Όταν η τέχνη δίνει ζωή...

Μία εβδομάδα «κατάληψης» συμπληρώνεται σήμερα στο χώρο του εγκαταλελειμμένου θεάτρου «Εμπρός». Μια εβδομάδα επανενεργοποίησης, που στάθηκε πλούσια σε αισθητικά (και όχι μόνο) βιώματα για όσους και όσες ανταποκρίθηκαν στην έκκληση των καλλιτεχνών της «Κίνησης Μαβίλλη» να δώσουν ζωή σε αυτό το κτήριο-θρύλο για τη θεατρική Αθήνα.
Έτσι, για ένα επταήμερο το «Εμπρός» μεταμορφώθηκε σε ένα ζωντανό κέντρο παραστατικών τεχνών, ανταλλαγής και συνάντησης καλλιτεχνών, με δράσεις θεωρητικού και πρακτικού χαρακτήρα, απεγκλωβισμένες από τις αναγκαιότητες της αγοράς.
Η επανενεργοποίηση του «Εμπρός» θα συνεχιστεί έως την επόμενη Τετάρτη, με το πρόγραμμα να έχει διαμορφωθεί ως εξής: Στην ενότητα «Ανοιχτό μάθημα» (12.00-14.00), όπου καλούνται ακαδημαϊκοί και θεωρητικοί από διαφορετικά πεδία να «διδάξουν» σ’ ένα διαφορετικό αμφιθέατρο, θα μιλήσουν κατά σειράν οι Υπατία Βουρλούμη («Queer Performance»), Σταύρος Σταυρίδης, Γιώργος Σαμπατακάκης: («Με ένα καλό αίμα, με κάτι καλά καρφιά... Η αισθητική κληρονομιά του AIDS από τον Mapplethorpe στον Γ.Κ.»), Φίλιππος Κουτσαφτής («Φως στον κινηματογράφο») και Εύα Στεφανή.

Ο Φέρτης επιστρέφει με Καμπανέλλη

• ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΤΟ «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ» 
• Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011 
• Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ 

 Ο Γιάννης Φέρτης επιστρέφει στη θεατρική κοιτίδα του, το Θέατρο Τέχνης, με το δραματουργό που ξεκίνησε την καριέρα του. Τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Νεαρός απόφοιτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης πρωταγωνίστησε στο Υπόγειο, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν στην «Ηλικία της Νύχτας».

Στο «Ο δρόμος περνάει από μέσα», παίζουν επίσης οι Μελίνα Ασλάνογλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιάννης Δρακόπουλος και Αλέξανδρος Πέρρος. Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη ΠαπαγεωργακοπούλουΣήμερα, στον ίδιο χώρο και σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, πρωταγωνιστεί στο μάλλον άγνωστο «Ο δρόμος περνάει από μέσα» (η πρεμιέρα απόψε).

«Ο Καμπανέλλης είναι πολύς σημαντικός συγγραφέας. Κι ένα από τα πιο σπουδαία έργα του που δεν γνώριζα είναι ο "Δρόμος". Μου κάνει πραγματικά μεγάλη εντύπωση που δεν έχει ανεβεί πολύ αυτό το κείμενο. Και η "Αυλή των θαυμάτων" είναι σημαντική. Αλλά ετούτο το έργο είναι πιο κοντά στην εποχή μας», λέει ο πρωταγωνιστής, καθισμένος στο καμαράκι του Υπογείου, στη ίδια θέση που καθόταν με ένα τσιγάρο στο χέρι ο δάσκαλός του, ο Κουν.

Ο Στάλιν στο Μέγαρο

Την παράσταση «Οι συνεργάτες» του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, με θέμα της μία επινοημένη συνάντηση ανάμεσα στον Ιωσήφ Στάλιν και τον Ρώσο συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε σε απευθείας μετάδοση-προβολή από το βρετανικό Εθνικό Θέατρο την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η μετάδοση θα ξεκινήσει στις 9 μ.μ., στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη».

Πρόκειται για το πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε ο σεναριογράφος του κινηματογραφικού «Trainspotting» Τζον Χοντζ, σε σκηνοθεσία του διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας Νίκολας Χάιτνερ, με τις συγκλονιστικές ερμηνείες δύο κορυφαίων Βρετανών ηθοποιών: του Σάιμον Ράσελ Μπιλ στο ρόλο του Στάλιν και του Αλεξ Τζένινγκς στο ρόλο του Μπουλγκάκοφ.

Το έργο διαδραματίζεται στη Μόσχα του 1938. Ο Ιωσήφ Στάλιν βρίσκεται στην εξουσία. Οσοι του στέκονται εμπόδιο περνάνε από συνοπτικές δίκες και εξαφανίζονται ή εξορίζονται. Ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ ζει ανάμεσα σε διαφωνούντες και κάθε του κίνηση καταγράφεται από την αστυνομία, ενώ τα έργα του λογοκρίνονται και απαγορεύονται.

Αφιέρωμα στον πρωτοπόρο του χορού

• ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»
• §Γιάννης Μέτσης 

 Στο έργο του πρωτοπόρου του «νεοκλασικού» ιδιώματος στον ελληνικό χορό και δημιουργού του περίφημου «Πειραματικού Μπαλέτου Αθηνών» Γιάννη Μέτση (1931 - Αύγουστος του 2010), είναι αφιερωμένη η μεγάλη αναδρομική έκθεση που διοργανώνει το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, σε συνεργασία με το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα.

Ανάμεσα στα εκθέματα που καλύπτουν τη δημιουργική περίοδο 1965-1985, θα δούμε κοστούμια και μακέτες κοστουμιών, αξεσουάρ, προγράμματα παραστάσεων, φωτογραφικό υλικό, σημειώσεις και οπτικοακουστικά ντοκουμένταΗ έκθεση εγκαινιάζεται στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» την ερχόμενη Δευτέρα παρουσιάζοντας άγνωστο υλικό από το προσωπικό αρχείο του Μέτση, το οποίο είχε δωρίσει ο ίδιος στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα. Περιλαμβάνει όμως και υλικό που προέρχεται από προσωπικές συλλογές φίλων και συνεργατών του. Πρόκειται κυρίως για σκηνικά αντικείμενα από τις παραστάσεις της ιστορικής ομάδας «Χορευτική Ομάδα Γιάννη Μέτση» -το μετέπειτα «Πειραματικό Μπαλέτο Αθηνών», δηλαδή.

Ανάμεσα στα εκθέματα που καλύπτουν τη δημιουργική περίοδο 1965-1985, θα δούμε κοστούμια και μακέτες κοστουμιών, αξεσουάρ, προγράμματα παραστάσεων, φωτογραφικό υλικό, σημειώσεις και οπτικοακουστικά ντοκουμέντα. Ειδικά τα κοστούμια που παρουσιάζονται έχουν την υπογραφή της Λίζας Ζαΐμη, σκηνογράφου, ενδυματολόγου και στενής συνεργάτιδος του Μέτση σ' όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής δράσης της ομάδας του.

Μετά την καταστροφή...

H... καταστροφή έρχεται! Μετά την περσινή επιτυχημένη επιβίωσή τους στη Θεσσαλονίκη, ο γνωστός σκηνοθέτης της βραβευμένης ομάδας AbOvo Γιάννης Σαρακατσάνης και οι ηθοποιοί Γιώργος Παπαγεωργίου και Αντίνοος Αλμπάνηςμεταφέρουν την ανατρεπτική παράσταση για το τέλος του κόσμου I Will Survive στο Θέατρο Θησείον, όπου θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη για περιορισμένες παραστάσεις.

Η σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία που συνέθεσαν οι τρεις καλλιτέχνες κινείται γύρω από το ερώτημα: "Τι συμβαίνει όταν όλα γύρω καταρρέουν;" Οι δύο τελευταίοι επιζώντες μετά το τέλος της ανθρωπότητας επιχειρούν να δώσουν τις δικές τους, χιουμοριστικές και αναπάντεχες, απαντήσεις, κραυγάζοντας στον κόσμο που χάνεται: "Εγώ θα τα καταφέρω", "I will survive" ή, με άλλα λόγια, "Κουφάλα νεκροθάφτη, δεν θα πεθάνουμε ποτέ"...
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης είναι της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, ενώ η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη.

Παιχνίδι για τρεις...

