοπόροι σε αυτό τον προβληματισμό, γενναίοι από σκηνής διδάσκαλοι, δοξάστηκαν, τιμήθηκαν, αλλά και δικάστηκαν, αθωώθηκαν, εξορίστηκαν (όπως ο Ευριπίδης), όμως θεοποιήθηκαν (Σοφοκλής) και αντιγράφτηκαν μετά μανίας στους παρακμιακούς αιώνες που ακολούθησαν, για να φτάσουν τα κουρέλια των λαμπρών τους έργων μέχρι εμάς, βορά στους κάθε φύσεως ματαιοκάματους, φιλόδοξους θεατρανθρώπους, που ασχημονούν εκ του ασφαλούς κάθε χρόνο πάνω τους, με αφορμή τις τουριστικές (πάλαι ποτέ) καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, που φέρουν τη βαρβαρική ονομασία «φεστιβάλ».