Στον φίλο που χάσαμε

Κάθε άνθρωπος είναι αναντικατάστατος και κανένας αείμνηστος. Κανείς, εκτός κι αν κάποιοι αναλάβουν να αφηγηθούν γιατί αυτός που χάθηκε μας χρειαζόταν. Αυτό ήδη σημαίνει ότι το πένθος, που περιλαμβάνει τη δύσκολη διαδικασία του επαίνου στον νεκρό, είναι σε μεγάλο βαθμό μια υπόθεση εγωιστική. Σε κλαίω, γιατί χωρίς εσένα νιώθω ακόμα πιο γυμνός και σε επαινώ γιατί κάποια από όσα γράφτηκαν για σένα διαλύουν τη μνήμη, δηλαδή την ψυχή μου. Με μια προσθήκη: Ότι αυτή την στιγμή για να αντισταθούμε στη βαρβαρότητα, έχουμε ανάγκη όσο ποτέ τη μνήμη.

Τον Σοφοκλή Πέππα τον έχω δει να παίζει σχετικά λίγες φορές. Τραγωδία, Σαίξπηρ, Ίμπσεν, Τσέχωφ και λίγα ακόμα. Επίσης έχω συνεργαστεί μαζί του. Με αυτά τα εφόδια νομίζω ότι μπορώ να πω τι μου άφησε. Ήταν από τους πιο εύστοχους ηθοποιούς με το είδος εκείνο της υποκριτικής κομψότητας που του επέτρεπε να βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος της σκηνής, να κινείται και να μιλά με ένα πειστικό ρυθμό. Η αρετή ωστόσο αυτή, που απαντάται και σε άλλους καλούς ηθοποιούς, δεν ήταν καθόλου η πιο σημαντική του. Αντίθετα, θα μπορούσε να αποτελέσει και παγίδα, αυτό που οι ηθοποιοί ονομάζουν ευκολία, αν ισορροπούσε και δεν ελέγχονταν από μια άλλη πιο σπάνια ικανότητα: Να συνομιλεί κάθε στιγμή άμεσα με το θεατρικό κείμενο και, και αντί να καταφεύγει σε μοντερνιές και μεταμοντερνιές, να του υποτάσσεται για να το κατακτήσει.

Απώλεια για το θέατρο

Κηδεύτηκε χτες ο εξαιρετικός ηθοποιός Σοφοκλής Πέππας

Το τελευταίο «αντίο» σε έναν από τους πιο «πολύτιμους» (λόγω της ευαισθησίας, της πνευματικότητας και του μέτρου της υποκριτικής του) ηθοποιούς του θεάτρου μας, στον Σοφοκλή Πέππα, είπαν χτες συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοί του, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο δημοφιλής ηθοποιός έχασε τη μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, την Κυριακή ξημερώματα, στο σπίτι του, σε ηλικία 63 χρόνων, αφήνοντας ανεκπλήρωτο ένα όνειρό του. Να ανεβάσει τη «Δολοφονία του Μαρά», ένα έργο πολιτικό και επίκαιρο, για το οποίο έκανε πρόβες με ομάδα μαθητών του.

Ο Σοφοκλής Πέππας, άνθρωπος και καλλιτέχνης, με έμφυτη ευγένεια, σεμνότητα, καλοσύνη, ήθος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στη σχολή Γιώργου Θεοδοσιάδη και αποφοίτησε το 1970. Πρωτοεμφανίστηκε το 1972, παίζοντας με τον θίασο Δ. Μυράτ, στο έργο «Το παράξενο τάμα». Συνεργάστηκε με πάρα πολλούς θιάσους ποιοτικού ρεπερτορίου, αλλά και με το Εθνικό Θέατρο και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, παίζοντας δευτεραγωνιστικούς και πρωταγωνιστικούς ρόλους. Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τους θιάσους «Ανοιχτό Θέατρο», θίασος Γ. Φέρτη - Ξ. Καλογεροπούλου, «Δεσμοί», «Σκηνή» και «νέα Σκηνή» του Λ. Βογιατζή, «Πράξη», κ.ά. Επαιξε σε αρκετά έργα στο «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ-1), σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Πήρε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στην ταινία του Τ. Ψαρρά «Η σκόνη που πέφτει» (διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Καΐρου). Το 2002 σκηνοθέτησε το έργο του Ζ. Π. Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών» (θίασος «Πράξη»). Το 2008, το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο του απένειμε το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία του στον επώνυμο ρόλο στον τσεχοφικό «Θείο Βάνια». Ο Σ. Πέππας είχε «χαρίσει» την - έξοχη, βαθύτονη αλλά και εύπλαστη - φωνή του στο ρόλο του «Μπαμπαστρούμφ» (στην παιδική σειρά «Στρουμφάκια»).

Συλλυπητήρια για το θάνατο του Σ. Πέππα εξέφρασε ο υπουργός Πολιτισμού, Π. Γερουλάνος. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 27 Μάρτη 2012 ]