Της Ελευθερίας Ράπτου, Η ΑΥΓΗ: 08/04/2012
Το Β' Θεατρολογικό Συνέδριο κατάφερε να αναδείξει τον σύνθετο χαρακτήρα της θεατρολογικής έρευνας και της θεατρικής πρακτικής στη χώρα μας, ενώ συγχρόνως έθεσε τις βάσεις για νέες ερευνητικές αναζητήσεις
Στην ελληνική επικράτεια διαμορφώνεται μια καινούργια ανθρωπογεωγραφία. Η μαζική μετανάστευση έχει δημιουργήσει ένα νέο χάρτη, τόσο αξιολογικό όσο και ιεραρχικό, ο οποίος ακουμπά πάνω στο βιωμένο αστικό, κυρίως, τοπίο και το επανακαθορίζει. Ο «εθνικός» χώρος παύει να είναι κάτι στεγανό και σαφώς ορισμένο. Καθίσταται τυχαίος κόμβος στο υπερεθνικό χωροδικτύωμα της παγκοσμιοποίησης και της ιδεολογικής και οικονομικής τάξης πραγμάτων που τη συνοδεύει. Η Ελλάδα, ως χώρα υποδοχής μεταναστών, ως ενδιάμεσος σταθμός, αλλά και ως αφετηρία για την περιπλάνηση, καθίσταται ένας τόπος υπερεντατικός, που «φιλοξενεί» τις πολυπολιτισμικές ροές, αδυνατώντας συχνά να τις διαχειριστεί ή να τις αφομοιώσει.
Ο μετανάστης και ο πρόσφυγας είναι οι ανθρώπινες εικόνες, οι «παράπλευρες απώλειες», οι «παρενέργειες» της νεοφιλελεύθερης θεώρησης όπου η εργασία, η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια κηδεμονεύονται από την ευκαιριακή εργασιακή χρησιμότητα και την αβεβαιότητα της επιβίωσης. Τα προσωπικά και συλλογικά δράματα που προκύπτουν αποτελούν, νομοτελειακά σχεδόν, την πρώτη ύλη για την τέχνη και ιδιαίτερα το θέατρο, με στόχο, αφενός, την καλλιτεχνική αναγωγή και, αφετέρου, τη μεταφορά της αισθητικά διυλισμένης εμπειρίας πίσω, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
