Σε ποιον πολιτικό θα δίνατε ρόλο σε παράσταση;

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19.09.2015
ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ

 

Μια σκηνή που συνάδει απολύτως με το πλαίσιο των εκλογών, από την περυσινή παράσταση «Δάφνες και Πικροδάφνες» από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, που είδαμε στο θέατρο «Θησείον».

• Βίκτωρας Αρδίττης, σκηνοθέτης

Πρέπει, πιστεύω, να αποφύγουμε την υπεροπτική και ισοπεδωτική κοινοτοπία του «όλοι ίδιοι είναι». Πρέπει επίσης, μέρα που είναι, να αποφύγουμε την ονοματολογία, στο θέατρο εξάλλου και οι «κακοί» μπορεί να είναι συμπαθείς. Ούτε χρειάζεται να κρίνουμε τις θεατρικές επιδόσεις των πολιτικών σε πάνελ και σποτ, δεν θα μας πάρουν τη δουλειά και η πολιτική αύριο θα κριθεί αλλού. Μπορούμε, ωστόσο, με εργαλείο το ρεπερτόριο να σκεφτούμε χρήσιμα πράγματα για την ανθρωπολογία του πολιτικού προσωπικού που μας έχει λάχει. Αντιστρέφω λοιπόν την ερώτηση: «Ποιος ρόλος θα ταίριαζε στους πολιτικούς μας;».

Βαριέμαι την τυποποίηση

seirli

 

 

Η Σοφία Σεϊρλή ερμηνεύει δύο ρόλους στο ενδιαφέρον έργο της Μαρίας Ευσταθιάδη με τίτλο «Textilen» | ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΡΛΙΩΤΗΣ

Έφη Μαρίνου, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 03.07.2015 |  

Η Σοφία Σεϊρλή μετά τον μαραθώνιο της «Μεγάλης Χίμαιρας» -η οποία επαναλαμβάνεται στο Πορεία από τον Οκτώβριο- ερμηνεύει δύο ρόλους στο ενδιαφέρον έργο της Μαρίας Ευσταθιάδη με τίτλο «Textilen».
«Το έργο είναι συμβολικό, επίκαιρο θα έλεγα, αφού η διαφθορά περισσεύει», λέει η Σοφία Σεϊρλή. «“Textilen” ονομάζεται το εργοστάσιο υφαντουργίας μιας μεγαλοαστικής οικογένειας. Τριών γενεών τα πρόσωπα (ο παππούς, η νεκρή γιαγιά, ο γιος, η νύφη, η κόρη), το υπηρετικό προσωπικό (η οικονόμος, η μουγκή υπηρέτρια, η Αγγλίδα δασκάλα) κι ένας αόρατος άνθρωπος που περπατάει συνεχώς στη σκηνή παρατηρώντας και προκαλώντας την εξέλιξη.

Ενα θέατρο που φωνάζει «Βοήθεια!»

«Go down, Moses»

 
  «Go down, Moses», Φεστιβάλ Αθηνών | ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

• Γρηγόρης Ιωαννίδης, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 06.07.2015, 16:15 |

Δεν πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος να προσεγγίζουμε το έργο του Καστελούτσι είναι μέσω της «ερμηνείας» του. Ισως να πρόκειται για κάτι άλλο: ο Καστελούτσι όταν δεν φτιάχνει ένα θέατρο για παιδιά, φτιάχνει ένα θέατρο επιστροφής στην εύπλαστη, απροσδιόριστη, ανώριμη, άτακτη θέαση ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας: ένα θέατρο που πιστεύει στο θαύμα και που το μεταφέρει, αναπροσδιορίζει τον κόσμο με βάση το όνειρο και τον εφιάλτη του άγνωστου.

Ποτέ δεν είναι αργά για Ολίβιε

 

  Η Αντζελα Λάνσμπερι βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στο «Blithe Spirit» | AP Photo/Centre Theatre Group, Joan Marcus

 

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 14.04.2015

Πολλή συγκίνηση, αρκετοί γνώριμοί μας, παραστάσεις που έγραψαν ιστορία. Τα θεατρικά βραβεία Ολίβιε 2015 απονεμήθηκαν προχθές Κυριακή και η αφρόκρεμα του βρετανικού θεάτρου παρέλασε από τη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου. Υπέροχη η Ντέιμ Αντζελα Λάνσμπερι, στα 89 της χρόνια, καμάρωνε για το πρώτο της Ολίβιε που κατέκτησε έπειτα από την ερμηνεία της στο «Blithe Spirit» του Νόελ Κάουαρντ. «Δεν μπορώ να θυμηθώ πολλά πράγματα, αλλά μπορώ να θυμάμαι πάντα τα λόγια μου! Οταν δουλεύεις στο Λονδίνο νιώθεις σαν να είσαι εκατομμυριούχος», είπε.

Κατά Βέλτσο τραγωδία

 

Ηλέκτρα Νικολούζου, Κώστας Βασαρδάνης

Έφη Μαρίνου
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 16.04.2015
«Υποφέρω από μια νοσταλγία τού τίποτα. Υποφέρω από μιαν ακίδα στο δάχτυλο κι ένα καρφί στο μάτι. Δεν θέλω να τα τραβήξω με την πείρα που έχω του Κύκλωπα με τη βαρυθυμία του Σίσυφου όταν σηκώνει χέρι και πέτρα. Προάγομαι απ’ το σκοτάδι».
Πώς επιβιώνουν ύστερα από τόσα θανατικά η Ηλέκτρα, ο Ορέστης, η Ιφιγένεια;... Ο Γιώργος Βέλτσος επιχειρεί τη δική του ανάγνωση. Το έργο του «Σχέδιο για Ηλέκτρα/Σχέδιο για Ιφιγένεια», γραμμένο με πρόφαση τους τρεις τραγικούς ήρωες, μετέφερε στο θέατρο ο Γιάννης Λεοντάρης. Ενα θεατρικό παράδοξο που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι από το πολιτιστικό Φουγάρο του Ναυπλίου και τώρα ταξιδεύει στην Αθήνα. Η παράσταση από τη Δευτέρα 20 Απριλίου θα παρουσιάζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής.

«Γίναμε ημι- επαγγελματίες»

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ,
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15.04.2015

• 

«Οταν υπάρχουν 1.300 παραγωγές, τόσες δραματικές σχολές και επιθυμία της έκφρασης, το θέατρο μοιάζει με τις ειδικές αποστολές». Τα λόγια του Γιάννου Περλέγκα πριν από λίγο καιρό στην «Κ» καθρεφτίζουν ακριβώς την κατάσταση που κυριαρχεί στο ελληνικό θέατρο όπου το μεγαλύτερο μέρος προσπαθεί να επιβιώσει με ποσοστά. «Ο εθελοντισμός», όπως λέει ο σκηνοθέτης και εικαστικός Γιάννης Σκουρλέτης, κάνει τους νέους ηθοποιούς να νιώθουν «ημιχομπίστες». Τα έλεγε εδώ και δύο χρόνια ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ασπιώτης περιγράφοντας τον χώρο: «Δεν ασφαλιζόμαστε, δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πρόβες δεν πληρωνόμαστε, δουλεύουμε με ποσοστά, αφού βγουν τα έξοδα πρώτα του ηλεκτρολογείου. Γίναμε ημιεπαγγελματίες».

Κρίση στη showbiz. Το δράμα των ηθοποιών

Τις αντιξοότητες πίσω από τα λαμπερά φώτα αποκαλύπτουν γνωστοί πρωταγωνιστές της τηλεόρασης και του θεάτρου. Η κρίση έχει εκτοξεύσει την ανεργία στον κλάδο, ενώ τα κασέ παίρνουν την κατιούσα. Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες έχει μετατραπεί η ανεύρεση εργασίας στην τηλεόραση και το θέατρο, με τους εκπροσώπους της να περνούν δύσκολες στιγμές, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε βιοποριστικό επίπεδο. «Θύματα» της πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης είναι οι ηθοποιοί που βλέπουν τις δουλειές να μειώνονται δραματικά με τις θέσεις εργασίας στην τηλεόραση να έχουν συρρικνωθεί κατά 80% τα τελευταία χρόνια. Το 2007 οι τηλεοπτικοί σταθμοί έβγαλαν στον αέρα περί τις 43 παραγωγές μυθοπλασίας. Τη φετινή τηλεοπτική σεζόν μόλις έξι σειρές προβάλλονται σε Mega και ΑΝΤ1, εκ των οποίων οι τρεις μόνο είναι καινούργιες. Στο θέατρο είναι ακόμη χειρότερη η κατάσταση με τους μισθούς να εξασφαλίζουν στους «λαμπερούς» πρωταγωνιστές ίσα ίσα την πληρωμή του ενοικίου.

