Μάνα Κουράγιο...

Πενήντα ένα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, του συγγραφέα που θεωρείται από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της θεατρικής τέχνης και της επαναστατικής ποίησης. Τη «Μάνα Κουράγιο» την έγραψε το 1938 με ‘39, όταν ο χιτλερισμός κυριαρχούσε στη Γερμανία και ο αναπότρεπτος πόλεμος απειλούσε να καταστρέψει την Ευρώπη. Πρόκειται για ένα έργο με ανθρώπινη ευαισθησία και κοινωνικό προβληματισμό, που παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο, την Παρασκευή (9.3.2007), στη Σκηνή Κοτοπούλη σε μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη, σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου και με την Αντιγόνη Βαλάκου στον ρόλο της Αννας Φίρλινγκ, της θρυλικής Μάνας Κουράγιο. Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Νίκου Κούρκουλου

Εν θερμώ...

Μία γυναίκα που έκανε τρεις γάμους, απέκτησε τέσσερα παιδιά (το ένα εξώγαμο) και τελικά σκότωσε τον τελευταίο της άντρα τη στιγμή που την εγκατέλειπε. Εργο εμπνευσμένο από μια πραγματική ιστορία και βασισμένο στο «Εν βρασμώ ψυχής» των Λευτέρη Παπαδόπουλου-Ράιας Μουζενίδου που παίχτηκε στο πλαίσιο της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Αθήνας το '85. Εχει πρεμιέρα σήμερα (8 Μαρτίου 2007, Ημέρα της Γυναίκας) στο θέατρο «Δίπυλον» σε σκηνοθεσία Ράιας Μουζενίδου και μουσική Γιώργου Τσαγκάρη. Παίζουν οι Οθων Καλαβρυτινός, Νατάσσα Κρητικού, Ράια Μουζενίδου, Χρήστος Σιρμακέζης, Τζούλη Τσόλκα. Θ' ακολουθήσει αργότερα η εκδοχή τού «Εν ψυχρώ», η ιστορία μιας περιθωριακής κοπέλας που λόγω διάφορων κοινωνικών εμποδίων φτάνει στα όρια της αυτοκτονίας.

Τίποτα δικό μου...

Το έργο του Εντουαρντ Μποντ «Τίποτα δικό μου», σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου, παρουσιάζεται στο θέατρο «Πορεία». Ο Εντουαρντ Μποντ, με τη συγγραφική του δύναμη να κινείται με άνεση από την κωμωδία στη φάρσα, μας μιλάει εδώ γι’ αυτό που φαντάζεται, πώς θα είναι ο κόσμος το 2077: ποιον δρόμο παίρνουμε δηλαδή αν δεν βρισκόμαστε σε απόλυτη επαγρύπνηση.

Ενας κόσμος όπου οι «αρχές» θα έχουν καταφέρει να αποσπάσουν από τον καθέναν το παρελθόν, τις αναμνήσεις, ακόμα και τις πιο προσωπικές, αναγκάζοντάς τον να ζει σ’ ένα αποστειρωμένο περιβάλλον περιορισμένο στα απολύτως αναγκαία.

Στις 18 Ιουλίου του 2077 ένας άντρας (Ιπποκράτης Δελβερούδης) χτυπάει την πόρτα του διαμερίσματος του Τζαμς (Νίκος Κουρής) και της Σάρα (Μαρία Ζορμπά) και ισχυρίζεται πως είναι ο ξεχασμένος αδελφός της Σάρα, φέρνοντας μάλιστα μαζί του και αποδείξεις. Ετσι μέσα σε αυτό το οικογενειακό «κεκλεισμένων των θυρών» «αρχίζει ένα μείγμα από φάρσα και κάτι άλλο»...

Η Μικρή Πόρτα εκπαιδεύει

Τα νέα προγράμματα και μαθήματα του Εργαστηρίου του Θεάτρου Πόρτα για παιδιά, αλλά και για επαγγελματίες του θεατρικού χώρου. Σε κατάσταση μόνιμης αναζήτησης και δημιουργίας παραμένει το Εργαστήρι του Θεάτρου Πόρτα, της Ξένιας Καλογεροπούλου, τρία χρόνια μετά τη δημιουργία του, έχοντας μυήσει πολλούς και κυρίως τα παιδιά στις όψεις, τη φιλοσοφία και τα μυστικά του θεάτρου. Φέτος το εργαστήρι επιφυλάσσει νέα προγράμματα, κινήσεις συνεργασίας με άλλους χώρους, αλλά και χώρες και φυσικά ενίσχυση των συνεργασιών με φορείς και σχολεία.

Οι βασικές δραστηριότητες του Εργαστηρίου του Θεάτρου Πόρτα, που λειτουργεί υπό την ευθύνη της Πέγκυς Στεφανίδου, καθορίζονται από τους εξής βασικούς πυλώνες: Τα (οκτάμηνα) εργαστήρια για παιδιά και εφήβους (5-17 ετών) και τα (οκτάμηνα) σεμινάρια των ενηλίκων για εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, θεατρολόγους και όσους χρησιμοποιούν τη θεατρική αγωγή στη δουλειά τους με παιδιά.

Και οι δύο ομάδες είναι συνδεδεμένες με τη θεατρική δραστηριότητα της Μικρής Πόρτας, από την οποία συχνά αντλούν θέματα και ιδέες. Και στις δύο ομάδες (παιδιά και ενήλικες) διδάσκουν, εκτάκτως, καλλιτέχνες από το χώρο του θεάτρου, όπως: Ξένια Καλογεροπούλου, Θωμάς Μοσχόπουλος, Άννα Μάσχα, Μάρθα Κλουκίνα, Αργύρης Ξάφης, Βασίλης Μαυρογεωργίου κ.ά. Ο προγραμματισμός της φετινής χρονιάς επιφυλάσσει τρία νέα μαθήματα-σεμινάρια. Αναλυτικότερα:

1. Δύο εβδομάδες έκτακτων μαθημάτων με ειδικούς από άλλες χώρες. Η πρώτη εβδομάδα (12-19/3/07) οργανώνεται με τη βοήθεια και τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου. Θα διδάξουν η Κατερίνα Αντωνακάκη (σκηνοθέτρια σκηνογράφος, ηθοποιός) και ο Emmanuel Jorand Briquet (ηθοποιός, σκηνοθέτης). Η δεύτερη εβδομάδα (23-28/4/07) οργανώνεται με τη βοήθεια και τη συνεργασία του Βρετανικού Συμβουλίου. Θα διδάξει ο Antony Haddon (καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας «Blah-Blah-Blah»).

2. Προγράμματα θεατρικών εργαστηρίων εκτός έδρας. Οι απόφοιτοι των σεμιναρίων του Θεατρικού Εργαστηρίου, υπό την εποπτεία της Πέγκυς Στεφανίδου, προσφέρουν δωρεάν προγράμματα θεατρικής αγωγής:

α) σε δημοτικά σχολεία της Αττικής, με θεατρικό παιχνίδι που επεξεργάστηκαν οι ίδιοι και που βασίζεται στην παράσταση του έργου «Η Κοιμωμένη ξύπνησε»

β) στο Κέντρο Πρόληψης και Θεραπείας για το Παιδί και την Οικογένεια, που λειτουργεί από τα χωριά SOS στην Κυψέλη γ) σε παιδιά-θεατές του έργου «Η Κοιμωμένη ξύπνησε» των οποίων οι γονείς ανταποκρίθηκαν σε έρευνα της Μικρής Πόρτας

δ) σε δημοτικά σχολεία εντός, αλλά κυρίως εκτός Αττικής, όπου οι μικροί μαθητές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν την παράσταση του έργου του Στάφαν Γκέτε «Μια νύχτα του Φλεβάρη», συμμετέχοντας στη συνέχεια σε ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα θεατρικής αγωγής, πάντα μέσα στο χώρο του σχολείου τους.

3. Κάνοντας θέατρο για παιδιά. Σεμινάρια που απευθύνονται σε ηθοποιούς και άλλους καλλιτέχνες, οι οποίοι ασχολούνται ή θέλουν να ασχοληθούν με το παιδικό θέατρο. Τα σεμινάρια γίνονται με τη συνεργασία του Βρετανικού Συμβουλίου και του Γαλλικού Ινστιτούτου.

Σε εννέα Τετάρτες, από 14 Μαρτίου έως 30 Μαΐου 2007, θα διδάξουν: Κατερίνα Αντωνακάκη (σκηνογράφος, σκηνοθέτρια, ηθοποιός), Emmanuel Jorand Briquet (ηθοποιός, σκηνοθέτης), Ξένια Καλογεροπούλου (συγγραφέας, ηθοποιός), Antony Haddon (καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας «Blah-Blah-Blah»), Lilo Baur (σκηνοθέτης, ηθοποιός), Μάρθα Κλουκίνα (χορογράφος, χορεύτρια), Θωμάς Μοσχόπουλος (σκηνοθέτης).

Στα 101 της πατά ξανά το σανίδι της σκηνής

Η Νόρι Γούντχολ [Norrie Woodhall], 101 ετών, είναι η ηθοποιός που συμμετείχε στον θίασο του Βρετανού ποιητή, πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Τόμας Χάρντι [Thomas Hardy]. Και πρόκειται να ξανανέβει στο σανίδι για να ερμηνεύσει έργα του ποιητή, εκπροσώπου του κινήματος του νατουραλισμού. Ο ίδιος ο Χάρντι - που ανάμεσα στους θαυμαστές του συγκαταλέγονταν ο Ντ.Χ. Λόρενς και η Βιρτζίνια Γουλφ - επέλεξε τη Νόρι Γούντχολ το 1928 για το θεατρικό ανέβασμα του διηγήματός του «Tess of the D'Urbervilles». Εβδομήντα εννέα χρόνια μετά την ερμηνεία της στο έργο, η Νόρι Γούντχολ θα συμμετάσχει στο αφιέρωμα για τον ποιητή απαγγέλλοντας στίχους του. Καθώς θεωρείται το μοναδικό εν ζωή μέλος του θιάσου που ίδρυσε ο Χάρντι και που μετά τον θάνατό του, το 1928, διαλύθηκε. Η αιωνόβια ηθοποιός θα είναι μέλος της ομάδας Νέοι Ηθοποιοί έργων του Τόμας Χάρντι που θα παρουσιάσουν αποσπάσματα έργων του μαζί με μουσικές εκδηλώσεις στο Έσεξ. (Τα Νέα, 06/03/2007)

Norrie all set for a new role at 101
By Ian McDonald

THE only surviving member of Thomas Hardy's acting group is set to tread the boards once again - at the age of 101. Norrie Woodhall, the last remaining member of the original Hardy Players, will read poetry by the great writer himself in a show called Dorset Voices. She will appear alongside members of the New Hardy Players in the programme, which features an afternoon of words and music from Dorset's past and present.

