Απονομή θεατρικών βραβείων 2008 -2010 στο θέατρο «Αλίκη»

Με παρουσιαστή τον Γιάννη Μπέζο απονεμήθηκαν χθες βράδυ στο θέατρο «Αλίκη» τα «Θεατρικά Έπαθλα» του «Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο» για τις επιδόσεις καλλιτεχνών στο χώρο του θεάτρου κατά τη διετία που πέρασε (2008-2010).

Στην τελετή απονομής έδωσαν το παρόν γνωστοί άνθρωποι του θεάτρου, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και εκπρόσωποι της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου, ενώ τα έπαθλα απένειμαν προσωπικότητες του πολιτικού και καλλιτεχνικού χώρου.

Με το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» τιμήθηκε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης παρέλαβε το αντίστοιχο αντρικό βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης».

Στις υπόλοιπες κατηγορίες βραβεύτηκαν ο εικαστικός Άγγελος Παπαδημητρίου («Τα Παναθήναια»), ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος («Φώτος Πολίτης»), η σκηνογράφος Λαλούλα Χρυσικοπούλου («Πάνος Αραβαντινός»), ο συνθέτης Θοδωρής Οικονόμου («Δημήτρης Μητρόπουλος») και ο χορογράφος Χάρης Μανταφούνης ( «Κούλα Πράτσικα»).

Το έπαθλο «Γεώργιος Χορτάτσης» μοιράστηκε ο συγγραφέας Γιάννης Μαυριτσάκης με τους Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, ενώ το «Κώστας Βάρναλης» πήρε η μεταφράστρια Τζένη Μαστοράκη.

Ο Γιάννης Μαυριτσάκης αφιέρωσε το βραβείο στον αείμνηστο πλέον Ιάκωβο Καμπανέλλη.

Έκτακτη τιμητική διάκριση απονεμήθηκε στον καλό ηθοποιό Χρήστο Τσάγκα που έφυγε ξαφνικά πριν λίγες ημέρες από τη ζωή.

Παράλληλα απονεμήθηκαν τιμητικά βραβεία σε ηθοποιούς και καλλιτέχνες για τη συνολική τους προσφορά στον χώρο του θεάτρου. Ειδικότερα το Επαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» στην Τάνια Σαββοπούλου, το «Κυβέλη» στη Μάρω Κοντού, το «Αιμίλιος Βεάκης» στον Γιάννη Βόγλη, «Τα Παναθήναια» στον Στάθη Ψάλτη, το «Φώτος Πολίτης» στον Εύη Γαβριηλίδη, το «Πάνος Αραβαντινός» στον Νίκο Στεφάνου, το «Δημήτρης Μητρόπουλος» στον Σταύρο Ξαρχάκο, το «Κούλα Πράτσικα» στη Ρένα Καμπαλάδου, το «Γεώργιος Χορτάτσης» στον Κώστα Μουρσελά, το «Κώστας Βάρναλης» στον Τάσο Ρούσσο και το «Μένανδρος» στον Γιάννη Κόκκο.

Η ηθοποιός Μάρω Κοντού αφιέρωσε το «Έπαθλο Κυβέλη» στους εργαζόμενους του Θεατρικού Μουσείου.

Tην Κριτική Επιτροπή αποτελούν η Nέλλη Αγγελίδου (Πρόεδρος της Επιτροπής), Κώστας Γεωργουσόπουλος (Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου-Θεατρικού Μουσείου), Αντιγόνη Κάραλη, Γιώργος Μονεμβασίτης, Χαρά Μπακονικόλα, Λέανδρος Πολενάκης, και Έλλη Σολωμονίδου-Μπαλάνου.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Απονεμήθηκαν τα «Θεατρικά Έπαθλα» σε εξέχοντες καλλιτέχνες

Στο θέατρο «Αλίκη» απονεμήθηκαν χθες το βράδυ τα «Θεατρικά Έπαθλα» του «Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο», στους καλλιτέχνες που διακρίθηκαν κατά τη διετία που πέρασε (2008-2010). Τα έπαθλα απένειμαν προσωπικότητες του πολιτικού και καλλιτεχνικού χώρου, ενώ παρουσιαστής ήταν ο Γιάννης Μπέζος.

Η Κ. Καραμπέτη και ο Κ. Μαρκουλάκης στον "Οιδίποδα Τύραννο", σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου

Στην τελετή απονομής παρευρέθησαν γνωστοί άνθρωποι του θεάτρου, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και εκπρόσωποι της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου.

Με το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» τιμήθηκε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης παρέλαβε το αντίστοιχο αντρικό βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης».

Στις υπόλοιπες κατηγορίες βραβεύτηκαν ο εικαστικός Άγγελος Παπαδημητρίου («Τα Παναθήναια»), ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος («Φώτος Πολίτης»), η σκηνογράφος Λαλούλα Χρυσικοπούλου («Πάνος Αραβαντινός»), ο συνθέτης Θοδωρής Οικονόμου («Δημήτρης Μητρόπουλος») και ο χορογράφος Χάρης Μανταφούνης ( «Κούλα Πράτσικα»).

Το έπαθλο «Γεώργιος Χορτάτσης» μοιράστηκε ο συγγραφέας Γιάννης Μαυριτσάκης με τους Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, ενώ το «Κώστας Βάρναλης» πήρε η μεταφράστρια Τζένη Μαστοράκη. Ο Γιάννης Μαυριτσάκης αφιέρωσε το βραβείο στον αείμνηστο Ιάκωβο Καμπανέλλη.

Έκτακτη τιμητική διάκριση απονεμήθηκε στον καλό ηθοποιό Χρήστο Τσάγκα που έφυγε ξαφνικά πριν λίγες ημέρες από τη ζωή.

Παράλληλα απονεμήθηκαν τιμητικά βραβεία σε ηθοποιούς και καλλιτέχνες για τη συνολική τους προσφορά στον χώρο του θεάτρου. Ειδικότερα το Επαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» στην Τάνια Σαββοπούλου, το «Κυβέλη» στη Μάρω Κοντού, το «Αιμίλιος Βεάκης» στον Γιάννη Βόγλη, «Τα Παναθήναια» στον Στάθη Ψάλτη, το «Φώτος Πολίτης» στον Εύη Γαβριηλίδη, το «Πάνος Αραβαντινός» στον Νίκο Στεφάνου, το «Δημήτρης Μητρόπουλος» στον Σταύρο Ξαρχάκο, το «Κούλα Πράτσικα» στη Ρένα Καμπαλάδου, το «Γεώργιος Χορτάτσης» στον Κώστα Μουρσελά, το «Κώστας Βάρναλης» στον Τάσο Ρούσσο και το «Μένανδρος» στον Γιάννη Κόκκο.

Η ηθοποιός Μάρω Κοντού αφιέρωσε το «Έπαθλο Κυβέλη» στους εργαζόμενους του Θεατρικού Μουσείου.

Tην κριτική επιτροπή αποτελούν η Nέλλη Αγγελίδου (Πρόεδρος της Επιτροπής), Κώστας Γεωργουσόπουλος (Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου-Θεατρικού Μουσείου), Αντιγόνη Κάραλη, Γιώργος Μονεμβασίτης, Χαρά Μπακονικόλα, Λέανδρος Πολενάκης, και Έλλη Σολωμονίδου-Μπαλάνου.

• enet.gr, 17:01 Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Ερωτας, ποίηση, θάνατος

•  «ΣΥΛΒΙΑ ΚΑΙ ΤΕΝΤ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΟΛΒΙΟ»

• Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Δεν έγινε μόνο η ποίησή τους best seller. Αλλά και η θυελλώδης σχέση τους. Η μυθολογία γύρω από τον ατυχή δεσμό του Τεντ Χιουζ (1930-1998) και της Σίλβια Πλαθ (1932-1963), αντί να ξεφτίζει, με το χρόνο γιγαντώνεται. Ενα χτύπημα στο youtube αποκαλύπτει ότι αποτελούν ακόμη και πηγή έμπνευσης για ερασιτεχνικά βιντεάκια.

Μαρία Ζορμπά στο ρόλο της Σίλβια Πλαθ

Η Ασπα Τομπούλη, η οποία συνέθεσε και σκηνοθετεί τη διαδραστική performance «Σύλβια και Τεντ» στο θέατρο «Ολβιο», με Πλαθ τη Μαρία Ζορμπά, γνωρίζει πόσο δημοφιλείς είναι ακόμα και μετά θάνατον οι ποιητές, το έργο και η σχέση τους. Δεν ήταν το στοιχείο που την ενθάρρυνε. Παρ' όλο που κι αυτή, όπως οι φαν των ποιητών στο Διαδίκτυο, «παίζει» στο «Ολβιο» διαρκώς με τα βίντεο, στηριγμένη στα 88 αυτοβιογραφικά ποιήματα που ο Χιουζ συνέθεσε λίγο πριν από το θάνατό του το 1998.
Πριν από χρόνια είχε ανεβάσει μια παράσταση με τις επιστολές της Πλαθ προς τη μητέρα της, στον εξώστη του «Εμπρός». «Είχα κάνει έρευνα, αλλά αισθανόμουν πως δεν ήταν ένα υλικό που θέλω να ξαναπιάσω», αποκαλύπτει. «Παρ' ότι ο έρωτας συνδέεται με τη δημιουργικότητα κι αυτή καθ' εαυτή η ιστορία του ζευγαριού είναι συγκλονιστική, σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να βρω έναν άξονα διαφορετικό». Ο καιρός περνούσε. Ωσπου συναντήθηκε στα «Αναλόγια» του Εθνικού Θεάτρου με τη Μαρία Ζορμπά. Η ηθοποιός την ενθάρρυνε να ασχοληθεί ξανά με την Πλαθ.

• 88 ποιήματα

Η Τομπούλη άρχισε να το ξανασκέφτεται όμως μόνο όταν διάβασε τις τελευταίες έρευνες για το ζευγάρι. «Μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον να έβλεπε κανείς τον εσωτερικό διάλογο ανάμεσα στα δύο πρόσωπα μέσα από την ποίηση και το θάνατο. Τα 88 ποιήματα του Χιουζ αναφέρονται σε συγκεκριμένα ποιήματα της Σίλβια, στα οποία είναι σαν να απαντά. Αυτός είναι κι ο άξονας της παράστασης», εξηγεί.

Η performance αφηγείται ένα στόρι όχι γραμμικά, αλλά συνειρμικά, γεγονός που βοηθά η αφηγηματική εμπλοκή των βίντεο. Δεν ήθελε η σκηνοθέτιδα να κάνει ένα ακόμη χρονικό της σχέσης ή μια σκηνική αυτοβιογραφία. «Με ενδιέφερε η δύναμη που βγάζουν αυτά τα πρόσωπα», υποστηρίζει. «Η αστείρευτη έμπνευση, η γοητεία. Νομίζω, μιλάμε για τη δύναμη μιας σχέσης που δεν ήταν μόνο ερωτική».

Η Σίλβια Πλαθ εμφανίζεται στην παράσταση μέσα από τη μνήμη ενός συγγραφέα (Νέστορας Κοψιδάς), που πραγματοποιεί έρευνα για το ζευγάρι. Η Σίλβια προκαλεί το συγγραφέα να μπει στο δικό της κόσμο μέσα από την ποίησή της. Μεταξύ άλλων, μέσα από το ποίημά της «ο αιτών». «Μέσα από το συγκεκριμένο ποιήμα τού δίνει τη δυνατότητα να μεταμορφωθεί στον Τεντ Χιουζ», αποκαλύπτει η Ζορμπά. Από εκεί και πέρα, ο θεατής παρακολουθεί με τρόπο συνειρμικό τη γνωριμία, την ένωση, τη σύγκρουση, το χωρισμό των δύο ποιητών. «Μια διαδρομή που περνά μέσα από ποιήματά τους, κείμενα που έχουνε γραφτεί για αυτούς, πράγματα που προκύψανε από την Ασπα και αυτοσχεδιαστικά», προσθέτει η ηθοποιός.

«Η Σίλβια είναι ένα πρόσωπο που συγκρούεται με τα φαντάσματά της με έναν τρόπο αμείλικτο. Και αυτό δημιουργεί ενέργεια στον ηθοποιό. Δεν θέλουμε να αναπαραστήσουμε το πρόσωπο. Δηλαδή αποφεύγω να την ενσαρκώσω, γιατί αισθάνομαι βαρύ να παίξω τη Σίλβια Πλαθ. Προτιμώ να λέω ότι θα αναφερθώ στο πρόσωπο», διευκρινίζει η Μαρία Ζορμπά.

• Λεπτή ισορροπία

Η παράσταση δεν στέκεται στην αυτοκτονία της Πλαθ. «Αλλωστε και η ίδια η Πλαθ έλεγε ότι η αυτοκτονία είναι θέμα της ποίησής της και όχι εμμονή. Κι εμείς είμαστε μαγεμένοι από τα ποιήματα. Είναι μια ποίηση περισσότερο συγκλονιστική παρά συγκινητική», θεωρεί η ηθοποιός. «Γι' αυτόν το λόγο είναι δύσκολος ερμηνευτικά ο δρόμος που ακολουθούμε, μια λεπτή ισορροπία μεταξύ ενός ρεαλισμού και ενός χειρισμού του λόγου ενεργειακού, θα έλεγα».

Ειδικά με την Πλαθ «συμβαίνει κάτι πολύ ιδιαίτερο», πιστεύει η καλή ηθοποιός. «Μετά από τόσα χρόνια και σε μια διαφορετική ήπειρο και χώρα η ποίησή της αγγίζει και αφορά. Τη διαβάζει μια γυναίκα, εγώ, στην Αθήνα το 2011, και με αφορά. Το ποίημά της "Daddy" με έκανε να κλάψω. Εχει έναν τρομερό τρόπο να είναι αιχμηρή και λυρική και να κρύβει εκπλήξεις στις λέξεις. Αισθάνομαι ότι η ποίησή της είναι με έναν τρόπο γυναικεία και ανδρική».

Ετσι κι αλλιώς, θεωρεί την ποίηση «καταφύγιο παρηγοριάς». Μάλιστα, υπήρξαν ποιήματα που με έναν τρόπο την είχαν προκαλέσει «να τα μιλήσω, ακόμα και σαν άσκηση, στο σπίτι μου. Είναι η πρόκληση να γίνει ο στίχος ομιλών λόγος». Τον ίδιο στόχο έχει θέσει και στην παράσταση. «Δεν ξέρω όμως αν θα τα καταφέρω. Είναι δύσκολο», προσθέτει αφοπλιστική.