Σε ένα παιχνίδι σκληρού πόκερ, με αντίτιμο την ίδια τους τη ζωή, ένα παιχνίδι όπου τίποτα δεν είναι φανερό από την αρχή και τίποτα δεν μένει σταθερό, βάζει τους ήρωές του ο Ανδρέας Φλουράκης στο έργο του Κέλυφος, που παρουσιάζεται στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης 104.
Δύο γυναίκες, που έχουν σχέση και συγκατοικούν, κι ένας άνδρας, τον οποίο η Αλίκη επισκέπτεται συχνά και καταλήγει να εμπλακεί σε μια ερωτική σχέση μαζί του. Οι εντάσεις ανάμεσα στις πλευρές του τριγώνου θα κορυφωθούν όταν, με αφορμή ένα ταξίδι, η Αλίκη γίνεται το αντικείμενο διεκδίκησης και των δύο. Εκεί τα πρόσωπα αλλάζουν διαρκώς ρόλους, ο δυνατός γίνεται αδύναμος, το θύμα θύτης, ο χαμένος κερδίζει...
Στην ψυχρή ατμόσφαιρα αυτής της παρτίδας με απρόβλεπτη έκβαση εξελίσσεται σταδιακά μια ιστορία μεταμόρφωσης, μια αλλαγή επώδυνα βίαιη, μέσα σε έναν κόσμο σκληρό, που οδηγεί τους ήρωες σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι χειραγώγησης.
Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι της Χριστίνας Χριστοφή και τους ρόλους ερμηνεύουν οι Μυρτώ Αλικάκη, Ελένη Αποστολοπούλου και Άντονι Μπερκ.

Για τη σχέση Μαργαρίτας Καραπάνου, Μαργαρίτας Λυμπεράκη

"Μαμά: Η ζωή είναι αγρίως απίθανη". Συνδυάζοντας στον τίτλο της τα ημερολόγια της Μαργαρίτας Καραπάνου "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη" που εκδόθηκαν μαζί με το τελευταίο της μυθιστόρημα "Μαμά", που απευθυνόνταν στη μητέρα της, η παράσταση "Μαμά: Η ζωή είναι αγρίως απίθανη" της Άννας Μπρούσκου, που ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, επιχειρεί να ανιχνεύσει την περίπλοκη σχέση της συγγραφέως με την επίσης συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη.
«Δυο πράγματα έχω σταθερά στη ζωή, τη θάλασσα και την κόρη μου» έλεγε η Μαργαρίτα Λυμπεράκη. Λίγες μέρες μετά τον θάνατό της, η κόρη της, Μαργαρίτα Καραπάνου, έγραφε: «Η μητέρα μου κι εγώ γνωριζόμαστε από παλιά. Όταν ήμουν παιδί, μου έδειχνε τα άστρα. 'Είναι δικά μου', μου έλεγε. Όταν ήμουν δώδεκα χρόνων, περπατούσαμε μ' έναν άντρα στον δρόμο. "Είναι δικός μου", μου έλεγε». Στην παράσταση μητέρα και κόρη, και οι δύο συγγραφείς, που τις ενώνει και το ίδιο όνομα, ξεδιπλώνουν το νήμα της ζωής τους μέσα σε έναν ίλιγγο συνεχών μεταμορφώσεων στα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Μια σχέση λατρείας και μίσους, ταύτισης, ανταγωνισμού και υπέρβασης. Οι δύο γυναίκες θα βιώσουν την αγωνία για την ύπαρξη, την τέχνη, το φύλο, τη μητρότητα, τον έρωτα, τον θάνατο.

Τους δύο ρόλους ερμηνεύουν η Άντζελα Μπρούσκου και η Παρθενόπη Μπουζούρη. Στην παράσταση συμβάλλει καθοριστικά η δημιουργική χρήση του βίντεο, ενώ χρησιμοποιείται οπτικό και ακουστικό υλικό της Μαργαρίτας Καραπάνου (χειρόγραφα και η ηχογραφημένη φωνή της να διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο της Μαμά). Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει η Μόνικα. Η σκηνοθεσία και τα κοστούμια είναι της Άντζελας Μπρούσκου η οποία συνυπογράφει τη δραματουργία με την Παρθενόπη Μπουζούρη. Οι παραστάσεις επαναλαμβάνονται στις 24, 30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου.

Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού: Σαιξπηρικός "Περικλής"

Όσο κι αν ο τίτλος, αλλά και το πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται, παραπέμπουν σε θεματολογία ελληνική (και μάλιστα αθηναϊκή), ο Περικλής του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ δεν είναι ο ηγέτης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας του 5ου αιώνα, αλλά Ο πρίγκιπας της Τύρου, με χώρο δράσης του ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.
Έργο γραμμένο περί τα 1607-1608, κατά το ήμισυ από τον ελισαβετιανό βάρδο, όπως συμφωνούν οι περισσότεροι μελετητές, Ο Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου έλκει την καταγωγή του από την ελληνιστική μυθιστορία του Απολλώνιου της Τύρου, έτσι όπως μεταπλάστηκε σε μεσαιωνικά αγγλικά ποιήματα.

Φέισμπουκ, μουσική και χορός στο «Τρένο»

«FAKEBOOK STORIES»
Η μουσικοθεατρική παράσταση "FaKeBook Stories" σε συνεργασία με τo μουσικό συγκρότημα "Vice Versa" και τη χορογράφο Πέπη Ζαχαροπούλου παρουσιάζεται στο Μουσικό Βαγόνι "Orient Express" της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου "Το τρένο στο Ρουφ".

Η μουσικοθεατρική παράσταση "FaKeBook Stories" σε συνεργασία με τo μουσικό συγκρότημα "Vice Versa" και τη χορογράφο Πέπη Ζαχαροπούλου παρουσιάζεται στο Μουσικό Βαγόνι "Orient Express" της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου "Το τρένο στο Ρουφ". Πρόκειται για μια πρωτότυπη παράσταση, όπου η μουσική και ο σύγχρονος χορός αφηγούνται τις παράλληλες ζωές δύο νέων ανθρώπων, που έχουν γνωριστεί στο διαδίκτυο, σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη σαν την Αθήνα. Οι πρωταγωνιστές (2 χορευτές), ένας άντρας και μια γυναίκα (Κατερίνα Τσεκούρα, Στέλιος Κεφάλας) που στην πραγματική ζωή δεν θα επέλεγαν ποτέ να κάνουν παρέα, γίνονται "φίλοι" στο Facebook παρουσιάζοντας μια πλαστή εικόνα του εαυτού τους. Ουσιαστικά όμως δεν γνωρίζονται...

Το κίνημα των «ανοιχτών σχέσεων»

• «ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ» 

"Ανοιχτό Ζευγάρι... εντελώς ορθάνοιχτο" τιτλοφορείται η σάτιρα του Ντάριο Φο που για τρίτη συνεχή χρονιά παρουσιάζεται από αύριο στην Πειραματική Σκηνή του θεάτρου "Κάτω από τη Γέφυρα" (στον Πίσω Χώρο). Ο μεγάλος νομπελίστας, συγγραφέας και περφόρμερ, βάζει στο στόχαστρό του το "κίνημα" των "ανοιχτών σχέσεων", που στη δεκαετία του '70 απασχόλησε πολύ την αριστερή... διανόηση στην Ιταλία και όχι μόνο. Κάποιος Βιτόριο "άτακτος", όπως πολλοί "Βιτόριο", είναι παντρεμένος από έρωτα με κάποια Αντωνία, που όπως κάθε "Αντωνία" θέλει τον άντρα της καλό σύζυγο, καλό πατέρα και κυρίως μόνο γι' αυτήν. Ο Βιτόριο όμως, είναι πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Και αριστερός... Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νίκος Δαφνής, τα σκηνικά ο Κώστας Κουρμουλάκης, τα κοστούμια και τη μουσική επένδυση η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου. Παίζουν: Κώστας Κλάδης, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Μαρία Χριστοδούλου.

Στα Βήματα του Μπέκετ με μια μαγνητοταινία

ΘΕΑΤΡΟ «ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ»
 Ο Νίκος Καμτσής επανέρχεται στα κείμενα του συγγραφέα με πρωταγωνιστές τους Κώστα Αρζόγλου - Ναταλία Στυλιανού

Χρόνια κλεισμένος στο χώρο του ο Κραππ (Κώστας Αρζόγλου) σε διαρκή πόλεμο με το χρόνο ενώ η Μάε στα «Βήματα» βιώνει το παρόν σαν παρελθόν και το παρελθόν σαν παρόν...

Ο Νίκος Καμτσής έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Μπέκετ, έχοντας ανεβάσει στο παρελθόν, με επιτυχία, έργα του. Ωστόσο ο "κύκλος" δεν έχει κλείσει γι΄ αυτό και επανέρχεται σε κείμενα του ίδιου συγγραφέα. "Μηχανή Μπέκετ ή Στα βήματα του Κραππ" τιτλοφορείται η παραγωγή που θα κάνει πρεμιέρα στις 23 Νοεμβρίου, στο θέατρο "Τόπος Αλλού", σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή με τους Κώστα Αρζόγλου και Ναταλία Στυλιανού.

Η «Προδοσία» του Πίντερ ιχνηλατεί τον έρωτα

ΘΕΑΤΡΟ «ΣΗΜΕΙΟ»
Αγάπη, έρωτας και απιστία. Αυτά είναι τα μοτίβα της "Προδοσίας", ενός από τα σημαντικότερα έργα του Χάρολντ Πίντερ, που παρουσιάζει ο Νίκος Διαμαντής στο θέατρο "Σημείο" από τα τέλη Νοεμβρίου.