The event will feature the poetry and prose of Thomas Hardy and William Barnes and work from some of Dorset's modern-day writers, including Hugh Simpson, Sue Worth and Devina Symes. It will also feature music from New Hardy Players musicians Jenny Trotman and John Foxwell. Norrie met Thomas Hardy in 1924, while the original Hardy Players were staging Tess at the Corn Exchange in Dorchester.
advertisement

He cast her as Liza Lu, and even added extra lines to give her a more substantial role in the play. The New Hardy Players were formed in 2005 to mark Norrie's 100th birthday and further promote the work of Thomas Hardy. She appeared on stage with them last September - despite losing sight in one eye - in their production of Under the Greenwood Tree. Kind-hearted Norrie, who lives in Owermoigne, gave her 100th birthday gifts - donations amounting to £612.12 - to the Joseph Weld and Trimar Hospice and CancerCare Dorset. And in November last year she launched her autobiography Norrie's Tale, which captured her memories of Dorchester and Thomas Hardy, at the Dorset County Museum.

Dorset Voices is being staged at the United Church in South Street, Dorchester, on Sunday, March 11, at 3pm. Tickets are £4 and include light refreshments. They are available from the Tourist Information Centre in Antelope Walk or on the door. [7:54am Tuesday 27th February 2007]

Tα εφτά κουτιά της Πανδώρας του Ζιώγα

Tον έρωτα και τις συγκρούσεις ενός ζευγαριού περιγράφει το έργο του Bασίλη Zιώγα «Tα εφτά κουτιά της Πανδώρας» που έχει απόψε (6.3.2007) πρεμιέρα στο «Aμφι-Θέατρο» του Σπύρου Eυαγγελάτου. H σκηνοθεσία είναι του Σπύρου Eυαγγελάτου, τα σκηνικά και κοστούμια του Πάρη Mέξη, η επιλογή μουσικής και η ενορχήστρωση του Γιάννη Aναστασόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Kουρλαμπάς και Eλίνα Mάλαμα ενώ τα μουσικά μέρη ερμηνεύουν ο βιολιστής Aκης Στρατουδάκης και ο συνθέτης και πιανίστας Γιάννης Aναστασόπουλος.

Πρόκειται για ένα παράξενο έργο με δύο ήρωες. Eκείνος είναι συγγραφέας και δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το σπίτι και εκείνη είναι ηθοποιός που επιστρέφει από το θέατρο κάθε βράδυ ντυμένη με το κοστούμι του ρόλου της κουβαλώντας στοιχεία από το χαρακτήρα του κάθε ρόλου.

«Tα εφτά κουτιά της Πανδώρας» θα παρουσιάζονται για πέντε εβδομάδες κάθε Tρίτη (9 μ. μ.), Σάββατο (6 μ. μ.) και Kυριακή (10 μ. μ.). Oι παραστάσεις του «Ξενοδοχείου των δύο κόσμων» συνεχίζονται τις ημέρες και τις ώρες που έχουν οριστεί μέχρι και την Kυριακή των Bαΐων στην αίθουσα «Λήδα Tασοπούλου». Mετά το Πάσχα θα παρουσιαστεί η «Eρωτευμένη Nεκρή» του Θ. Γκοτιέ στη σκηνή «Eίσοδος Kινδύνου» σε σκηνοθεσία Kατερίνας Eυαγγελάκου. ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ: Τα Νέα (6.3.2007)

Μαύρο σχεδόν κόκκινο

Το θέαμα «Μαύρο σχεδόν κόκκινο» παρουσιάζει (6.3.2007), η ομάδα «Φτου και βγαίνω» στο θέατρο «Τόπος Αλλού» στο πλαίσιο του κύκλου «Πρώτο βήμα στους νέους καλλιτέχνες». Η παράσταση αποτελεί συλλογική δουλειά της ομάδας και αφορά στις σχέσεις ενός ζευγαριού. Κείμενα Νίκου Κισκήρα, σκηνοθεσία Νάσας Χατζή, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μικιό που επιμελήθηκε την κίνηση. Σκηνικά Ολγας Πετίδου, μουσική επιμέλεια Μυρτώς Μποκολίνη, φωτισμοί του Προκόπη Δάφνου, σκηνοθεσία video Πηνελόπης Μανουσάκη. Παίζουν: Αντζελα Ελ-Ζέιντ, Δημήτρης Τσιλιφώνης.

Άγγελος Βλάχος και Μπάμπης Άννινος

Πρεμιέρα, σήμερα (6.3.2007), στο Δημοτικό Θέατρο Κερατσινίου, όπου το θέατρο «Τέττιγες» παρουσιάζει δύο μονόπρακτες κωμωδίες, την «Κόρη του παντοπώλου» του Αγγελου Βλάχου και «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου. Στην «Κόρη του παντοπώλου» ο Αγγελος Βλάχος σατιρίζει μια οικογένεια μικροαστών και δε διστάζει να υπονομεύσει συνολικά τη δομή των σχέσεών τους. Το «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου, από τα σπουδαιότερα έργα της εποχής του, με γλυκόπικρο χιούμορ και έξυπνα γλωσσικά παιχνίδια ξεφεύγει απ' την κωμωδία ηθών και μιλά για αναξιοκρατία, ρουσφέτι και ασυδοσία του κρατικού μηχανισμού. Σκηνοθεσία Λεωνίδας Βαρδαρός, σκηνικά Τόλης Πολυχρονιάδης, κοστούμια Ολγα Δημολιάτη, μουσική Χρήστος Λεοντής, κίνηση Τάσος Καραχάλιος. Παίζουν: Πάνος Ξενάκης, Κωνσταντίνα Κούτσιου, Λεωνίδας Βαρδαρός, Μιχάλης Θεοδώρου, Γιώργος Σώχος, Βένια Σταματιάδη.

Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου: Κυνική σιωπή

«Πάγωσε» εντελώς το έργο στο Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου με τους 16 εργαζόμενους εκεί να έχουν ξεκινήσει επίσχεση εργασίας από την 1η Μάρτη, σε μια προσπάθεια να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα μηνών. Αλλοι 34 εργαζόμενοι ακολουθούν τον ίδιο δρόμο στο Νομισματικό Μουσείο, τέσσερις στην Επίδαυρο και 6 από τους 11 στην Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων. Κι όμως, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ αδιαφορεί και σιωπά επιδεικτικά για το πρόβλημα. Πού να προλάβει άλλωστε: «Κουράστηκε» να υπόσχεται εκατομμύρια στην πρόσφατη περιοδεία στην Κρήτη ...όπου κι εκεί υπάρχουν απλήρωτοι συμβασιούχοι... (Ριζοσπάστης, 6/3/2007)

Δεσποινίς ετών 39 στη Λαμία

Tην κωμωδία των Aλέκου Σακελλάριου - Xρήστου Γιαννακόπουλου «Δεσποινίς ετών 39» παρουσιάζει το ΔHΠEΘE Pούμελης, από την Πέμπτη (8.3.2007) στο Xειμερινό Δημοτικό Θέατρο Λαμίας, σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου. H αγαπημένη κωμωδία παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1954 κι έκτοτε διασκέδασε, αλλά και συγκίνησε γενιές και γενιές θεατών, είτε στα θεατρικά ανεβάσματά της είτε μέσω της κλασικής πλέον, ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας.

«Πώς είναι δυνατόν ένας συγγραφέας να έχει τόσο δυνατή την αίσθηση για το πώς θα πρέπει να εκφέρουμε την ατάκα; Πώς είναι δυνατόν να κατέχει τόσο ολοκληρωτικά τη μαστόρικη τέχνη, όχι μόνο του πώς γράφεται, αλλά και του πώς παίζεται η κωμωδία; Πώς είναι δυνατόν να περιγράφει έναν κόσμο ολόκληρο, να εκφράζει μιαν εποχή και ταυτόχρονα να απευθύνεται και στους αυριανούς, ένα έργο που μοιάζει, μας ξεγελά, νομίζουμε ότι είναι ελαφρύ και διασκεδαστικό απλώς», σημειώνει ο Πάνος Σκουρολιάκος.

H υπόθεση του έργου περιγράφει την αγωνία του Tηλέμαχου, που πρέπει πρώτα να παντρέψει τη μεγαλύτερη από αυτόν αδελφή του Xρυσάνθη, για να μπορέσει να παντρευτεί την καλή της καρδιάς του, Φωφώ. Kαι επειδή το ενδιαφέρον των ανδρών για τη Xρυσάνθη είναι μάλλον ανύπαρκτο, αναλαμβάνει με τον καλό του φίλο Σταμάτη, να συντάξουν μια αγγελία και να τη δημοσιεύσουν στην εφημερίδα προς αναζήτηση υποψηφίων γαμπρών. Oι γαμπροί έρχονται... Φεύγουν όμως με άλλες νύφες!

H σκηνοθεσία και η μουσική επιμέλεια είναι του Πάνου Σκουρολιάκου, τα σκηνικά του Aντώνη Xαλκιά, τα κοστούμια της Mυρτώς Kαρέκου. Tους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Πάνος Σκουρολιάκος, Πηνελόπη Πιτσούλη, Nίκος Xύτας, Θεοδώρα Σιάρκου, Σαράντος Γεωγλερής, Bύρων Σεραϊδάρης, Eύα Bάρσου, Θανάσης Mιχαηλίδης. (Έθνος, 5.3.2007).