* Σκηνικά - κοστούμια: Κλερ Μπρέισγουελ. Σύμβουλος δραματουργίας: Αννα Τσίχλη. Συνθέσεις ήχων: Δημήτρης Ιατρόπουλος. Φωτισμοί: Ηλίας Κωνσταντακόπουλος. Λήψεις-video: Γιώργος Παντελεάκης. Επιμέλεια κίνησης: Αντιγόνη Γύρα. *

Ανω-κάτω το ΚΘΒΕ - Δέσμευση χρημάτων, παραιτήσεις, στάσεις εργασίας

• ΕΠΕΙΔΗ Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ «ΛΕΙΠΕΙ» 

Δέσμευση χρημάτων του ΚΘΒΕ, περίπου 58 χιλιάδες ευρώ, έκανε μερίδα των εργαζομένων οι οποίοι με δικαστική απόφαση έχουν λαμβάνειν αποζημίωση από τον Ιούλιο και ακόμη δεν έχουν εξοφληθεί. Με τα χρήματα, που δεσμεύτηκαν, θα πληρώνονταν έναντι, από 200 ευρώ για το τελευταίο 15ήμερο, όλοι οι εργαζόμενοι του θεάτρου, καθώς η επιχορήγηση καθυστέρησε για ακόμη μία φορά. Δεν έχει υπογράψει τη δόση ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Γιώργος Νικητιάδης, «επειδή λείπει». Οι εξελίξεις οδήγησαν μέλη του προεδρείου των εργαζομένων σε παραίτηση, ενώ οι ηθοποιοί δηλώνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε 2ωρες στάσεις εργασίας από την Παρασκευή, αν δεν έρθει η επιχορήγηση για να πληρωθούν.

Στη δέσμευση των χρημάτων του ΚΘΒΕ προχώρησαν 29 εργαζόμενοι, που πέρσι διεκδίκησαν δικαστικά το πενθήμερό τους και δικαιώθηκαν. Επρόκειτο να λάβουν αναδρομικά από 4.000 ευρώ ο καθένας ως αποζημίωση για 1 μέρα εργασίας την εβδομάδα επί 7 χρόνια, όπως λένε. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2010 έλαβαν από 2.000 ευρώ και υπόσχεση για εξόφληση τον Φεβρουάριο. Αυτό δεν έγινε και προχώρησαν στη δέσμευση των χρημάτων του ΚΘΒΕ. Το έκαναν, όπως υποστηρίζουν, γιατί είναι κοντά η νεκρή περίοδος, μετά τον Μάιο, οπότε λήγουν οι παραστάσεις, δεν θα υπάρχουν έσοδα και δεν υπάρχει καμία σιγουριά ότι θα πάρουν τα οφειλόμενα. Αλλά, υποστηρίζουν, ούτε η επιχορήγηση φτάνει για τη μισθοδοσία και συμπληρώνεται από τα έσοδα των εισιτηρίων.

Λάδι στη φωτιά φαίνεται ότι έριξε ανακοίνωση του καλλιτεχνικού διευθυντή, Σωτήρη Χατζάκη, στην οποία ανέφερε ότι δεν μπορούν να πληρωθούν τα έναντι του 15ημέρου, καθώς έγινε δέσμευση των χρημάτων. «Τα χρήματα θα κάλυπταν το 30% της αμοιβής του 15ημέρου», τονίζει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του, η δόση της επιχορήγησης επρόκειτο να υπογραφεί χθες και ώς το τέλος της εβδομάδας το θέμα καταβολής του 15ημέρου θα έχει λήξει.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα ο Σ. Χατζάκης σχεδιάζει τη μεταφορά της επιτυχημένης «Λωξάντρας» του ΚΘΒΕ στην Αθήνα, μετά το Πάσχα, παρά τα προβλήματα που θέτει η ένταξη του ΚΘΒΕ στις ΔΕΚΟ. Οι αμοιβές για Κυριακές, υπερωρίες και εκτός έδρας μειώνονται, καθώς τα έξοδα αυτά δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 10% των συνολικών εσόδων του οργανισμού. Αυτό θέτει σε κίνδυνο και την καλοκαιρινή περιοδεία, που θα πρέπει να συρρικνωθεί. Ο ίδιος δηλώνει αισιόδοξος ότι ΚΘΒΕ και Εθνικό θα εξαιρεθούν από τα ρύθμιση, παρά το ότι απαιτείται πολύπλοκη διαδικασία και όχι απλά μία απόφαση.

Σύμφωνα με τον Σ. Χατζάκη, τα έσοδα του ΚΘΒΕ ανέρχονται φέτος σε 1,3 εκατ. ευρώ , αυξημένα κατά 34% από πέρσι, και η σεζόν θα κλείσει με έσοδα 1,5 εκατ. ευρώ, ενώ το χρέος είναι στα 2 εκατ. από 3,4 εκατ. όταν ανέλαβε. Από 1/9/2010 μέχρι τώρα, πρόσθεσε, τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ παρακολούθησαν 130.000 θεατές.

• ΣΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 5 Απριλίου 2011

ΠΑΝΟΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ: Ιπτάμενος και βέβαια όχι τζέντλεμαν

• Ελευθεροτυπία, Τρίτη 5 Απριλίου 2011 Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Funky δεν είναι μόνον ο ήχος που επικρατεί στον καινούργιο «Ιπτάμενο Δίσκο» του Πάνου Μουζουράκη. Funky είναι και ο ίδιος ή τουλάχιστον η δημόσια εικόνα αυτού του αμετανόητου «μοϊκανού», που έχει την ικανότητα να εκλύει απίστευτη σκηνική ενέργεια και να κάνει κάθε τραγούδι κανονικό μονόπρακτο.

Απ' αυτή την άποψη η υποκριτική τον ανακάλυψε προτού την ανακαλύψει ο ίδιος, έχοντας κάνει ένα πρώτο, νεανικό κύκλο στις μπάντες της Θεσσαλονίκης κι αργότερα στην Αθήνα, όπου το 2005 βρέθηκε μέλος της ταλαντούχας νεανικής ομάδας που πλαισίωνε τον Σαββόπουλο, όταν αναβίωσε τους «Αχαρνής». Επειτα από μερικές χρονιές με two men show, όταν μαζί με τον Γιώργο Μυλωνά πρότειναν ένα απολαυστικό μουσικοσατιρικό πρόγραμμα, τον εντόπισε και η τηλεόραση. Αλλά είτε ήρωας στις σειρές Singles και «4», είτε τραγουδιστής στη μουσική σκηνή του «Σταυρού του Νότου»,όπου εμφανίζεται αυτό τον καιρό τις Δευτέρες, κατορθώνει να είναι μία περσόνα με πολύ προσωπικό ύφος, χαλαρή διάθεση και χιούμορ.

Γεννημένος στην Ελβετία, γιος ενός Κρητικού και μιας Θεσσαλονικιάς, είχε ήδη έναν δίσκο στο ενεργητικό του, το «Μάντεψε Ποιος» (2006), πριν από τον «Ιπτάμενο Δίσκο» (ΕΜΙ) που περιλαμβάνει 11 τραγούδια, τα οποία συνυπογράφει με τους Κ. Μαδεμλή, Ν. Αδέσποτο, Ζ. Αρβανιτίδη, Σ. Κάτσαρη, Εβ. Σκουρλέτη, Β. Οικονόμου, Π. Σουρούνη, Γ. Φειδά. Ξεχωριστή περίπτωση, η διασκευή «Φίλα με ακόμα» (Baciami ancora), που έκαναν και τραγουδούν μαζί με τον Κωστή Μαραβέγια.

Πώς πάει η φετινή σεζόν;

«Νιώθω ενοχές. Γιατί τώρα που τα πράγματα πάνε για όλους σκατά, για μένα πάνε καλά -και δεν νομίζω ότι ήμουν στην άλλη πλευρά που τόσο καιρό απολάμβανε διάφορα και τώρα αισθάνεται ότι φταίει. Ποτέ δεν έπαιρνα πολλά. Οπότε τώρα που κόψαν κι άλλα, και σε κάποιους φαίνονται λίγα, εμένα μου φαίνονται αρκετά. Απ' την άλλη, μπορείς να πεις ότι σε μία περίοδο κρίσης ανθούν οι τέχνες και δικαιολογείς κάπως την ύπαρξή σου».

Το ένα πόδι στο τραγούδι, το άλλο στην υποκριτική. Πού αισθάνεστε πιο οικεία;

«Στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, να μου μαγειρεύει η μάνα μου».

Και στο τραγούδι και στην υποκριτική έχετε μια περσόνα. Είναι ρόλος ή ο εαυτός σας;

«Νομίζω ότι και τον εαυτό μου έχω προσπαθήσει να τον πλάσω. Πέρασα χρόνια ταλαιπωρίας και αγωνίας μέχρι να φτάσω σ' αυτό το αποτέλεσμα που είναι κατά κάποιον τρόπο αποδεκτό από τους άλλους. Και δεν ξέρω αν αυτό που βλέπω στον καθρέφτη είναι ο εαυτός μου. Εχω όλες τις καλλιτεχνικές ανασφάλειες, αλλά ΟΚ, είμαι η ίδια περσόνα στο τραγούδι και στην υποκριτική. Φαντάζομαι ότι φανερώνω έναν αρκετά χαρούμενο άνθρωπο. Είναι το πρόσωπο που θέλω να δείξω στον κόσμο. Δεν έχω ανάγκη να γκρινιάζω και να ζω τη μιζέρια μου μαζί με όλων των υπολοίπων. Αμα προσπαθείς να μεταδώσεις λίγη χαρά, αυτή μπορεί να ακολουθήσει κι ας μην είσαι κι εσύ απόλυτα χαρούμενος σ' όλη τη ζωή σου. Φτάνει να κοιτάς μερικές φορες στον καθρέφτη και να λες "χαμογέλα ρε μαλάκα"».

«Η σάτιρα είναι εκ των πραγμάτων αγενές σπορ», έχετε πει. Παρ' όλα αυτά σατιρίζοντας την ελληνική σημαία σ' ένα βιντεάκι, κοντέψατε να φάτε πέρυσι ξύλο από ακροδεξιούς.

«Δεν μου στοίχισε αυτό. Μου στοίχισε ότι έγινε θέμα το διαφημιστικό σποτάκι μιας ιστοσελίδας, το οποίο δεν ήταν και το σπουδαιότερο πράγμα που έχω κάνει. Μου στοίχισε ότι άνθρωποι, που μου έστελναν μηνύματα ότι "γαμάει" το βίντεο, την επόμενη ημέρα βγήκαν και δήλωσαν διπλωματικά ότι "στο Ιντερνετ καθένας λέει ό,τι θέλει". Με απογοήτευσε το γεγονός ότι άνθρωποι, που με παρακάλεσαν να κάνω κάτι για να τους στηρίξω, δεν σεβάστηκαν το μόνο όρο μου: να μη χρησιμοποίησουν αυτή την ιστορία για διαφημιστικούς λόγους. Κι επίσης κατάλαβα ότι το σύστημα είναι σάπιο κι άνθρωποι που είναι δήθεν υπερασπιστές του δικαιώματος να σκεφτόμαστε διαφορετικά, είναι στην πραγματικότητα μούφες, μπαρούφες και τα λόγια τους έχουν τόσο ανάγκη το ψέμα όσο η κλανιά το μεθάνιο».

«Φεστιβάλ Αντίστασης» στην Κερατέα

[enet.gr, 15:38 Τρίτη 5 Απριλίου 2011] Μουσική, θέατρο, εικαστικές εκθέσεις και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα φιλοδοξούν να πάρουν τη θέση των συνεχόμενων συγκρούσεων μεταξύ κατοίκων και δυνάμεων της αστυνομίας στην Κερατέα, στις 8, 9 και 10 Απριλίου.

 Οι κάτοικοι διοργανώνουν το "Φεστιβάλ αντίστασης" ("Art Resistance Festival"), διαμαρτυρόμενοι και με αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 8, 9 και 10 Απριλίου και θα συμμετέχουν σ' αυτό πολλοί καλλιτέχνες. Το πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει 60 μουσικά σχήματα, 150 εικαστικούς καλλιτέχνες με πάνω από 500 έργα, 10 θεατρικές παραστάσεις, 15 workshops (εργαστήρια), κατασκευές έργων, εγκαταστάσεις και εικαστικές παρεμβάσεις επί τόπου, προβολές video art και ντοκιμαντέρ. Επίσης προγραμματίζονται ζωντανές συνδέσεις με περιοχές που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με αυτό της Κερατέας. 

Μεταξύ άλλων, θα εμφανιστούν οι Γιάννης Αγγελάκας, Δημήτρης Πουλικάκος, Σπυριδούλα, Magic de Spell, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Μαρία Παπαγεωργίου, Λεωνίδας Μαριδάκης, Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Ιωάννου, Πάνος Μουζουράκης, Λεωνίδας Μπαλάφας, Νίκος Ζιώγαλας, Μίλτος Πασχαλίδης, Βόμβοι, Ελελεύ, Ζακ Στεφάνου, Καίτη Κουλλιά, Παύλος Παυλίδης, Θάνος Ανεστόπουλος, Αλέξης Καλοφωληάς, Ηρακλής Τριανταφυλλίδης & Λερναία Ύδρα, Τζιριτζάντζουλες, Αέρα Πατέρα, Νικήτας Κληντ, Locomondo, Lost Bodies, Active Member, Deus X Machina, αλλά και οι Electric Litany, που φτάνουν από την Αγγλία ειδικά γι' αυτό το σκοπό.

►Για το αναλυτικό πρόγραμμα του "Φεστιβάλ Αντίστασης" της Κερατέας, πατήστε εδώ.

Σε Κ.Καραμπέτη και Κ.Μαρκουλάκη τα θεατρικά βραβεία για τη διετία 2008-2010

• Απονομή με παρουσιαστή τον Γ.Μπέζο

Η Κ.Καραμπέτη και ο Κ.Μαρκουλάκης σε σκηνή από την θεατρική παράσταση του «Οιδίποδας Τύραννος»  

---

Με παρουσιαστή τον ηθοποιό Γιάννη Μπέζο απονεμήθηκαν το βράδυ της Δευτέρας στο θέατρο «Αλίκη» τα «Θεατρικά Έπαθλα» του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο για τις επιδόσεις καλλιτεχνών στο χώρο του θεάτρου κατά τη διετία που πέρασε (2008-2010). Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη τιμήθηκε με το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη», ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης παρέλαβε το αντίστοιχο ανδρικό βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης».

Στην τελετή απονομής έδωσαν το παρόν γνωστοί άνθρωποι του θεάτρου, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και εκπρόσωποι της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου, ενώ τα έπαθλα απένειμαν προσωπικότητες του πολιτικού και καλλιτεχνικού χώρου.

Στις υπόλοιπες κατηγορίες βραβεύτηκαν ο εικαστικός Άγγελος Παπαδημητρίου («Τα Παναθήναια»), ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος («Φώτος Πολίτης»), η σκηνογράφος Λαλούλα Χρυσικοπούλου («Πάνος Αραβαντινός»), ο συνθέτης Θοδωρής Οικονόμου («Δημήτρης Μητρόπουλος») και ο χορογράφος Χάρης Μανταφούνης («Κούλα Πράτσικα»).

Το έπαθλο «Γεώργιος Χορτάτσης» μοιράστηκε ο συγγραφέας Γιάννης Μαυριτσάκης με τους Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, ενώ το «Κώστας Βάρναλης» πήρε η μεταφράστρια Τζένη Μαστοράκη.

Ο Γιάννης Μαυριτσάκης αφιέρωσε το βραβείο στον Ιάκωβο Καμπανέλλη που «έφυγε» πριν από μερικές ημέρες.

Έκτακτη τιμητική διάκριση απονεμήθηκε στον ηθοποιό Χρήστο Τσάγκα που απεβίωσε και αυτός ξαφνικά.