• Κρύβουν την αλήθεια

Τη στιγμή που στη συνείδηση του κόσμου έχει περάσει η αντίληψη ότι ένας ηθοποιός ζει πλουσιοπάροχα, οι περισσότεροι κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα απολύτως αναγκαία. Φωτογραφίζονται για λαμπερά εξώφυλλα με... δανεικά ρούχα κρύβοντας επιμελώς τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ Ανεργία, ανασφάλεια, προβλήματα επιβίωσης

Παπαγεωργίου Βασίλης

Oσοι επέλεγαν παλιότερα το επάγγελμα του ηθοποιού γνώριζαν εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται για κάτι τόσο εύκολο. Το επάγγελμα του ηθοποιού μπορεί να είναι τρόπος ζωής, μεράκι, αγάπη, πόνος, προσπάθεια, θέληση, μελέτη, αλλά δεν παύει να είναι επάγγελμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν παύει να είναι ο ηθοποιός δικαιολογημένα δέσμιος της ανάγκης για βιοπορισμό. Η βιοσυντήρηση, ως επαγγελματικό ζητούμενο και αξία αποκατάστασης, καθιστά τη δουλειά του ηθοποιού πολύπαθη Οδύσσεια.

Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών αποτέλεσε πάντα μοχλό συσπείρωσης των καλλιτεχνών για την αντιμετώπιση και λύση των προβλημάτων τους σε όλα τα επίπεδα και για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Η βελτίωση των όρων εργασίας των ηθοποιών έγινε σταδιακά και με πολλούς αγώνες, μέχρι να επιτευχθούν οι κατακτήσεις που τώρα απολαμβάνουν, όπως είναι η καθιέρωση των 8 παραστάσεων εβδομαδιαίως, η αργία της Δευτέρας, οι βελτιωμένες συντάξεις, η υποχρεωτική ασφάλιση από το θιασάρχη κ.ά. Κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν μετά από τις ιστορικές απεργίες των ηθοποιών και με σκληρές διαπραγματεύσεις για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας και κανονιστικών διαταγμάτων.

Τα «Διονύσια» δεν πάνε Επίδαυρο

Ματαιώνεται η παράσταση μετά από απόφαση των ηθοποιών, που αντιδρούν στη μετατροπή των κρατικών σκηνών σε ΔΕΚΟ. Χατζάκης: Η απόφασή τους πληγώνει την Ελλάδα. 

 

 

Γιώργος Αρμένης και Φωτεινή Μπαξεβάνη στα "Μικρά Διονύσια", την παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που δεν θα παιχτεί τελικά στην Επίδαυρο.

Τα "Μικρά Διονύσια" δεν βλέπουν Επίδαυρο. Τη ματαίωση της πρεμιέρας του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με την επετειακή παράσταση "Μικρά Διονύσια", ανακοίνωσαν οι ηθοποιοί, μετά την ομόφωνη απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, αντιδρώντας έτσι στη μετατροπή των δύο κρατικών σκηνών (Εθνικού και ΚΘΒΕ) σε ΔΕΚΟ, αλλά και στον περιορισμό της εκτός έδρας αποζημίωσης.

"Η απόφασή τους πληγώνει την Ελλάδα. Δεν θέλω να δω άλλο ένα ανθελληνικό δημοσίευμα στον ξένο Τύπο που θα λέει πως ένας εμβληματικός χώρος, ο ναός του παγκόσμιου πνεύματος, η Επίδαυρος, είναι κλειστή", δήλωσε στο "Εθνος" ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε., Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος ήρθε ήδη σε επικοινωνία με τον διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, Γιώργο Λούκο, ζητώντας του να βρεθεί όψιμα μία νέα ημερομηνία προς το τέλος Αυγούστου.

Θάλεια Ματίκα: «Ζωντανή και πολυεθνική η Κυψέλη»

Μεγαλωμένη στο κέντρο της Αθήνας, η ηθοποιός Θάλεια Ματίκα δυσκολεύεται να το αποχωριστεί, παρόλο που είναι ασφυκτικά πυκνοκατοικημένο. Στην Κυψέλη μένει τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τότε που άρχισε τις σπουδές της στο Θέατρο Τέχνης, έχει περάσει όμως πολλά χρόνια στις γειτονιές του κέντρου της πόλης, που, όπως λέει, διατηρούν ακόμη τη ζωντάνια του παρελθόντος.

«Μεγάλωσα στους Αμπελοκήπους και ενώ η οικογένειά μου μένει πλέον στο Χαλάνδρι εγώ έχω επιλέξει να ζω στο κέντρο της πόλης. Γεννήθηκα στην Ιπποκράτους, μεγάλωσα στους Αμπελοκήπους, πέρασα από τα Εξάρχεια, την Ευελπίδων και κατέληξα στην Κυψέλη. Είναι μια γειτονιά από τις παλαιότερες της Αθήνας. Εχει υπέροχα νεοκλασικά, που ελπίζω να διατηρηθούν. Η Φωκίωνος Νέγρη είναι ένας ιστορικός δρόμος. Βέβαια έχει αλλάξει πολύ την τελευταία δεκαετία. Αλλά και όλη η Κυψέλη έχει μεγάλες διαφορές πια σε σχέση με το παρελθόν. Μια μεγάλη διαφορά από τα προηγούμενα χρόνια είναι ότι πλέον κατοικούν εδώ πολλοί ξένοι. Εμείς οι Ελληνες είμαστε πολύ λιγότεροι».

Οπως λέει, της αρέσει που μένει σε μια πολυεθνική γειτονιά. «Σε αντίθεση με πολύ κόσμο που το φοβάται. Είναι μια ζωντανή γειτονιά. Με τα στέκια της, τα μπαράκια της, τα ψιλικατζίδικα σε κάθε γωνιά. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεμείνεις από τσιγάρα ή γάλα και να μη βρεις οποιαδήποτε ώρα της ημέρας», λέει.

«Εμείς οι ηθοποιοί έχουμε και έναν επιπλέον λόγο που τη διαλέγουμε: έχει πολλά θέατρα, το “Χώρα”, το “Κεφαλληνίας” του Βογιατζή, το “Τόπος αλλού”, το “Μπρόντγουεϊ”. Η Φωκίωνος έχει τα κλασικά στέκια της για καφέ, το “Select” και το “Flocafe”, αλλά έχει και πολλά μπαράκια, εστιατόρια για όλα τα γούστα. Υπάρχει χρώμα και κίνηση εδώ. Οι Αφρικανοί που πουλάνε τα CD δίνουν κι αυτοί το δικό τους στίγμα».

«Εδώ στο πάρκο της Φωκίωνος, όπως βλέπετε, έρχεται πολύς κόσμος με τα παιδιά του για βόλτα και ποδήλατο, επειδή είναι πεζόδρομος, και άλλοι έρχονται με τα σκυλάκια τους. Εγώ δεν πολυβολτάρω στη γειτονιά λόγω φόρτου εργασίας. Φέτος θα έχω και θέατρο, τον “Μπακαλόγατο”, για δεύτερη σεζόν με τον Π. Φιλιππίδη και κάθε Δευτέρα και Τρίτη από το Νοέμβριο θα παίζω στο θέατρο του Αρμένη στο “Δάσος” του Μάμετ -ενώ θα πρωταγωνιστώ και σε σίριαλ στην τηλεόραση. Παρ’ όλα αυτά προλαβαίνω να πηγαίνω στο γυμναστήριο, που ευτυχώς είναι εδώ κοντά. Επίσης φροντίζω να κάνω τα ψώνια μου από τα μαγαζιά της γειτονιάς. Βέβαια σαν τυπική ελληνική οικογένεια που είμαστε, ο μπαμπάς μου, αν και δεν μένουμε μαζί, ψωνίζει πολλές φορές αυτά που μου χρειάζονται».