Το Όσκαρ του Βασίλη Φωτόπουλου

Και η Ελλάδα έχει το δικό της Όσκαρ και τις μέρες τούτες που γινόταν πολύς ο λόγος για τα Όσκαρ που απονεμήθηκαν από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, θα ήταν κρίμα να το ξεχάσουμε. Στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας βρίσκεται εκτεθειμένο πλέον το Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης που είχε απονεμηθεί στον Βασίλη Φωτόπουλο για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Ζορμπάς ο Ελληνας». Το μέγιστο βραβείο χάρισε στο Μουσείο ο αδελφός του Βασίλη, ο επίσης σπουδαίος και διάσημος σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος και μαζί με το χρυσό αγαλματάκι χάρισε και την προσωπογραφία του αδελφού του, ζωγραφισμένη από τον Γιάννη Μόραλη το 1981. Εκεί στη δεκαετία του '80 ο Βασίλης σχεδόν παράτησε το θέατρο και αφοσιώθηκε στη ζωγραφική... Δεν φτάνουν αυτά. Θα συνεχίσω, γιατί τον Βασίλη τον γνώρισα προσωπικά. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος και καλλιτέχνης...

Επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου

Επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αναγορεύεται απόψε ο μεγάλος δραματουργός Φερνάντο Αραμπάλ από το τμήμα Γαλλικής Γλώσσας της Φιλοσοφικής Σχολής, για την προσφορά του στο παγκόσμιο θέατρο. Η τελετή αναγόρευσης θα πραγματοποιηθεί στις 7 το βράδυ στην αίθουσα τελετών και την έναρξή της θα κηρύξει η πρόεδρος του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας, καθηγήτρια Αντωνία Νενοπούλου - Δρόσου. Η αντιπρύτανις Αθανασία Τσατσάκου θα προσφωνήσει τον τιμώμενο, ενώ τον έπαινο θα εκφωνήσει η λέκτορας Καλλιόπη Εξάρχου. Η τελετή αναγόρευσης θα ολοκληρωθεί με δύο θεατρικά δρώμενα: Σκηνές από το αριστούργημα του δραματουργού «Ο Αρχιτέκτονας και ο Αυτοκράτορας της Ασσυρίας», σε σκηνοθεσία Λίλιας Λύτρα, και «Προσευχή» σε σκηνοθεσία Αφροδίτης Ιωαννίδου. (5.3.2007)

Δημοσιεύτηκαν συνεντεύξεις με τον Αραμπάλ στις εφημερίδες Τα Νέα (Βίκυ Χαρισοπούλου) και Η Καθημερινή (Γιώτα Μυρτσιώτη), 6.3.2007.

Επίσης ανέτρεξα στο blog http://mesokosmos.blogspot.com/ του ioannisxen γιατί ήμουν βέβαιος ότι θα έχει κάποιες πληροφορίες. Και βρήκα ένα μικρό ρεπορτάζ εύστοχο αφού έδωσε σε πέντε αράδες μια πραγματική εικόνα του Arrabal, αλλά και το κείμενο της αναγόρευσης, δηλαδή το ψήφισμα του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.

ΙΩΑΝΝΟΥ Δημήτρης

Δημήτρης Ιωάννου (Σιδηρόκαστρο Σερρών). Σκηνοθέτης. Το 1967 μετανάστευσε στη Δυτική Γερμανία, όπου έμεινε μέχρι το 1984. Σπούδασε στην Ανώτατη Ακαδημία του Έσλινγκεν διαπαιδαγώγηση μέσω της τέχνης και γερμανική φιλολογία, παιδαγωγική θεάτρου, ιστορία και κοινωνιολογία θεάτρου, σκηνοθεσία, δραματολογία και θεατρικό αυτοσχεδιασμό. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα σκηνοθεσίας στην Κρατική Δραματική Σχολή του κρατιδίου της Βάδης Βιτεμβέργης. Φέρει τον ακαδημαϊκό τίτλο «Διπλωματούχος παιδαγωγός θεάτρου».

Με δική του πρωτοβουλία δημιουργείται η Θεατρική Σκηνή Νέων, όπου σκηνοθέτησε σειρά ελληνικών θεατρικών έργων (1970 – 1975). Υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ελληνικής Θεατρικής Σκηνής που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων (1980 – 1984).

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα δίδαξε στην Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης της Ρούλας Πατεράκη και επιμελήθηκε εκπομπές θεάτρου και λόγου στα ραδιόφωνα ΕΡΤ-1 (Αθήνα), ΕΡΤ-1 και 9ο Κύμα FM 104 (Θεσσαλονίκη). Από το 1986 μέχρι το 1991 σκηνοθετεί στο Δημοτικό Θέατρο Καβάλας, μεταξύ άλλων, τα έργα: Σπασμένη στάμνα του Κλάιστ, Ο Πλούτος του Αριστοφάνη και Το κάστρο της Ωριάς του Γιώργου Θεοτοκά.

Το 1991 – 93 αναλαμβάνει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, όπου σκηνοθετεί τα έργα Κοκτέιλ από τσουκνίδα του Πίτερ Σάφερ, Απιστίες καθώς πρέπει του Ζορζ Φεϊντό, Γυναίκα μπροστά από τα τείχη του Τάνκρεντ Ντορστ. Το 1993 – 96 αναλαμβάνει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, όπου σκηνοθετεί τα έργα Ο δρόμος περνά από μέσα του Ι. Καμπανέλλη, Το όνειρο του Δωδεκάμερου του Γ. Θεοτοκά, Φίλησέ με Φολβίλ του Ε. Λαμπίς.

Επίσης σκηνοθέτησε: Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ του Μπ. Μπρεχτ (ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου), Το σακάκι που βελάζει του Στ. Στρατίεβ (ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων), Η μαύρη κωμωδία του Π. Σάφερ (Φόρκυς Ιθάκης), Κάπταιν Χουκ της Ελ. Μερκενίδου (ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας). Από το 1985 έως το 1995 υπήρξε καθηγητής υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών 2000 – 2002 και ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας (από 2003).

Το Εθνικό Θέατρο

Στο φύλλο 141 / 5 Μαΐου 1930 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως δημοσιεύεται ο Νόμος 4615 «Περί ιδρύσεως Εθνικού Θεάτρου». Στο άρθρο 2 αναφέρεται ότι : «Σκοπός του Εθνικού Θεάτρου είναι η καλλιέργεια του αισθήματος του Καλού, και η προαγωγή της Ελληνικής δραματικής και θεατρικής τέχνης». Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος στην εισηγητική του έκθεση, μεταξύ άλλων, σημείωνε ότι «σκοπός του Εθνικού Θεάτρου δεν ημπορεί να είναι η αποκλειστική αισθητική ικανοποίησις μιας προνομιούχου τάξεως. Τοιούτος “αριστοκρατικός” σκοπός θα ήτο ασυμβίβαστος προς το αληθές πνεύμα της συγχρόνου Δημοκρατίας. Ο σκοπός τον οποίον σήμερον εμπιστευόμεθα εις το Εθνικόν Θέατρον είναι ακριβώς όπως και εις την αρχαιότητα, η μόρφωσις και διαπαιδαγώγησις του λαού».

Πρώτος διευθυντής του διορίστηκε ο Ιωάννης Γρυπάρης, με σκηνοθέτη τον Φώτο Πολίτη, σκηνογράφο τον Κλεόβουλο Κλώνη και ενδυματολόγο τον Αντώνη Φωκά. Τα έργα που παίχτηκαν εκείνη την πρώτη περίοδο (19 Μαρτίου 1930 – 30 Μαΐου 1932) ήσαν: Αισχύλου Αγαμέμνων, Γρ. Ξενόπουλου Ο Θείος Όνειρος, Σέξπιρ Ιούλιος Καίσαρ, Δ. Βυζάντιου Βαβυλωνία, Μεριμέ Η άμαξα και Οστρόφσκι Γλέντι, Κρασί, Αγάπη.

Στη συνέχεια, διευθυντές διετέλεσαν οι Γεώργιος Βλάχος, Κωστής Μπαστιάς, Ν. Γιοκαρίνης, Γιώργος Θεοτοκάς, Δημήτρης Ροντήρης, Αιμίλιος Χουρμούζιος, Ηλίας Βενέζης, Αλέξης Μινωτής, Ευάγγελος Φωτιάδης, Αλέξης Σολομός, Κώστας Νίτσος, Κώστας Πολιτόπουλος, Νίκος Κούρκουλος, και σήμερα Γιάννης Χουβαρδάς. Βέβαια, μεσολάβησε το διάστημα της χουντικής επταετίας, κατά το οποίο το Εθνικό Θέατρο έγινε τμήμα του Οργανισμού Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος (ΟΚΘΕ) με διοικητή τον στρατηγό Παξινό.

ΒΙΒΛ: Αφιέρωμα: «100 χρόνια Εθνικό Θέατρο». Το αφιέρωμα επιμελήθηκε η Πέγκυ Κουνενάκη, που έγραψε και το εισαγωγικό κείμενο «Εθνικό Θέατρο: κρίσιμο σταυροδρόμι». Τα άλλα κείμενα του αφιερώματος έγραψαν οι Γιώργος Χατζηδάκης «Το Βασιλικόν παρελθόν του Εθνικού», Ιλιάς Λακίδου «Τα χρόνια της δημιουργίας (1932-1940)», Ελευθερία Γεωργακάκη «Η ταραγμένη δεκαπενταετία: 1940-1955», Εύα Προύσαλη «Η χρυσή εποχή του Αιμίλιου Χουρμούζιου», Ματίνα Καλτάκη «Η προσωποπαγής περίοδος Μινωτή (1974-1980)», Τάσος Ρούσσος «Αναζητήσεις στο αρχαίο δράμα», Γιώργος Χατζηδάκης «Πειραματικές σκηνές», Τάσος Γουδέλης «Η Δραματική Σχολή», Νίκος Κούρκουλος «Εθνικό Θέατρο: Νέες προοπτικές». Η Καθημερινή / «Επτά Ημέρες», 18 Μαρτίου 2001.

ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ Δέσπω

Δέσπω Διαμαντίδου (Πειραιάς). Ηθοποιός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και η πρώτη της εμφάνιση ήταν με το Θέατρο Τέχνης το καλοκαίρι του 1943 στο θέατρο «Δελφοί» στο έργο του Τζέιμς Μπάρι Δε φταίει τ’ αστέρι μας. Συνεργάστηκε με τους Μουσούρη, Κατερίνα, Μανωλίδου, Αρώνη, Χορν, Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ, με το Εθνικό Θέατρο κ.λπ. Η καριέρα όμως αναπτύχθηκε, στο σύνολό της, στην Αμερική. Εννιά χρόνια έμεινε εκεί. Σ’ αυτό το διάστημα πήρε μέρος σε δέκα θεατρικά έργα. Ήταν το Ίλια Ντάρλινγκ, όπου συμμετείχε και η Μελίνα Μερκούρη, το Καμπαρέ, όπου αντικατέστησε τη μεγάλη μπρεχτική ηθοποιό Λότε Λένια, οι Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη και στο Παραβάν του Ζενέ σε σκηνοθεσία του Μ. Βολανάκη που παίχτηκε στην Αγγλία, στο Μια μικρή νυχτερινή μουσική με τον Χαλ Πρινς κ.ά. Έπαιξε στην τηλεόραση και σε δέκα τουλάχιστον ταινίες στον κινηματογράφο: Μαύρα τριαντάφυλλα για τη νύφη, Υπόσχεση την αυγή, Ειρηνοποιός κ.ά.

ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Ντίνος

Ντίνος Γιαννόπουλος (Αθήνα 1919 - Φιλαδέλφεια των HΠA 2003). Σκηνοθέτης από τους γνωστότερους στο εξωτερικό Eλληνες στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Επειδή ο πατέρας του υπηρετούσε στην πρεσβεία της Bιέννης, μεγάλωσε και σπούδασε εκεί, και στη Λειψία, φιλοσοφία, θέατρο και ειδικότερα σκηνοθεσία.

Aπό πολύ νέος άρχισε να σκηνοθετεί τόσο στο θέατρο (θίασος Kατερίνας) όσο και στην όπερα (Λυρική Σκηνή), ενώ από το 1945 εγκαταστάθηκε μόνιμα στις HΠA. H τελευταία του σκηνοθεσία στην Eλλάδα ήταν το 1991 με τη Λυρική (Aΐντα) στο Hρώδειο. Eίχε κάνει δύο γάμους και δύο παιδιά, με τον πρώτο του γάμο. Είχε αναπτύξει δραστηριότητα όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και στην όπερα, όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα, σκηνοθετώντας επί δεκαετίες σε μεγάλα λυρικά θέατρα του κόσμου και με τους διασημότερους καλλιτέχνες του είδους, ενώ υπήρξε βασικός σκηνοθέτης επί 21 χρόνια στη Mετροπόλιταν Oπερα της Nέας Yόρκης.

Υπήρξε και ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Aθηνών, ενώ χρημάτισε και επικεφαλής της Λυρικής Σκηνής για ένα σύντομο διάστημα το 1959.

ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ Αντώνης

Αντώνης Γιαννίδης (Ταταύλα Μ. Ασίας 1901 – Μόσχα 1968). Ηθοποιός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωαννίδης. Πρώτη του ερασιτεχνική εμφάνιση ήταν στο χορό του Οιδίποδα Τυράννου, μια παράσταση που είχε δώσει ο Αιμίλιος Βεάκης στην Κωνσταντινούπολη στις 4/12/1921. Το 1922 εμφανίζεται στις παραστάσεις της «Δραματικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως». Παίζει στις Ξανθές-μελαχρινές του Τσοκόπουλου, στο Ξένο ψωμί του Τουργκένιεφ, στη Γυναίκα του Ιωάννη Πολέμη, στους Φοιτητές του Γρηγορίου Ξενόπουλου…

Του πήγαιναν οι τυπίστες και οι κωμικοί καρατερίστες. Με την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου έφυγε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια σπουδάζοντας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών στη Σορβόνη. Παράλληλα, σπούδασε ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1926 ήρθε στην Αθήνα, όπου κυρίως δούλεψε στους θιάσους Αλίκης – Κώστα Μουσούρη, Κυβέλης, Μαρίκας Κοτοπούλη, Κατερίνας, Μιράντας – Γιώργου Παππά και στο θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών.

Από τις δημιουργίες του: Τάλμποτ στη Μαρία Στιούαρτ (1932), Τροφός του Ορέστη στην Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ (1932), Ιεραπόστολος στην Ασία του Λενορμάν (1933), Αστυνόμος στο Λίλιομ του Μολνάρ (1935), Μπάνκο στο Μάκβεθ του Σέξπιρ (1937), Γιάλμαρ στην Αγριόπαπια του Ίψεν (1939) κ.ά.

Το 1945, με αντιστασιακό θίασο βρέθηκε στην Κοζάνη. Το 1947 φεύγει στο Παρίσι κι από εκεί στην Πράγα, στη Γιουγκοσλαβία, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, περιοδεύοντας με θίασο. Το 1948-49, επικεφαλής θιάσου, περιόδευσε σε περιοχές που ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ και έδωσε παραστάσεις. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση. Συνέχισε τις σπουδές: ηθοποιία και σκηνοθεσία στο Θεατρικό Ινστιτούτο της Τασκένδης. Μαζί με τον Γιώργο Σεβαστίκογλου ίδρυσαν θίασο πολιτικών προσφύγων, δίνοντας παραστάσεις. Το 1956 ανέβηκε στη Μόσχα, δουλεύοντας στο ραδιόφωνο ως εκφωνητής σε προγράμματα για την Ελλάδα. Μόλις το Νοέμβριο του 1984 «επαναπατρίστηκε» η τέφρα του στην Αθήνα, με πρωτοβουλία της γυναίκας του Μαρίας Χατζηπέτρου.

Βιβλιογραφία: Περιοδικό Θέατρο, τεύχος 44-45 και 46-48, 1975.

ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ Πάνος

Πάνος Αραβαντινός (Κέρκυρα 1888 – Παρίσι 1930). Σπούδασε για πέντε περίπου χρόνια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα, για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Πήγε στο Παρίσι και ξαναγύρισε στην πατρίδα για να πάρει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Εργάστηκε στο ελληνικό θέατρο για τρία χρόνια ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος σε οπερέτες και επιθεωρήσεις. Εκπληκτικές οι σκηνογραφίες και τα κοστούμια του στις οπερέτες του Σπύρου Σαμάρα Πόλεμος εν Πολέμω, Πριγκίπισσα της Σασσώνος, Κρητικοπούλα, του Μανώλη Καλομοίρη Πρωτομάστορας, του Φραντς Λέχαρ Εύθυμη Χήρα, αλλά και η δουλειά του που έμεινε αξεπέραστη στην επιθεώρηση Ξιφίρ-Φαλέρ. Θα σχεδιάσει τις στολές του Ελληνικού Στρατού που θα τυπωθούν και θα εκδοθούν σε λεύκωμα από το Υπουργείο Στρατιωτικών.

Θα φύγει οριστικά για την Ευρώπη το 1917, αρχικά στην Ελβετία και, στη συνέχεια, στο Βερολίνο όπου θα εγκατασταθεί οριστικά και θ’ αρχίσει μια λαμπρή σταδιοδρομία. Οι επιδόσεις του στη σκηνογραφία θα τον κάνουν περιζήτητο. Τα σχέδιά του για τη σκηνογραφία της όπερας Η γυναίκα δίχως ίσκιο [Die Frau ohne Schatten] του Ρίχαρντ Στράους εγκρίνονται από την Κρατική Όπερα του Βερολίνου και από το συνθέτη αλλά και από το συγγραφέα του λιμπρέτου. Σε σύντομο διάστημα θα αναγνωριστεί το ταλέντο του. Σύσσωμη η κριτική τον επαινεί και ο Αραβαντινός θ’ αρχίσει να σκηνογραφεί την μια μετά την άλλη τις όπερες.

Δίνει νέα πνοή στις λυρικές παραγωγές και οι παρεμβάσεις του με τη δημιουργία ενιαίου τρισδιάστατου χώρου ανανεώνουν το ενδιαφέρον για το μελόδραμα που ακινητούσε στη στατικότητα μιας σκηνογραφίας η οποία και ασφυκτιούσε στα όρια των ζωγραφιστών τελάρων. Ανασταίνονται κυριολεκτικά λυρικά έργα που έως τότε εθεωρούντο νεκρά και πεπερασμένα. Η δύναμη του ταλέντου τον οδηγεί σε εκπληκτικές δημιουργίες, σε μια περίοδο που μεσουρανούν στην Ευρώπη μυθικά ονόματα του θεάτρου, όπως ο ελβετός Άντολφ Άπια και ο αυστριακός Άλφρεντ Ρόλερ.

Γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής της Όπερας του Βερολίνου και τιμητικά αναγορεύεται γενικός καλλιτεχνικός σύμβουλος των κρατικών θεάτρων της Γερμανίας. Οι συνεργασίες του αποτελούν γεγονότα καλλιτεχνικά. Η φήμη του απλώνεται σ’ ολόκληρη τη Γερμανία και έτσι οι εκτός Βερολίνου εξορμήσεις του περιλαμβάνουν συνεργασίες με τα λυρικά θέατρα σε Αμβούργο, Λειψία, Δρέσδη, Μόναχο, Βιέννη, Σάλτσμπουργκ και Κολωνία.