Παράλληλα, απονεμήθηκαν τιμητικά βραβεία σε ηθοποιούς και καλλιτέχνες για τη συνολική τους προσφορά στον χώρο του θεάτρου.

Ειδικότερα, το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» στην Τάνια Σαββοπούλου, το «Κυβέλη» στη Μάρω Κοντού, το «Αιμίλιος Βεάκης» στον Γιάννη Βόγλη, «Τα Παναθήναια» στον Στάθη Ψάλτη, το «Φώτος Πολίτης» στον Εύη Γαβριηλίδη, το «Πάνος Αραβαντινός» στον Νίκο Στεφάνου, το «Δημήτρης Μητρόπουλος» στον Σταύρο Ξαρχάκο, το «Κούλα Πράτσικα» στη Ρένα Καμπαλάδου, το «Γεώργιος Χορτάτσης» στον Κώστα Μουρσελά, το «Κώστας Βάρναλης» στον Τάσο Ρούσσο και το «Μένανδρος» στον Γιάννη Κόκκο.

Η ηθοποιός Μάρω Κοντού αφιέρωσε το έπαθλο «Κυβέλη» στους εργαζόμενους του Θεατρικού Μουσείου.

Tην Κριτική Επιτροπή αποτελούν η Nέλλη Αγγελίδου (πρόεδρος της Επιτροπής), Κώστας Γεωργουσόπουλος (πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου-Θεατρικού Μουσείου), Αντιγόνη Κάραλη, Γιώργος Μονεμβασίτης, Χαρά Μπακονικόλα, Λέανδρος Πολενάκης, και Έλλη Σολωμονίδου-Μπαλάνου.

Ιωάννου Αποκάλυψις, στο θέατρο ΑΣΚΗΣΗ

Ηρώ Πογκόη  

• Τη Μεγάλη Εβδομάδα, σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη

ΤΟ ΒΗΜΑ:  04/04/2011, 16:40

Ο ιδρυτής της θεατρικής ομάδας ΑΣΚΗΣΗ, ερμηνεύει και σκηνοθετεί την παράσταση «Αποκάλυψις του Ιωάννου»

Το τελευταίο από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, το μοναδικό αυτό προφητικό και αποκαλυπτικό έργο που έγραψε στην Πάτμο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κείμενα όλων των εποχών είναι η νέα παραγωγή της θεατρικής ομάδας ΑΣΚΗΣΗ. Μια καινούρια παράσταση που ταιριάζει ιδιαίτερα με το πνεύμα των ημερών του Πάσχα καθώς παρουσιάζεται συνεχόμενα, τις πρώτες τέσσερις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας  και κάθε Τρίτη και Τετάρτη, μέχρι τις 11 Μαίου. Μια προσέγγιση του ιδρυτή της θεατρικής ομάδας, Περικλή Μουστάκη, την οποία μάλιστα θα παρακολουθήσει το κοινό στο πρωτότυπο, στην ελληνιστική κοινή.

«Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την ηφαιστειακή έκρηξη που έγινε στα βάθη της ψυχής κατά το ψυχορράγημα του αρχαίου κόσμου, και άπλωσε παντού την τέφρα των πολύσημων εικόνων της κα των συμβολικών λόγων της μέσα από τα κείμενα της ιουδαϊκής και της πρωτοχριστιανικής αποκαλυπτικής γραμματείας» γράφει η ομάδα ΑΣΚΗΣΗ αναφερόμενη στη νέα της παράσταση την οποία σκηνοθετεί Περικλής Μουστάκης ο οποίος επίσης και ερμηνεύει τον μοναδικό ρόλο. Στην ανακοίνωσή του, ο θίασος συνεχίζει για το έργο που παρουσιάζει πνεύμα των ημερών του Πάσχα (και παράλληλα με το έργο «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλο):

«Από όλα αυτά τα κείμενα η ιστορία διάλεξε την Αποκάλυψη του Ιωάννη (όποιος κι αν είναι ο Ιωάννης αυτός, ο Ευαγγελιστής ή κάποιος άλλος) ως την κιβωτό που θα μετέφερε αυτή την εμπειρία στους επόμενους από τη στιγμή που έγινε δεκτή στον κανόνα των θρησκευτικών μας βιβλίων, η φαντασία μας εποικίστηκε οριστικά από τις μορφές των σελίδων της, από τους αγγέλους της και από τα τέρατά της που ξαναζωντανεύουν εδώ και κει για να δώσουν εικόνα στις προσδοκίες και τους φόβους μας. Και όλες οι αποκαλυπτικές  λογοτεχνίες μας δεν παύουν να μιμούνται τη φωνή της, ξέροντας ότι το άκουσμα της είναι η σάλπιγγα που περιμένουν για να ξυπνήσουν μέσα στο υποσεινήδητό μας».

Τον Περικλή Μουστάκη στη σκηνή θα συνοδεύει με το πιάνο του ο Αλέξανδρος Κούρος ενώ τα σκηνικά - κοστούμια είναι το Αγγελου Αγγελή. Φωτισμοί, Σωτηρία Σιδέρη.

• ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ:

Η «Αποκάλυψις Ιωάννου» παρουσιάζεται στο θέατρο ΑΣΚΗΣΗ (Φραγκούδη 18-20,πίσω από το Παντειο Πανεπιστήμιο, τηλ 210-9236992), τη Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη, Μ. Πέμπτη καθώς και τις ημερομηνίες 26 και 27 Απριλίου, 3, 4, 10 και 11 Μαίου. Ωρα 9.00 μ.μ.

Η πηγαία δημιουργία του Τάσου Ζωγράφου

ΑΠΩΛΕΙΑ. Απεβίωσε χθες τα ξημερώματα σε ηλικία 85 ετών ο σημαντικός ζωγράφος και σκηνογράφος Τάσος Ζωγράφος, ο οποίος νοσηλευόταν εδώ και καιρό σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα του νομαρχιακού νοσοκομείου Καρδίτσας.

Ο Ζωγράφος, ο οποίος εργάστηκε ως σκηνογράφος σε πάνω από 200 ταινίες, 150 θεατρικά έργα και 70 τηλεοπτικές σειρές, ταυτίστηκε με το έργο του με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Ο κάτοχος πέντε βραβείων του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενός κρατικού και δύο τηλεοπτικών έγινε ευρέως γνωστός το 1955 για τη σκηνογραφική του δουλειά στο έργο του Νίκου Κούνδουρου «Ο Δράκος» με τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

Ο μαθητής του Γιάννη Τσαρούχη, του Σπύρου Βασιλείου και του Γιώργου Βακαλό γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1926. Στη Μακρόνησο σκηνογράφησε πολλά θεατρικά έργα των κρατουμένων και από το 1950 εργάστηκε ως ζωγράφος σκηνικών στο Ελεύθερο Θέατρο καθότι αποκλεισμένος λόγω φρονημάτων από το Εθνικό. Από το 1975 αρχίζει να ζωγραφίζει επηρεασμένος από τη λαϊκή τέχνη, συνδυάζοντας μορφές της λαϊκής ζωγραφικής, όπως γοργόνες, ήρωες του ’21, τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα με ένα πιο πρόσφατο παρελθόν αστικής αισθητικής: Φτερωτούς μπουζουκτσήδες, νεοκλασικά σπίτια, πορτοκαλιές και κυπαρίσσια.

Η σύνθεση των μορφών εντός ενός άχρονου ονειρικού τοπίου παραπέμπει συχνά εκτός από τη λαϊκή ναΐφ ζωγραφική, στον κινηματογράφο και στη σκηνογραφική του δουλειά. Εχει κατ’ επανάληψη παρουσιάσει έργα του σε ατομικές εκθέσεις στην γκαλερί «Ζυγός» (1979, 1981, 1985, 1990) καθώς και σε πλήθος ομαδικές.

Η πολιτική του κηδεία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 6 Απριλίου στις 2.30 μ. μ. στον Πολυχώρο «Σταύρο Κώτση» στην αίθουσα εργαστηρίων τέχνης του Δήμου Αγίας Παρασκευής, πρώην στρατόπεδο Σπυρούδη, στο τέρμα της οδού Θεμιστοκλέους.

Στην αυλή δεν γίνονται πια θαύματα

• Tης Mαριας Kατσουνακη, Η Καθημερινή, 02-04-11

«Το πιο τραγικό πράγμα που θυμάμαι από το στρατόπεδο είναι το ότι συνήθισα κάποια στιγμή να κάνω βόλτα στο προαύλιο δίπλα σε 2.000 πτώματα», είχε πει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης για το Μαουτχάουζεν. Και πρόσθετε: «Δεν ξέρω αν θα ήμουν αυτός που είμαι, αν δεν είχα αυτή την ανεκτίμητη εμπειρία στην κόλαση».

Ο Νίκος Κούνδουρος σε συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ χαρακτήρισε τον απελθόντα θεατρικό συγγραφέα «ήρωα», χωρίς όμως να του αποδίδει πράξεις υψίστης γενναιότητας ή αυτοθυσίας. Δύσκολα, επίσης, θα τον τοποθετούσαμε στα «ινδάλματα» και ακόμη δυσκολότερα θα του αναγνωρίζαμε, από πρόθεση ή συγκυρία, θέση πρωταγωνιστή σε γεγονότα.

Κι όμως, το σχόλιο του Νίκου Κούνδουρου δεν ακούστηκε παράταιρο ή υπερβολικό. Αμετροεπές, μετά θάνατον, εγκώμιο. Περιέβαλε τον Ιάκωβο Καμπανέλλη με οικειότητα, προβάλλοντας αυτό που υποστήριξε με τη ζωή του: το ανθρώπινο μέτρο, τη σεμνότητα, την αυτάρκεια του συγγραφέα που δεν απομακρύνεται από τη δική του αυλή των θαυμάτων.

Ζούσε συμπτωματικά, θα μπορούσε και να μη ζει. Να είχε κοπεί το νήμα στο Μαουτχάουζεν. Αυτήν την ανατροπή έκανε δημιουργία, από αυτήν εμπνεύστηκε, αποφεύγοντας τους εύκολους διαχωρισμούς (καλός - κακός, άσπρο - μαύρο), τους μονοδιάστατους χαρακτήρες, τα θετικά - αρνητικά μηνύματα, τις σχηματοποιήσεις και τις στρατεύσεις. Ας αναλογιστούμε, πρόχειρα, τον «Δράκο» και τη «Στέλλα». Παρά το γεγονός ότι έγραψε σε δεκαετίες (του ’50, του ’60 και του ’70) ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά σχισματικές και εξαιρετικά φορτισμένες, δεν έπεσε στην παγίδα των συμβάσεων. Τόσο απλά; Καθόλου. Και θύμωσε και σάρκασε και αντιστάθηκε. Ομως γνώρισε, γνώριζε, τούτο: ότι ο συγγραφέας πρέπει να προχωρήσει πέρα από το ρεπορτάζ. Να επιχειρήσει μια ερμηνεία της ζωής και της εποχής. Και το έκανε. Γι’ αυτό και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ηγείται του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου. Εκανε τομή όχι επιφανειακή αλλά εγκάρσια στην ελληνική κοινωνία.

Αφουγκράστηκε επιθυμίες, στρεβλώσεις, αδιέξοδα. Αν και δεν ολοκλήρωσε εγκύκλιες σπουδές, αναπλήρωσε το όποιο κενό με οξυδερκή παρατήρηση. Η παιδεία του βλέμματος δεν προϋποθέτει μόνο ειδικές δεξιότητες. Απαιτεί κόπο, επιλογές, ζυμώσεις σε ειδικά περιβάλλοντα (το Θέατρο Τέχνης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωσή του). Το αθηναϊκό τοπίο για τρεις, κρίσιμες, δεκαετίες ευτύχησε να έχει έναν σημαντικό καταγραφέα της πολυπλοκότητας, των λεπτομερειών του. Τα θεατρικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη είχαν κύρος. Υφαιναν σε χαμηλούς τόνους. Δεν διακήρυτταν, δεν κατασκεύαζαν. Τα διακατείχε αγωνία και λαχτάρα.

Η σημερινή εποχή δεν έχει βρει ακόμα τον θεατρικό συγγραφέα της. Οχι ότι δεν υπάρχουν ικανοί και ταλαντούχοι. Απλώς δεν έχουν ακόμη αποκολληθεί από την ιδιότητα του ρεπόρτερ. Δεν έχουν –προς το παρόν– τουλάχιστον μεταβολίσει την πληροφορία αυτής της απροσδόκητα συγκρουσιακής και ευμετάβλητης καθημερινότητας σε θεατρική πράξη σύνθετα ρεαλιστική, λογοτεχνικά απαιτητική. Ισως γι’ αυτό οι αποσκευές μας δεν έχουν ακόμα γεμίσει με νέα σκηνικά πρόσωπα (όπως εκείνα της «Αυλής των θαυμάτων» για παράδειγμα). Αλλά πώς; Αφού ό,τι παράγεται στους δρόμους, στα εσωτερικά των σπιτιών, υπερκαλύπτει όχι μόνο τη δράση αλλά και την ψευδαίσθηση της δράσης. Η τηλεόραση υποκατέστησε σε μεγάλο βαθμό την επινοητικότητα του θεατρικού συγγραφέα, γεμίζοντας τις ζωές μας με έναν κόσμο ψεύτικο, διάφανο και άχρωμο. Υποκατέστησε και την απευθείας σχέση με την πραγματικότητα. Παρακολουθούμε είδωλα, ομοιώματα, κακέκτυπα ακόμη και όταν όλα διαλαλούν ακραία ρεαλιστικές αποτυπώσεις.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης προστάτευσε την ελευθερία του. Τον βοήθησαν και οι καιροί. Σήμερα, η «εξαρτημένη» ανεξαρτησία δεν εξαιρεί τους συγγραφείς. Η φαντασία πώς να καλπάσει; Προσκρούει διαρκώς σε εμπόδια γιατί τα πιο εξωφρενικά συμβαίνουν και προλαβαίνουν το πρωθύστερο. Οι ήρωες αποκαθηλώνονται με μεγάλη ευκολία, όλα μοιάζουν δοκιμασμένα και αναλώσιμα.

Η καθημερινότητα, προς το παρόν, παίζεται χωρίς κείμενο. Το έργο ίσως γραφτεί μετά.