Αγάπη, έρωτας και απιστία. Αυτά είναι τα μοτίβα της "Προδοσίας", ενός από τα σημαντικότερα έργα του Χάρολντ Πίντερ, που παρουσιάζει ο Νίκος Διαμαντής στο θέατρο "Σημείο" από τα τέλη Νοεμβρίου. "Αν γνώριζες ότι μία κίνησή σου θα ήταν μοιραία για τη ζωή σου, θα εξακολουθούσες να θέλεις να την κάνεις;" είναι το βασικό ερώτημα που θέτει ο συγγραφέας μέσα από το κείμενο. Το έργο του Πίντερ ιχνηλατεί τον έρωτα. Η "Προδοσία" (1978) είναι μια ιστορία που εξελίσσεται κρυφά, παράνομα και παράλληλα με την καθημερινότητα των ηρώων. Το έργο περιγράφει τη σχέση τριών ανθρώπων, της Εμα, του Τζέρι και του Ρόμπερτ, στη διάρκεια επτά ετών.

Πρίγκιπας σε μαγικό ταξίδι

ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Πρεμιέρα απόψε για τον "Περικλή" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στην Κεντρική Σκηνή. Η παράσταση θα ταξιδέψει στο Λονδίνο τον Απρίλιο

Μηνάς Χατζησάββας και Χρήστος Λούλης σε σκηνή απο την παράσταση

"Ποιος ήμουν ξέμαθα και δεν θυμάμαι, ποιος είμαι η στέρηση μού το μαθαίνει: ένας που τον εξόντωσε το κρύο". ("Περικλής, Ο πρίγκιπας της Τύρου", Α΄ σκηνή, Β' πράξη).

Ο "Περικλής, Ο πρίγκιπας της Τύρου", ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στην ελισαβετιανή εποχή, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο. Η παράσταση κάνει απόψε πρεμιέρα στην Κεντρική Σκηνή, σε μετάφραση Διονύση Καψάλη και σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Επιθυμώντας να δημιουργήσει οικογένεια κι ένα δυνατό κράτος, ο Περικλής, πρίγκιπας της Τύρου, έπειτα από περιπλανήσεις και ναυάγια, παντρεύεται στο βασίλειο της Πεντάπολης, τη Θαΐσα. Καρπός του γάμου τους μια κόρη, η Μαρίνα, και μοιραία συνέπεια του τοκετού ο θάνατος της μητέρας.

Μονομαχία με Βρικόλακες και τη Σπασμένη κούκλα

ΣΤΟ «ΔΙΑΧΡΟΝΟ»

"Μετά τον περσινό καλοτάξιδο Γλάρο η ευθύνη για μια εφάμιλλη συνέχεια είναι μεγάλη", λέει η Μαίρη Βιδάλη, που παρουσιάζει τρεις παραστάσεις

Τα φαντάσματα του παρελθόντος, καταστρέφουν τη ζωή της νέας γενιάς στους «Βρικόλακες» του Ιψεν

"Βρικόλακες", "Σπασμένη κούκλα" και "Μονομαχία γυναικών": Τριπλή παρουσία για το "Διάχρονο" της Μαίρης Βιδάλη, που συνεχίζει στο Εργαστήρι του τις μελέτες και δημιουργίες του, και παρουσιάζει τρεις διαφορετικές θεατρικές παραστάσεις, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. "Μετά από τον περσινό καλοτάξιδο, χάρη στο κοινό, ΄΄Γλάρο΄΄ μας, η ευθύνη για μια εφάμιλλη συνέχεια είναι μεγάλη. Οι δάσκαλοι που επιλέγουν το υλικό και παρουσιάζουν το αποτέλεσμα των σεμιναρίων είναι οι εγγυήσεις μας", σημειώνει η Μαίρη Βιδάλη.

Μαθήματα θεάτρου για εκπαιδευτικούς

ΣΧΟΛΗ «ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ»

Θεατρικό εργαστήρι για εκπαιδευτικούς, με στόχο να στήσουν μία παράσταση με τους μαθητές τους εν όψει του εορτασμού για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 2012, ετοίμασε η ανώτερη δραματική σχολή "Ανδρέας Βουτσινάς" της Θεσσαλονίκης.

Θεατρικό εργαστήρι για εκπαιδευτικούς, με στόχο να στήσουν μία παράσταση με τους μαθητές τους εν όψει του εορτασμού για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 2012, ετοίμασε η ανώτερη δραματική σχολή "Ανδρέας Βουτσινάς" της Θεσσαλονίκης. Οι συμμετέχοντες θα εξοικειωθούν με σύγχρονες μεθόδους που μπορούν να αξιοποιήσουν με τους μαθητές τους. Ετσι θα έχουν τη δυνατότητα να διερευνήσουν θέματα της πόλης, το παρόν και το παρελθόν της, να οραματιστούν το μέλλον της και να συν-δημιουργήσουν μια παράσταση.

Το εργαστήρι απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και σε θεατρολόγους. Η διάρκειά του είναι 18 εβδομαδιαία μαθήματα 4 ωρών, ξεκινά στις 29 Νοεμβρίου και το κόστος συμμετοχής είναι 250 ευρώ.

Ο γάμος στο μικροσκόπιο

Στο ρωμαϊκό δίκαιο ο ορισμός του γάμου κατά Μοδεστίνο είναι ακόμα αξεπέραστος: "Εστιν ουν γάμος ανδρός τε γυναικός συνάφεια, συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία"...

Στο ρωμαϊκό δίκαιο ο ορισμός του γάμου κατά Μοδεστίνο είναι ακόμα αξεπέραστος: "Εστιν ουν γάμος ανδρός τε γυναικός συνάφεια, συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία"... Η εκκλησία μας προσεγγίζει το θέμα παραπλήσια, με το "ους ο Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω" κι επειδή αμφιβάλλει κομμάτι για τη σταθερότητα του... θηλυκού σκέλους, βάζει κι εκείνο το περίφημο "η γυνή να φοβείται τον άνδρα"... και μετά και μετά... Αλήθεια, τι γίνεται μετά από 10 χρόνια έγγαμης συμβίωσης. H Ολυμπία Ταμπάκη στο "Προσοχή! Ο γάμος βλάπτει σοβαρά την υγεία!" ιχνηλατεί πάνω στο θέμα με ειλικρίνεια, καλή διάθεση και δημιουργική περιέργεια, αναζητώντας τουλάχιστον μιαν έντιμη απάντηση, όπως προκύπτει από την παράσταση που παρουσιάζεται στο θέατρο "Διθύραμβος".

Μας τέλειωσαν τα δραματικά έργα;

• ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗ 
• Επτά, Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011

Κοιτάω το φετινό ρεπερτόριο των δύο μεγάλων κρατικών σκηνών και εντυπωσιάζομαι (ξανά). Οχι μόνο επέλεξαν ν' αρχίσουν με περσινές επιτυχίες («Τρίτο στεφάνι» και «Λωξάντρα», αντίστοιχα), αλλά συνεχίζουν, κυρίως το ΚΘΒΕ, να ποντάρουν σε ανάλογες «πεζές» επιλογές.

Από τη θεατρική παράσταση «Τρίτο στεφάνι» του Σταμάτη Φασουλή.

 Και δεν είναι τα μόνα. Είναι δεκάδες οι περιπτώσεις των σχημάτων εκείνων που κινούνται με την άνεση του αυτονόητου, από τον Βιζυηνό στον Παπαδιαμάντη, από 'κει στον Ντοστογιέφσκι και πάει λέγοντας. Και είναι λογικό να διερωτάται ο μέσος θεατής: Μήπως μας τελείωσαν τα δραματικά κείμενα και ψαχνόμαστε από 'κει κι από 'δω αναζητώντας σωτήριες συνταγές; Η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε μονόπλευρη. Το βέβαιο είναι ότι όταν το κοινωνικό σώμα αλλάζει, δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις ακόμη και στην ίδια τη φύση του θεάτρου, καθώς είναι το είδος εκείνο που, πριν απ' όλα τα άλλα είδη σπεύδει να σχολιάσει τα άλογα και τα παράλογα της ζωής. Παρακολουθήστε από 'δω και πέρα το θέατρό μας, όπως θα δοκιμάζει τα υλικά και τις αντοχές του στην προσπάθειά του να μιλήσει γι' αυτά που συμβαίνουν στον τόπο. Θα δείτε ότι θα είναι, πέρα από ένα ταξίδι επιβίωσης, και ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ένα ταξίδι οντολογικό. Ολα από την αρχή: τι είναι θέατρο, θεατρικότητα, δράμα, θέαση;

Οταν το όνειρο σβήνει

• Επτά, Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011 
• ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ 

 Κάπου στο Σικάγο, τρεις φίλοι οργανώνουν μια φιλόδοξη διάρρηξη. Ο τόπος όπου εξυφαίνονται τα σχέδια είναι το παλιατζίδικο του Ντον (Αλέξανδρος Μυλωνάς). Ο Ουόλτερ, ο επονομαζόμενος «δάσκαλος» (Γιώργος Γάλλος) νουθετεί τον νεαρό Μπομπ (Παναγιώτης Καλαντζής), ένα ανήμπορο, ανυπεράσπιστο παιδί, χαμένο στα ναρκωτικά, πώς θα γίνει ένα «εξαίρετο άτομο».