Οσο για το κεφάλαιο εγκληματικότητα στην περιοχή η ηθοποιός θεωρεί ότι είναι μεγαλύτερη σε σχέση με άλλες γειτονιές της πόλης. «Εχω ακούσει για κρούσματα κλοπών και βιασμών. Εμένα αυτό που με φοβίζει είναι όταν γυρνάω αργά το βράδυ στο σπίτι. Επίσης με ενοχλεί που δεν υπάρχει ένα πάρκινγκ και όλοι παρκάρουν όπου μπορούν, ακόμα και πάνω στα πεζοδρόμια». Ο δήμος έχει βάλει μπλε κάδους για ανακύκλωση, ωστόσο η ηθοποιός αναρωτιέται αν αυτό είναι αρκετό για να κεντρίσει την οικολογική συνείδηση των κατοίκων της Αθήνας. Βέβαια, όπως λέει, «μπορεί το κράτος και αυτή η πόλη να μη σε προδιαθέτουν για να ασχοληθείς με αυτά τα ζητήματα, νομίζω όμως ότι ο πολίτης έχει ξυπνήσει».

ΑΝΔΡΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 03/10/08

Το παιχνίδι της αναμονής

The Times: Intimate images of actors photographed by Simon Annand

Kristin Scott Thomas

Jeremy Irons

Kevin Spacey

Daniel Radcliffe

Ian McKellen

Daniel Craig

Vanessa Redgrave

Συγκίνηση και τελευταίο «αντίο» στον Σταύρο Παράβα

Ηλιας Μαγκλινης, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

«Το προσφυγόπουλο από τη Μικρά Ασία γύρισε σπίτι του, στα χώματα όπου είδε για πρώτη φορά το φως, στην Καισαριανή». Με αυτά τα λόγια αποχαιρέτισε τον Σταύρο Παράβα ο δήμαρχος Καισαριανής χθες το απόγευμα στο Κοιμητήρι της ιστορικής γειτονιάς, όπου και κηδεύτηκε ο δημοφιλής ηθοποιός, ο οποίος πέθανε την περασμένη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου. «Ετσι ήρθαν τα πράγματα και βρίσκομαι εδώ για να σ’ αποχαιρετίσω, αντί να βρεθούμε στη γιορτή μας στο Ηρώδειο», είπε μεταξύ των άλλων η ιδιαίτερα συγκινημένη Αννα Φόνσου.

«Η αξιοπρέπεια που σε διέκρινε δε σου επέτρεψε καμία έπαρση», πρόσθεσε η Α. Φόνσου, η οποία αναφέρθηκε και στη δράση του Σ. Παράβα κατά την περίοδο της δικτατορίας, ενώ ο επίσης βαθιά συγκινημένος Γιάννης Βογιατζής υπογράμμισε στον δικό του αποχαιρετιστήριο λόγο, ότι ο «Σταύρος Παράβας υπηρέτησε θαυμάσια αυτό το λειτούργημα του ηθοποιού, σε όλα τα είδη, διότι ήταν ένα ταλέντο ανεξάντλητο». Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι εκπρόσωπος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ασκληπιείου στο Λιγουριό, ανακοίνωσε ότι ο δρόμος όπου βρίσκεται το σπίτι του Σταύρου Παράβα θα μετονομαστεί σε «οδό Σταύρου Παράβα».

Παρόντες χθες το απόγευμα στο Κοιμητήρι Καισαριανής ήταν ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ο Γιώργος Κατσαρός, η Μπέττυ Αρβανίτη, η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη, η Ελένη Βιδάλη και πολλοί ακόμα εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού χώρου. Δεν έλειψε όμως και ο απλός κόσμος που χειροκρότησε με αγάπη το φέρετρο με τη σορό του ηθοποιού, τη στιγμή που έβγαινε από την εκκλησία: άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, που έζησαν τον Σταύρο Παράβα στο σανίδι, αλλά και νεότεροι που τον ανακάλυψαν και τον αγάπησαν μέσα από την τηλεόραση και κυρίως μέσα από τη συμμετοχή του σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

45 χρόνια αντι-στάρ... ο Σταύρος Παράβας

«Ας πούμε ότι είμαι ένας τρελός του χώρου», έλεγε ο «Φίφης» του ελληνικού σινεμά, που δεν δίστασε να δοκιμάσει από επιθεώρηση έως Αριστοφάνη

Το «κοροϊδάκι της πριγκιπέσας», ο «Ντιρλαντάς» της επιθεώρησης, ο «Φίφης» του ελληνικού κινηματογράφου, ο Σταύρος Παράβας, δεν υπάρχει πια. Εφυγε χθες το πρωί στο σπίτι του από ανακοπή σε ηλικία 73 ετών.

Πριν από ενάμιση χρόνο αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του, αφού είχε νοσηλευτεί στη Μονάδα Εμφραγμάτων του Ερυθρού Σταυρού λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, πολλαπλών αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων και χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Η υγεία του τότε είχε κινδυνεύσει σοβαρά, αλλά το ξεπέρασε.

Γέλιο δυνατό. Φωνή χαρακτηριστική, αναγνωρίσιμη. Ανθρωπος απλός, καθημερινός. Αντι-στάρ της σκηνής και του κινηματογράφου, ηθοποιός που δεν δίστασε να δοκιμαστεί σε διαφορετικά είδη -από επιθεώρηση έως Αριστοφάνη.

«Αποκαλώ τον εαυτό μου ηθοποιό. Αυτό είναι όλο. Ας πούμε ότι είμαι ένας τρελός του χώρου που αγαπά να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται. Ολα τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν», έλεγε σε συνέντευξή του πριν από δέκα χρόνια.

Είχε δουλέψει πολύ και από νωρίς στο μουσικό θέατρο, αλλά και στη μεγάλη οθόνη. Καθιερώθηκε στην επιθεώρηση, έπαιξε κωμωδία κι έφτασε μέχρι την Επίδαυρο ως Χρεμύλος στον «Πλούτο» του Εθνικού Θεάτρου, που σκηνοθέτησε ο Λούκα Ρονκόνι (1985-1986)

Από μικρός στη βιοπάλη, γεννήθηκε το 1935, στα Τουρκοβούνια, από γονείς Μικρασιάτες, πρόσφυγες. Οικογένεια φτωχή, πέντε αδέλφια, εκείνος ο μικρότερος, έκανε δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσει οικονομικά.

Πήγε στον Κ. Μιχαηλίδη, του έδωσε να μάθει τον ρόλο του Σάιλοκ από τον «Εμπορο της Βενετίας». Τον βοήθησε ο Θόδωρος Εξαρχος, του δίδαξε τον ρόλο, τον οποίο γνώριζε, γιατί του πήγαινε τα ψώνια στο σπίτι. Πέτυχε στις εξετάσεις κι ο Κ. Μιχαηλίδης τον δέχτηκε χωρίς χρήματα στη σχολή. Σημαντική αυτή η στιγμή. Γιατί αν ο Μιχαηλίδης δεν τον δεχόταν δωρεάν, δεν θα μπορούσε ο ίδιος να πληρώσει τα δίδακτρα.

Η πρώτη του εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1955 με τον θίασο της κυρίας Κατερίνας (Ανδρεάδη), στο «Πρώτο ψέμα» του Γ. Ρούσσου. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με τους θιάσους των Β. Κύρου, Ντ. Ηλιόπουλου, Κ. Χατζηχρήστου, Σπ. Βρανά, Ρ. Βλαχοπούλου.

Στο θέατρο

Στα περίπου σαράντα πέντε χρόνια της θεατρικής του διαδρομής υπήρξε θιασάρχης («Ψύλλοι στ αυτιά») και συν-θιασάρχης με τους Χρ. Εξαρχάκο («Ο Ευκλείδης και το κλειδί του»), Μ. Χρονοπούλου («Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσας»), Ζ. Λάσκαρη («Σκέψου πριν αγαπήσεις»), Μ. Βούρτση («Τα Χριστούγεννα του Κουπιέλο).