Τελευταία πράξη

Πλήθος κόσμου αποχαιρέτησε το Σάββατο το πρωί τον «πατριάρχη» του νεοελληνικού θεάτρου, Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον άνθρωπο που επί μισόν και πλέον αιώνα με την παρουσία του στο γίγνεσθαι του νεοελληνικού θεάτρου, αποτέλεσε παράδοση και πρωτοπορία.
Η κηδεία του έγινε στην Αγία Ζώνη της Κυψέλης, στη γειτονιά όπου έζησε, και τάφηκε στο Β' Νεκροταφείο. Μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία, ο Σπύρος Ευαγγελάτος αποχαιρέτησε «την πολυεπίπεδη προσωπικότητα, τον δημοκράτη, τον ποιητή, τον άνθρωπο». Ο Πλάτων Μαυρομούστακος τον «ευχαρίστησε» για όσα πρόσφερε, ενώ ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τον χαρακτήρισε «παλμογράφο - χαρτογράφο της πραγματικότητας». Ο δήμαρχος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων Μανώλης Μαργαρίτης μετέφερε τις «ευχαριστίες των Ναξιωτών προς τον εκλιπόντα» τόσο για το έργο του όσο και για τη μεγάλη αγάπη που είχε για τη γενέτειρά του Νάξο.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, που «έφυγε» στις 29/3, υπήρξε ο γεννήτορας του μεταπολεμικού νεοελληνικού θεάτρου, ενώ τα έργα του χαρακτηρίζονται από μία συνεχή και συνεπή προσπάθεια κοινωνικού προβληματισμού. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 5 Απρίλη 2011

ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Μεγάλη απώλεια για την τέχνη

Η πολιτική κηδεία του θα γίνει αύριο, στις 2 μ.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αγίας Παρασκευής (πρώην στρατόπεδο Σπυρούδη, επί της οδού Θεμιστοκλέους)

«Εφυγε» χτες τα χαράματα, σε ηλικία 85 ετών, ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους και σκηνογράφους, ο Τάσος Ζωγράφος, που νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νομαρχιακού Νοσοκομείου Καρδίτσας. 

Ο Τάσος Ζωγράφος δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Ηταν και στρατευμένος καλλιτέχνης. Από την ΕΠΟΝ και τη Μακρόνησο, από την απόλυσή του από το Εθνικό Θέατρο, λόγω «κοινωνικών φρονημάτων», μέχρι τις γοργόνες στον καμβά, το δημιουργικό «κουβάρι» αυτού του εκπληκτικού, γεμάτου νιότη - μέχρι και το τέλος του -, ευαισθησίες, καλοσύνη και γνήσια λαϊκότητα ανθρώπου έμοιαζε σα να ξανάρχιζε, συνεχώς, να ξετυλίγεται απ' την αρχή.

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1926. Την περίοδο της Κατοχής εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Πριν το τέλος της δεκαετίας του 1940 ξεκίνησε τη δημιουργική διαδρομή του στο χώρο της τέχνης, μέσα από τη γόνιμη μαθητεία του πλάι στον Γ. Τσαρούχη. Στα χρόνια της εξορίας του στη Μακρόνησο έκανε σκηνογραφίες για θεατρικά έργα που ανέβαζαν οι εξόριστοι.

Μετά την απελευθέρωσή του, το 1950, γύρισε στην Αθήνα και δούλεψε ως απλός ζωγράφος- εκτελεστής σκηνικών για διάφορους ιδιωτικούς θιάσους, καθώς το νομικό πλαίσιο του Εθνικού Θεάτρου τον απέκλειε λόγω των «κοινωνικών» του φρονημάτων. Το 1953 άρχισε να φιλοτεχνεί ο ίδιος σκηνικά για μικρούς θιάσους. Ως σκηνογράφος καθιερώθηκε το 1955 με τη δουλειά του στην ταινία του συγκρατουμένου του στη Μακρόνησο Ν. Κούνδουρου «Ο Δράκος».

Μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Τ. Ζωγράφου σχετίστηκε με την ονομαζόμενη «χρυσή» εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και με το σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, με το θέατρο και την τηλεόραση. Ο Τ. Ζωγράφος «ανάστησε», ως σκηνογράφος, το «άρωμα» ολόκληρων εποχών και για τη σκηνογραφική του δουλειά έχει αποσπάσει πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα κρατικό και δύο βραβεία της τηλεόρασης.

Ο σημαντικός ζωγράφος και σκηνογράφος είχε στο ενεργητικό του ένα πλούσιο έργο: 200 ταινίες, 150 θεατρικά έργα, περισσότερες από 70 τηλεοπτικές σειρές, 10 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και πολλές συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Θυμίζουμε μερικές από τις σκέψεις του που μοιράστηκε μαζί μας σε συνέντευξή του στον «Ρ» το 2000: «Εισέβαλε ακάθεκτα ένας πολιτισμός που δεν είναι πολιτισμός. Μια πολιτιστική ιστορία πλαστή, εμπορευματοποιημένη, η οποία βοηθάει την παγκοσμιοποίηση που είναι το αντίθετο του διεθνισμού. Η παγκοσμιοποίηση είναι ο "διεθνισμός" του καπιταλισμού». «Η τέχνη είναι πολιτική πριν απ' όλα (...) Ο πολιτισμός είναι καίριο ζήτημα και θα πρέπει να δοθεί πολύ βάρος από το προοδευτικό κίνημα».

«Γιατί η τέχνη πρέπει να είναι απλή; Γιατί απλά είναι όλα τα μεγάλα πράγματα. Το φαΐ μας, ο αγώνας της επιβίωσης, ο έρωτας, η αντίσταση στην καταπίεση». «Η τέχνη είναι στρατευμένη από την ίδια της την ουσία. Και είναι υποχρεωμένη να είναι. Αυτό λειτουργεί αυτόματα στους καλλιτέχνες. Και πρέπει μέσα από τις ικανότητες που έδωσε η φύση στον καλλιτέχνη, αυτός να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και τις ιδέες». «Μου λένε καμιά φορά τι κατάλαβα που πήγα εξορία. Και τους απαντάω πως και εσείς το καταλάβατε.

Κερδήθηκε το οχτάωρο, το πενθήμερο. Και μια και το έφερε η κουβέντα, αν κάτι κακό υπάρχει σήμερα, είναι που έλειψε η ΕΣΣΔ και χορεύουν τα ποντίκια». ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 5 Απρίλη 2011

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

7/2/2010

 -- Μεγάλος «μύθος» και ιδαλγός της ελληνικής Τέχνης

8/3/2009

 -- Τάσος Ζωγράφος

21/10/2005

 -- Φτωχότερη η ελληνική σκηνογραφία

1/1/2005

 -- «Απάνθισμα» 50χρονης δημιουργίας

14/5/2000

 -- Υπονομεύεται η «άνοιξη» του ελληνικού θεάτρου

Το τελευταίο αντίο στον "πατριάρχη"

 

Η Ελλάδα αποχαιρέτησε τον «πατριάρχη του θεάτρου». Η είδηση του θανάτου του Ιάκωβου Καμπανέλλη συγκλόνισε συθέμελα τον καλλιτεχνικό κόσμο. «Είναι σαν να έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου» δήλωσε συντετριμμένος ο Μίκης Θεοδωράκης. Σάββατο μεσημέρι, ανώνυμος κόσμος, πολιτικοί και καλλιτέχνες απεύθυναν το ύστατο χαίρε στο Β’ Νεκροταφείο Αθηνών στον ποιητή και κυρίως άνθρωπο. Τον «χαρτογράφο των παθών του λόγου», όπως χαρακτηριστικά τον αποκάλεσε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στον επικήδειό του!

Δημιούργησε σχολή και όχι στερεότυπα σχολής, επεσήμανε ο συγγραφέας και κριτικός θεάτρου, σκιαγραφώντας παράλληλα τη δράση και το έργο του. Μια διαδρομή που ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια. Βγαίνοντας στη βιοπάλη αφού οι δικοί του με εννιά παιδιά δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα. Παρά την τεράστια παρακαταθήκη του στον πολιτισμό, το μεγάλο του «τραύμα», όπως ο ίδιος το είχε χαρακτηρίσει, ήταν ότι δεν τελείωσε ποτέ το Γυμνάσιο. Το πρωί εργαζόταν και το βράδυ φοιτούσε σε νυχτερινή τεχνική σχολή με μόνη «τροφή» του λογοτεχνικά κείμενα!

Η νεκρώσιμος ακολουθία για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συγκίνηση στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη, που ήταν κατάμεστη από κόσμο, τόσο του θεατρικού όσο και του πολιτικού χώρου. Ανάμεσά τους ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Τηλέμαχος Χυτήρης, οι πρώην πρόεδροι της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης και Αννα Μπενάκη-Ψαρούδα, ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο πρώην υπουργός και ευρωβουλευτής Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, ο Μανώλης Γλέζος, η Φωτεινή Πιπιλή και πληθώρα φίλων και συγγενών του θεατρικού συγγραφέα και δημοσιογράφου.

Στεφάνια, μεταξύ άλλων, έστειλαν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η σύζυγός του Αντα, ο πρόόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος και ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος. Στην κηδεία παρευρέθηκαν επίσης ακαδημαϊκοί, προσωπικότητες του πνεύματος, καλλιτέχνες και σκηνοθέτες, όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο Παναγιώτης Τέτσης, η Κική Δημουλά, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος καθώς και πολλοί ηθοποιοί και τραγουδιστές, όπως ο Γιώργος Νταλάρας με τη σύζυγό του Αννα Νταλάρα, ο Κώστας Καζάκος, η Αννα Βαγενά, η Αννα Φόνσου, η Κοραλία Καράντη και η Αφροδίτη Γρηγοριάδου (φωτο), ο Δημήτρης Λιγνάδης κ.ά.

Επικήδειο εκφώνησε και ο δήμαρχος Νάξου -γενέτειρας του Ιάκωβου Καμπανέλλη- και μικρών Κυκλάδων Μανώλης Μαργαρίτης, ο οποίος μετέφερε τη θλίψη των Ναξιωτών. Γεννήθηκε εκεί το 1922 και σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών οι δικοί του μετακόμισαν στην Αθήνα, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης.

ΤΕΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ, Espresso, 4.4.2011

Πολιτιστική «φωλιά» για τα Χανιά και την Κρήτη, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κύτταρα του πολιτισμού στην Κρήτη και ο απολογισμός .της δεκαετίας του ΔΗΠΕΘΕΚ που συνδέεται με τη θητεία του σημερινού καλλιτεχνικού διευθυντή Μιχάλη Αεράκη όπως ο ίδιος την παρουσίασε, είναι η απόδειξη για αυτό.

Τριάντα δυο θεατρικά έργα, 137 συνεργάτες, 218 ηθοποιοί, 1.330 παραστάσεις, 375.000 θεατές, 266.871 ευρώ έσοδα, 618.620 ευρώ από χορηγίες. Τη δεκαετία αυτή δημιουργήθηκε η Πειραματική Σκηνή, που λειτουργεί για 8η συνεχή χρονιά και το παιδικό θεατρικό εργαστήρι, που λειτουργεί για 4η χρονιά στο οποίο συμμετέχουν 120 άτομα. Όσον αφορά τον προγραμματισμό του ΔΗΠΕΘΕΚ μέχρι και το τέλος της χειμερινής σαιζόν, αυτός περιλαμβάνει:

Παρουσίαση παραστάσεων του παιδικού θεατρικού εργαστηρίου από τις 29 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου. Παράλληλα, στο πρώτο δεκαήμερο του Ιούνη, το ΔΗΠΕΘΕΚ πρόκειται να διοργανώσει ένα διήμερο αφιέρωμα στην αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, η οποία είναι αυτή που εμπνεύστηκε τον θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ Παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων από την πειραματική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕΚ, την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου.

Όπως δήλωσε ο κ. Αεράκης,« θα κάνουμε ένα διήμερο αφιέρωμα με ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό που αυτή τη στιγμή είναι στην Αμερική και μετά θα πάει στη Γερμανία να έχουμε τη χαρά να το φέρουμε και εδώ στην Κρήτη.»

Για το καλοκαίρι του 2011 το ΔΗΠΕΘΕΚ, θα παρουσιάσει την κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Υπηρέτης δύο αφεντάδων.»

Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί στο Ηρώδειο στις 29 Ιουνίου, και έχει ενταχθεί στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2011, ενώ στον ίδιο χώρο θα δοθεί επιπλέον μία παράσταση στις 30 Ιουνίου.

Στα Χανιά, η πρεμιέρα του έργου θα γίνει στις 4 Ιουλίου και θα ακολουθήσουν δύο ακόμη παραστάσεις στις 5 και 6 Ιουλίου.

Στη συνέχεια, η παράσταση θα ταξιδέψει στην Κρήτη (Ρέθυμνο, Ηράκλειο) και σε δεύτερη φάση θα παρουσιαστεί και σε άλλους 10 Δήμους της Κρήτης, ενώ γίνονται ενέργειες να ενταχθεί στο επίσημο πρόγραμμα των πιο σημαντικών Φεστιβάλ (Ολύμπου, Φιλίππων, Θάσου, Ηλιδας, Πάτρας, Κασσάνδρας, Θέατρο Κήπου Θεσσαλονίκη). Οι συνολικές παραστάσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα και στην Κύπρο θα είναι περίπου 60. Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης αποτελεί μετεξέλιξη της Εταιρείας Θεάτρου Κρήτης (ΕΘΕΚ).

Το 1974, ο Αλέξης Μινωτής με μια ομάδα Κρητών κάνει πραγματικότητα το όραμα για την ίδρυση ενός θεατρικού οργανισμού στην Κρήτη. Έτσι δημιουργείται η Εταιρεία Θεάτρου Κρήτης με βασικό στόχο τότε, την αναβίωση του Κρητικού θεάτρου της αναγέννησης. Πρώτη παράσταση της ΕΘΕΚ ήταν η «Θυσία του Αβραάμ» του Β. Κορνάρου, με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή.

Στη συνέχεια το θέατρο ανεβάζει τα έργα: «Ερωτόκριτος», «Πανώρια» (ή ο Γύπαρης), «Ο Επόμενος», «Κούρος», «Ερωφίλη», «Φορτουνάτος». Παράλληλα πραγματοποιεί και πολλές άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως συναυλίες και στους τέσσερεις νομούς της Κρήτης με τον αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκη, ομιλίες σε ολόκληρη την Κρήτη με θέμα κυρίως το Θέατρο καθώς και θεατρικά σεμινάρια.

Το 1978 η Εταιρεία Θεάτρου Κρήτης μετεξελίχθη σε Ημικρατικό Θέατρο Κρήτης, το 1983 σε Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Χανίων Κρήτης, συνεχίζοντας ενεργά την παρουσία αξιόλογων παραστάσεων για να καταλήξει από το 1986 στη σημερινή του μορφή.

Σημαντικοί σταθμοί στη θεατρική δραστηριότητα του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κρήτης ήταν οι παραστάσεις Μαξίμ Γκόρκι «Μικροαστοί», 1985, Τσέχωφ «Ο Γλάρος» 1985-86, Μ.Μπήαν «Ένας Όμηρος» 1986, Μ.Κορρέ «Επικίνδυνο παιχνίδι» 1987, Αγνώστου (κρητική κωμωδία) «Στάθης» 1988, Ι.Α.Τρωϊλλου «Ροδολίνος» 1990, Β. Κορνάρου «Η θυσία του Αβραάμ» 1991, Αριστοφάνη «Σφήκες» 1992, Ι.Κονδυλάκη «Ο Πατούχας» 1993 κ.α., στις οποίες συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης από το 2000 υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του κ. Μιχάλη Αεράκη και τη στήριξη του διοικητικού συμβουλίου, ξεκίνησε μία νέα πορεία, παρουσιάζοντας αξιόλογες θεατρικές παραγωγές σε ολόκληρη την Κρήτη, στην υπόλοιπη Ελλάδα και στην Κύπρο, συμμετέχοντας σε μεγάλα Φεστιβάλ.