Σκηνογραφεί δεκάδες λυρικά δράματα των Μότσαρτ: Ο μαγεμένος αυλός, Δον Ζουάν, Η αρπαγή απ’ το Σεράι, Οι γάμοι του Φίγκαρο, Πουτσίνι: Μποέμ, Βέρντι: Αΐντα, Η δύναμη του πεπρωμένου, Οθέλλος, Ρ. Στράους: Ο Βαρόνος Ατσίγγανος, Ελένη, Αριάδνη στη Νάξο, Στραβίνσκι: Αλεπού, Πουλτσινέλα, Ιστορία ενός στρατιώτη, Ντε Φάλια: Το κουκλοθέατρο του μαστρο-Πέτρου, Βέμπερ: Όμπερον, Γκλουκ: Ο προσκυνητής της Μέκκας, Ο φιλάργυρος, Μπετόβεν: Φιντέλιο, Μιγιό: Η δημιουργία του κόσμου, Salade, Χριστόφορος Κολόμβος, Γκουνό: Μαργαρίτα, Όφενμπαχ: Παραμύθια του Όφμαν, Μπεργκ: Βότσεκ, Μπιζέ: Κάρμεν, Κορνέλιους: Ο Κουρέας της Βαγδάτης, Μπουζόνι: Δόκτωρ Φάουστ, Μεγιερμπέερ: Οι Ουγενότοι, Σρέκερ: Ο διάβολος τραγουδιστής, Ο θησαυροθήρας, Σέξπιρ: Το χειμωνιάτικο παραμύθι, Μπράουνφελς: Οι όρνιθες, Μπουαλντιέ: Η Λευκή Κυρία, Μασκάνι: Καβαλερία Ρουστικάνα, Βάγκνερ – κυρίως Βάγκνερ: Ταγχόιζερ, Πάρσιφαλ, Το λυκόφως των Θεών, Ο χρυσός του Ρήνου, Βαλκυρία, Τριστάνος και Ιζόλδη, Ιπτάμενος Ολλανδός κ.ά.

ΒΙΒΛ: Δημήτρης Καλλονάς: Ο Πάνος Αραβαντινός και η σκηνογραφία. 1946.

H Kαρδίτσα τιμά Bουτσά, Φωκά και Mεταξόπουλο

Tο φετινό 23ο Πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου Kαρδίτσας θα τιμήσει μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου: τον ηθοποιό Kώστα Bουτσά, για τον οποίο θα μιλήσει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Kωνσταντίνος Kυριακός, τον ηθοποιό Σπύρο Φωκά, στο έργο του οποίου θα αναφερθεί ο πρόεδρος της Eταιρείας Eλλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Γιώργος Λαζαρίδης, και τον χορογράφο Φώτη Mεταξόπουλο, στην πορεία του οποίου θα αναφερθεί ο ποιητής και αρθρογράφος Δημήτρης Iατρόπουλος. Oλη η διοργάνωση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Nίκου Kούρκουλου.

Aπό σήμερα (2.3.2007), που ξεκινάει το φεστιβάλ, έως τις 11 Mαρτίου, κάθε μέρα θα παρουσιάζεται διαφορετική παράσταση. Συμμετέχουν συνολικά οκτώ ερασιτεχνικά σχήματα, τα οποία και διαγωνίζονται. Oι παραστάσεις που θα παιχτούν είναι: O Mατωμένος Γάμος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Kοινός Λόγος της Eλλης Παπαδημητρίου, Bότκα Mολότοφ του Nιλ Σάιμον, Tα Kόκκινα Φανάρια του A. Γαλανού, Mελάχρα του Παντελή Xορν, Oλα θα πάνε περίφημα των Kάουφμαν και Mος, H φιλονικία των μελών του σώματος του Nικήτα Nιφάκη, ένα δρώμενο βασισμένο στα έργα του Mάνου Xατζιδάκι «Aπόψε Aυτοσχεδιάζουμε» και «O ηθοποιός», ενώ εκτός συναγωνισμού θα παρουσιαστεί η παράσταση Yπάρχει και φιλότιμο των Aλέκου Σακελλάριου και Xρήστου Γιαννακόπουλου.

Για τα βραβεία, που συνοδεύονται από χρήματα και αφορούν την καλύτερη παράσταση, την καλύτερη σκηνοθεσία, την καλύτερη επιλογή κειμένου, καθώς και για το βραβείο πρωτότυπου κειμένου, θα αποφασίσει κριτική επιτροπή που απαρτίζεται από τον θεατρικό συγγραφέα Mπάμπη Tσικληρόπουλο, τον ηθοποιό Γρηγόρη Πατρικαρέα, τον σκηνοθέτη Θανάση Θεολόγη, τη ζωγράφο και σκηνογράφο Δήμητρα Λαμπρέτσα και τον μουσικοσυνθέτη Σάκη Tσιλίκη.

Η Αντιγόνη Βαλάκου «Μάνα Κουράγιο»

Αφιερωμένη στη μνήμη του Νίκου Κούρκουλου είναι η πρεμιέρα μιας «υπερπαραγωγής» του Εθνικού Θεάτρου την ερχόμενη Παρασκευή στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ με το έργο του Μπρεχτ «Μάνα Κουράγιο» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου με την Αντιγόνη Βαλάκου στον κεντρικό ρόλο. Ηταν επιθυμία της ίδιας της βετεράνου πρωταγωνίστριας να παίξει τον σπουδαίο αυτό ρόλο, όπως και να τη σκηνοθετήσει ο Κώστας Τσιάνος, πράγμα που ευχαρίστως είχε αποδεχτεί ο αείμνηστος διευθυντής του Εθνικού, όπως άλλωστε και ο σκηνοθέτης, ο οποίος μόλις πρόσφατα είχε παρουσιάσει με τεράστια επιτυχία την πρώτη του μπρεχτική σκηνοθεσία - «Ο κύκλος με την κιμωλία», με την Λυδία Κονιόρδου, επίσης στο Εθνικό... (Βασιλης Αγγελικοπουλος, Θύματα και θύτες του πολέμου, Η Καθημερινή, 3.3.2007)

Aιώνες μακριά από την Aλάσκα

H Πέμη Zούνη, με το μονόπρακτο θεατρικό έργο «Aιώνες μακριά από την Aλάσκα» του Aκη Δήμου, ξεκινά περιοδεία στην Eλλάδα, με πρώτο σταθμό τη Θεσσαλονίκη. Tο έργο θα παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο «Aνετον» έως την ερχόμενη Tετάρτη. Πρόκειται για μια μουσικοθεατρική παράσταση της δημοφιλούς ηθοποιού, διανθισμένη με μουσικές παρεμβάσεις και τραγούδια, σε μουσική του συνθέτη και πιανίστα Θοδωρή Oικονόμου. H Πέμη Zούνη υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία της παράστασης,και κρατάει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. (2.3.2007)

Πράξεις Ευρίπου!

Τι είναι η Χαλκίδα από την Αθήνα; Ένα, άντε δυο-τρία τσιγάρα απόσταση - εννοώ για έκείνους ή εκείνες που καπνίζουν. Εγώ που δεν καπνίζω, είναι μερικά τραγούδια, το ένα απάνω στ' άλλο. Είναι η πόλη που έζησε ο Γιάννης Σκαρίμπας αλλά κι εγώ όπου υπηρέτησα το ήμισυ της στρατιωτικής μου θητείας. Είναι η πόλη του Νίκου Σκαλκώτα... Είναι τα "τρελά" νερά του Ευρίπου που κυλάνε πάνω-κάτω και λένε από παλιά ότι η παλίρροια έχει κάποιες ευθύνες για το ευμετάβλητο της ψυχικής κατάστασης των ντόπιων. Κάτι τέτοιο λένε και τώρα για τους Βενετσιάνους, αφού η πόλη τους είναι βουτηγμένη στη θάλασσα και μάλιστα κινδυνεύει κάποτε να βυθιστεί (ελπίζω κι εύχομαι να μη γίνει ποτέ)... Πολλοί Βενετσιάνοι είχαν τρελές ψυχικές αρρώστιες.Για τη Χαλκίδα όμως θέλω να πω ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει από οποιαδήποτε πόλη της ελληνικής περιφέρειας. Σε πολλά...

Τέλος πάντων, η φίλη μου η Έφη Σαντοριναίου με την οποία δουλέψαμε μαζί στην ΕΡΤ και κάναμε δεκάδες εκπομπές για το βιβλίο (η Έφη σκηνοθετούσε), αγάπησε την πόλη αυτή κι αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Αγόρασε οικόπεδο, έχτισε σπίτι κι άρχισε μια νέα ζωή. Σχεδίαζε να οργανώσει ένα πυρήνα θεατρικής κίνησης και ζωής. Το όραμά της το ενστερνίστηκε κι ο άντρας της ο Νίκος, που στάθηκε κολόνα δίπλα της και σε λίγους μήνες ένας νέος αξιοζήλευτος θεατρικός χώρος (680 τ.μ.) δημιουργήθηκε. Ο Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού "Πράξεις Ευρίπου" - κοντά στον περιφερειακό δρόμο που ακολουθεί την υψηλή γέφυρα. Δημιουργήθηκε με τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές και το μεράκι της Έφης δέθηκε με τη δημιουργικότητα του αρχιτέκτονα Νίκου Καρέτσου. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολυχώρος που περιλαμβάνει σύγχρονο και τεχνολογικά εξοπλισμένο θέατρο 120 θέσεων . Η αίθουσα διαθέτει οθόνη υψηλής ευκρίνειας και ειδικά ηχοσυστήματα για την ηχητική κάλυψη και μουσικών εκδηλώσεων. Λειτουργεί και το Θεατρικό Εργαστήρι Χαλκίδας "Πράξεις"... Δεν χρειάζεται να γράψω άλλα γιατί νιώθω ότι είναι "υπερβολικά" για την επαρχία. Το ζητούμενο είναι οι Χαλκιδείς να γνωρίσουν και να αγκαλιάσουν τη δουλειά της Έφης. Εγώ πήγα το περασμένο Σάββατο και παρακολούθησα μια παράσταση με το έργο του Τσικληρόπουλου "Ωχ τα νεφρά μου". Η σκηνοθεσία έγινε από την Έφη και ήταν μια παράσταση εκπληκτική, με ρυθμό , ερμηνεία έξοχη από τους ηθοποιούς - το θέατρο είχε γεμίσει... Θα συνεχίσω.

Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ στο «Έκβους» του Πίτερ Σάφερ

Όρθιοι επευφημούσαν οι θεατές τον Ντάνιελ Ράντκλιφ [Daniel Radcliffe], γνωστότερο ως... «Χάρι Πότερ», στο τέλος της πρεμιέρας στο «Έκβους» [Equus] του Πίτερ Σάφερ [Peter Shaffer]. Πολλές προσωπικότητες - ανάμεσά τους ο Μπομπ Γκέλντοφ και ο ηθοποιός Κρίστιαν Σλέιτερ - ήταν μεταξύ αυτών που παρακολούθησαν τον 17χρονο ηθοποιό στο «Gielgud Theater» να ερμηνεύει τον ρόλο τού διαταραγμένου σταβλίτη Άλαν Στρανγκ, που έχει μια ερωτικής υφής σχέση με τα άλογά του.

«Η δουλειά που έκανε ο Ντάνιελ στη σκηνή ήταν απίστευτη, εκπληκτική», είπε ο Κρίστιαν Σλέιτερ. «Του βγάζω το καπέλο. Πρόκειται για φαινόμενο. Ταυτίστηκε με τον Άλαν Στρανγκ. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν σκέφτηκα ότι βλέπω τον Ντάνιελ Ράντκλιφ - έβλεπα τον Άλαν Στρανγκ».

Θετικά ήταν και τα σχόλια του Τύπου. Η «Γκάρντιαν» έγραψε ότι «η αποκάλυψη είναι πως μπορεί πράγματι να παίξει, δεν είναι ένα πυροτέχνημα». Το έργο είχε προκαλέσει σχόλια πολύ πριν από το ανέβασμά του, λόγω μιας σκηνής όπου ο Ράντκλιφ εμφανίζεται γυμνός στο κοινό καβάλα σε άλογο. «Θα ήμουν ηλίθιος αν σκεφτόμουν ότι δεν θα μιλούσε κανείς γι' αυτό», είπε ο Ράντκλιφ. «Αλλά είναι μόνο ένα μικρό μέρος του έργου, τέσσερα λεπτά το πολύ», πρόσθεσε. (Τα Νέα, 02/03/2007)

Ιδού και η σχετική κριτική του Michael Billington (δεξιά, στη φωτογραφία) στην εφημερίδα The Guardian (28.2.2007):

Forget all the prurient press speculation about Harry Potter's private parts. The revelation of this revival is that Daniel Radcliffe really can act, proving that his screen appearances as JK Rowling's boy-hero are no flash in the magic pan. His performance also helps to camouflage the fact Peter Shaffer's celebrated ritual drama sometimes betrays its early 1970s origins.

Radcliffe plays 17-year-old Alan Strang: a boy who has inexplicably blinded six horses with a metal spike. And we watch, with fascinated curiosity, as an overworked provincial psychiatrist, Martin Dysart, patiently delves to uncover the motives behind the boy's hideous action. We learn that Alan, the child of a repressed printer and his religiously zealous wife, has become a confused hippophile, sexually and spiritually excited by tactile horseflesh. Even though his impotence with a stable-girl is the source of his crime, the desiccated Dysart still is left envying the boy's capacity for worship.
As a story, it is compelling; and I don't in the least mind that it pursues Shaffer's familiar conflict between Apollo and Dionysus. What disturbs me, 34 years after the play's premiere, is the way Shaffer doesn't so much load the dice as overload Dysart. Shaffer makes his shrink a sexless Hellenist whose love of the pagan is purely cerebral. Dysart's guilt at having cured his patient's ecstasy also climaxes in a caricature of the normal world where Alan will be left to "trot on his metal pony tamely through the concrete evening". Isn't that better, however, than committing acts of savage cruelty?

In short, I think Shaffer romanticises pain. But, to his credit, he also creates an exciting spectacle, well realised in Thea Sharrock's vivid production and beautifully lit by David Hersey. On a stage designed, as in 1973 at the Old Vic, by John Napier, we watch entranced as actors in equine masks and towering cothurni, or boots, assume the role of horses. My memory is that they were even more stampingly fretful in the original production.

Richard Griffiths has a harder task in reconciling me to the self-loathing of the over-burdened shrink; and there were times when I missed the sheer vocal incisiveness Alec McCowen originally brought to the role. But Griffiths lends the part his own air of vulnerable humanity; and by the end, although I dispute Dysart's arguments about reductive normality, I was moved by Griffiths's genuine affection for his patient.

The supporting roles are not exactly richly written, but Jenny Agutter as a sympathetic magistrate, Jonathan Cullen as Alan's taciturn father, Gabrielle Reidy as his religion-obsessed mother, and Joanna Christie as a sexually exploratory stable girl all do good work. And, even if the play carries too many Laingian echoes it still has the air of an exciting, unusual theatrical event. Shaffer brought ritual back into English theatre; and for that we can all be truly grateful.

Pόμπερτ Oυίλσον - Γουινόνα Pάιντερ

Η συνάντηση δύο μορφών της θεατρικής αβάν γκαρντ γίνεται στη Nέα Yόρκη, όχι όμως στη σκηνή, αλλά σε γκαλερί. O Pόμπερτ Oυίλσον παρουσιάζει ένα μοναδικό «έργο εγκατάσταση»: ένα αενάως περιστρεφόμενο 30λεπτο βιντεοπορτρέτο της Γουινόνα Pάιντερ, η οποία ποζάρει ως ο χαρακτήρας της Oυίνι από το αριστούργημα του Σάμιουελ Mπέκετ «Eυτυχισμένες Mέρες». Mια απόσταξη της κοσμοθεωρίας του μεγάλου Iρλανδού μέσα από το πιο απροσδόκητο υλικό: τη διασημότητα και την υψηλή τεχνολογία.(2.3.2007)

ΚΘΒΕ: 3ήμερη απεργία, ματαιώνονται 5 παραστάσεις

Τριήμερη απεργία πραγματοποιούν από σήμερα οι εργαζόμενοι στο Kρατικό Θέατρο Bορείου Eλλάδας (KΘBE) που διεκδικούν την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας, με αποτέλεσμα να ματαιωθούν πέντε παραστάσεις. Mεταξύ αυτών και η πρεμιέρα του έργου «O σοβαρός Eρνέστος», που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα το βράδυ στην κεντρική σκηνή της EMΣ, όπως επίσης ο «Δον Kάρλος» στο Bασιλικό Θέατρο, η «Πεντάμορφη και το Tέρας» (Mονή Λαζαριστών), το «Aντε ψυχούλα μου, σκότωσέ με» και «O επιθεωρητής». «H διοίκηση λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθώς εδώ και έναν μήνα έχει υπογράψει τη σύμβαση με τους ηθοποιούς», τονίζουν καταγγέλλοντας επίσης καθεστώς ομηρίας και αβεβαιότητας για 116 εργαζομένους που εξαιρέθηκαν από το Διάταγμα για τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. (Έθνος, 2.3.207)

"Πολυμήχανοι": Πρόσκληση στον Χοσέ Τριάνα

Ο βραβευμένος Κουβανός συγγραφέας Χοσέ Τριάνα θα βρεθεί τη Δευτέρα (5.3.2007) στην Αθήνα προσκεκλημένος της θεατρικής ομάδας «Πολυμήχανοι» και του Ινστιτούτου Θερβάντες. Οι «Πολυμήχανοι» παρουσιάζουν στο θέατρο «Αργώ»-Στούντιο τη «Νύχτα των δολοφόνων», το βραβευμένο (με το Premio Casa de las Americas de Teatro) θεατρικό έργο του Τριάνα που του χάρισε διεθνή αναγνώριση. Αν και γράφτηκε το 1964, παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο καθώς αναπαράγει μια σειρά βασικών αντιπαραθέσεων: το παλιό απέναντι στο καινούριο, τα παιδιά απέναντι στους γονείς, το άτομο απέναντι στην εξουσία. Ένα έργο εμπνευσμένο από χιλιάδες ή μάλλον εκατομμύρια προσωπικές ιστορίες. Πιθανότατα και από τη δική μας. Τη Δευτέρα (5.3.2007) στις 6 μ.μ. στο θέατρο «Αργώ» ο 76χρονος Χοσέ Τριάνα θα παρουσιάσει το άγνωστο στην Ελλάδα έργο του, τις απόψεις του για το θέατρο, αλλά και ειδικότερα για τη θεατρική σκηνή της Λατινικής Αμερικής. Λάτρης της ελληνικής μυθολογίας και του αρχαίου ελληνικού θεάτρου ενέταξε τις επιρροές του από την ελληνική δραματουργία σε έργα του, όπως «Η Μήδεια στον καθρέφτη» και «Ο θάνατος του γρουσούζη», όπου παρουσιάζει την επιστροφή του Αγαμέμνονα στην Τροία. Είσοδος ελεύθερη. (και Καθημερινή, 3.3.2007)

Πρεμιέρες

* «Οι δύο όψεις ενός εγκλήματος». Το έργο της Αγκάθας Κρίστι με ηρωίδα τη μις Μαρπλ παρουσιάζει η ομάδα «Ηώς» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (2 και 3/3/2007) στο θέατρο «Σημείο». Η σκηνοθεσία είναι της Μαρλού Νικολαΐδη.

