Ηρώδειο, 1980: Ο Μάνος Κατράκης με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο παρουσιάζει τον «Χριστόφορο Κολόμβο» του Νίκου Καζαντζάκη. Στο στιγμιότυπο διακρίνεται και ο Θόδωρος Εξαρχος.
Η βραδιά της 24ης Αυγούστου 1955 έμελλε να περάσει στην Ιστορία ως μία από τις πλέον αισιόδοξες και πολλά υποσχόμενες στιγμές της μεταπολεμικής ελληνικής διαδρομής. Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τον μόνιμο αρχιμουσικό της Θεόδωρο Βαβαγιάννη και με τη συμμετοχή της κοντράλτο Ελενας Νικολαΐδη - μιας από τις πλέον περιζήτητες λυρικές τραγουδίστριες της εποχής σε παγκόσμια κλίμακα - στο Ηρώδειο σήμανε την πανηγυρική έναρξη του Φεστιβάλ Αθηνών. H λάμψη με την οποία περιβλήθηκε η πρεμιέρα ήταν ενδεικτική της υψηλής στόχευσης: σύσσωμη η βασιλική οικογένεια, μέλη της κυβέρνησης, ισχυροί παράγοντες της δημόσιας ζωής, αλλά και πλήθος κόσμου συνέρρευσαν στο Ρωμαϊκό Ωδείο χειροκροτώντας ολόθερμα τους συντελεστές, οι οποίοι την επόμενη ημέρα εξέφραζαν την ευαρέσκεια, αλλά και τη συγκίνησή τους στον Τύπο της εποχής. Μια γοητευτική πνευματική περιπέτεια άρχιζε σε μια χώρα που μετρούσε ακόμη τις πληγές της από τον Πόλεμο και τη μετέπειτα αδελφοκτόνο σύγκρουση. Εξήντα χρόνια αργότερα, το Φεστιβάλ Αθηνών έχει καταγραφεί όχι μόνο ως η πλέον δημοφιλής καλλιτεχνική γιορτή του καλοκαιριού, αλλά και ως ο καθρέφτης των πολιτικοκοινωνικών μεταβολών και του αντίστοιχου αντίκτυπου στην πολιτιστική ζωή και τα αισθητικά πρότυπα.
Η βραδιά της 24ης Αυγούστου 1955 έμελλε να περάσει στην Ιστορία ως μία από τις πλέον αισιόδοξες και πολλά υποσχόμενες στιγμές της μεταπολεμικής ελληνικής διαδρομής. Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τον μόνιμο αρχιμουσικό της Θεόδωρο Βαβαγιάννη και με τη συμμετοχή της κοντράλτο Ελενας Νικολαΐδη - μιας από τις πλέον περιζήτητες λυρικές τραγουδίστριες της εποχής σε παγκόσμια κλίμακα - στο Ηρώδειο σήμανε την πανηγυρική έναρξη του Φεστιβάλ Αθηνών. H λάμψη με την οποία περιβλήθηκε η πρεμιέρα ήταν ενδεικτική της υψηλής στόχευσης: σύσσωμη η βασιλική οικογένεια, μέλη της κυβέρνησης, ισχυροί παράγοντες της δημόσιας ζωής, αλλά και πλήθος κόσμου συνέρρευσαν στο Ρωμαϊκό Ωδείο χειροκροτώντας ολόθερμα τους συντελεστές, οι οποίοι την επόμενη ημέρα εξέφραζαν την ευαρέσκεια, αλλά και τη συγκίνησή τους στον Τύπο της εποχής. Μια γοητευτική πνευματική περιπέτεια άρχιζε σε μια χώρα που μετρούσε ακόμη τις πληγές της από τον Πόλεμο και τη μετέπειτα αδελφοκτόνο σύγκρουση. Εξήντα χρόνια αργότερα, το Φεστιβάλ Αθηνών έχει καταγραφεί όχι μόνο ως η πλέον δημοφιλής καλλιτεχνική γιορτή του καλοκαιριού, αλλά και ως ο καθρέφτης των πολιτικοκοινωνικών μεταβολών και του αντίστοιχου αντίκτυπου στην πολιτιστική ζωή και τα αισθητικά πρότυπα.