Σημαντικός σταθμός, οι παραστάσεις «Ερωτόκριτος» (2002), «Κατά φαντασίαν ασθενής» (2003), «Ερωφίλη» (2005), με τις οποίες συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών (ΗΡΩΔΕΙΟ), στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας και σε άλλα μεγάλα φεστιβάλ της χώρας, αποσπώντας κολακευτικά σχόλια, και κριτικές.

Το καλοκαίρι του 2007, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης με την ευκαιρία συμπλήρωσης 50 χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη και την ανακήρυξη του 2007 ως «Έτος Νίκου Καζαντζάκη», θεώρησε υποχρέωση να παρουσιάσει, σε μια επετειακή παράσταση τον «Καπετάν Μιχάλη», σε σκηνοθεσία Γιάννη Βόγλη. Η παράσταση εντάχθηκε σε μεγάλα φεστιβάλ της χώρας μας, παρουσιάστηκε στο ΗΡΩΔΕΙΟ, ενώ ταξίδεψε και στην Κύπρο.

Στις παράλληλες δραστηριότητες του Θεάτρου Κρήτης, εντάσσονται ένα πλήθος από εκδηλώσεις, που σκοπό έχουν να προβάλουν την πολιτιστική μας ταυτότητα και να βοηθήσουν τους συμπολίτες μας να απολαμβάνουν το πολιτιστικό αγαθό, χωρίς περιορισμούς.

• Έκθεση θεατρικής ενδυματολογίας στη μνήμη του Γιάννη Κύρου (2000.)
• Συμμετοχή στο πρόγραμμα Μελίνα, «Εκπαίδευση και Πολιτισμός» (2002.)
• Διαλέξεις σε Λύκεια για την αξία και τα νοήματα του σύγχρονου θεάτρου (2004.)
• Ίδρυση Πειραματικής Ερασιτεχνικής Σκηνής (2004.)
• Παρουσίαση Πνευματικών Δημιουργών του τόπου (2004.)
• Παρουσίαση θεατρικών θρησκευτικών δρωμένων σε συνεργασία με την πειραματική ερασιτεχνική σκηνή, στους ιερούς χώρους της εκκλησίας (2004.)
• Τιμητική εκδήλωση - αφιέρωμα στο Μάνο Κατράκη, (2006.)
• Τιμητική εκδήλωση - αφιέρωμα στον Αλέξη Μινωτή και στον Λυκούργο Καλλέργη (2007.)
• Ίδρυση Παιδικού Θεατρικού Εργαστηρίου (2007.)
• Τριήμερο αφιέρωμα μνήμης στο Γιάννη Ριτσο, (2009.)
• Τιμητική εκδήλωση - αφιέρωμα στο Νικο Κούνδουρο, (2010.)
• Ημερίδα με θέμα:"Πολιτισμός και Πολιτική στα σκαλοπάτια του 21ου αιώνα» (2010)

Το 2003 ξεκίνησε μία διακρατική συμφωνία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μετάφρασης της Εθνικής Σκηνής της Ορλεάνης και του Υπουργείου Πολιτισμού με φορέα υλοποίησης το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και με αντικείμενο τη μετάφραση του «Ερωτόκριτου» στα Γαλλικά Η όλη διαδικασία ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 με την έκδοση του κειμένου του «Ερωτόκριτου» στα Γαλλικά.

Τον Ιούνιο του 2011 ελέω «Καλλικράτη» φαίνεται πως ολοκληρώνεται ουσιαστικά ο θεσμός των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων και ανοίγει ένας νέος κύκλος. Το ΔΗΠΕΘΕΚ είναι βέβαιο ότι θα επηρεαστεί από αυτή την εξέλιξη. Στο πλαίσιο αυτό ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕΚ Μιχάλης Αεράκης, συναντήθηκε στην Αθήνα με την κ. Αντιγόνη Κοτανίδη, σύμβουλο του υπουργού πολιτισμού.

Όπως είπε «κάναμε μια μακρά συζήτηση παραθέτοντας μια σωρευμένη εμπειρία της δεκαετίας για το πώς πρέπει να κινηθεί ο νέος θεσμός κατά την ταπεινή μου άποψη. Είπα λοιπόν, ότι πρέπει να αντιγράψει το μοντέλο του θεάτρου Κρήτης. Ότι πρέπει να είναι τρία τα συμβαλλόμενα μέρη. Το υπουργείο πολιτισμού, η περιφέρεια και οι δήμοι της περιφέρειας».

Ωστόσο από αυτή τη συνάντηση φάνηκε μια πρόθεση του υπουργείου, την οποία ο κ. Αεράκης χαρακτηρίζει εσφαλμένη. « Η άποψη - μπορεί να κάνω λάθος - του υπουργείου είναι οι έδρες όλων των νέων θεατρικών οργανισμών να βρίσκονται στις έδρες της περιφέρειας. Εγώ διαφωνώ καθαρά πολιτικά. Εγώ είμαι της άποψης ότι πρέπει να γίνεται αποκέντρωση στην αποκέντρωση».

Σύμφωνα με τον κ. Αεράκη το θέατρο έχει τις υποδομές για να παραμείνει στα Χανιά ωστόσο θα πρέπει να έχει ένα προϋπολογισμό, που θα του επιτρέπει να δραστηριοποιηθεί σε όλο το νησί. «Να δημιουργήσουμε δηλαδή στο Ηράκλειο ένα θεατρικό πυρήνα, να δημιουργήσουμε στο Ηράκλειο μια θεατρική ερασιτεχνική πειραματική σκηνή, να δημιουργήσουμε ένα θεατρικό παιδικό εργαστήριο, να κάνουμε, τιμητικά αφιερώματα», δήλωσε, επισημαίνοντας την ανάγκη το θέατρο να γίνει παγκρήτιο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Συνύπαρξη των αντιθέτων

• ΚΡΙΤΙΚΗ: Δεύτερη σκηνή «Πελεκάνος» Bios Basement 
• Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

Αυτό που αρέσει στην παράσταση του «Πελεκάνου» στο Bios δεν βρίσκεται στο πολύ, αλλά στο λίγο: αντίθετα από την τακτική των περισσότερων νέων δοκιμών να κατακτήσουν το όλον πριν από τα μέρη του, η πρόταση της Σύλβιας Λιούλιου στο κείμενο του Στρίντμπεργκ παρουσιάζει το πρώτο βήμα μιας πορείας, τη μεταγραφή της αρχικής παρτιτούρας για δύο αντρικές φωνές.

Παρτιτούρα για δύο αντρικές φωνές είναι η παράσταση της Σύλβιας Λιούλιου και την επωμίζονται οι Λαέρτης Βασιλείου και Μιλτιάδης Φιορέντζης

Είναι λογικό να στεκόμαστε στο θέμα του «Πελεκάνου», ωστόσο το κρίσιμο σημείο δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο του δράματος, αλλά στη διαχείριση του υλικού του. Δεν είναι η άποψη του Στρίντμπεργκ για τις ανθρώπινες σχέσεις, όσο η ικανότητά του να συμπυκνώσει τις θέσεις του σε ένα μηχανισμό, που πατάει με το ένα πόδι στην πραγματικότητα και με το άλλο βυθίζεται στις δυνάμεις που συγκρατούν τα θεμέλιά της. Πάνω σε αυτό το συμβόλαιο ανάμεσα στον ωμό νατουραλισμό και τον συμβολισμό, ο Στρίντμπεργκ αναπτύσσει το θέμα μιας οικογένειας από την οποία απουσιάζει κάθε παραδοσιακή αξία: μητρική τρυφερότητα, πατρική προστασία, πίστη στο παρελθόν του οίκου, ελπίδα στο μέλλον του. Σαν γυναίκα-αράχνη η μητέρα οδηγεί τον άνδρα της στο θάνατο, τα παιδιά της στη στειρότητα και τον ευνουχισμό, την οικογένειά της στο ψέμα. Το μόνο που διεκδικεί τελικά τη συμπάθειά μας είναι η επιμονή στην παιδική αθωότητα, η αδελφική στοργή που μοιάζει ακόμη δυνατή και αληθινή.

Ναι, είναι μια ερευνητική πρόταση στο «ερευνητικό» είδος του μοντερνισμού. Και μοιάζει να αφήνει πολλά απ' έξω: το συμβολιστικό βύθισμα, την προέκταση σε μια εξωλογική εμπειρία. Μοιάζει να δεσμεύει τα πρόσωπα στα υπερυψωμένα βάθρα, στο αντρικό τους κοστούμι. Αφήνει ένα μέρος της παράστασης στην καλή διάθεση του θεατή, στην προαίρεσή του να συμπληρώσει την εικόνα με τα υλικά ή αφηρημένα στοιχεία του έργου.
Ωσπου κατανοεί κάποιος ότι η παράσταση δεν τοποθετεί το συγγραφέα στο περιθώριο αλλά στο κέντρο, ξεκινώντας και οδηγώντας στην προσωπική του κόλαση. Από την άλλη, ζητεί να μεταφέρει τη ροπή του για αφαίρεση, για εμβάθυνση στο ουσιώδες, για κλιμάκωση στις κατά μέτωπο και σε αντιπαράθεση δυάδες του. Ζητεί, τέλος, να ανακαλύψει εκ νέου την ατμόσφαιρα του θεάτρου δωματίου, ενός χώρου που διεκδικεί την άμεση διανοητική και συναισθηματική εμπλοκή των θεατών.

Ωστόσο υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που πρέπει, πιστεύω, να αναλυθεί ιδιαιτέρως: είναι η ιδέα της Λιούλιου να μοιραστούν οι διάλογοι σε δύο ηθοποιούς-άνδρες. Δεν πρόκειται μόνο γι' αυτό· το έργο χωρίζεται στην πραγματικότητα σε δύο «μάσκες», σε αυτό που θα λέγαμε «ψυχολογικές χειρονομίες»: στο εσωτερικό τοπίο κάθε ρόλου. Σε αυτές τις δύο σκηνικές «καταστάσεις» κατατάσσονται τα πρόσωπα, κουβαλώντας το καθένα την εσωτερική του πόλωση. Η ερμηνεία κόβεται έτσι στα δύο και ο θεατής οφείλει να συνθέσει τα μέρη μέσα από τη μυστική, ανορθολογική συνύπαρξη των αντιθέτων.

Είναι μια ενδιαφέρουσα προοπτική που αναπτύσσεται με στοχαστική διάθεση από τους Λαέρτη Βασιλείου και Μιλτιάδη Φιορέντζη, στην αντιστικτική, καλοζυγιασμένη μετάφραση από την Ερι Κύργια. Τα πρόσωπα του «Πελεκάνου» διαφεύγουν έτσι τελικά της κριτικής μας. Αποτελούν δυνάμεις εκτός της ηθικής κλίμακας και του μέτρου μας. Τα βίντεο του Χρήστου Δήμα γεμίζουν τη σκηνή με την ατμόσφαιρα των παιδικών χρόνων και με τη λύτρωση της γραφής. Σημαντική η μουσική του Δημοσθένη Γρίβα. *

Λούλα Αναγνωστάκη: η συγγραφέας των υπόγειων νοημάτων

Η Λούλα Αναγνωστάκη είναι η συγγραφέας των υπόγειων νοημάτων και των σπανίων αποχρώσεων. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί στα έργα της είναι άμεση και την ίδια στιγμή ποιητική. Οι λέξεις της είναι σκληρές, αιχμηρές, ακριβείς. Η επιρροή της στο νεοελληνικό θέατρο είναι καταλυτική. Εμφανίστηκε, με τα μονόπρακτα «Διανυκτέρευση», «Πόλη» και «Παρέλαση» που παρουσιάστηκαν στο Τέχνης το 1965, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κούν. Το 1967 ανέβηκε στο Εθνικό η «Συναναστροφή» σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Το 1990 η Τζένη Καρέζη ερμήνευσε το «Διαμάντια και Μπλούζ» υπό την καθοδήγηση του Βασίλη Παπαβασιλείου, το 1995 στο Τέχνης ο Μίμης Κουγιουμτζής ανέβασε το «Ταξίδι Μακριά», το 1998 η Βέρα Ζαβιτσιάνου ερμήνευσε τον «Ουρανό κατακόκκινο» σε σκηνοθεσία Αρδίτη στο Εθνικό και το 2003 ο Λευτέρης Βογιατζής ανέβασε το «Σ’ εσάς που μας ακούτε».  Φέτος τον χειμώνα ο Σταμάτης Κραουνάκης ετοίμασε ένα τιμητικό αφιέρωμα στην μεγάλη μας συγγραφέα με τίτλο “I love you”. Επίσης, αυτές τις μέρες ξεκίνησε η παράσταση του ΚΘΒΕ «Διαμάντια και μλουζ». Όλα αυτά μας θυμίζουν εκείνους τους λόγους που μας κάνουν να αγαπάμε τη σκοτεινή ατμόσφαιρα στα έργα της.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “ΠΟΝΤΙΚΙ” ΣΤΙΣ 31-03-11

Λευτέρης Βογιατζής: ''Δεν υπάρχει πολιτισμός σήμερα''

Συνέντευξη στην Κατερίνα Αγγελιδάκη

Είναι λιτός, περίπλοκος, πανέξυπνος, παιγνιώδης, δαιμονικός, παιδικός, ιδιόρρυθμος, εμμονικός, αντιφατικός, αγχωτικός, ταλαντούχος. Θα χρειαζόμουν κάτι παραπάνω από μια εισαγωγή σε συνέντευξη για να προσπαθήσω να περιγράψω τον Λευτέρη Βογιατζή. Θα αρκεστώ, πέρα από τις μονοκοντυλιές, στο ότι ο Βογιατζής είναι από τους λίγους απολύτως έντιμους ανθρώπους του θεάτρου σήμερα στον τόπο μας, ιδιότητα σπάνια και αξιοσέβαστη, ανάμεσα σε τόσους άλλους που εξαργυρώνουν το μικρό ή μεγαλύτερο ταλέντο τους για να «περάσουν» ως σπουδαίοι. Φέτος, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ο Βογιατζής καταπιάνεται με τον Χάρολντ Πίντερ και σκηνοθετεί το άπαιχτο στη χώρα μας «Θερμοκήπιο», έργο που κρατήθηκε επί 22 χρόνια στα συρτάρια του μεγάλου άγγλου συγγραφέα. Στην παράσταση του θεάτρου της Οδού Κυκλάδων ο Βογιατζής κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίο είχε ενσαρκώσει και ο ίδιος ο Πίντερ.

Γιατί ο Πίντερ άργησε τόσο να ανεβάσει το «Θερμοκήπιο»; Είναι πολλές οι αιτίες. Στις παλιές συνεντεύξεις του μιλάει για το έργο με αρνητικά λόγια, τη δεκαετία του ’80 όμως αναθεώρησε πλήρως και από τότε το έργο ανεβαίνει συνεχώς. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν το έγραψε είχε μόλις είχε βγει από την αποτυχία του «Πάρτυ Γενεθλίων»- που αργότερα βέβαια έγινε ο ύμνος σύγχρονου θεάτρου- και είχε ήδη αρχίσει να γράφει τον «Επιστάτη», ένα από τα κορυφαία έργα του. Μυρίζομαι ότι τον φόβιζε μια πιθανή νέα αποτυχία διότι το «Θερμοκήπιο» ήταν ένα πολύ τολμηρό έργο, μπροστά από την εποχή του, αφού μιλούσε για τα κρατικά ψυχιατρεία όπου έχωναν τους αντιφρονούντες, πράγματα άγρια στην εποχή του ψυχρού πολέμου αλλά και προφητικά όπως αποδείχτηκε αργότερα.