Συνεργάστηκε επίσης με τον Ν. Κούρκουλο («Το μονό ζευγάρι»), τον Αλ. Αλεξανδράκη και τη Ν. Γαληνέα («Φήμες»), την Αν. Φόνσου («Αλέξης Ζορμπάς»). Υπηρέτησε επί σειρά ετών την ελληνική επιθεώρηση με νούμερα, όπως «Ο Κουταλιανός», «Ντιρλαντάς», «Τζακ ο Νέγρος», «Ντένις ο τρομερός» και «Η Κλεοπάτρα ήταν Αντώνιος». Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο («Πλούτος», «Βολπόνε»), το «Αμφι-Θέατρο» («Ειρήνη»), το «Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος» («Ιππής»), τα ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης («Νταντάδες») και Αγρινίου («Ο Κύκλος με την κιμωλία»).

Ο Παναγιωτάκης, ο «λαϊκός» σύζυγος από τον Μπίθουλα της «Μαντάμ Σουσού» - Αννας Παναγιωτοπούλου στο θέατρο «Βρετάνια» (1998-99) ήταν η τελευταία θεατρική εμφάνισή του στην Αθήνα. Το 2001 ανέβασε το «Μέλι πικρό» στη Θεσσαλονίκη, αντιμετωπίζοντας όμως οικονομικά προβλήματα.

Ο «Μάγκας με το τρίκυκλο», «Φίφης ο αχτύπητος», «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσας» και άλλες σαράντα, περίπου, κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες είχε πρωταγωνιστήσει ή συμμετάσχει ο Σταύρος Παράβας. Ο ίδιος πάντως είχε πει ότι δεν θα ήθελε να του έχει συμβεί... «ο κακός κινηματογράφος. Εμένα ο κινηματογράφος δεν μου προσέφερε τίποτα. Αντίθετα, με πήρε από το θέατρο. Λόγω οικονομικής δυσχέρειας σε εποχές μεγάλης φτώχειας κάναμε πράγματα που δεν μας αντιπροσώπευαν. Για ό,τι έλειπε φώναζαν τότε τον Παράβα. Η γενιά μου είναι μια γενιά ταλαιπωρημένη. Ηρθε, λοιπόν, ο κινηματογράφος στην Ελλάδα και μας δόθηκε η ευκαιρία να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας... Το κοινό όμως δυσκολεύτηκε να εκτιμήσει τον ηθοποιό που ήμουν».

Η πρώτη του κινηματογραφική συμμετοχή ήταν στη «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη. Ακολούθησαν μεταξύ άλλων οι: «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει», «Ο Εμίρης και ο κακομοίρης», «Αλλος για το εκατομμύριο», «Και οι δεκατέσσερις ήταν υπέροχοι», «Μπετόβεν και μπουζούκι», «Βουλευτίνα», «Ο Μόδιστρος», «Χαρτορίχτρα», «Μνηστήρες της Πηνελόπης», «Ο Σταύρος είναι πονηρός», «Ο παιχνιδιάρης» και φυσικά το «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη (1995). Η τελευταία του εμφάνιση στο πανί ήταν στο «Αύριο θα ξέρουμε» του Ανδρέα Θωμόπουλου (1997).

Είχε τρία παιδιά, δύο κόρες κι έναν γιο που έχασε πριν από επτά χρόνια, ένα «χτύπημα» που δεν ξεπέρασε ποτέ και τέσσερα εγγόνια.

«Η ζωή του Σταύρου Παράβα ήταν μια ανιδιοτελής κατάθεση στην τέχνη του κινηματογράφου και, κυρίως, του θεάτρου, που το υπηρέτησε με σεμνότητα, ευαισθησία και πάθος», αναφέρει μεταξύ άλλων στο συλλυπητήριο τηλεγράφημά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Συλλυπητήρια τηλεγραφήματα απέστειλαν ακόμη ο Μιχάλης Λιάπης, η Μαρία Δαμανάκη κ.ά. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη και με έξοδα του υπουργείου Πολιτισμού, αύριο στις 5 μ.μ. στο νεκροταφείο Καισαριανής.

Εξορία στη Γυάρο

Ο Σταύρος Παράβας συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές: «Οι απόμαχοι», «Το σπίτι της θείας», «Το φάντασμα», «Τα αδέλφια», «Οικογένεια Μουσαμά», «Οι ρακοσυλλέκτες». Σκηνοθέτησε το έργο του Μ. Πανιόλ «Ο δασκαλάκος μας». Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, η αντίθεσή του προς το καθεστώς και η επιβολή λογοκρισίας στα κείμενα της επιθεώρησης, είχαν ως αποτέλεσμα να φυλακιστεί και να εξοριστεί στη Γυάρο (εκεί γνωρίστηκε με τον Παντελή Βούλγαρη με τον οποίο τους συνέδεε, έκτοτε, στενή φιλία). Είχε τιμηθεί από τα Φεστιβάλ Πατρών και Κασσάνδρας και από την οργάνωση «Λάιονς». Του είχε εγκριθεί η τιμητική σύνταξη του ΥΠ.ΠΟ. την οποία ποτέ δεν εισέπραξε.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 16/09/2008

Από τη φάρσα στην αιωνιότητα

ΕΦΥΓΕ ΣΤΑ 71 ΤΟΥ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΑΒΑΣ

Του Παύλου Θ. Κάγιου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Αγάπησε εξίσου τον «Φίφη» του ελληνικού σινεμά και τους μεγάλους ρόλους στο αρχαίο δράμα ο Σταύρος Παράβας που πέθανε στα 71 του χρόνια
Αστείρευτη κωμική φλέβα είχε ο Σταύρος Παράβας- κι ας μη διέθετε την κλασική φάτσα κωμικού ηθοποιού- που άφησε χθες την τελευταία του πνοή λόγω ανακοπής καρδιάς, στα 7 1 του χρόνια.

Πάνω απ΄ όλα όμως ήταν ένας πληθωρικός άνθρωπος, χωρίς καλλιτεχνικά απωθημένα, γεγονός που τον έκανε να αποδέχεται και να αγαπά εξίσου τους ρόλους του γυναικωτού Φίφη στις φάρσες δεύτερης διαλογής του παλιού ελληνικού σινεμά, που τον έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό, τις ερμηνείες στο αρχαίο δράμα (όπως του Χρεμύλου στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι και στους «Ιππής» του Αμφιθεάτρου) ή τον τριπλό ρόλο στο «Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα» του Εντουάρντο Ντε Φίλιππο.

Ο δημοφιλής ηθοποιός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το έργο «Το πρώτο ψέμα» και αμέσως μετά συνεργάστηκε με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Βίλμα Κύρου.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1960 στην ταινία «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με την Τζένη Καρέζη. Η θητεία του στον κινηματογράφο συνεχίστηκε με ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε ή έπαιζε σε δεύτερους ρόλους. Εμφανίστηκε πολλές φορές σε ρόλους

Η κηδεία του έχει προγραμματισθεί για αύριο στις 17.00 από το Κοιμητήριο Καισαριανής, δαπάναις του υπουργείου Πολιτισμού

φαρσοκωμωδίας, παίζοντας άλλοτε τον «φλούφλη» και τον «ντιντή» (στο «Φίφης ο αχτύπητος», «Άλλος για το εκατομμύριο», «Ο μόδιστρος», «Η χαρτορίχτρα» κ.ά.)

είτε τον μάγκα, τον «βαρύ κι ασήκωτο» στο «Κοροϊδάκι της πριγκιπέσας ή στο «Ο μάγκας με το τρίκυκλο».

Οι δύο τελευταίες κινηματογραφικές εμφανίσεις του ήταν στο μιούζικαλ «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη και στο «Αύριο θα ξέρουμε»το ΄97-του Ανδρέα Θωμόπου- λου.