Στη διάρκεια αυτής της φαντασιακής στην πραγματικότητα επιχείρησης, φιλίες, αισθήματα και προσωπικά συμφέροντα θα δοκιμαστούν μ' ένα πρωτόγνωρο τρόπο.

Ο «Αμερικάνικος βούβαλος» του Ντέιβιντ Μάμετ ανέβηκε ήδη στο «θέατρο πορεία». Το έργο, γραμμένο το 1975, απέσπασε τα βραβεία ΟΒΙΕ και Αμερικανών Κριτικών, πρωτοπαρουσιάστηκε στο ιστορικό θέατρο «Εμπρός» το 1992, σε μετάφραση του Δ. Τάρλοου, σκηνοθεσία του αείμνηστου Τάσου Μπαντή, με τους Δ. Καταλειφό, Γ. Κέντρο και Δ. Τάρλοου στους τρεις ρόλους, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία για δύο συνεχόμενα χρόνια. Τώρα ο «βούβαλος» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία και αναθεωρημένη μετάφραση του Δ. Τάρλοου.

Το εμβληματικό τάλιρο του τίτλου, ο αμερικάνικος βούβαλος, που παραπέμπει στην ουτοπική ευδαιμονία του αμερικάνικου ονείρου θα μπορούσε σήμερα να φωτογραφίζει το ευάλωτο οικονομικά νόμισμα της Ευρώπης, το ευρώ.

Παράλογο "μετά λόγου"

• Πολενάκης Λέανδρος
• Η ΑΥΓΗ: 13/11/2011

Αναρωτιέμαι πάντα τι ακριβώς είναι το είδος θεάτρου που έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζουμε "παράλογο". Ποια είναι τα όρια του "λόγου" που οφείλει να παραβιάζει ή να ανατρέπει ώστε να κερδίζει επάξια τον τίτλο του; Και τι εννοούμε με τη λέξη "λόγος"; Αν μιλάμε για τα όρια του λόγου, αυτό είναι ένα φιλοσοφικό πρόβλημα... που ξεπερνά τα ίδια τα όρια της φιλοσοφίας.
Αν μιλάμε για τα όρια της κοινής λογικής του μέσου ανθρώπου, έτσι όπως έχει καταντήσει σήμερα ένας σκέτος καθημερινός παραλογισμός, είναι για γέλια. Και αν μιλάμε για τη λογική των αγορών που κλονίζουν τον πλανήτη με τη μονόπλευρη γλώσσα του κέρδους, έχουμε ίσως εδώ την αυθεντική εκδοχή του παραλόγου!
Το "θέατρο του παραλόγου", ωστόσο, προλέγει μερικές φορές ενορατικά το μέλλον διακρίνοντας τα παράλογα εξαγόμενα άψογων συλλογισμών ή γλωσσικών προτάσεων, που δεν έχουν όμως ακόμη εισέλθει στη σφαίρα των φαινομένων για να τα δούμε, κρυμμένα πίσω από τις στροφές του λόγου - χρόνου. Φθάνει η στιγμή να τα αντικρίσουμε ξαφνικά μπροστά μας... και τότε, "το σκάνδαλον έρχεται".

"Εμπρός" για... κατάληψη

"Σήμερα 11 Νοεμβρίου 2011 μπαίνουμε στο Εμπρός, χώρο ανεκμετάλλευτο από το υπουργείο Πολιτισμού, με σκοπό να το επαναλειτουργήσουμε με ίδια μέσα". Με αυτήν την κίνηση πολιτιστικού ακτιβισμού, η "Κίνηση Μαβίλλη", στο πλαίσιο της οποίας συσπειρώνονται νέοι, κυρίως, σκηνοθέτες και ηθοποιοί του θεάτρου, επιχειρεί να καταδείξει έναν εναλλακτικό και αυτοοργανωμένο τρόπο δράσης απέναντι στην "απουσία ενός χώρου για τις παραστατικές τέχνες που να προτείνει νέα μοντέλα δημιουργίας, έρευνας και ανταλλαγής, απεγκλωβισμένου από τις αναγκαιότητες της αγοράς και τους συνεπαγόμενους συμβιβασμούς που ορίζουν το καλλιτεχνικό τοπίο".
Έτσι, βοηθώντας το θέατρο να εισβάλει και πάλι στο ερημωμένο, μετά τον θάνατο του Τάσου Μπαντή, κουφάρι του "Εμπρός", έναν χώρο που υπήρξε η μήτρα μερικών από τις σημαντικότερες θεατρικές δυνάμεις της περασμένης εικοσαετίας, οι καλλιτέχνες της Κίνησης αντιδρούν έμπρακτα "στην απουσία πολιτιστικής πολιτικής σε επίπεδο εκπαίδευσης, παραγωγής, εργασίας και στήριξης του καλλιτεχνικού έργου ως εθνικού προϊόντος. Αντιδρούμε στη γενικευμένη καθίζηση σκέψης και δράσης με το αναγκαίο και βασικό: τη συλλογική συνάντηση, σκέψη και δράση υπέρ της ελεύθερης και ξεχωριστής δημιουργίας, ενεργοποιώντας έναν παρατημένο από το κράτος ιστορικό χώρο στο κέντρο της πόλης".
Όπως εξηγούν σε ανακοίνωσή τους, "βασικά χαρακτηριστικά του σκεπτικού της ενέργειάς μας είναι η συλλογική ανάληψη αποφάσεων, η συνεργασία σε οργανωτικό επίπεδο καλλιτεχνών, η αμφισβήτηση πεπατημένων προσεγγίσεων σε σχέση με τη καλλιτεχνική δημιουργία και τη λειτουργία ενός χώρου πολιτισμού".

Από τον Άμλετ... μέχρι σήμερα

• Πολενάκης Λέανδρος
• Η ΑΥΓΗ: 11/11/2011

Η "δυστυχής συνείδηση", εκείνη δηλαδή του ανθρώπου που αναγκάζεται να πράττει ενάντια σε όσα του υπαγορεύει η συνείδησή του επειδή υπηρετεί έναν άλλο, "ανώτερο" σκοπό, όπως το καλό της οικογένειας, της πατρίδας, της ανθρωπότητας κ.λπ., είναι ως έννοια, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται τελικά, δημιούργημα όχι των φιλοσόφων, αλλά των πολιτικών. Ιδιαίτερα μάλιστα των κακών και ανίκανων πολιτικών! Οι οποίοι στη συνέχεια την επικαλούνται ως άλλοθι, χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα, για να δικαιολογήσουν τις κακές έως καταστροφικές πολιτικές επιλογές τους.
Ως φορέας και πρότυπο κατ' εξοχήν αυτής της "δυστυχούς συνείδησης" θεωρείται από όλους ο κεντρικός ήρως του σημαντικότερου θεατρικού έργου του νεότερου κόσμου μας, που δεν είναι άλλος από τον Άμλετ του Σαίξπηρ. Ποιος όμως γέννησε στην πραγματικότητα τη "δυστυχή συνείδηση" του Πρίγκηπα της Δανίας;
Είναι ένας κακός, ανόητος, ψεύτης και υποκριτής πολιτικός, εντελώς ανίκανος να ερμηνεύσει στοιχειωδώς σωστά τα φαινόμενα, που "μεταδίδει" στον Άμλετ, σαν κακή αρρώστια της πολιτικής, τη "δυστυχή συνείδηση". Είναι ο γνωστός μας Πολώνιος. Ας δούμε όμως πώς.