Πώς τα ήξερε όλα αυτά πριν να γίνουν γνωστά; Ίσως διότι έμοιαζαν με τις ναζιστικές πρακτικές που είχε υπόψη του. Είναι οι δύο αντίθετες πλευρές που όμως μοιάζουν τόσο πολύ στις ακρότητές τους. Ο Πίντερ στο «Θερμοκήπιο» περιγράφει ένα κρατικοδίαιτο ίδρυμα-ψυχιατρείο που κατευθύνεται από κάποιο Υπουργείο, με «ασθενείς» σαφώς αντιφρονούντες έγκλειστους, ενώ οι αληθινοί παρανοϊκοί είναι οι άνθρωποι που το διοικούν. Πρόκειται για ένα έργο ασύλληπτης λεπτότητας, ακραία και θαυμαστά υπαινικτικό. Η γκαγκστερική αυθαιρεσία, η χυδαία αυταρχικότητα, η διαφθορά που είναι εγκατεστημένη στην καρδιά του ιδρύματος και η αντίσταση του ανθρώπου σε ένα κόσμο που προσπαθεί να τον εξουσιάσει και να τον κάνει ομοιόμορφο είναι αυτά που απασχολούν εδώ τον συγγραφέα.

Το έργο θυμίζει την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα. Είναι αυτός ο λόγος που το επέλεξες; Το έργο έχει σχέση με τα συστήματα της φθοράς και της διαφθοράς της κρατικής εξουσίας και το ίδρυμα είναι μια μικρογραφία του κράτους, φυσικά. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν επιλέγω έργα με βάση την πολιτική. Η αληθινή επιλογή των έργων που με ενδιέφεραν έγινε όταν δημιουργήθηκε η «Νέα Σκηνή». Αλλά εκείνη η επιλογή έγινε για ένα άλλο θέατρο, της οδού Φρυνίχου, που τελικά δόθηκε στον Κουν, και από τότε τραβιέμαι να «χωρέσω» τα έργα που θέλω στο υπάρχον θέατρο. Ήταν ένας άθλος το ότι πολλά από τα έργα που επιλέχτηκαν τότε έγιναν τελικά στο «Θέατρο της Οδού Κυκλάδων».

Μπορείς να τα βγάλεις πέρα χωρίς τις κρατικές επιχορηγήσεις που τόσο έχουν αργήσει και ποια η γνώμη σου για τη δημόσια διαβούλευση για το θέμα; Σου λέω ειλικρινά ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Είναι γνωστό ότι πληρώνω τους πάντες μέχρι δεκάρας, ότι οι παραστάσεις μου κοστίζουν 10 φορές παραπάνω από του Εθνικού, ότι το ενοίκιο είναι υπέρογκο και ότι για να βγει η παράσταση κοστίζει μια περιουσία. Το έργο αρκετών από εμάς δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς υποστήριξη. Το Υπουργείο Πολιτισμού σήμερα είναι απρόσωπο, χωρίς γνώση των προβλημάτων και χωρίς διάθεση να τα μάθει. Έχουμε στείλει αγωνιώδεις επιστολές επί επιστολών. Η δημόσια διαβούλευση για το πρόβλημα των επιχορηγήσεων είναι από τα άγραφα. Για ποιο λόγο να μη γίνεται το ίδιο και για τις τόσο σοβαρές αποφάσεις που λαμβάνει η κυβέρνηση για το μέλλον του τόπου ενώ για την τέχνη  πρέπει να λέει τη γνώμη του ο κάθε άσχετος; Είναι παιδαριώδες να αποφασίζει κάποιος που δεν γνωρίζει τα προβλήματα για το μέλλον του ελεύθερου θεάτρου, εκτός αν τα περί διαβούλευσης είναι εκ του πονηρού, ένα έξυπνο τρικ ακριβώς για να καταργήσουν τα πάντα. Για μένα είναι σαφές ότι ισχύει το τελευταίο.

Ο Σαββόπουλος είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Ποντίκι art ότι όποιος είναι ικανός πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του, δίχως το κράτος. Έδωσαν κάποτε ο Τσαρούχης και ο Χατζιδάκις εξαίσιες συνεντεύξεις για τα κοινά με τρόπο ευφυέστατο και μετά αυτό έγινε μόδα. Όσο περισσότερο μιλάμε επί παντός του επιστητού τόσο συμβάλλουμε στο γενικότερο μπέρδεμα.

Ωστόσο δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω πώς βλέπεις το φαινόμενο της σημερινής κρίσης. Είναι φρικτά καταπιεστικό και συμβαίνει παντού. Όλοι σε ένα καζάνι, μόνο που εμείς είμαστε στον πάτο επί χρόνια και κάνουμε ότι δεν το ξέραμε, όπως οι Γερμανοί που δεν ξέρανε ότι καίγανε τους Εβραίους. Αναρωτιέμαι συχνά γιατί οι πολιτικοί που τα έβλεπαν και τα ήξεραν όλα αυτά δεν έκαναν το καθήκον τους λέγοντας την αλήθεια στον κόσμο, ή αν δεν μπορούσαν, παραιτούμενοι ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά βλέπεις, θέλανε υπουργιλίκια, χρήματα, μεγαλεία. Όλοι έκαναν τα στραβά μάτια, ιδίως αυτοί που παρίσταναν τους ηθικούς. Συνεχώς μου έρχονται στο νου ονόματα ανθρώπων του πλούτου που συνδέονται με στοιχεία κακοποιά. Συνεχώς μου έρχονται στο νου ακόμα και Ακαδημαϊκοί-η υποτιθέμενη αφρόκρεμα του πνεύματος- που προσπαθούν τόσο πολύ να εκλεγούν και αναρωτιέμαι πώς καταδέχονται όλοι αυτοί να θέλουν με το ζόρι να γίνουν Ακαδημαϊκοί, κινούμενοι ανάλογα με τα συμφέροντα. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να είσαι κάτι που υποτίθεται ότι πολεμάς. Ο Πίντερ ποτέ δεν δέχτηκε να γίνει ούτε Ακαδημαϊκός, ούτε Σερ αλλά πολεμούσε το σύστημα ως το τέλος της ζωής του. Ήταν έντιμος.

Τι είναι για σένα η εντιμότητα; Παλιότερα ίσχυε η αυστηρότερη σύνδεση της εντιμότητας με την ηθική. Τώρα πια μέσα μου έχει «ανοίξει» αυτή η έννοια και περιέχει την ευφυΐα και το ταλέντο. Εντιμότητα είναι το ταλέντο που δεν σκιάζεται από κάτι. Να ακολουθεί κάποιος αυτό που πιστεύει και να μην παρεκκλίνει, να μην είναι υποχείριο σε τίποτα και κανέναν παρά μόνο σε ό,τι του αποκαλύπτει η ζωή ότι είναι ο ίδιος. Η φθορά βρίσκεται μέσα μας, όπως τα μαμούνια στο χαλασμένο αλεύρι, και όλος ο αγώνας είναι να αναχαιτίσουμε αυτή τη φθορά. Δες τον Πάγκαλο που ξεκίνησε με ταλέντο και γνώσεις. Δεν είναι εύκολο όσο μεγαλώνεις να κάνεις τον αθώο-δεν αξίζει και τον κόπο- αλλά τουλάχιστον πρέπει να ξέρεις ότι είσαι αδύναμος και μπορείς να παρασυρθείς. Το να αντιστέκεσαι στη φθορά είναι πολιτισμός αλλά δεν το βλέπω πουθενά, γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι υπάρχει πολιτισμός σήμερα.

Δεν υπάρχει πουθενά; Όχι διότι οι γενιές δεν μαθαίνουν τίποτα από αυτά που έπαθαν οι πατεράδες τους. Απλώς πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο.

Και στην τέχνη, στο θέατρο, δεν υπάρχει πολιτισμός; Το θέατρο σήμερα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, λεπτεπίλεπτο, βαθύ, διφορούμενο. Οι αντιδράσεις και οι συμπεριφορές μιμούνται πράγματα από το σινεμά, την τηλεόραση, το παλιό θέατρο, δεν υπάρχει διάκριση, καθαρότητα. Ο θεατής χρειάζεται πολλή δουλειά για να πετάξει τα περιττά και να καταλάβει ποιο είναι το σημαντικό. Βλέπω ας πούμε να πιπιλίζεται σαν καραμέλα η μομφή εναντίον του ρεαλισμού. Αλλά είναι μια μομφή σε κάτι που δεν υπάρχει. Τι είναι ο ρεαλισμός; Κάτι που ξεκινάει από την πραγματικότητα, η οποία έχει ξεπεραστεί την άλλη στιγμή. Τα έχουμε όλα μικρύνει προς ευκολία μας. Κάτι πρέπει να κουνηθεί και να αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι διάφορες έννοιες και σε αυτό έχουν ευθύνη και οι κριτικοί, οι οποίοι δεν πρέπει να μιλάνε με τόση σιγουριά.

Νομίζω βάζουμε με ευκολία ταμπέλες σε έννοιες και σε ανθρώπους και αυτό που βαφτίζουμε πειραματικό και μεταμοντέρνο δεν είναι πάντα ενδιαφέρον. Σχεδόν ποτέ δεν είναι. Ένας αποδόμησε τη φόρμα, ο Τζέιμς Τζόις, και δεν χρειάστηκε δεύτερος. Ακόμα ζούμε με το φάντασμα του  work in progress, όλοι αυτό λένε ότι κάνουν ενώ είναι τιμή για όλους μας ότι το έκανε ένας. Και ο μεσοαστός όταν ακούει τη λέξη «αποδόμηση» παθαίνει ένα δέος και νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από δικό του φταίξιμο

Βλέπεις πολλές αντιγραφές στο θέατρο; Συνέχεια, είναι απίστευτο και πολύ φανερό.  Έχω δει έργο όχι απλώς γερμανική κόπια αλλά κάτι ασύλληπτο. Έχω μείνει ξερός. Εντελώς ίδιο χωρίς καν να είναι το ίδιο καλό. Δεν κατηγορώ αυτόν που κλέβει-και ο Σέξπιρ έκλεβε- αλλά το αποτέλεσμα της κλοπής του. Ο Πικάσο στη ροζ περίοδο έφτιαξε μια γυναίκα ξαπλωμένη και χρόνια μετά την ίδια γυναίκα σαν μια γραμμή.  Ο καλλιτέχνης μπορεί να πάρει αυτή τη γραμμή αλλά να φτιάξει κάτι δικό του. Όλα φαίνονται στη δική σου δουλειά. Το φτιαχτό δεν ζει πολύ, δεν φτουράει. Όλοι κλέβουμε, λίγο ή πολύ. Δεν είμαι εναντίον της κλοπής όταν το χρειαστείς πάρα πολύ για κάποιο δημιουργικό λόγο αλλά όχι όταν γίνεται κατάσταση.

• ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “ΠΟΝΤΙΚΙ” ΣΤΙΣ 31-03-11

ΑΡΑΒΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ: Αφιέρωμα στο Yussuf Idris...

• Ο πρόωρος θάνατος του Yussuf Idris, του στέρησε την χαρά να δει τον Αιγυπτιακό λαό να ξεσηκώνεται και να αντιδρά σ ένα καταπιεστικό καθεστώς. Αυτό για το οποίο σε όλα του τα έργα αναφέρεται με χιλίους τρόπους, η σιωπή των ανθρώπων, η καταστολή του λόγου και η μίζερη ζωή που τους έχει επιβληθεί. Με έμμεσο τρόπο ζητά απεγνωσμένα να βρουν την φωνή τους, να σπάσουν την σιωπή.

• Τα τελευταία γεγονότα στην Αίγυπτο κάνουν το έργο του εκτός από κλασσικό και επίκαιρο. Η Μαρία Πανούτσου ασχολείται από το 2007 με το έργο του και έχει συλλέξει πολύτιμο υλικό για την δουλειά του.
• Η αγορά της Κυψέλης θα παρουσιάσει ένα διήγημα του από τα πιο αγαπητά μια παραβολή, αλληγορία για την ελπίδα, τον έρωτα, την ζωή και τον θάνατο. Μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, θίγεται το κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα της Αιγύπτου, μια ιστορία για την άνιση μάχη μιας φτωχής και χωρίς μέλλον και προοπτικές, οικογένειας του Καίρου, με την ίδια την ζωή.

• Από τους λίγους Άραβες συγγραφείς της γενιάς του, που έβαλε στο τραπέζι των προβληματισμών του, τη φτώχεια, τα σεξουαλικά και τα πολιτιστικά ήθη, καθώς και τους κινδύνους του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.

• Ο Yussuf Idris (1927-1991) γιατρός, λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός, δοκιμιογράφος, εκδότης, πολιτικό πρόσωπο, ακτιβιστής θεωρήθηκε ο πιο μαχητικός λογοτέχνης της γενιάς του και ένας από τους μεγάλους διηγηματογράφους της Αραβικής Λογοτεχνίας. Υπήρξε υποψήφιος για το Νόμπελ λογοτεχνίας.

Σπίτι από σάρκα

• Η πανεπιστημιακός, συγγραφέας και αραβολόγος, ΕΛΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΗ θα μιλήσει κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης με θέμα ‘Τέχνη και Προφορικότητα’. Η ανάγνωση του διηγήματος ‘Σπίτι από σάρκα’ θα γίνει από την ηθοποιό και σκηνοθέτη ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ και την Τυνήσια τραγουδίστρια LAMIA BEDIOUI .Στο Ούτι ο μουσικός ΜΙΧΑΛΗς ΓΙΟΥΤΛΑΚΗΣ Προλογίζει ο ηθοποιός ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΛΑΧΟΣ. Καλεσμένος επίσης ο μεταφραστής του κειμένου ‘Σπίτι από Σάρκα’, HESSAM IBRAHIM HASSAN.

• Πρώτη ανάγνωση 2009 Παλιό Πανεπιστήμιο - Πλάκα

• Δευτέρα 11/0 5 /2011 20 : 30

Δ. Ματσούκα - Ι. Μιχαηλίδης: «Είχαμε αγριέψει ως λαός»

Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα διαφορετική από τις άλλες. Αρνείται να παίξει τον ρόλο του υπάκουου θηλυκού και δεν φοβάται να συγκρουστεί με τις κοινωνικές συμβάσεις. Οι άντρες τρομάζουν με το ταμπεραμέντο της και την αποφεύγουν. Αποφασίζουν να τη βαφτίσουν «Στρίγγλα». Κι εκείνη κάνει τα πάντα για να επιβεβαιώσει τον τίτλο της. Μέχρι τη στιγμή που ένας άντρας, ο Πετρούτσιο, γοητεύεται από την ιδέα να υποτάξει την ανήσυχη φύση της.

