- Του Σπυρου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 19/11/2011
Οι δύο νουβέλες «Εκείνος» και το «Κόκκινο γέλιο» της δεύτερης συλλογής του Λεονίντ Αντρέγιεφ, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αγρα, καθιστούν τον Ρώσο συγγραφέα (1871-1919) επάξιο επίγονο του Ε.Τ.Α. Χόφμαν και του Ε.Α. Πόε. Στις νουβέλες αυτές δεν περιορίζεται στο παιχνίδι της μεθοδικά καλλιεργούμενης αμφιβολίας, της κλιμακούμενης έντασης και της κλειστοφοβίας, ούτε στη δημιουργία ενός κλίματος ζόφου, που άσκησε τεράστια γοητεία στους φανατικούς αναγνώστες του γοτθικού μυθιστορήματος. Οπως κάθε αντάξιο τέκνο της υψηλής λογοτεχνίας, δεν αρκείται στη χειραγώγηση του ευαίσθητου συναισθηματικού κόσμου των αναγνωστών. Χρησιμοποιεί την απαράμιλλη ικανότητά του στη δημιουργία εκρηκτικής ατμόσφαιρας, τη συναρπαστική ευχέρεια στις εξπρεσιονιστικές περιγραφές και τις πολύχρωμες τοιχογραφίες για να θίξει μείζονα πολιτικά και βαθιά υπαρξιακά ζητήματα. Και στις τέσσερις νουβέλες (μαζί με τη «Σκέψη» και τον «Κυβερνήτη») ο Αντρέγιεφ αποδεικνύεται ένας δεξιοτέχνης της πρωτοπρόσωπης αφήγησης, αποδίδοντας με απαράμιλλη μαστοριά τη δραματική κορύφωση μιας αγωνιώδους λογικής σκέψης. Στον πάντοτε επίκαιρο «Κυβερνήτη» αφηγείται το χρονικό μιας προαναγγελθείσας πολιτικής δολοφονίας, ενώ οι υπόλοιπες τρεις, με κορυφαία το αριστουργηματικό «Κόκκινο γέλιο», βρίσκονται κάτω από τον αστερισμό της τρέλας.
