Η θαμμένη κόρη

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης μπορεί να στερήθηκε πιθανόν τη μόνιμη στέγη της τα τελευταία χρόνια, δεν διέκοψε όμως την οργανική επαφή της με την πόλη. Με μια νέα στρατηγική, λοιπόν, που θυμίζει το παλιό εκείνο «αντάρτικο» των πρώτων πειραματικών θιάσων της μεταπολίτευσης, επανέρχεται αυτή τη φορά στο Δημοτικό της Καλαμαριάς, με ένα καθιερωμένο έργο, τη «Βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν ΜακΝτόνα, σε μια νέα σκηνοθετική ματιά, της Χριστίνας Χατζηβασιλείου.
Θυμίζω βιαστικά τον δραματουργικό καμβά του έργου: Σε κάποιο ορεινό χωριό της Ιρλανδίας ζουν η σαραντάρα Μορίν με τη γριά μητέρα της, Μαγκ. Η Μορίν πέρασε προφανώς τα νιάτα της γηροκομώντας μια δύσκολη μητέρα, απαιτητική, πανούργα, αλλά -κι αυτό ίσως είναι το χειρότερο- εξαιρετικά φοβισμένη.

Αναζητώντας τη «Χρυσή Πόλη»

• Μια παράσταση για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης ετοίμασε η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης".

Μια παράσταση για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης ετοίμασε η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης". Η "Χρυσή Πόλη" θα παρουσιάζεται -για πρώτη φορά στη σκηνή- από τις 15 του μήνα κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή, στις 9 το βράδυ, στο θέατρο "Αμαλία". Το έργο της Δανάης Τανίδου ανεβαίνει σε συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα Παπαλάνγκι σε σκηνοθεσία Τάσου Αγγελόπουλου.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Μαργαρίτας Δεληαγγέλου, η επιμέλεια της κίνησης του Κωνσταντίνου Κατσαμάκη, η μουσική επιμέλεια του Κώστα Βόμβολου και παίζουν οι ηθοποιοί: Εφη Σταμούλη, Στάθης Μαυρόπουλος, Γιώργος Γιόκοτος, Αννα Ευθυμίου, Μαριέττα Σπηλιοπούλου, Λιάνα Ταουσιάνη. Μια νέα γυναίκα, η Ραχήλ, υποχρεώνεται τον 15ο αιώνα να παντρευτεί τον αδελφό του χαμένου άντρα της, όπως ορίζει ο νόμος. Μια άλλη, η Μύριαμ, τον 17ο αιώνα, συναντάει και ακολουθεί έναν ψευδομεσσία, ενώ μια τρίτη, η Σάρρα, ζει από πρώτο χέρι τη μεγάλη πυρκαγιά της πόλης. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, μια τέταρτη, η Χάνα, οδηγείται μαζί με πολλές άλλες στον σιδηροδρομικό σταθμό... Ολες ζουν στη Θεσσαλονίκη και όλες αναζητούν τη Χρυσή Πόλη "που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά".

Εχοντας σε πρώτο πλάνο προσωπικές ιστορίες γυναικών, μια ομάδα αφηγητών διατρέχει τους αιώνες και ζωντανεύει, με τα απλά θεατρικά μέσα που διαθέτει, την ιστορική διαδρομή της ισραηλιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, από την άφιξη με καράβι το 1492 ως τη μοιραία αναχώρηση με τρένο το 1943...

Το ατομικό μπλέκεται με το ομαδικό, η Ιστορία με το παραμύθι και το θέατρο με το παιχνίδι, σε μια παράσταση που αξιοποιεί την αισθητική της αφέλειας. Η παράσταση μας συστήνει ξανά την απλότητα της θεατρικής γλώσσας και μας προτείνει μια διαφορετική αφήγηση για το παρελθόν της πόλης.