Η δύναμη του έρωτα και της αγάπης έρχεται να εδραιωθεί μέσα από το «Ημέρωμα της στρίγγλας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ως η απόλυτη δύναμη που μπορεί να αλλάξει το εγώ για χάρη του άλλου. Ο Ρόμπερτ Στούρουα σκηνοθετεί το έργο για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών), με ευφάνταστο τρόπο και κοστούμια που συνδυάζουν στοιχεία από το καρναβάλι της Βενετίας, τον Φελίνι και την Αναγέννηση.

• «ΒΑΛΣΑΜΟ Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ»

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, λόγω καταγωγής, παίζει «εντός έδρας». Η Δήμητρα Ματσούκα, πάλι, μετά από πέντε χρόνια επιστρέφει στο ΚΘΒΕ. Οι δυο τους συναντώνται στη σκηνή στο σαιξπηρικό «Ημέρωμα της στρίγγλας», σε ένα παιχνίδι «αλληλοημέρωσης», όπου στο τέλος νικητές είναι και οι δύο συμμετέχοντες, επειδή μεταξύ τους γεννιέται αληθινή αγάπη. Ο Πετρούτσιο παρουσιάζεται στην αρχή σαν ένα πληθωρικό αρσενικό, που στο τέλος γίνεται «κανονικός» άνθρωπος. Ενώ η Κατερίνα από «στρίγγλα» γίνεται αρνάκι, σε μια υπόσχεση «αγάπης και ήσυχης ζωής», «δίκαιης εξουσίας», εν ολίγοις «κάθε τι που είναι γλυκό κι ωραίο», όπως αναφέρεται στο έργο.

• Ποιος ημερώνει, τελικά, ποιον στην παράσταση;

Δήμητρα Ματσούκα: Αρχικά ο Πετρούτσιο «ημερώνει» την Κατερίνα. Στη διαδρομή, όπως συμβαίνει στις σχέσεις δύο ανθρώπων, και ο ίδιος ο Πετρούτσιο αλλάζει και γλυκαίνει.
Ιεροκλής Μιχαηλίδης: Υπάρχει μια «αλληλοημέρωση», ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, κατά τον Στούρουα. Oσο η Κατερίνα «ημερώνεται» από τον Πετρούτσιο, άλλο τόσο και ο Πετρούτσιο «ημερώνεται» από την Κατερίνα. Eχει ενδιαφέρον ως άποψη και είναι και σωστό. Πρόκειται για δύο ιδιαίτερους ανθρώπους, χαρισματικούς κι ευφυείς, οι οποίοι αλλάζουν μέσα από τον έρωτα. Ερωτεύονται και αλλάζουν.

• Ο έρωτας είναι, εξ ορισμού, τολμηρός, ανατρεπτικός...

Ι.Μ.: Ακατανόητος, σαν ανθρώπινη ενέργεια. Μόνο η ποιητική μούσα, η τέχνη, μπορεί να μιλήσει για τον έρωτα. Να τραγουδήσεις τον έρωτα, ναι. Σε επίπεδο κατανόησης είναι δύσκολο να τον προσεγγίσεις. Αλλάζουν τόσο οι συμπεριφορές των ανθρώπων μέσα από τον έρωτα.
Δ.Μ.: Ο έρωτας -κι αυτό είναι το μεγαλείο του- δεν μπορεί να αναλυθεί, να περιγραφεί. Σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερη περίοδος στη ζωή του ανθρώπου από αυτή που ζει έναν αμοιβαίο μεγάλο έρωτα.

• Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα αναγνωρίσιμη στο σήμερα;

Ι.Μ.: Τέτοιου είδους κείμενα έχουν, πάντοτε, σχέση με την καθημερινή μας ζωή.
Δ.Μ.: Πολύ. Είναι μια γυναίκα που έχει άποψη, τη λέει κι εξαιτίας αυτού μπορεί να γίνει δυσάρεστη. Εχει αυτόματες αντιδράσεις όταν αισθάνεται προσβεβλημένη ή θιγμένη. Στην πορεία, μέσα από τη σχέση της με τον Πετρούτσιο, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η πιο ευτυχής συγκυρία στη ζωή είναι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για να αναθεωρήσεις και να αλλάξεις.

• Η παράσταση τοποθετείται αισθητικά στην εποχή της ανόδου του Μουσολίνι και παίζεται από ένα μπουλούκι θεατρίνων που στερείται κοστουμιών και σκηνικών. Πόσο σύγχρονη είναι η ανάγνωση;

Ι.Μ.: Ο αναχρονισμός αυτός γίνεται μέσα από το ύφος του Στούρουα, με το στυλ της προσωπικής του γραφής, που είναι ρηξικέλευθο, με επιρροές που προέρχονται από διαφορετικούς θεατρικούς χώρους... Τα κλασικά κείμενα είναι διαχρονικά και επιδέχονται πολλές αναγνώσεις. Ωστόσο είναι σημαντικό, σε αυτές τις αναγνώσεις, να υπάρχει το καινούργιο μάτι που να ανταποκρίνεται στην αισθητική της εποχής και στη γραφή του σκηνοθέτη. Αυτός ερμηνεύει το έργο, δίνει τον τόνο και το ύφος. Το αποτέλεσμα, σε όλες τις περιπτώσεις, είναι αυτό που δικαιώνει μια επιλογή.
Δ.Μ.: Δεν είναι ακριβώς σύγχρονη ανάγνωση. Υπάρχουν αφαιρετικά σκηνικά, ρούχα που παραπέμπουν στη δεκαετία του ΄30, αλλά στο κομμάτι του γάμου χρησιμοποιούνται αναγεννησιακά ρούχα. Μ' αρέσει που συμβαίνει όλο αυτό. Oταν επιτυγχάνεται ο βασικότερος στόχος, να αποδοθεί δηλαδή η ουσία ενός κειμένου, το πώς έχει να κάνει με την αισθητική του σκηνοθέτη. Είμαι ανοιχτή σε όποιο πειραματισμό και πρόκληση... Είναι και μια τάση της εποχής.

• Πώς είναι η συνεργασία με έναν σκηνοθέτη του βεληνεκούς του Ρόμπερτ Στούρουα;

Δ.Μ.: Υπέροχος άνθρωπος, πολίτης του κόσμου, με χιούμορ (ακόμη με λέει «Ματσούκι»), πολύ σύγχρονος, με «νεανικές» συνήθειες. Εννοώ ότι μπαίνει στο διαδίκτυο, ενημερώνεται συνέχεια, παίρνει πληροφορίες από μπλογκ, από σάιτ.
Περάσαμε υπέροχα στις πρόβες. Και διευκρινίζω ότι δεν έχω πρόβλημα να περνάμε καλά στις πρόβες εάν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι αυτό που επιθυμώ. Οταν όμως συμβαίνει, όπως εδώ, να συνδυάζονται και τα δύο, είναι ευλογία... Ηταν σαν να μιλάγαμε την ίδια γλώσσα. Ο τρόπος που δουλεύει ιδιαίτερος, ο τρόπος που βλέπει τον Σαίξπηρ πολύ συγκεκριμένος. «Ανατρεπτικός» με όλη τη σημασία της λέξης.
Ι.Μ.: Ιδιαίτερη εμπειρία. Γιατί πέρα από σπουδαίος σκηνοθέτης, μάστορας και γνώστης του θεάτρου, είναι και γλυκύτατος ως άνθρωπος. Δεν μπορώ να μη σταθώ στη στάση ενός ανθρώπου τόσο διακεκριμένου σε όλο τον πλανήτη για τη δουλειά του, στην καθημερινή του συμπεριφορά, στην τρυφερότητά του, στο βάθος της σκέψης του, στον τρόπο που προσεγγίζει τα πράγματα και στην πραγματική πραότητα που διαθέτει, πέρα από το ότι είναι σπουδαίος «δάσκαλος».
Γιατί το πρώτο επίπεδο είναι ένας άνθρωπο που ξέρει τόσο καλά τη δουλειά, ώστε να μπορεί να καθοδηγήσει σωστά τον ηθοποιό. Και σήμερα οι δάσκαλοι και οι σπουδαίες προσωπικότητες εκλείπουν. Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό το «γιατί». Φοβάμαι ότι η «γνώση» κάποιες φορές διακόπτεται, υπάρχει μια απώλεια από γενεά σε γενεά, σε κάποιες ιστορικές περιόδους. Αυτή τη διαπίστωση είχε κάνει και ο Στούρουα όσον αφορά στην πρώην Σοβιετική Ενωση. Πόσω μάλλον στην Ελλάδα που έχουμε ένα γενικότερο θέμα με την παιδεία σε όλους τους τομείς.

• Πρωταγωνιστείτε σε μια κωμωδία. Εχει ανάγκη ο κόσμος το γέλιο σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή;

Δ.Μ.: Το χρειάζεται σήμερα και πάντα. Δεν υπάρχει περίοδος που δεν επιθυμεί ο άνθρωπος να γελάσει. Η συγκεκριμένη παράσταση διαθέτει και πολλά λυρικά στοιχεία. Υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο, που είναι πιο μελαγχολικό.
Ι.Μ.: Πάντα, και σε κάθε εποχή έχει ανάγκη ο κόσμος το γέλιο. Στις εποχές που ζούμε λιγάκι περισσότερο, μια και ο λαός είναι πιο εσωστρεφής και μελαγχολικός. Ελπίζω αυτό να αλλάξει. Το θέατρο, είτε κωμωδία, είτε οποιοδήποτε άλλο είδος, αποτελεί παρηγορία. Αυτός είναι ο ρόλος της τέχνης. Ο κόσμος έχει ανάγκη τη μούσα - μουσική, θέατρο, ζωγραφική, μυθιστόρημα. Είναι το ταξίδι, το παρηγορητικό κομμάτι που έρχεται ως βάλσαμο, η «απάντηση» κάποιες φορές στα αναπάντητα ερωτήματα αλλά και ώρες ώρες μια μικρή διαφυγή από τη σκληρή πραγματικότητα.

• Ιδιαίτερα τη σημερινή πραγματικότητα με την κρίση, το ΔΝΤ και το ζοφερό μέλλον που μοιάζει να ανοίγεται μπροστά μας. Τι μπορούμε να κάνουμε ως πολίτες;

Δ.Μ.: Θα τα καταφέρουμε. Είμαι αισιόδοξη.
Ι.Μ.: Υπομονή... Να αναρωτηθούμε πού πάει η ζωή μας. Να συμμετάσχουμε ενεργά, για να μπορούμε να κατανοήσουμε λίγο πιο πολύπλοκα πράγματα. Γιατί τόσο καιρό ήμασταν επαναπαυμένοι. Πηγαίναμε όπου μας πήγαινε η ζωή. Χρειάζεται άλλη φιλοσοφία. Μια ταυτότητα την οποία είχαμε και στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων απωλέσαμε. Να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας και τους κοινωνικούς όρους, έως ότου να βρούμε το χαμόγελο, την αισιοδοξία, την αλληλεγγύη, την τρυφερότητά μας. Γιατί είχαμε αγριέψει ως λαός. Για τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα χρειάζεται άλλη ανάλυση, την οποία δεν είμαι αρμόδιος να κάνω.

• Ωστόσο οι άνθρωποι γύρω μας αντιμετωπίζουν και σοβαρά οικονομικά προβλήματα...

Ι.Μ.: Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έχουν να κάνουν με την οικονομική κρίση. Είναι βαθύτερα και σημαντικότερα. Το ένα τρίτο των Ελλήνων βρίσκεται οικονομικά σε πραγματική δύσκολη θέση. Οι υπόλοιποι είχαν μάθει αλλιώς. Η απληστία τούς είχε οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια. Καιρός να το ξανασκεφτούμε. Και να είμαστε αλληλέγγυοι προς αυτούς που, πραγματικά, έχουν πρόβλημα επιβίωσης.

• ΡΟΜΠΕΡΤ ΣΤΟΥΡΟΥΑ
• Ερωτική σχέση με τους Ελληνες ηθοποιούς

Για τέταρτη φορά ανεβάζει παράσταση στην Ελλάδα ως σκηνοθέτης ο Ρόμπερτ Στούρουα («Ηλέκτρα», «Οιδίποδας τύραννος», «Κοριολανός») και θα ήθελε αυτή την «ερωτική σχέση» που έχω ξεκινήσει με το ελληνικό θέατρο και τους Ελληνες ηθοποιούς, αυτή τη φορά να την ταξιδέψω σε δρόμους πιο απρόβλεπτους αλλά και πιο κοντινούς».

Για τον σκηνοθέτη «όταν ξεκινάει «το ταξίδι» μέσα στο έργο, δεν ξέρει ακριβώς τι θα προκύψει μετά το τέλος των βασανιστικών προβών, μέχρι τη μέρα της πρεμιέρας.

Oταν πια η παράσταση είναι έτοιμη, τι να πουν αυτοί που την έχουν κάνει...; Τότε είναι η ώρα του κοινού και της κριτικής να πάρουν τον λόγο!».

Για την παράσταση αναφέρει: «Δεν είναι μόνο ο Πετρούτσιο που ημερώνει τη στρίγγλα Κατερίνα, αλλά και η Κατερίνα που από τη μεριά της τον μεταμορφώνει αναδεικνύοντας τις πιο καλές πλευρές του. Γιατί η φύση του έρωτα, που γεννήθηκε ανάμεσα σ' αυτές τις δύο δυνατές προσωπικότητες, είναι τέτοια που τους κάνει καλύτερους.

Γενικώς ο Σαίξπηρ, ακόμα και σ' αυτή την ελαφριά κωμωδία του, μας μιλάει για τη δυσκολία της ανθρώπινης φύσης, για το ανεξήγητο της ύπαρξής της και το μυστηριώδες του ψυχισμού της. "Oλος ο Κόσμος είναι μια Σκηνή", λέει ο βάρδος από το Στράτφορντ, και όλοι εμείς ηθοποιοί. Aρα, όπως κανένας άλλος, εμείς γνωρίζουμε τις δυσκολίες που έχει το θέατρο και κατ' επέκταση η ίδια η ζωή».

Η Δήμητρα Ματσούκα και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης πρωταγωνιστούν στο «Ημέρωμα της στρίγγλας».

Ο Πετρούτσιο (Ιεροκλής Μιχαηλίδης) θα καταφέρει τελικά να «ημερώσει» τη στρίγγλα Κατερίνα (Δήμητρα Ματσού­κα) στη σαιξπηρική κωμωδία που παρουσιάζεται στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

• ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 2/4/2011

Στην «Αυλή» της κρατικής εξουσίας

«Η αυλή» του Σπίρο Σιμόνε, που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα», αποτελεί μια κωμική, πολιτική θεώρηση του σήμερα και του αύριο

Μια κωμική, πολιτική θεώρηση του σήμερα και του αύριο αποτελεί «Η αυλή» του Σπίρο Σιμόνε, που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα», σε σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια Κοραή Δαμάτη. Οι ήρωες του έργου, μακριά από κάθε είδους ένταξη, ζουν ανάμεσα στα απόβλητα της κοινωνίας, εν δυνάμει ελεύθεροι, μέσα στην ατελείωτη σκουπιδοπαραγωγή της, εκεί όπου τις περισσότερες φορές, αν αφουγκραστεί κανείς, αν θέλει να δει προσεκτικά, βρίσκει ανάμεσα στους τόνους σκουπιδιών και ένα σωρό πεταμένους ανθρώπους. Πρόκειται για ένα κείμενο αλήθειας και σουρεαλισμού. Η υπόκωφη μουσικότητα των διαλόγων του Ιταλού συγγραφέα έχει ξεκάθαρη αναφορά στην παρούσα πολιτική κατάσταση. Απογυμνώνει ολοκληρωτικά τα θύματά της, επιτρέποντάς τους μόνο την ελπίδα στην αντίσταση. Γελάει κανείς, μα δεν παύει να σκέφτεται.