«Σχέσεις οργής» από τη Θεσσαλονίκη

Πρεμιέρα από τη Θεσσαλονίκη και το θέατρο «Αθήναιον» επέλεξε να κάνει η Άννα Βαγενά για την παράσταση του έργου Σχέσεις οργής, που είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα της δημοσιογράφου Φρίντας Μπιούμπι, διασκευάστηκε από τον Γιάννη Τσίρο και σκηνοθετήθηκε από την ίδια, στο οποίο πρωταγωνιστεί μαζί με τον Πασχάλη Τσαρούχα και τους Δημήτρη Πατσή και Κατερίνα Θεοχάρη.
Το έργο, σύμφωνα με όσα δήλωσε η Άννα Βαγενά σε συνέντευξη τύπου, έχει πολύ τολμηρό θέμα, μιας και θίγει τρία κοινωνικά ζητήματα-ταμπού, την αιμομιξία, την ενδοοικογενειακή βία και την αυτοδικία, που δυστυχώς αφορούν πολλές οικογένειες ακόμη και συνήθως πνίγονται μέσα στη σιωπή της κοινωνικής και οικογενειακής προκατάληψης.
Αν καταφέρουμε, υποστήριξε, να συμβάλουμε κάπως στο να «σπάσουμε» αυτήν την τραγική σιωπή, έστω και σε μία περίπτωση, θα έχουμε επιτελέσει μεγάλο έργο. Δεν έκρυψε πως προβληματίστηκε ιδιαίτερα για το επόμενο βήμα της μετά το πετυχημένοΓάλα και πως κατέληξε στις Σχέσεις οργής από την ανάγκη της για κάτι πιο δυνατό, κάτι πολύ περισσότερο από απλό γέλιο. Η παράσταση έχει κινηματογραφική ματιά, καθώς εναλλάσσονται γοργά σκηνές και συναισθήματα και, παρά τη σκληρότητα του θέματος, δεν λείπει το χιούμορ.
Η ιστορία μπορεί να είναι αληθινή, μια ιστορία της διπλανής πόρτας, που όμως μένει και πρέπει να μείνει στο σκοτάδι και στη σιωπή. Αφορά μια τετραμελή οικογένεια της επαρχίας τη δεκαετία του ’80, όπου όλοι οι χαρακτήρες είναι θύτες και θύματα, συνεχώς οργισμένοι με τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας, αλλά ενδεχομένως και με τον ίδιο τους τον εαυτό, σύμφωνα με τον Πασχάλη Τσαρούχα, που υποδύεται τον ρόλο του αφέντη, αιμομίκτη πατέρα. Είναι μια σφιχτή παράσταση, συμπλήρωσε, καλή αλλά στενάχωρη, μια παράσταση που την παίρνεις μαζί σου...
Στην παράσταση τη σκηνογραφία έκανε ο Δημήτρης Πρεβές και τη μουσική ο Γιάννης Καραγιάννης.
Α.Τ.
Η ΑΥΓΗ, 11/11/2011

"Κατάρα" για δύο, που είναι... οκτώ

Τι μπορεί να σημαίνει το όνομα «Ίρμα Βεπ»; Μήπως είναι κάποιος αναγραμματισμός; Κι αν ναι, ποια λέξη κρύβεται πίσω από το όνομα; Όποιο και να είναι αυτό, αποτελεί την «ψυχή» της καταιγιστικής κωμωδίας του Αμερικανού Charles Ludlam (1943-1987) Η κατάρα της Ίρμα Βεπ, μιας σάτιρας λογοτεχνικών, θεατρικών και κινηματογραφικών ειδών, όπου συμφύρονται ο κόμης Δράκουλας, ο λυκάνθρωπος, μια μούμια που νεκρανασταίνεται στην Αίγυπτο και η χιτσκοκική Ρεβέκκα, με μπόλικο σασπένς και άπειρα σπέσιελ εφέ...
Το έργο του Ludlam, που πρωτοπαρουσίασε το 1984 στη Ν. Υόρκη, με το Ridiculous Theatre Company, που είχε ιδρύσει ο ίδιος, αποτελεί, πριν απ' όλα μια ευκαιρία για ρεσιτάλ ερμηνείας από δύο ηθοποιούς (του ιδίου φύλου πάντα, σύμφωνα με τις οδηγίες του συγγραφέα), που καλούνται να ερμηνεύσουν οκτώ ρόλους ταυτόχρονα, αλλάζοντας κατά τη διάρκεια της παράστασης πενήντα εφτά κοστούμια!
Σε αυτήν την ερμηνευτική σκυταλοδρομία κατέρχονται από σήμερα, στο θέατρο Ροές, ο Γεράσιμος Γεννατάς και ο Αντώνης Λουδάρος, όπου Η κατάρα της Ίρμα Βεπ θα παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη (που είχε παρουσιάσει με μεγάλη επιτυχία το ίδιο έργο την περίοδο 1999-2000 στο θέατρο Ήβη, με τους Άκη Σακελλαρίου και Αντώνη Καφετζόπουλο). Τα κοστούμια είναι της Clare Bracewell, τα σκηνικά της Λίλης Πεζανού, ενώ τη μουσική επιμελείται ο Χρόνης Τζίμας.

"Ατέλειωτη βροχή"

Στην ίδια θεατρική στέγη, ο εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης του 1999-2000 Αντώνης Καφετζόπουλος αλλάζει ρόλο και σκηνοθετεί τους Δημήτρη Αλεξανδρή και Γιάννη Στάνκογλου στο έργο του Keith Huff Ατέλειωτη βροχή (A Steady Rain, 2007). Ένα δυνατό, μινιμαλιστικό και βαθύ κείμενο, που με στοιχεία σκληρού ποιητικού ρεαλισμού, εναλλάσσοντας δύο παράλληλους μονολόγους με σκηνές διανθισμένες με κυνισμό αλλά και οξύ χιούμορ, επιχειρεί να φωτίσει τη σχέση ανάμεσα σε δυο λευκούς, καθολικούς και πιστούς στη φιλία τους μπάτσους, στο σύγχρονο Σικάγο. Δύο χαρακτήρες που παραπέμπουν στο Έγκλημα και τιμωρία, στην παράδοση του νουάρ, αλλά και στις «αστυνομικές» κωμωδίες του Ταραντίνο και των αδελφών Κοέν. Στην παράσταση, που θα παρουσιάζεται στις Ροές από τις 14/11 και κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου.

Ξένος στον Σταθμό Αθηνών...

Τη δική τους ιστορία, τη δική τους παράσταση, τον δικό τους σταθμό φιλοτεχνούν ο Ζάκι, ο Μπακάρ, ο Χασάν, ο Άλεξ, ο Ζακαρία, ο Αμάν, ο Μπαρκάτ, ο Μοχάμεντ, ο Σάκι, ο Ιρφάν, ο Μουσταφά και ο Παρίζ, που την Κυριακή 13 Νοεμβρίου, στις 8.30 μ.μ., καθώς και τις επόμενες δύο Κυριακές, θα βρεθούν στο «Συνεργείο» για να αφηγηθούν το ταξίδι από την πατρίδα τους (Αφγανιστάν, Ιράν, Συρία, Πακιστάν) μέχρι την Αθήνα.
Η παράσταση αυτή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής τους στο καλλιτεχνικό εργαστήρι για νέους μετανάστες και πρόσφυγες με θέμα «Ο σταθμός μου: Η Αθήνα», όπου με άξονα τη διαπολιτισμική κουλτούρα των συμμετεχόντων, οι ίδιοι δημιουργούν, χρησιμοποιώντας εικαστικά και τεχνολογικά μέσα σε συνδυασμό με το θεατρικό παιχνίδι. Η παράσταση Station Athens προέκυψε ως μια αυθόρμητη ζωντανή διήγηση των συμμετεχόντων, ως μια ανάγκη να μοιραστούν μαζί μας την πολυτάραχη ζωή τους. Για πρώτη φορά, στην ταραγμένη πια σήμερα Αθήνα, θα παρακολουθήσουμε μια παράσταση φτιαγμένη εξολοκλήρου από «ξένους».
Στο εργαστήρι, που χρησιμοποιεί τις τεχνικές της Art Therapy, συμμετέχουν νέοι ηλικίας 15-30 χρόνων, οι οποίοι έχουν έρθει στην Ελλάδα πολύ πρόσφατα και έχουν βιώσει και συνεχίζουν να βιώνουν συνθήκες επιβαρυντικές ή και απαγορευτικές για την ομαλή προσωπική τους ανάπτυξη και την πρόσβασή τους στο κοινωνικό σύνολο. Τον συντονισμό του εργαστηρίου έχει η Μαργαρίτα Παπαδοπούλου, ενώ υπεύθυνη του τομέα θεάτρου είναι η Γιολάντα Μαρκοπούλου.

"Συρανό", ο αγαπημένος του κοινού

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια αίθουσα κατάμεστη από ανθρώπους του θεάτρου και θεατρόφιλους, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 8 Νοεμβρίου η απονομή των Θεατρικών Βραβείων Κοινού 2011, που το περιοδικό Αθηνόραμα πραγματοποιεί εδώ και 13 χρόνια και βασίζεται στις προτιμήσεις των αναγνωστών του. Την εκδήλωση παρουσίασε ο ηθοποιός Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ο οποίος είχε προηγουμένως παρουσιάσει στους προσκεκλημένους μια παράσταση μαύρης κωμωδίας όπου, λίγο πριν τη... Δευτέρα Παρουσία, οι μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς αναζητούν έναν απόλυτα θετικό και απόλυτα ηρωικό νέο ήρωα, που όμως τους προκύπτει... κάτι σε Ριχάρδο Γ'!

Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Εθνικού Θεάτρου απεδείχθη η πλέον δημοφιλής περσινή παράσταση, καθώς συγκέντρωσε το πρώτο βραβείο καλύτερης παράστασης (μαζί με τον Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού από τον Σπ. Παπαδόπουλο και τα Ορφανά από το Θέατρο του Νέου Κόσμου), σκηνοθεσίας (μαζί με τους Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και Σπύρο Παπαδόπουλο, για τις ίδιες παραστάσεις) και ανδρικού ρόλου στον Νίκο Καραθάνο, όπως επίσης και τα βραβεία ενδυματολογίας, σκηνογραφίας (3ο και 2ο αντίστοιχα, στην Έλλη Παπαγεωργακοπούλου), μουσικής (3ο βραβείο, Κορνήλιος Σελαμσής) και φωτισμών (1o βραβείο, Λευτέρης Παυλόπουλος).

Το 1o βραβείο ανδρικού ρόλου απονεμήθηκε στον Δημήτρη Καταλειφό για τονΕπιστάτη (όπως και το 2ο για τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου), και το 3ο στον Γιάννη Ζουγανέλη για τον ρόλο του στη Σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη. Τα βραβεία γυναικείου ρόλου απονεμήθηκαν κατά σειράν στις κυρίες Λήδα Πρωτοψάλτη (Άννα είπα), Σοφία Χιλλ (Alarme, που πήρε και το 1ο βραβείο ενδυματολογίας με τη Λουκία) και Μαρίνα Ασλάνογλου (Τζόρνταν). Ας σημειωθεί ακόμη ότι η Εύα Νάθενα, για τη δουλειά της στο Αμαντέους, κέρδισε το 3ο βραβείο σκηνογραφίας (το 1ο απονεμήθηκε στον Μανώλη Παντελιδάκη για την Τριλογία του παραθερισμού) και το 2ο ενδυματολογίας, ενώ 1ο βραβείο κέρδισε και η Δήμητρα Γαλάνη για τη μουσική της στο Η γυνή να φοβήται τον άνδρα. Τέλος, αλλ’ όχι ελάχιστο, βραβείο νεοελληνικού έργου απονεμήθηκε στον Δημήτρη Δημητριάδη για τη Λήθη του.

Η "Ρώσικη ρουλέτα" των φύλων

Με ένα «ερεθιστικό και επικίνδυνο παιχνίδι» έρχεται στην Αθήνα το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, παρουσιάζοντας στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 11-13 και 18-20 Νοεμβρίου την παράσταση Ρώσικη ρουλέτα, μια σύνθεση των τριών διάσημων μονόπρακτων του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ «Η Αρκούδα», «Πρόταση γάμου» και «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού».
Όπως σημειώνει η σκηνοθέτις της παράστασης Λίλλυ Μελεμέ, σε αυτά ο Τσέχωφ «αναδεικνύει με τον πιο ανάλαφρο και σχεδόν φαρσικό τρόπο την τραγική κωμωδία της ανθρώπινης ύπαρξης.  Βαθύτατος γνώστης της ανθρώπινης ψυχής και γιατρός ο ίδιος, τοποθετεί προσεκτικά στο μικροσκόπιο την ανελέητη, αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, μόνο και μόνο για να αποκαλύψει τελικά τη ματαιότητα και τον παραλογισμό της».
Με καταιγιστικούς ρυθμούς, η παράσταση αναδεικνύει το σαρκαστικό χιούμορ, γλυκόπικρο και ανατρεπτικό ταυτόχρονα, και τους αιχμηρούς διαλόγους, μέσα από τους οποίους ο Ρώσος κλασικός ανατέμνει τις σχέσεις των δύο φύλων, αλλά και τις μικρές τραγωδίες που κρύβονται στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, καθώς διεκδικούν απεγνωσμένα το δικαίωμά τους στην ευτυχία.
Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, μουσική επιμέλεια Λ. Μελεμέ, σκηνικά-κοστούμια Ελένης Δουνδουλάκη και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Άννα Κουτσαφτίκη, Δημήτρης Μυλωνάς και Στρατής Πανούριος.

Το ΚΘΒΕ ακυρώνει λόγω κρίσης

• «Καλύτερα απώλειες στο πρόγραμμα παρά εργαζόμενοι απλήρωτοι»

Η οικονομική κρίση οδήγησε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε περικοπή ρεπερτορίου. Σύμφωνα με ανακοίνωσή του δεν θα ανέβουν στο ΚΘΒΕ την περίοδο 2011 - 2012 τα έργα «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη, σε θεατρική διασκευή Ακη Δήμου και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, «Μόμπι Ντικ», του Χέρμαν Μέρβιλ (σε διασκευή Paul Stebbings και Phil Smith), σε μετάφραση Λεωνίδα Καρατζά και σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου και τέλος, «Αννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη.

«Είναι μια απόφαση που ελήφθη ύστερα από εκτίμηση της δυσπραγίας και κάτω από τις εξής συνθήκες: Η τακτική επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού δεν έχει δοθεί για τα 2/3 του μηνός Σεπτεμβρίου και για τους μήνες Οκτώβριο καθώς και το Νοέμβριο που διανύουμε.

 Οι εργαζόμενοι του θεάτρου δεν έχουν πληρωθεί για το μήνα Οκτώβριο και τα δεδουλευμένα του τρέχοντος μηνός, γεγονός που όχι μόνο αναστατώνει τις ζωές τους, αλλά και παρεμποδίζει την εργασιακή τους δυνατότητα και την ομαλή λειτουργική τους σχέση με την εργασία», γράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης και συνεχίζει: 

«Να μείνω μόνος σε ένα καράβι που βουλιάζει; Δεν το βλέπω!»

• Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς ανοίγει τα χαρτιά του στην «Ε» και μιλάει για τις επόμενες κινήσεις του

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Εποχές κρίσης και πολιτικής αστάθειας, υπό την απειλή της πτώχευσης και της εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ. Το σκηνικό τρόμου μέσα στο οποίο το Εθνικό Θέατρο πρέπει να επιβιώσει. Θα τα καταφέρει; Η τακτική κρατική επιχορήγησή του δεν έχει φτάσει στα ταμεία του από τον Αύγουστο. Ενώ η ένταξή του σε καθεστώς ΔΕΚΟ αυτομάτως το εγκλωβίζει στην εφαρμογή της εφεδρείας. Θα καταφέρει να ολοκληρωθεί ο προγραμματισμός του μέσα από τις συμπληγάδες της κατάρρευσης του Δημοσίου, της συρρίκνωσης της ιδιωτικής χορηγίας και των κινητοποιήσεων που έχουν εξαγγείλει οι εργαζόμενοι σ' αυτό;

«Η περσινή σεζόν πήγε καλά εισπρακτικά» λέει ο Γιάννης ΧουβαρδάςΟ καλλιτεχνικός διευθυντής του, Γιάννης Χουβαρδάς, παρακολουθεί τις ραγδαίες εξελίξεις την ώρα που βρίσκεται στην τελική ευθεία το ανέβασμα του σεξπιρικού «Περικλή» (πρεμιέρα στις 16 Νοεμβρίου στην κεντρική σκηνή). Η παράσταση τον Απρίλιο θα μας εκπροσωπήσει στη σεξπιρική Ολυμπιάδα του Globe Theatre στο Λονδίνο. Μπροστά στο ενδεχόμενο «να ανατραπεί η υπάρχουσα κατάσταση» δεν θα διστάσει, όπως αποκαλύπτει στην «Ε», να εγκαταλείψει μαζί με τους τελευταίους «ναύτες» και τα... ποντίκια τη θεατρική «ναυαρχίδα» μας.

- Εχετε σκεφτεί σχέδιο διάσωσης, κύριε Χουβαρδά, μπροστά στο ενδεχόμενο των νέων κουρεμάτων και μιας στάσης πληρωμών, περιμένοντας την 6η δόση;

«Εγώ να σκεφτώ σχέδιο διάσωσης του Εθνικού Θεάτρου; Νομίζω ότι πάει πολύ. Αν κι αυτό που κάνω τα δύο τελευταία χρόνια μάλλον ένα σχέδιο διάσωσης είναι».

«Ενας Ομηρος» με πολλούς αποδέκτες

•  Ο αγώνας των Ιρλανδών, η δολοφονία του Λαμπράκη, η εξέγερση του Πολυτεχνείου
• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ
• Ελευθεροτυπία, Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Το «Γελαστό παιδί», ο δολοφονημένος ήρωας του ιρλανδικού απελευθερωτικού αγώνα Μάικλ Κόλινς (από το αρχείο της Ιρλανδής συγγραφέως και μεταφράστριας Αμι Μιμς - Σιλβερίδη)

Ηταν το έργο του Ιρλανδού Μπρένταν Μπίαν «Ενας Ομηρος», σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα - Βούλας Δαμιανάκου. Εργο και ποιήματα (15 τον αριθμό) άρεσαν στον συνθέτη, που προχώρησε αμέσως στη μελοποίησή τους.