* «Εγώ είμαι το θείο βρέφος 2». Το έργο του Γιάννη Καλαβριανού εμπλουτισμένο επιστρέφει (3.3.2007) στο «Κλαμπ 22» σε σκηνοθεσία του συγγραφέα. Η ιστορία ενός νέου που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι το αληθινό Θείο Βρέφος και ολόκληρη η παγκόσμια ιστορία θα πρέπει να ξαναγραφτεί. Παίζουν οι Αννα Ελεφάντη, Χρήστος Θεοδωρίδης, Γιάννης Καλαβριανός, Μαρία Κοσκινά, Αναστασία Μποζοπούλου. Τα σκηνικά - κοστούμια είναι των Αλεξάνδρας Μπουσουλέγκα - Ράνιας Υφαντίδου, η μουσική της Αννας Λάκη, η χορογραφία του Χρήστου Θεοδωρίδη.

* «Ελα». Ενα δρώμενο για περιθωριακούς ανθρώπους με αποκλίνουσες συμπεριφορές που τους απομονώνει η κοινωνία παρουσιάζει η ομάδα «Ατροπος» (3.3.2007) στον χώρο τέχνης «Ειλισσός». Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του Σταμάτη Ευσταθίου, η μουσική του Δημήτρη Πάντου. Παίζουν οι Φαίη Γιάνναρου, Γιώργος Κατσίγιαννης, Αντώνης Μπέρτος, Σοφί Ουτέν, Μαρία Χρονοπούλου, Σταμάτης Ευσταθίου.

Οι πρώτες κινήσεις του Γιάννη Χουβαρδά

Τι σχεδιάζει να κάνει ο νέος διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, η πρώτη επίσκεψη, οι πρώτες αποφάσεις. Εκκρεμότητες· αυτή είναι η πρώτη λέξη στο λεξιλόγιο του Γιάννη Χουβαρδά, εν όψει των νέων καθηκόντων του. Εκκρεμότητες που αφορούν κυρίως το Εθνικό Θέατρο και πολύ λιγότερο το Θέατρο του Νότου, μια που ο προγραμματισμός για τη σεζόν 2007-2008 ήταν ήδη έτοιμος από το διευθυντικό δίδυμο των Χουβαρδά και Θωμά Μοσχόπουλου, τόσο για την Κεντρική Σκηνή όσο και για τον Εξώστη του Αμόρε. Ωστόσο το έργο που επρόκειτο να σκηνοθετήσει την προσεχή χρονιά ο νυν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου είτε θα το αναλάβει άλλος σκηνοθέτης είτε στη θέση του θα μπει νέα παραγωγή... (Μυρτώ Λοβέρδου, Το Βήμα, 25/2/2007)

ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ: 15.762 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Ενα παγκόσμιο θεατρικό ρεκόρ καταρρίφθηκε προ ημερών στη γαλλική πρωτεύουσα: στις 16 Φεβρουαρίου στο μικρό θέατρο της οδού de la Huchette συμπληρώθηκαν 50 ακριβώς χρόνια αφότου ανέβηκε στη σκηνή του η Φαλακρή τραγουδίστρια [La Cantatrice chauve], η οποία έκτοτε παίζεται εκεί συνεχώς και αδιαλείπτως κάθε βράδυ πλην Κυριακής έχοντας δώσει 15.762 παραστάσεις. Μερικά μέλη του αρχικού θιάσου εξακολουθούν να δίνουν το «παρών», όπως και ο σκηνοθέτης της παράστασης Nicolas Bataille, 81 χρόνων σήμερα. Στα πρώτα του βήματα το έργο αυτό του Γαλλορουμάνου Eugène Ionesco (1912-1994), το οποίο είχε πρωτοπαιχτεί το 1950, έγινε δεκτό με σφυρίγματα. Το 1957 ανέβηκε στο Théâtre de la Huchette μαζί με το Μάθημα [La Leçon] του ίδιου συγγραφέα. Ο Ιονέσκο ωστόσο δεν άργησε να καθιερωθεί ως ο ιδρυτής του «θεάτρου του παραλόγου» (ο όρος οφείλεται στον κριτικό Martin Esslin), το οποίο ανέδειξε σπουδαίους συγγραφείς, όπως ο Samuel Beckett και ο Harold Pinter, και σήμερα χαρακτηρίζεται «σύγχρονος κλασικός». Η Φαλακρή τραγουδίστρια είναι τυπικό δείγμα του είδους, το οποίο απορρίπτει το θέατρο του ρεαλισμού και της ψυχολογίας και τονίζει τη σημασία της γλώσσας στις ανθρώπινες σχέσεις, την αδυναμία των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και την έλλειψη νοήματος στη ζωή. Ο Bataille είπε για το έργο: «Το ανεβάσαμε για ένα μήνα και το παίζουμε μισόν αιώνα. Αν μου το έλεγαν τότε, δεν θα το πίστευα». (ars... brevis, Αναστασία Ζενάκου, Το Βήμα, 25/02/2007).

Ionesco entouré de ses interprètes de sa pièce le soir de la première
© Lipnitzki - Viollet

Cinquantième anniversaire de la création de La Cantatrice chauve d'Eugène Ionesco 1950-2000

Βραβεία Χορν και Μερκούρη

Τα θεατρικά βραβεία «Δημήτρης Χορν» θα συνοδεύονται φέτος και από τα βραβεία «Μελίνα Μερκούρη» για νεαρή ηθοποιό που διακρίθηκε την περασμένη θεατρική σεζόν. Πέντε νέοι και πέντε νέες θα κριθούν για τις επιδόσεις τους από την κριτική επιτροπή, την οποία αποτελούν οι Κώστας Γεωργουσόπουλος, Ξένια Καλογεροπούλου, Λυδία Κονιόρδου, Σταμάτης Φασουλής και η δημοσιογράφος Αντιγόνη Καράλη. Το βραβείο, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο, θα απονείμει ο περυσινός νικητής Κώστας Γάκης. Η απονομή θα γίνει στις 12 Μαρτίου στο θέατρο «Δημήτρης Χορν».(1/3/2007) Τα πρώτα βραβεία "Δημήτρης Χορν" δόθηκαν στις 15 Ιανουαρίου 2001.

Ολος ο κόσμος μια σκηνή

International Herald Tribune

Από όλα τα αμφίβολα, τα διφορούμενα και τα άγνωστα, που τόσες συζητήσεις και αντεγκλήσεις δημιουργούν γύρω από το πρόσωπο και τη δημιουργία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ το πρώτο, μετά την ταυτότητά του την ίδια, είναι το θέατρό του, το Γκλόουμπ, εκεί όπου ήταν η έδρα του θιάσου του και που πρωτοπαίχθηκαν πολλά από τα έργα του.

Πώς ήταν το κτίσμα αυτό και με τι έμοιαζε; Εδώ και 200 χρόνια, όπως γράφει ο Τζέρεμι Καν στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν», προσπάθειες έχουν γίνει σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, να ανακατασκευαστεί ένα ομοίωμά του. Τα βασικά αρχιτεκτονικά του στοιχεία, όσα από αυτά είναι γνωστά, υπήρξαν αφορμή της έμπνευσης διαφόρων αρχιτεκτόνων, να οικοδομήσουν αν όχι κάτι πανομοιότυπο, τουλάχιστον κάτι που να έμοιαζε με εκείνο. Ετσι έγινε το πολυγωνικό θέατρο του Φεστιβάλ Σαίξπηρ στο Οντάριο του Καναδά και ένα Γκλόουμπ στη Σουηδία, φτιαγμένο όλο από πάγο.

Αυτή η διαρκής γοητεία με το θέατρο του Σαίξπηρ και οι αμέτρητες προσπάθειες να αναβιώσει υλικά και πνευματικά είναι το θέμα της έκθεσης «Επανεφευρίσκοντας το Γκλόουμπ: Ενα σαιξπηρικό θέατρο για τον 21ο αιώνα», στο Εθνικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής στην Ουάσιγκτον, όπου πραγματοποιείται το εξάμηνης διάρκειας Φεστιβάλ Σαίξπηρ. Για την έκθεση τούτη, η οποία αποτελεί μέρος του Φεστιβάλ, ο διευθυντής της Τζ. Μάρτιν Μόλερ, παρήγγειλε σε πέντε αρχιτέκτονες να σχεδιάσουν φανταστικά σαιξπηρικά θέατρα, τα οποία αφενός θα ανακαλούν το πνεύμα του ελισαβετιανού συγγραφέα, αλλά από την άλλη θα είναι εντελώς σύγχρονα. Τα αποτελέσματα είναι από συναρπαστικά έως αλλόκοτα, όπως είναι άλλωστε και τα ίδια τα έργα του Σαίξπηρ. Πριν, όμως, καταλήξει στα σχέδια τούτα, η έκθεση ιχνηλατεί την ιστορία του Γκλόουμπ και τη μανία ή τη μόδα που πλάστηκε γύρω του. Το 1599, ο θίασος του Σαίξπηρ, οι «Ανθρωποι του λόρδου Τσάμπερλεν», πλήρωσε για να κατασκευαστεί ένα θέατρο στη νότια όχθη του Τάμεση που ήταν τότε η θεατρική περιοχή του Λονδίνου. Δεν υπάρχουν πολλά γνωστά για το θέατρο εκείνο που καταστράφηκε από πυρκαγιά, η οποία ξέσπασε όταν η έκρηξη ενός κανονιού στη διάρκεια παράστασης του «Ερρίκου VIII», άναψε την καλαμένια στέγη. Το νέο Γκλόουμπ που χτίστηκε στην ίδια θέση, γκρεμίστηκε το 1644 όταν οι πουριτανοί του Κοινοβουλίου, διέταξαν το κλείσιμο όλων των θεάτρων στην Αγγλία. Είναι γνωστό ότι το Γκλόουμπ είχε τη μορφή ενός πολύγωνου, με υπαίθρια αυλή όπου το κοινό έστεκε όρθιο παρακολουθώντας την παράσταση. Οι πιο εύποροι και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, κάθονταν σε εξώστες. Υπολογίζεται ότι ήταν χωρητικότητας περίπου 3 χιλιάδων ατόμων και ότι η σκηνή προεκτεινόταν μέσα στον αύλειο χώρο του κοινού. Αυτό είχε το καλό ότι ηθοποιοί και θεατές ήταν κοντά οι μεν στους δε και το κακό ότι δεν υπήρχε περιθώριο για πολλά σκηνικά.