Κάποιοι άνθρωποι ζουν έξω απ' την Αυλή. Ζουν έξω απ' τον «παράδεισο», στα πέριξ, στα απόβλητα, εκτός της οργανωμένης κοινωνίας, όπου τα πάντα ελέγχονται. Εξω απ' αυτόν τον περιχαρακωμένο τόπο εγκλεισμού, στο απώτατο σημείο της, που και η ίδια η πόλη δεν θέλει να ξέρει, στα σκουπίδια της, βιώνουν την ελευθερία τους ο Πέπε και ο Θάνος, τα δύο από τα τρία πρόσωπα του έργου. Ζουν με τα απαραίτητα, έχουν περιορίσει τις ανάγκες τους στο ελάχιστο, τρώνε ό,τι βρούνε και σχολιάζουν περιπαικτικά τις κάθε είδους απαγορεύσεις που τους έχει επιβάλει, ακόμα και εδώ, εκτός Αυλής, στο περιθώριο, η κρατική εξουσία. Μέχρι που εμφανίζεται το τρίτο πρόσωπο του έργου, ξεθάβεται κάτω απ' τα βουνά των σκουπιδιών, αυτός που δεν έχει όνομα, αυτός που τον φωνάζουν ο Ενας. Εκδιωχθείς βίαια απ' την Αυλή ως μη αναγκαίος και παραγωγικός, προσπαθεί με κάθε τρόπο να προκαλέσει τον οίκτο. Παγιδευμένος στην αυτολύπηση αλλά και χρησιμοποιώντας τη με τρόπους πονηρούς, φαινομενικά κερδίζει, ουσιαστικά τού χαρίζεται γενναιόδωρα ένα κομμάτι ψωμί κάθε φορά. Παίζουν: Κοραής Δαμάτης, Οθωνας Μεταξάς, Γιάννης Δρίτσας.

• ΑΝΤ. ΚΑΡ., ΕΘΝΟΣ, 4/4/2011

Αμλετ o Αιμίλιος Χειλάκης

• Ο Αιμίλιος Χειλάκης θα «ντυθεί» τον Αμλετ το καλοκαίρι. Οι πληροφορίες μας τον θέλουν να συμφώνησε με τον σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη στο να πρωταγωνιστήσει στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που θα απολαύσουμε σε περιοδεία το καλοκαίρι.
• «Μαρινέλλα-το μιούζικαλ» και σε περιοδεία! Η μεγάλη κυρία του τραγουδιού, που εντυπωσίασε δύο χρονιές στο έργο των Μιχάλη Ρέππα - Θανάση Παπαθανασίου και είδε ουρές τόσο στις αθηναϊκές παραστάσεις της όσο και σ' αυτές που έδωσε στη Θεσσαλονίκη, πείστηκε να... σαρώσει την Ελλάδα.
• Του διδύμου Ρέππα - Παπαθανασίου και οι «Συμπέθεροι απ' τα Τίρανα», που θα παρουσιαστούν και αυτοί σε περιοδεία ανά την Ελλάδα έπειτα από τρία χρόνια που «σπάνε» τα ταμεία στο θέατρο «Λαμπέτη». Σταυροπούλου-Χατζηπαναγιώτης-Ευείδη- Μαυρόπουλος θα... ανηφορίσουν από τις 27 Απριλίου και για τέσσερις εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη και από τις αρχές του Ιουλίου θα παίξουν σε αρκετές θεατρικές «πιάτσες».
• Ακόμα μία σπαρταριστή κωμωδία, που αποτέλεσε φέτος το εισπρακτικό χιτ, τα «Κορίτσια με τα μαύρα», των Αλέξανδρου Ρήγα - Δημήτρη Αποστόλου, θα... πάρουν τους δρόμους για να σκορπίσουν γέλιο και εκτός των τειχών. Χρυσούλα Διαβάτη, Χρύσα Ρώπα, Ελένη Καστάνη, Βασιλική Ανδρίτσου δεν θα τα βγάλουν τα... μαύρα από πάνω τους ούτε το καλοκαίρι, μια και έχει κλειστεί γι' αυτές μια αρκετά μεγάλη περιοδεία.
• Η Ελληνική Θεαμάτων θα βγάλει, όμως, σε περιοδεία κι άλλη μία επιτυχημένη παραγωγή της, που δεν είναι άλλη από τη «Φουρκέτα», η οποία παίζεται στο «Εμπορικόν», με τη Μαρία Καβογιάννη, τον Κώστα Κόκλα, τον Θανάση Αλευρά κ.ά.
• Δύο επιπλέον παραστάσεις -λόγω μεγάλης επιτυχίας- προστίθενται στο «Συρανό ντε Μπερζεράκ» στο Εθνικό Θέατρο, την Πέμπτη 7 Απριλίου (5.00 μ.μ.) και την Παρασκευή 15 Απριλίου (5.00 μ.μ.). Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον Συρανό και παίζουν ακόμα οι Λένα Κιτσοπούλου, Χρήστος Λούλης, Τζίνα Θλιβέρη κ.ά.
• Βασίλης Μπουζιώτης, Φουαγιέ, ΕΘΝΟΣ, 4/4/2011

«Έφυγε» ο ζωγράφος και σκηνογράφος Τάσος Ζωγράφος

• Σε ηλικία 85 ετών

Πέθανε τα ξημερώματα της Δευτέρας, σε ηλικία 85 ετών, ο σημαντικός ζωγράφος και σκηνογράφος Τάσος Ζωγράφος, ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νομαρχιακού Νοσοκομείου Καρδίτσας. Η πολιτική του κηδεία θα γίνει την προσεχή Τετάρτη.

Ο Τάσος Ζωγράφος γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1926. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Πριν το τέλος της δεκαετίας του '40 ξεκίνησε τη δημιουργική διαδρομή του στο χώρο της τέχνης μέσα από τη γόνιμη μαθητεία του πλάι στον Γ. Τσαρούχη. Στα χρόνια της εξορίας του στη Μακρόνησο έκανε σκηνογραφίες σε πολλά θεατρικά έργα.

Το '50 γύρισε στην Αθήνα και δούλεψε ως ζωγράφος σκηνικών στο Ελεύθερο Θέατρο.

Το Εθνικό τον είχε αποκλείσει για τα «κοινωνικά» του φρονήματα. Το '53 άρχισε να κάνει σκηνικά σε μικρά θέατρα. Ως σκηνογράφος καθιερώθηκε το '55 με τη δουλειά του στο φιλμ του Ν. Κούνδουρου «Ο Δράκος».

Η καλλιτεχνική δημιουργία του Τ. Ζωγράφου σχετίστηκε, κατά ένα μεγάλο μέρος της, με την ονομαζόμενη «χρυσή» εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και με τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, με το θέατρο και την τηλεόραση. Ο Τ. Ζωγράφος «ανάστησε», σαν σκηνογράφος, το «άρωμα» ολόκληρων εποχών και για τη σκηνογραφική του δουλειά έχει αποσπάσει πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα κρατικό και δύο βραβεία της τηλεόρασης.

Ο σημαντικός ζωγράφος και σκηνογράφος έχει στο ενεργητικό του ένα πλούσιο έργο: 200 ταινίες, 150 θεατρικά έργα, περισσότερες από 70 τηλεοπτικές σειρές, 10 ατομικές εκθέσεις και πολλές συμμετοχές σε ομαδικές παρουσιάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Επιστροφή στην "Ιουστίνη"

Επιστρέφει για δεύτερη χρονιά, στον Φούρνο, η Μάρω Παπαδοπούλου με τη Ζυστίν του  Λιθουανού σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις, μια μαύρη κωμωδία που στηρίζεται στη Νέα Ιουστίνη, αλλά και άλλα έργα του μαρκήσιου Ντε Σαντ, αποσπάσματα των οποίων συνέθεσε σε έναν κωμικό μονόλογο με τίτλο Ντε Σαντ. Στη Ζυστίν... Δημιουργώντας μια «σκανδαλιστική» παράσταση του «πιο αποκρουστικού βιβλίου που είδε ποτέ το φως, από την πιο διεφθαρμένη φαντασία», ο Γκραουζίνις συνθέτει μια παραβολή για την κυρίαρχη σήμερα νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, μέσα από την ανάγνωση του Ντε Σαντ ως ακραίου (και γι' αυτό υπονομευτικού) εκφραστή της ανερχόμενης αστικής ιδεολογίας. Στην παράσταση, που θα παίζεται όλο τον Απρίλιο κάθε Δευτέρα και Τρίτη, τη μετάφραση έκανε η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, ο σκηνοθέτης επιμελήθηκε ακόμη τα σκηνικά και τους φωτισμούς, ενώ τα κοστούμια είναι της Vilma Galeckaite-Dabkiene και ο ηχητικός σχεδιασμός του Martynas Bialobzeskis.

Απόδραση από τους ρόλους...

"Οι γονείς μου λέγονται Ενοχή και Καθήκον". Με αυτήν την παραδοχή, τέσσερις γυναίκες, μόνες στο κέντρο της ύπαρξης τους, αν και μέσα σε πλαίσιο οικογενειακό, επιχειρούν να αυτοπροσδιοριστούν, να ισορροπήσουν τις προσωπικές τους προσδοκίες με αυτές της οικογένειας και της κοινωνίας. Προσπαθώντας να λύσουν τον γρίφο της ζωής τους, μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων που αποτελούν άβατο για όλους τους υπόλοιπους, αγωνίζονται για να ξεφύγουν από την καθορισμένη μοίρα τους. Αυτές είναι οι τέσσερις πρωταγωνίστριες του έργου της Αγγλίδας Charlotte Keatley My mother said I never should (1987), που με τον τίτλο Αρκετά, μαμά! Τώρα η σειρά μου παρουσιάζει η θεατρική ομάδα Απο-Δράσεις στη Θεσσαλονίκη, αυτό το Σαββατοκύριακο, καθώς και το επόμενο, στην αίθουσα θεάτρου του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου. Τις τέσσερις πρωταγωνίστριες ενσαρκώνουν οι Αναστασία Βλέμμα, Ιόλη - Δήμητρα Εξάρχου, Γεωργία Παναγιωτίδου και Ελευθερία Τσακούρη. Η σκηνοθεσία είναι του Αλέξανδρου Ευκαρπίδη και τη μουσική έγραψε ο Ορέστης Αγοραστός.

"Πολιτικό μιούζικαλ" από τον Γ. Ανδρεάδη: Μνημόνιο, αγάπη μου!

Ποια είναι η οργάνωση DNT; Και ποιο είναι το «παιδί με το ποδήλατο»; Πού θα επιστρέψουν τα Ελγίνεια; Αυτά και άλλα πολλά είναι τα ερωτήματα που καλείται να ανακαλύψει ο θεατής της εξωφρενικής (διότι εξωφρενική είναι η κατάσταση που βιώνει...) μουσικοχορευτικής θεατρικής παράστασης I Love Μνημόνιο, που συνέθεσε και σκηνοθέτησε ο Γιάγκος Ανδρεάδης. Πρόκειται για μια «κατάμαυρη» σάτιρα, η οποία παρουσιάζεται από σήμερα (και στις 2-3 και 8-10/4) στον φιλόξενο χώρο του Κέντρου Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου, στο Στούντιο Λήδρα της οδού Κέκροπος στην Πλάκα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Μια καταχρεωμένη οικογένεια δέχεται την φιλανθρωπική βοήθεια της οργάνωσης DNT -όμως γι’ αυτό τίθεται ένας όρος: η οικογένεια ολόκληρη πρέπει να κάνει ομαδικό στριπτίζ και να μεταβληθεί σε υπηρετικό προσωπικό των ευεργετών της! Έτσι, τον εξευτελισμό μοιραία θα διαδεχθεί η εξέγερση...

Το πρώτο επεισόδιο του σπονδυλωτού αυτού μιούζικαλ, που απηχεί σε μεγάλο βαθμό τον Έλεγχο του Διεθνούς Ταμείου του Γ. Ησαΐα, θα δώσει τη θέση του στον «ιδανικό Έλληνα», που βραβεύεται επειδή χαρίζει τον μισθό του στο «παιδί με το ποδήλατο» (δεν θα δυσκολευτείτε να φανταστείτε ποιο είναι αυτό...). Σύντομα όμως θα αποδειχθεί ότι αυτός ο «ιδανικός Έλληνας» είναι Αλβανός, που πια βαρέθηκε να τον κλέβουν και στην παλιά αλλά και στη νέα του πατρίδα.

Το θέαμα παίρνει τέλος με την επιστροφή των Ελγινείων -μόνο που οι κόρες της Ακρόπολης θα ακολουθήσουν ανάποδη διαδρομή: Η επιστροφή και οι πανηγυρισμοί θα γίνουν... στο Λονδίνο, προκειμένου να ξεπληρωθεί το Μνημόνιο.

«Κωμωδία. Μαύρη, αλλά κωμωδία» λέει μιλώντας για το έργο ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του Γιάγκος Ανδρεάδης, που τονίζει ότι οι παραστάσεις και οι άλλες δραστηριότητες του Κέντρου Κλασικού Δράματος «γίνονται στον αστερισμό της ανέχειας». Και παρατηρεί: «Αναρωτιέμαι μήπως, πέρα από το Μνημόνιο, πέρα από το ότι μας παίρνουν τα λεφτά, με την Ελλάδα γίνεται και ένα πείραμα ανθρωπολογικό, να μετρηθεί πόση ξεφτίλα μπορεί να σηκώσει ένας λαός... Βλέπετε, δεν υπάρχει μόνο μία εισβολή, αυτή που γίνεται με τους πυραύλους...»

Στο I Love Μνημόνιο, με απασφαλισμένο (που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός μας...) το όπλο της σάτιρας πάνω στη σκηνή, παίζουν χορεύουν και τραγουδούν οι Αλεξάνδρα Βέττα, Ευαγγελία Δημητρίου, Παύλος Δρακονταειδής, Οδυσσέας Ιωάννου-Κωνσταντίνου, Κώστας Μητράκας, Έλσα Παπαγιαννοπούλου, Λία Παππά, Αίμιλη Σοφοκλή, Θέμις Χαραλάμπους, Βανέσα Χριστοδούλου, Διονύσης Χριστόπουλος. Η μουσική είναι του Νίκου Αθανασάκη, η χορογραφία του Γιώργου Χρηστάκη, τα κοστούμια των Σταύρου Μπονάτσου και Άντζυς Καρατζά, ενώ τους φωτισμούς φροντίζει ο Δήμος Αβδελιώδης.

 

Η ΑΥΓΗ: 01/04/2011