• «Το γελαστό παιδί»

Εξι μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1962, το έργο παρουσιαζόταν από το «Κυκλικό Θέατρο» του Λεωνίδα Τριβιζά (που είχε κάνει την πρόταση στον συνθέτη), σε σκηνοθεσία του ίδιου, σκηνικά - κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη, με την Ντόρα Γιαννακοπούλου στα τραγούδια, σημειώνοντας μεγάλη καλλιτεχνική κι εμπορική επιτυχία. Τον ίδιο χρόνο, τα τραγούδια με τη Γιαννακοπούλου και τον Δημήτρη Φάμπα στην κιθάρα βγήκαν σε δίσκο (από την Columbia) και στη συνέχεια με τη φωνή του ίδιου του συνθέτη, με εξώφυλλο του Α. Τάσσου (από τη Lyra) και ταυτόχρονα από δύο γαλλικές δισκογραφικές εταιρείες. Δέκα χρόνια αργότερα (1972) ερχόταν να προστεθεί ακόμη μία εκτέλεση, από γαλλική επίσης εταιρεία, με τη Μαρία Φαραντούρη. Εργο και, κυρίως, τραγούδια (με κυρίαρχο «Το γελαστό παιδί») είχαν, στα χρόνια που ακολούθησαν, μεγάλη απήχηση, καθώς συνδέθηκαν και με ελληνικά συμβάντα. Αλλά πριν, μερικά για το έργο:

Eκρηξη στο «Θέατρον»

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος υποδύεται τον "Γιώργο", έναν ήρωα που προσκρούει στην πεζή πραγματικότητα, αλλά και συμβιβάζεται με τη θνητότητά του στην παράσταση "Μια τεράστια έκρηξη" που ολοκληρώνει τις παραστάσεις της την Κυριακή, στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος".

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος υποδύεται τον "Γιώργο", έναν ήρωα που προσκρούει στην πεζή πραγματικότητα, αλλά και συμβιβάζεται με τη θνητότητά του στην παράσταση "Μια τεράστια έκρηξη" που ολοκληρώνει τις παραστάσεις της την Κυριακή, στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος". Στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, πρωταγωνιστεί ένας ήρωας στο πρόσωπο του οποίου θα αναγνωρίσουμε οι περισσότεροι από εμάς τον ίδιο μας τον εαυτό. Πρόκειται για ένα πανέξυπνο, ρέον κείμενο που πάλλεται από αλήθεια, διακωμωδεί τα ήθη, καυτηριάζει, προβληματίζει, αναπαριστά εύστοχα το βαθύ σοκ του περάσματος από την παιδική ηλικία στην κόσμο των ενηλίκων. Ενα κείμενο δυναμικό, εμπνευσμένο, απογειωτικό.

Ενας «Ομηρος» στο Τρένο

15 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ

"Φοβάμαι ότι θα έλθει το τέλος της τέχνης", δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος υπογράφει τη μουσική της παράστασης, που σκηνοθετεί η Τατιάνα Λύγαρη

Γιώργος Κουρουπός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Φωτεινή Τσαλίκογλου και Μίκης Θεοδωράκης στην συνέντευξη τύπου για τα 15 χρόνια της αμαξοστοιχίας Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ και την παρουσίαση του θεατρικού έργου "Ενας όμηρος"

"Φοβάμαι ότι θα έλθει το τέλος της τέχνης". Ο Μίκης Θεοδωράκης, σφυγμομετρώντας την εποχή, εκφράζει την ανησυχία του. "Πώς φτάσαμε σήμερα, ύστερα από τόση προσπάθεια, την άνθηση του '50, του '60, να ζούμε αυτή την απαξίωση της τέχνης; Πώς γίναμε όλοι... μαθηματικοί, που γνωρίζουμε τόσα πολλά για τα ομόλογα; Είναι δυνατόν το "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" να μας οδήγησε σε αυτό το χάλι;" Ρητορικές οι ερωτήσεις, ωστόσο ο κορυφαίος συνθέτης δεν μασάει τα λόγια του: "Ολο αυτό που γίνεται σήμερα είναι μια μπλόφα. Μπλοφάρουν. Για να μας κοιμίσουν και να μας απογοητεύσουν. Ας ξυπνήσουμε... Κάτι συμβαίνει με τον τόπο αυτό. Ξέρω πόσο ποιητής είναι λαός μας, πόσο του αρέσει η τέχνη. Αυτό μου δίνει μεγάλη ελπίδα. Κι ας απογοητεύομαι", τονίζει, ο πάντα έφηβος στην ψυχή, Μίκης. "Δεν έχω δει ούτε μία άσπρη τρίχα στα μαλλιά μου", λέει. Βλέπει όμως "μία αχτίδα ελπίδας στο χάος που υπάρχει γύρω μας" με το ανέβασμα της παράστασης "Ενας όμηρος" του Μπρένταν Μπίαν, σε μουσική δική του και σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, η οποία κάνει πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο, "Το Τρένο στο Ρουφ".

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ: Γυάλινος Κόσμος με αχνό φως

"Ο Τένεσι Ουίλιαμς ήθελε να ξορκίσει τους εφιάλτες του... σε αυτό το άκρως αυτοβιογραφικό κείμενο", λέει η Ναταλία Τσαλίκη, που πρωταγωνιστεί στην παράσταση στο θέατρο "Δημήτρης Χορν"

Το σκηνικό και τα κοστούμια της παράστασης, «Γυάλινος Κόσμος», φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας, η μουσική είναι του Σταύρου Γασπαράτου και το βίντεο του Μιχάλη Κλουκίνα. Παίζουν: Ναταλία Τσαλίκη, Αντίνοος Αλμπάνης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Αμαλία Νίνου

Ο "Γυάλινος Κόσμος" είναι ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματουργίας, το πιο προσωπικό από τα έργα του Ουίλιαμς, έργο που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου υπογράφει τη σκηνοθεσία του (τη μετάφραση και τη δραματουργική επεξεργασία), στην παράσταση που κάνει πρεμιέρα αύριο, στο θέατρο "Δημήτρης Χορν", προσπαθώντας να "εκσυγχρονίσει την επιταγή του Ουίλιαμς" σημειώνοντας την "αναμνησιακή διάθεση του έργου". Το συγκεκριμένο ανέβασμα έχει νόημα και γιατί το 2011 κλείνουν εκατό χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα (1911-1983).

ΚΘΒΕ Ιδρύει «Κοινωνικό θεατροπωλείο»

Βήμα στους ηθοποιούς δίνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ιδρύοντας το "Κοινωνικό Θεατροπωλείο", στο οποίο τους καλεί να καταθέσουν τις ιδέες και τις προτάσεις τους.

Βήμα στους ηθοποιούς δίνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ιδρύοντας το "Κοινωνικό Θεατροπωλείο", στο οποίο τους καλεί να καταθέσουν τις ιδέες και τις προτάσεις τους. Μέσα σε διάστημα ενός μήνα οι ηθοποιοί του Κ.Θ.Β.Ε. καλούνται να καταθέσουν προτάσεις για έργα που θα ήθελαν να μεταφράσουν, να παίξουν και να σκηνοθετήσουν.

Μέσα από τις προτάσεις που θα υποβληθούν, θα διαμορφωθεί ένα πρόγραμμα παραστάσεων το οποίο θα παρουσιαστεί στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και κάθε έργο που θα επιλεγεί θα παρουσιάζεται για δύο εβδομάδες.

Περιμένοντας... τις γυναίκες!

«Με γέλιο και δάκρυα», για γέλια και για κλάματα δηλαδή... Αν σας θυμίζει κάτι από αυτά που ζούμε τις τελευταίες ημέρες, τότε και ο τίτλος Περιμένοντας τον Γκοντό θα μπορούσε κάλλιστα να φιλοξενείται στις πολιτικές και όχι μόνο στις πολιτιστικές σελίδες της εφημερίδας...
Όχι άδικα. Αυτό το ίσως σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ού αιώνα υπήρξε και παραμένει ακόμη, περισσότερα από εξήντα χρόνια μετά τη δημιουργία του, το πλέον αμφίσημο, μυστηριώδες και ανοιχτό σε ερμηνείες έργο του μοντέρνου θεάτρου. Ο ίδιος ο συγγραφέας του, ο Ιρλανδός νομπελίστας Σάμιουελ Μπέκετ, αρνήθηκε να μιλήσει γι' αυτήν τη «δίπρακτη τραγικωμωδία», γραμμένη το 1949, την επαύριο του παγκοσμίου πολέμου, που ενσωμάτωνε την τραγική εμπειρία που μόλις είχε βιώσει η Ευρώπη, αλλά και την αναμονή για την ανασυγκρότηση πάνω στα ερείπια... Ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, στη μέση του πουθενά, περιμένουν την άφιξη του μυστηριώδους Γκοντό που θα τους σώσει, αλλά αυτός δεν έρχεται ποτέ... Ίσως οι ήρωες του έργου να μοιάζουν σήμερα, μέσα στη δίνη ενός νέου πολέμου, οικονομικού αυτή τη φορά, τραγικά επίκαιροι, όχι γιατί ο Μπέκετ υπήρξε προφητικός αλλά γιατί οι ήρωές του είναι σμιλεμένοι με τρόπο τέτοιο που να αποδεικνύονται πάντοτε, σε κάθε ανθρώπινη συνθήκη, τραγικά επίκαιροι...