Άλλες χαρακτηριστικές ταινίες τουείχε εμφανιστεί σε 50!- ήταν: «Για μια τρύπια δραχμή», «Ο Σταύρος είναι πονηρός», «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει», «Ο Εμίρης και ο κακομοίρης», «Κόσμος και κοσμάκης», «Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος», «Εσκότωσα για το παιδί μου», «Το έξυπνο πουλί», «Η Κλεοπάτρα και ο Αντώνης», «Ο Δήμος από τα Τρίκαλα» κ.ά.

Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στο μουσικό θέατρο, σε συνεργασία με τον Κώστα Χατζηχρήστο, κάνοντας μερικά επιθεωρησιακά νούμερα που άφησαν εποχή, όπως «Ντένης ο τρομερός» και «Ντιρλαντά». Ειδικά αυτό (στα τέλη της επτάχρονης χούντας) στάθηκε αφορμή να κυνηγηθεί από τα στρατιωτικά δικαστήρια.

Μετά τη Μεταπολίτευση έκανε στροφή στην καριέρα του και ερμήνευσε ρόλους κλασικού ρεπερτορίου: Χρεμύλος στον αριστοφανικό «Πλούτο» στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Ρονκόνι για το Εθνικό Θέατρο, «Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα» του Ντε Φίλιππο και «Ιππής», με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, «Εκκλησιάζουσες» και «Μονό ζευγάρι» με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο.

Στην τηλεόραση, εμφανίστηκε στα σίριαλ «Το φάντασμα», «Τα αδέλφια» και «Οικογένεια Μουσαμά».

«Η ζωή του Σταύρου Παράβα ήταν μια ανιδιοτελής κατάθεση στην τέχνη του κινηματογράφου και, κυρίως, του θεάτρου, που το υπηρέτησε με σεμνότητα, ευαισθησία και πάθος», ανέφερε χθες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Ανάλογες δηλώσεις έκαναν ο υπουργός Πολιτισμού και τα κόμματα, ενώ τη γενναιότητά του «να αντισταθεί στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας» επισημαίνει η υπεύθυνη του τομέα Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ Μαρία Δαμανάκη.

• «Θέλω ένα άσπρο πουκάμισο...»

Η ζωή και η μοίρα δεν παίζονται.

Μόλις προχθές (του Σταυρού) η Άννα Φόνσου είχε τηλεφωνήσει στον φίλο της Σταύρο Παράβα για να του ευχηθεί «χρόνια πολλά» και να τον ρωτήσει αν θα ιδωθούν το βράδυ. Εκείνος όμως δεν μπορούσε. «Θα βγω με τη Ροζίτα Σώκου», της είπε. «Τι δώρο θέλεις να σου πάρω;» τον ρώτησε η Άννα Φόνσου. «Ένα άσπρο πουκάμισο», της απάντησε δίχως να το σκεφτεί πολύ ο Σταύρος Παράβας. Και έκλεισαν το τηλέφωνο με τον Σταύρο Παράβα να της λέει: «Θα τα πούμε μεθαύριο»...

Τον πρόδωσε η καρδιά του

Η καρδιά του τον πρόδωσε. Ο Σταύρος Παράβας υπέκυψε χθες, στο σπίτι του, από ανακοπή καρδιάς. Πριν οκτώ μήνες έδωσε σκληρή μάχη, στη μονάδα εμφραγμάτων του «Ερυθρού Σταυρού», καθώς παρουσίασε σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, με ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης, πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και απόφραξη των καρωτίδων. Τότε βγήκε νικητής. Αυτή τη φορά όχι.

Ο Σταύρος Παράβας γεννήθηκε στα Τουρκοβούνια, το 1937. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας του ασθματικός και η μάνα του έφυγε από τη Μικρά Ασία με μια ρόμπα. Εγκυος έφτασε στο Ναύπλιο. Μετά εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Ο Σταύρος Παράβας αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσει την οικογένεια. Δούλεψε στην αγορά, σε καφενεία, έκανε θελήματα. Μαθήτευε τότε στο 5ο Γυμνάσιο. Ο καθηγητής της Μουσικής, ονόματι Χάγιος, αντιλήφθηκε ότι είχε ικανότητες για κάτι καλύτερο. Μετά τον Εμφύλιο, πήγαιναν - όπως ο ίδιος έλεγε - και έπαιζαν διάφορα σκετσάκια για τους ασθενείς στα νοσοκομεία. Τότε ο καθηγητής του τον ώθησε να πάει σε δραματική σχολή. Πήγε για εισαγωγικές εξετάσεις στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη κι εκείνος του ζήτησε να εξεταστεί στο ρόλο του Σάιλοκ από τον «Εμπορο της Βενετίας».

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο πλάι στην Κατερίνα, με «Το πρώτο ψέμα». Αμέσως μετά συνεργάστηκε με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Βίλμα Κύρου. Στο μεταξύ είχε εμφανιστεί ήδη στον κινηματογράφο το 1960 στην ταινία «Χριστίνα». Επαιξε σε πολλές άλλες ταινίες: «Η Αλίκη στο Ναυτικό» (1961) (δόκιμος με βαλίτσα), «Το έξυπνο πουλί» (1961), «Ο σκληρός άντρας» (1961), «Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος» (1962), «Οταν λείπει η γάτα», (1962), «Ο γαμπρός μου, ο δικηγόρος» (1962), «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει...» (1963), «Εκλεψα τη γυναίκα μου» (1964), «Ευτυχώς... τρελάθηκα!» (1966), «Η βουλευτίνα» (1966), «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσας» (1971), κ.ά.

Η κινηματογραφική θητεία του συνεχίστηκε με ταινίες, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ή έπαιζε σε μικρότερους ρόλους. Παράλληλα, έπαιζε σε μουσικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις, συνεργαζόμενος με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Υπηρέτησε αυτό το θεατρικό είδος επί πολλά χρόνια, κάνοντας μερικά πολύ γνωστά επιθεωρησιακά νούμερα: «Ντένις ο τρομερός», «Ντιρλαντά», «Ο Τζιμ ο νέγκρος» κ.ά. Ακολούθησαν ρόλοι κλασικού ρεπερτορίου: «Πλούτος» (στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο), «Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα», «Ιππείς» (με το «Αμφι-Θέατρο» του Σπ. Ευαγγελάτου), «Ψύλλοι στ' αυτιά» (με το θίασο Καλογεροπούλου), «Εκκλησιάζουσες», «Μονό ζευγάρι» (με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο), «Σκουπίδια», «Τα Χριστούγεννα των Κουπιέλο», «Ζορμπάς» κ.ά. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στα σίριαλ: «Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά».

Να σημειωθεί ότι η Απριλιανή δικτατορία, θεωρώντας ότι έκανε προπαγάνδα εναντίον της, με έναν επιθεωρησιακό ρόλο που έπαιζε στη διάρκεια μιας παράστασης, τον συνέλαβε και τον εξόρισε για αρκετούς μήνες.

Το ΥΠΠΟ, εκφράζοντας θλίψη για το θάνατό του, ανακοίνωσε ότι θα κηδευτεί δημοσία δαπάνη, την Τετάρτη, στις 5 το απόγευμα, στο Νεκροταφείο Καισαριανής. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 16 Σεπτέμβρη 2008]

Σίγησε μια λεπταίσθητη «φωνή»

Τη Δευτέρα (5 μ.μ.), στο νεκροταφείο Φαλήρου, κηδεύεται η ηθοποιός Βέρα Ζαβιτσιάνου

Η σπουδαία ηθοποιός, που σημάδεψε το θέατρό μας επί 54 χρόνια, μια καθ' όλα αληθινή, φύσει ευγενική και λεπταίσθητη, «κυρία» του θεάτρου, Βέρα Ζαβιτσιάνου, νικήθηκε προχθές (9 μ.μ.) από τον καρκίνο. Η κηδεία της θα γίνει με δαπάνη του ΥΠΠΟ, σύμφωνα με συλλυπητήρια ανακοίνωση του υπουργού Μ. Λιάπη.

Γεννημένη το 1927, στο Παλαιό Φάληρο, καταγόμενη από την Ιθάκη, ξεκίνησε την καριέρα της από το τραγούδι, μαζί με την αδελφή της, την δημοφιλή Μαίρη Λω. Αποφοίτησε από τη σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» το 1954 και την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε με το έργο «Με τα δόντια» του Θόρντον Γουάιλντερ. Μέχρι το 1958 στο «Θέατρο Τέχνης», έπαιξε πολλούς πρωταγωνιστικούς, αλλά και μικρότερους ρόλους σε σημαντικά έργα: «Κεκλεισμένων των θυρών», «Ματωμένος γάμος», «Περλιμπλίν και Μπελίσα», «Αρκούδα», «Επέτειος», «Βυσσινόκηπος», «Χαιρετισμούς από την Μπέρτα», «Τριαντάφυλλο στο στήθος», «Καλοκαίρι και καταχνιά», κ.ά. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Χορν, το 1959 («Μαθήματα γάμου», «Θωμάς ο δίψυχος») και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το 1960 («Το πρώτο χάδι»), με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μ. Κατράκη («Τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μ. Θεοδωράκη). Το 1963 εντάσσεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου παραμένει μέχρι το 1973, παίζοντας στα έργα «Η θυσία του Αβραάμ» (με τον Μινωτή), «Το σπίτι της Μπερνάρντα Aλμπα» (με την Παξινού), «Δαιμονισμένοι», «Τρελή του Σαγιό», «Ιβάνοφ», κ.ά.

Το 1973 συστήνει θίασο με τον Αγγελο Αντωνόπουλο. Λόγω φωνητικών προβλημάτων, απουσιάζει επί δέκα χρόνια από τη σκηνή. Θριαμβευτική όμως ήταν η επανεμφάνισή της (1984), στο «Θέατρο Τέχνης» με το έργο «Χίμαιρες και φούμαρα». Το 1986, επιστρέφει στο Εθνικό, παίζοντας στα έργα «Βρικόλακες», «Αρσενικό και παλιά δαντέλα», «Δούλες», «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν», «Ευαίσθητη ισορροπία», «Σάρα Μπερνάρ», «Το σπίτι της Μπερνάρντα Aλμπα», κ.ά. Εξαιρετική ήταν η ερμηνεία της (1998) στο Εθνικό στο μονολογικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος» και στις «Φάλαινες του Αυγούστου» (ελεγεία για τη «νιότη» των γηρατειών, με συμπρωταγωνίστριες τις Αντιγόνη Βαλάκου και Νέλλη Αγγελίδου). Τελευταία της θεατρική εμφάνιση ήταν το 2002- 2003 με το «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα». Η ίδια σκηνοθέτησε τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο στο Εθνικό Θέατρο.

Ερμήνευσε εκπληκτικά, τραγούδια στους δίσκους «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, «Ερωτόκριτος» του Νίκου Μαμαγκάκη και «Ο μικρός Επιτάφιος» των Σταμάτη Κραουνάκη - Γιώργου Μανιώτη. Η μοναδική εμφάνιση της στην τηλεόραση ήταν η τηλεταινία του Διαγόρα Χρονόπουλου «Η κυρία Κούλα», βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα. Πρωταγωνίστησε πολλές φορές στο «Θέατρο στο ραδιόφωνο» της ΕΡΑ. Δίδαξε Υποκριτική στις σχολές των Γρ. Βαφιά, Κ. Μιχαηλίδη, Γ. Κιμούλη. Τιμήθηκε με το έπαθλο «Κοτοπούλη» και με το μετάλλιο του «Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα».

• Το ΣΕΗ εκφράζει τη βαθιά του θλίψη «για την απώλεια της μεγάλης κυρίας του Θεάτρου και της ζωής Βέρας Ζαβιτσιάνου», επισημαίνοντας ότι «για όλους τους Ελληνες ηθοποιούς, ειδικότερα για τους νέους, η Βέρα Ζαβιτσιάνου αποτελεί παράδειγμα ήθους, επαγγελματικής συνείδησης και υψηλού αισθήματος του κοινωνικού λειτουργήματος που ασκούσε». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 13 Σεπτέμβρη 2008]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

13/9/2006

-- Παραστάσεις Δημοτικών - Περιφερειακών Θεάτρων

3/9/2006

-- ΑΤΙΤΛΟ

30/7/2006

-- ΑΤΙΤΛΟ

9/3/1999

-- ΑΤΙΤΛΟ

6/9/1997

-- "Στάση" στο θέατρο της ΕΡΑ

Αυλαία για μία πρωταγωνίστρια

ΕΦΥΓΕ Η ΒΕΡΑ ΖΑΒΙΤΣΙΑΝΟΥ

Το ελληνικό θέατρο έχασε τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, μία σπουδαία ηθοποιό, πενήντα χρόνια πρωταγωνίστρια

Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Ήταν σαν να φύσαγε αεράκι. Χαμηλοί τόνοι, πιανίσιμα, μουσικότητα... Γεννημένη ενζενί. Και ξαφνικά ανακάλυπτες ότι αυτό το εύθραυστο, το ντελικάτο, το όμορφο πλάσμα διαθέτει τσαγανό- δύναμη. Και ξαφνικά ανακάλυπτες ότι αυτό το πλάσμα το ποιητικό κρύβει χιούμορ- μια σουμπρέτα τελικά. Η Βέρα Ζαβιτσιάνου που σημάδεψε την ελληνική σκηνή για πενήντα χρόνια έφυγε χθες στις 21.00 από τη ζωή στα ογδόντα ένα της χρόνια από καρκίνο που την ταλαιπώρησε τελευταία. Η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα στις 17.00 από το Νεκροταφείο Φαλήρου. Στο Παλαιό Φάληρο ήταν γεννημένη το 1927. Κι εκεί έζησε με τον αγαπημένο της Πανάγο που έφυγε πρώτος. Αλλά το αίμα της κρατούσε από την Ιθάκη. Ξεκίνησε από το τραγούδι. Τραγουδούσαν μαζί με την αδελφή της- σώζεται μάλιστα δίσκος όπου τραγουδούσε μαζί με τη Μαίρη Λω, πρώτο όνομα τότε. Στο θέατρο άργησε να πάει. Είχε όμως την τύχη να πέσει στα χέρια του Κάρολου Κουν.

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» το 1954. Θα ντεμπουτάρει την ίδια χρονιά με Σαβίνα στο «Με τα δόντια» του Θόρντον Γουάιλντερ- το δεύτερο έργο που ο Κουν ανέβασε στο «Υπόγειο».

Έως το 1958 στο «Θέατρο Τέχνης»- η εποχή της μεγάλης του ακμής, εποχή εκρηκτική- θα παίξει μια σειρά σπουδαίων αλλά και μικρότερων ρόλων σε κορυφαία έργα που τα περισσότερα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα: Εστέλα στο «Κεκλεισμένων των θυρών», «Ματωμένος γάμος» και «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Λόρκα, «Αρκούδα», «Επέτειος» και «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ, Μπέρτα στο «Χαιρετισμούς από την Μπέρτα», «Τριαντάφυλλο στο στήθος» και Άλμα στο «Καλοκαίρι και καταχνιά»- άφησε εποχή η ερμηνεία της- του Τενεσί Ουίλιαμς, «Αγριόπαπια», Βιόλα στη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, «Στάση λεωφορείου», «Λίβινγκ ρουμ», Όλγα- συγκλονιστική λένε- στο πρώτο, επίσης ιστορικό ανέβασμα στο «Υπόγειο» της «Αυλής των θαυμάτων» του Καμπανέλλη, Σεν Τε/ Σουί Τα στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν».

Το 1959 αφήνει το «Θέατρο Τέχνης» και πηγαίνει πρωταγωνίστρια του Δημήτρη Χορν. Τον επόμενο χρόνο είναι συνθιασάρχις με τον Αλέκο Αλεξανδράκη στο θέατρο «Αθηνών»: και πάλι Τενεσί Ουίλιαμς, «Το πρώτο χάδι». Με τον Αλέξη Δαμιανό θα παίξει στο «Γεύση από μέλι» και θα επανέλθει στον θίασο του Χορν.