Κωμικό διάλειμμα μετά... μουσικής Περγκολέζι

Όλο και συχνότερα νεότεροι καλλιτέχνες που ασχολούνται με το λυρικό θέατρο καταφεύγουν σε αντισυμβατικούς, μη οπερατικούς χώρους προκειμένου να καταθέσουν μια διαφορετική πρόταση για το είδος.

Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την παρουσίαση του κωμικού ιντερμέδιου του Giovanni Battista Pergolesi La Serva Padrona («Η υπηρέτρια κυρά»), έργο του 1733 σε λιμπρέτο του Gennaro Antonio Federico, στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Διεύλεσις» από σήμερα και για περιορισμένες παραστάσεις.

Η μικρή και ευχάριστη αυτή όπερα της εποχής του μπαρόκ πραγματεύεται μέσα σε λιγότερο από μία ώρα, με μεγάλη ευκολία και καυστικό χιούμορ πολύ σοβαρά θέματα, όπως η κυριαρχία της νεότητας, ο κοινωνικός ρατσισμός, η εκμετάλλευση του έρωτα, θέματα που βρίσκονται «υπέροχα κρυμμένα και ταυτόχρονα ανελέητα εκτεθειμένα στο κείμενο, στη μουσική και στις πράξεις των τριών χαρακτήρων», όπως σημειώνει η Κασσάνδρα Δημοπούλου που σκηνοθετεί την παράσταση.

Η Serva Padrona, που θα παρουσιαστεί στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους, θα παρουσιάζεται και σε παραστάσεις για παιδιά (άνω των 10 ετών), τα Σαββατοκύριακα του Νοεμβρίου (11.30 μ.μ.). Τον ρόλο του Uberto ερμηνεύουν οι Carlo Torriani, Αλέξανδρος Γάβαρης, της Serpina οι Κ. Δημοπούλου, Ειρήνη Κώνστα, Camilla Antonini και του Vespone ο Δαυίδ Μαλτέζε. Πιάνο και τσέμπαλο παίζει ο Νίκος Λαλιώτης.

Ματαίωση παραστάσεων του ΚΘΒΕ λόγω της οικονομικής δυσπραγίας

Ματαιώνονται οι τρεις από τις μεγαλύτερες παραγωγές που είχε προγραμματίσει το Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας για τη θεατρική περίοδο που άρχισε ήδη (με την επανάληψη της «Λωξάντρας», δυο παραστάσεις της παιδικής σκηνής και την αποψινή πρεμιέρα των «Άγαμων θυτών στο δημόσιο»).

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας «για λόγους οικονομικής δυσπραγίας ανακοινώνεται η περικοπή τριών έργων από το ρεπερτόριό του της θεατρικής περιόδου 2011 - 2012».

 «Είναι μια απόφαση που ελήφθη ύστερα από εκτίμηση της δυσπραγίας και κάτω από τις εξής συνθήκες: Η τακτική επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού δεν έχει δοθεί για τα 2/3 του μηνός Σεπτεμβρίου και για τους μήνες Οκτώβριο καθώς και το Νοέμβριο που διανύουμε. Οι εργαζόμενοι του θεάτρου δεν έχουν πληρωθεί για το μήνα Οκτώβριο και τα δεδουλευμένα του τρέχοντος μηνός, γεγονός που όχι μόνο αναστατώνει τις ζωές τους, αλλά και παρεμποδίζει την εργασιακή τους δυνατότητα και την ομαλή λειτουργική τους σχέση με την εργασία.

Σύμφωνα με την απόφαση του θεάτρου δεν θα πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένες παραστάσεις των έργων: «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη, σε θεατρική διασκευή Άκη Δήμου και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, «Μόμπι Ντικ», του Χέρμαν Μέρβιλ (σε διασκευή Paul Stebbings και Phil Smith), σε μετάφραση: Λεωνίδα Καρατζά και σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου και «Άννα Καρένινα», του Λέοντος Τολστόι, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη.

Πρεμιέρα για τη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Στο «Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας» την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου ανεβαίνει μια παράσταση που δείχνει τον σεβασμό που αρμόζει «στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη», με την Μπέττυ Αρβανίτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στο «Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας» την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου ανεβαίνει μια παράσταση που δείχνει τον σεβασμό που αρμόζει «στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη», με την Μπέττυ Αρβανίτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Έργο οριακό, μοναδικό στα ελληνικά γράμματα, ψυχογράφημα και καταγγελία. Συγκαλυμμένη εξομολόγηση. Βιωματική κατάθεση κάτω από το προσωπείο του «κοινωνικού» αφηγήματος. Εδώ, η έκφραση του Παπαδιαμάντη στη σημαντικότερη στιγμή της. Με συγκρατημένη την ατμοσφαιρική διάθεση και την υποβολή, εστιάζει στην ουσία, ειρωνικά, σαρκαστικά, απεγνωσμένα, σκληρά, βαθιά ανθρώπινα. Η «θεατρικότητά» του (γλώσσα-ομιλία, γλώσσα-δράση) ενσαρκώνει τον πιο αινιγματικό μα κι εμβληματικό ψυχικό χαρακτήρα των ελληνικών γραμμάτων: την Φραγκογιαννού, πρόσωπο διόλου γραφικό, ανοιχτό σε πολλές, ακόμα και ακραίες, σκηνικές και μη, αναγνώσεις. Πρόσωπο που κινείται ανάμεσα στα γυναικεία αρχέτυπα των φονικών γυναικών της αρχαίας τραγωδίας αλλά και τις αβυσσαλέες «αγιογραφίες της πτώσης» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι.

Μια σκηνική μεταφορά αυτού του λόγου, σήμερα, απαιτεί απογύμνωση από την περιττή γραφικότητα και ανάδειξη της ωμής ουσίας που μιλά για την περιθωριοποίηση της αληθινής επιθυμίας του ατόμου στο όνομα κάποιας νόρμας, κάποιου κοινωνικού στερεότυπου, κάτι που οδηγεί σε απωθήσεις οι οποίες στην έκρηξή τους μεταβάλλονται σε αντικοινωνικές, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, αποτρόπαιες όσο και σπαρακτικές. Η διεκδίκηση της ελευθερίας, άκαιρα εκδηλωμένη, εξωτερικεύεται πια μέσα από την αυτοκαταστροφική ανελευθερία του εγκλήματος. Η αγανάκτηση γίνεται θηλιά και πνιγμός. Ωστόσο, η Φόνισσα διατηρεί πάντα το δικαίωμα να είναι ένα σύμβολο γυναικείας, έστω αρνητικής χειραφέτησης, αντίστοιχο με τη Μήδεια, παρ’ όλες τις διαφορές τους.

Τζαζ και ανεργία στην Ιαπωνία

• «ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ»

Ο σκηνοθέτης Τόσικι Οκάντα και η ομάδα "Chelfitsch" ανεβάζουν στη σκηνή τα άγχη, τους φόβους και τη μοναξιά μιας κοινωνίας που καταρρέει

Θέατρο και χορό παντρεύει το επίκαιρο έργο «Hot Pepper, Air Conditioner, and the Farewell Speech», που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη

Η ανεργία, η αποξένωση, οι σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης συνυπάρχουν σε μια παράσταση, όπου θέατρο και χορός παντρεύονται. Η πρόταση ανήκει στον ανερχόμενο σκηνοθέτη από την Ιαπωνία Τόσικι Οκάντα, ο οποίος βρίσκεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο σκηνοθέτης και η ομάδα "Chelfitsch" μας ταξιδεύουν στην Ιαπωνία του σήμερα, με το επίκαιρο έργο "Hot Pepper, Air Conditioner, and the Farewell Speech", που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη στη Μικρή Σκηνή της "Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών" (παραστάσεις 11, 12, 13/11).

Δίνοντας έμφαση στις εργασιακές συνθήκες της σύγχρονης Ιαπωνίας και στην κενότητα της καθημερινής επικοινωνίας, ο Τόσικι Οκάντα σκιαγραφεί με κοφτερό και ταυτόχρονα ποιητικό λόγο τις αυξανόμενες πιέσεις που ασκούνται στην παγκόσμια αγορά εργασίας, ιδιαίτερα στη νεότερη γενιά που έρχεται αντιμέτωπη με την απειλή της ανεργίας και την αβεβαιότητα της εποχικής εργασίας.