Συνεργάζεται με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στο «Τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη και από το 1963 περνάει στο Εθνικό Θέατρο. Μέχρι το ΄73 θα παίξει Ισαάκ στη «Θυσία του Αβραάμ» πλάι στον Μινωτή, Αντέλα στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» πλάι στην Παξινού, Κλοντέλ, «Δαιμονισμένους», «Βασιλικό», «Τρελή του Σαγιό», Σάσα στον «Ιβάνοφ» του Τσέχωφ πλάι στον Χορν, «Συναναστροφή» της Λούλας Αναγνωστάκη, Άριελ στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, Στρατή Καρρά, Ουάιλντ, Σελιμέν στον «Μισάνθρωπο», Πιραντέλο, Ανούιγ και άλλα πολλά... Θα κάνει και Αντιγόνη στην τραγωδία του Σοφοκλή χωρίς μεγάλη επιτυχία- η τραγωδία έμοιαζε να μην είναι ο στίβος της.

Το ΄73 κάνει θίασο με τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Κάποια προβλήματα που έχει με τη φωνή της και η ιδιαίτερη ευαισθησία της την απομακρύνουν από το θέατρο, με δική της απόφαση, για δέκα σχεδόν χρόνια. Όταν το 1984 επανεμφανίζεται στο «Υπόγειο», στο έργο της Δώρας Λυτινάκη «Χίμαιρες και φούμαρα» κάνει πάταγο. Θα συνεχίσει με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και το ΄86 θα επιστρέψει στο Εθνικό: Ζιώγας, Κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες», «Αρσενικό και παλιά δαντέλα», Κλερ στις «Δούλες», Έλα στο «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν», Ανιές στην «Ευαίσθητη ισορροπία», «Σάρα Μπερνάρ», Χοσέφα, πια, στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», «Οι άστεγοι» της Μαριέττας Ριάλδη. Το 1997- ΄98 συνεργάζεται με τη Μαριέττα Ριάλδη. Το 1998 επιστρέφει στο Εθνικό για να κάνει εξαιρετικά τον μονόλογο της φίλης της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος» που επρόκειτο να ξανακάνει με τον Κοραή Δαμάτη τον περασμένο χειμώνα στο «Αγγέλων Βήμα» αλλά τελικά δεν το αποφάσισε. Θα παίξει επίσης στο «Οι φάλαινες του Αυγούστου» και θα κλείσει την καριέρα της τη σεζόν 2002- 2003 με το «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο΄ Νιλ. Η Μαίρη Τάιρον επρόκειτο να είναι ο τελευταίος της ρόλος.

• Πενήντα χρόνια στο σανίδι

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου παρέμεινε σχεδόν πενήντα χρόνια στο θέατρο, πρωταγωνίστρια αδιαμφισβήτητη, παρά το γεγονός ότι δεν είχε κάνει ούτε κινηματογράφο ούτε τηλεόραση εκτός από μία τηλεταινία βασισμένη στη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα «Η κυρία Κούλα». Είχε κάνει, όμως, πολύ ραδιόφωνο- διάβαζε υπέροχα- και έχει γράψει σε δίσκους «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, τον «Ερωτόκριτο» με τον Νίκο Μαμαγκάκη και τον «Μικρό επιτάφιο» με τον Σταμάτη Κραουνάκη σε κείμενα Γιώργου Μανιώτη. Δίδαξε, επίσης, υποκριτική σε δραματικές σχολές και το 1990 σκηνοθέτησε τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο στο Εθνικό.

Είχε τιμηθεί με το Έπαθλο Κοτοπούλη και τον Μάιο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την τίμησε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Η κηδεία της δεν έχει οριστεί. Η παλιά γενιά των σπουδαίων πρωταγωνιστών όλο και λιγοστεύει..

Η κυρία της σκηνής

ΠΕΘΑΝΕ ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΑ 74 ΤΗΣ Η ΒΕΡΑ ΖΑΒΙΤΣΙΑΝΟΥ

«Ηρθαμε στη ζωή για να ζούμε με χαρά. Με τη χαρά των μικρών καθημερινών στιγμών». Προσφέροντας πάμπολες «στιγμές» μέθεξης στο κοινό, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, μια ξεχωριστή κυρία του ελληνικού θεάτρου που διέπρεψε στο Θέατρο Τέχνης, στο Εθνικό Θέατρο αλλά και στο ελεύθερο, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους ξένου κι ελληνικού ρεπερτορίου για μισό και πλέον αιώνα, έφυγε χθες το βράδυ σε ηλικία 74 χρόνων. Η κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα στις 5 μ.μ. στο Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

Απόφοιτη κι αυτή της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης όπως ο Βάσος Ανδρονίδης που αποδήμησε το καλοκαίρι, έκανε την πρώτη της εμφάνιση το '54 στο έργο του Θόρντον Ουάιλντερ «Με τα δόντια» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Εως το '58 έπαιξε στο Θέατρο Τέχνης σ' έργα των Σέξπιρ, Λόρκα, Τσέχοφ, Ιψεν, Ουίλιαμς, Μπρεχτ, Καμπανέλλη κ.ά. Συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Χορν («Μαθήματα γάμου» του Στίβενς, «Θωμάς ο δίψυχος» του Τερζάκη), τον Αλέκο Αλεξανδράκη («Το πρώτο χάδι» του Ουίλιαμς), τον Μάνο Κατράκη («Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη).

Αριστερά: Με τον Μάνο Κατράκη στην ιστορική παράσταση με «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη Κάτω: «Δεν θα μπορούσα να έχω ένα θίασο και να τον διευθύνω. Είναι άλλες οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις ενός στρατηγού», είχε πει η Βέρα Ζαβιτσιάνου

Στο Εθνικό Θέατρο για 22 χρόνια (1963-1973 και 1986-1998) κυριαρχεί στο σανίδι πρωταγωνιστώντας σ' έργα των Μολιέρου, Πιραντέλο, Ανούιγ, Ουάιλντ, Ιψεν, Ζενέ, Λόρκα, Ο'Νιλ κ.ά. Κάποιοι θα θυμούνται την παρουσία της ως κυρία Αλβιγκ στους «Βρικόλακες» του Ιψεν, ως Λίμπι στις «Φάλαινες του Αυγούστου» του Ντέιβιντ Μπέρι (μια ελεγεία για τα γηρατειά με συμπρωταγωνίστριες την Αντιγόνη Βαλάκου και τη Νέλλη Αγγελίδου). Και βεβαίως ως Σοφία Αποστόλου στον μονόλογο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος» που έπαιξε στο Εθνικό πριν από δέκα χρόνια σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη (το ίδιο μονόπρακτο το παρουσίασε το καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών η Ρένη Πιττακή αφιερώνοντάς το στην Ζαβιτσιάνου).

«Δεν θα μπορούσα να έχω έναν θίασο και να τον διευθύνω. Είναι άλλες οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις ενός στρατηγού. Εμένα μου αρέσει να διαλέγω έναν ρόλο ή να μου τον αναθέτουν και ν' ασχολούμαι μόνο μ' αυτόν... Δεν είχα ποτέ τη δίψα να εκτεθώ περισσότερο, στην τηλεόραση π.χ. παρόλο που εκεί έχω δει πολύ καλούς ηθοποιούς να δουλεύουν. Εμένα μ' ενδιέφερε μόνο το θέατρο και τίποτε άλλο».

Μια όχι και τόσο γνωστή πλευρά της Ζαβιτσιάνου είναι η τραγουδιστική (ερμήνευσε τραγούδια στους δίσκους «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, «Ερωτόκριτος» του Νίκου Μαμαγκάκη και «Ο μικρός Επιτάφιος» των Σταμάτη Κραουνάκη-Γιώργου Μανιώτη).

Στην τηλεόραση ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο στην τηλεταινία του Διαγόρα Χρονόπουλου «Η κυρία Κούλα», βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα. Επαιξε επίσης πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους σε θεατρικά έργα για την ελληνική ραδιοφωνία.

Σκηνοθέτησε τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο στο Εθνικό Θέατρο. Ηταν δασκάλα υποκριτικής στις δραματικές σχολές των Γρ. Βαφιά, Κ. Μιχαηλίδη, Γ. Κιμούλη. Είχε τιμηθεί με το έπαθλο «Κοτοπούλη» και με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα που της απένειμε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

* Τα προαναφερθέντα αποσπάσματα με λόγια της είναι από συνέντευξή της στην «Ε» στη Ναταλί Χατζηαντωνίου τον Δεκέμβριο του 2002.

Γ.Ε.Β., ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/09/2008

«Εφυγε» η κοκέτα και «αέρινη» θεατρίνα

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου άφησε χθες το βράδυ την τελευταία της πνοή στο Ιατρικό Κέντρο Φαλήρου, όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες.

Μία από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες πρωταγωνίστριες. Μία από τις τελευταίες θεατρίνες της παλιάς σχολής. Μία ηθοποιός που όταν βρισκόταν επί σκηνής, νόμιζες ότι περπατάει ο αέρας γύρω της. Αυτή ήταν η Βέρα Ζαβιτσιάνου. Ένα καλοκουρδισμένο «μουσικό όργανο» που παρείχε ήχο, κίνηση, ερμηνεία στην εντέλεια.

Εύθραυστη κι αέρινη αλλά συνάμα γήινη και στιβαρή, καλλιτέχνης ευαίσθητων αποχρώσεων, φοβερού ενστίκτου, λεπτεπίλεπτων εκφράσεων, υψηλής τεχνικής και ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας, που μπορούσε να «μεταμορφώνει» τα υλικά σε άυλα όταν βρισκόταν στο σανίδι. Ταυτόχρονα υπήρξε μια γυναίκα πολύ κοκέτα, φιλάρεσκη, με μεγάλη θηλυκότητα αλλά και μια τρυφερή παιδικότητα, ένα πλάσμα φτιαγμένο από σπάνια υλικά.

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου, αυτό το κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στα θεατρικά μας δρώμενα. Αφησε χθες το βράδυ την τελευταία της πνοή στο Ιατρικό Κέντρο Φαλήρου, όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες (από τη Δευτέρα 18 Αυγούστου). Τα τελευταία δύο χρόνια πάλευε με τον καρκίνο. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε το Πάσχα, οπότε ξεκίνησε και ο μεγάλος Γολγοθάς της.

• Το 1932

Γεννημένη το 1932, όπως αναγράφεται στο μαθητολόγιο του Θεάτρου Τέχνης (η ίδια δεν έλεγε ποτέ την ηλικία της), στο Παλαιό Φάληρο, η Βέρα Ζαβιτσιάνου μυήθηκε στην υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή «Θεάτρου Τέχνης» Κάρολου Κουν. Με το Θέατρο Τέχνης, εξάλλου, έκανε και την πρώτη της εμφάνιση το 1955, στο έργο του Θ. Ουάιλντερ «Με τα δόντια». Στην πρεμιέρα ήταν εκεί η Μελίνα Μερκούρη, η οποία μετά το φινάλε την αγκάλιασε ενθουσιασμένη και της είπε: «Αύριο όλη η Αθήνα θα μιλάει για σένα. Και θα μιλάει γιατί εγώ θα το διαδώσω!».

Την τετραετία 1954-1958 παρέμεινε στον θίασο του Θεάτρου Τέχνης παίζοντας σε σημαντικές παραστάσεις μεταξύ των οποίων «Ο Ματωμένος Γάμος του Λόρκα», «Ο βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ, η «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ, «Καλοκαίρι και καταχνιά» του Τ. Ουίλιαμς. Στη συγκεκριμένη παράσταση μάλιστα άφησε εποχή ο τρόπος με τον οποίον έλεγε τη λέξη «Σωρείτες».

Αν και ξεκίνησε την καριέρα της από το Θέατρο Τέχνης, η Βέρα Ζαβιτσιάνου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της θεατρικής της σταδιοδρομίας στο Εθνικό Θέατρο, με το οποίο συνεργάστηκε κατά τις περιόδους 1963-1973 και 1986-2002. Στο πλαίσιο αυτής της μακροχρόνιας συνεργασίας έπαιξε σε μεγάλα έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων: «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα» του Λόρκα, «Η θυσία του Αβραάμ» του Κορνάρου, «Ο Βασιλικός» του Μάτεσι, η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου.

• «Ταξίδι»

Στο Εθνικό, εξάλλου, έκανε την προτελευταία της θεατρική εμφάνιση με το έργο «Ταξίδι της μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη (2002). Είχαν προηγηθεί «Οι Φάλαινες του Αυγούστου» σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη (2001) και «Ο ουρανός κατακόκκινος» της Λούλας Αναγνωστάκη, το 1998 (Βίκτωρ Αρδίτης), έργο που επανέλαβε στο πλαίσιο των θεατρικών μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας το 2003 (σκηνοθεσία Γιάννης Ιορδανίδης) και έμελλε να είναι η τελευταία της θεατρική εμφάνιση.

Στο ελεύθερο θέατρο συνεργάστηκε με μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Μάνος Κατράκης, ο Δημήτρης Χορν με τον οποίον ανέβασαν το 62-63 «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αγγελος Αντωνόπουλος, η Μαριέττα Ριάλδη κ.ά. Οσον αφορά την τηλεοπτική παρουσία, ο γνωστότερος ρόλος της ήταν αυτός της «Κυρίας Κούλας» στην ομώνυμη τηλεταινία του Διαγόρα Χρονόπουλου, η οποία ήταν βασισμένη σε νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα, ενώ πρωταγωνίστησε και σε πολλά θεατρικά έργα που μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο.

Η Βέρα Ζαβιτσιάνου δοκίμασε και τις σκηνοθετικές της δυνάμεις σκηνοθετώντας στο Εθνικό Θέατρο τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο. Ως πολυτάλαντη καλλιτεχνική προσωπικότητα που ήταν, προσέγγισε και τον μουσικό χώρο (είχε πολύ ωραία και ξεχωριστή φωνή) ηχογραφώντας σε δίσκους «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, τον «Ερωτόκριτο» του Νίκου Μαμαγκάκη και τον «Μικρό Επιτάφιο» των Κραουνάκη - Μανιώτη.

Τις πλούσιες γνώσεις της τις μετέδιδε στους νεότερους διδάσκοντας υποκριτική στις δραματικές σχολές των Γρ. Βαφιά, Κ. Μιχαηλίδη και Γ. Κιμούλη. Είχε τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος και με το «Επαθλο Κοτοπούλη», ενώ υπήρξε και μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Η κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα στις 5.00 μ.μ., στο Νεκροταφείο Παλιού Φαλήρου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

Πέθανε η ηθοποιός Βέρα Ζαβιτσιάνου

Στα 78 της χρόνια έφυγε το βράδυ της Πέμπτης από τη ζωή η ηθοποιός του κλασικού θεάτρου Βέρα Ζαβιτσιάνου αφήνοντας την τελευταία της πνοή σε θεραπευτική κλινική του Παλαιού Φαλήρου. Η Βέρα Ζαβιτσιάνου σπούδασε θέατρο στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το 1954 εμφανίστηκε στον πρώτο της ρόλο στο έργο του Θίο Ουάϊλντερ «Με τα δόντια». Στη διάρκεια 40 χρόνων εμφανίστηκε σε πολλούς ρόλους του κλασικού θεάτρου και ολοκλήρωσε την καριέρα της με το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος» το 1998.

Υπήρξε συνθιασάρχης του Αλέκου Αλεξανδράκη και του Άγγελου Αντωνόπουλου, ενώ εμφανιζόταν για πολλά χρόνια και στο Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση μία μόνο φορά στον ομώνυμο ρόλο της «Κυρίας Κούλας» βασισμένο στο διήγημα του Μ. Κουμανταρέα. Η κηδεία της Βέρας Ζαβιτσιάνου θα γίνει την προσεχή Δευτέρα στις 5 το απόγευμα στο νεκροταφείου του Παλαιού Φαλήρου.

ΑΠΕ - ΜΠΕ, Παρασκευή, 12/09/2008