Στις σύγχρονες προτάσεις της έκθεσης, κυριαρχεί η τεχνολογία. Ο Τζον Κόιν, σκηνογράφος από το Κονέκτικατ, πρότεινε ένα χώρο για τον «Μάκβεθ», όπου ο σκηνικός χώρος είναι πραγματικός και εικονικός, μέσα και έξω από τη σκηνή.

Ο Νεοϋορκέζος αρχιτέκτονας Ντέιβιντ Ρόκγουελ [David Rockwell], υπέβαλε ένα σχέδιο με το όνομα «Διάφανο θέατρο». Με σκαλωσιές δημιουργεί σκηνικό χώρο ανοιχτό και στον ουρανό και στη φύση τριγύρω. Ενσωματωμένες είναι οθόνες όπου προβάλλονται εικόνες. Κατά τον δημιουργό του, το θέατρο αυτό μπορεί να στηθεί σε οποιοδήποτε χώρο, από την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας έως την έρημο της Σαχάρας. Στο σύνολό τους οι προτάσεις τούτες μοιάζουν να υπογραμμίζουν τη φημισμένη φράση του Σαίξπηρ: «Ο κόσμος όλος δεν είναι παρά μια σκηνή». (Η Καθημερινή, 2/3/2007)

Η ερασιτεχνική ομάδα «Εκτός Σχεδίου»

Η ερασιτεχνική ομάδα «Εκτός Σχεδίου», έχοντας μια επιτυχημένη πορεία με την περσινή του παράσταση «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο, επανέρχεται με διασκευή του μυθιστορήματος του Γιάροσλαβ Χάσεκ «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ», το οποίο παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή (8.30μ.μ.), στο χώρο που του παραχωρεί, προσφέροντας ιδιαίτερα σημαντική στήριξη, ο Σύλλογος Οικιστών Εργατικών Κατοικιών Αγ. Σπυρίδωνα, στο Καματερό (οδός Θεοτόκου, στο ύψος της Κ. Παλαμά, κρατήσεις θέσεων στο τηλ. 6944.935221).

Η επιλογή των έργων για το θίασο, δεν είναι τυχαία. Είναι ο λόγος για τον οποίο κάνουν θέατρο. Θέλουν να μιλήσουν με το λόγο προοδευτικών συγγραφέων, φέρνοντας σε επαφή τον κόσμο της γειτονιάς, τον απλό εργάτη, που ίσως δεν έχει τη δυνατότητα να δει θέατρο, με σπουδαία έργα που μιλούν για την ειρήνη, το δίκιο, την καταπίεση, την αξία του αγώνα. Δίνοντας την ψυχή τους, θυσιάζοντας χρόνο από την ξεκούρασή τους, μήνες μελετούν το έργο, κάνουν πρόβες, στήνουν τα σκηνικά, δρομολογούν την παρουσίαση του έργου.

Τη διάσημη αντιπολεμική σάτιρα του Γιάροσλαβ Χάσεκ «O καλός στρατιώτης Σβέικ», διασκευή από το τετράτομο έργο του, που έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις καυστικότερες σάτιρες στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το κοινό την αγκάλιασε με ενθουσιασμό, καθώς απολάμβανε τη στάση του ήρωα απέναντι στην καταρρέουσα Αυστροουγγαρία. Μέσα στον αχό ενός άδικου πολέμου, η φωνή του καλού στρατιώτη Σβέικ δεν είναι η απλή φωνή ενός αγαθού, ασήμαντου ανθρωπάκου. Είναι η διαμαρτυρία ενός ολόκληρου λαού ή μάλλον όλων των λαών ενάντια στη βαρβαρότητα του πολέμου, στο χάος της γραφειοκρατίας, στην κάθε λογής κατάχρηση εξουσίας. (Ριζοσπάστης, 2/3/2007)

Δρώμενα…

(Στις φωτογραφίες: Γιανίτσαροι. Κάτω δεξιά: Οι "Αράπηδες" στα χωριά της Δράμας. Στη μέση: Από το καρναβάλι της Κολομβίας, η βασίλισσα...]

Αγροτικά δρώμενα, αγωνιστικά δρώμενα, αεροπορικά δρώμενα, αθλητικά δρώμενα, ακαδημαϊκά δρώμενα, ακτοπλοΐας δρώμενα, αναπτυξιακά δρώμενα, αναρχικά δρώμενα, απίστευτα δρώμενα, αποκριάτικα δρώμενα, αρμενικά δρώμενα, αρχικά δρώμενα, αρχιτεκτονικά δρώμενα, αστρολογικά δρώμενα, αυτοσχεδιαστικά δρώμενα, βακχικά δρώμενα, βιωματικά δρώμενα, βλάχικα δρώμενα, βρετανικά δρώμενα, Γκαλερί Τέχνης Δρώμενα, Δελταϊκά Δρώμενα, δημόσια δρώμενα, δημοσιογραφικά δρώμενα, δημοτικά δρώμενα, Δήμων δρώμενα, διαδικτυακά δρώμενα, διάφορα δρώμενα, διεθνή δρώμενα, δισκογραφικά δρώμενα, δρώμενα επί σκηνής, δρώμενα ευετηρίας, δρώμενα και ενεργούμενα, δρώμενα και λαϊκό θέατρο, δρώμενα κοινωνικής πολιτικής, δρώμενα κινητικού αυτοσχεδιασμού, δρώμενα Σγουράδων, δρώμενα Σκιπερού και Λάκκας Παξών, δρώμενα στα Βαλκάνια, δρώμενα στην ιστορία, δρώμενα στο νομό Δράμας, δρώμενα της ανώτερης τροπόσφαιρας, δρώμενα της επιβατηγού ναυτιλίας, δρώμενα της επιχειρηματικής ακτοπλοϊκής σκακιέρας, δρώμενα της εποχής, δρώμενα της Καλής Βρύσης, δρώμενα της καλής μουσικής, δρώμενα της πόλης, δρώμενα της Χίου, δρώμενα το πρώτο ελληνικό φοιτητικό περιοδικό της Ιταλίας, δρώμενα του Αρκουδόσπηλιου, δρώμενα του Δωδεκαημέρου, δρώμενα του μήνα, δρώμενα του μυθιστορήματος, δρώμενα του σχεδίου, δρώμενα του Music Heaven, δρώμενα του Rock FM, δρώμενα των τοπικών κοινωνιών, δρώμενα των Φώτων και της Αποκριάς, δρώμενα χωροεπισκόπων, Δωδώνης δρώμενα, εθιμικά δρώμενα, εικαστικά δρώμενα, εκδοτικά δρώμενα, εκκλησιαστικά δρώμενα, εκλογικά δρώμενα, ελληνικά δρώμενα, εκπαιδευτικά δρώμενα, εκπολιτιστικά δρώμενα του Σοχού, ενδιαφέροντα δρώμενα, ενός περιοδικού με τον τίτλο «Δρώμενα», εξελικτικά δρώμενα, εορταστικά δρώμενα, επαγγελματικά δρώμενα, επίκαιρα δρώμενα, επιμελητηριακά δρώμενα, ευρωπαϊκά δρώμενα, θεαματικά δρώμενα, θεολογικά δρώμενα, Θέρμης δρώμενα, θρακικά δρώμενα, ιατρικά δρώμενα, Ικαριακά δρώμενα, ιστορικά δρώμενα, καθημερινά δρώμενα, καλλιτεχνικά δρώμενα, καλοκαιρινά δρώμενα, καρναβαλικά δρώμενα, καταπληκτικά τα δρώμενα με τις φωτιές, κινηματογραφικά δρώμενα, κοινωνικά δρώμενα, κοινωνικοπολιτισμικά δρώμενα, κοιτάζω τα δρώμενα από άλλη γωνία, κολυμβητικά δρώμενα, κομματικά δρώμενα, κωμικά δρώμενα, λαϊκά δρώμενα, λαογραφικά δρώμενα, λειτουργικά δρώμενα, λογοτεχνικά δρώμενα, λυρικά δρώμενα, μεμονωμένα δρώμενα, μεσανατολικά δρώμενα, Mεσσηνιακά δρώμενα, μιμητικά δρώμενα, μουσικά δρώμενα, μουσικοκινητικά δρώμενα, μουσικοχορευτικά δρώμενα, μυσταγωγικά δρώμενα, Νέα & Δρώμενα, νομικά δρώμενα, ντόπια δρώμενα, νυχτερινά δρώμενα, οδυνηρά δρώμενα, οικονομικά δρώμενα, οινικά δρώμενα, ολιγόλεπτα δρώμενα, ολυμπιακά δρώμενα, ομογενειακά δρώμενα, online δρώμενα, οπτικοακουστικά δρώμενα, ουρολογικά δρώμενα, παγανιστικά δρώμενα, παγκόσμια δρώμενα, πανεπιστημιακά δρώμενα, παραδοσιακά δρώμενα, παράλληλα δρώμενα, παραολυμπιακά δρώμενα, παρασκηνιακά δρώμενα, παρελθόντα δρώμενα, περιβαλλοντικά δρώμενα, πλανητικά δρώμενα, πλούσια δρώμενα, πνευματικά δρώμενα, ποδοσφαιρικά δρώμενα, ποιητικά δρώμενα, πολεμικά δρώμενα, πολιτικά δρώμενα, πολιτισμικά δρώμενα, πολιτισμού δρώμενα, πολιτιστικά δρώμενα, πρόσφατα δρώμενα, ραδιοφωνικά δρώμενα, πρωτότυπα δρώμενα, Πυθίας δρώμενα, σημερινά δρώμενα, σκακιστικά δρώμενα, σοσιαλιστικά δρώμενα, στρατιωτικά δρώμενα, σύγχρονα δρώμενα, συναυλιακά δρώμενα, σχολικά δρώμενα, τα δρώμενα στην Ακαδημία της Ανοησίας, τα δρώμενα στο μπλογκ μου, τα δρώμενα του σχολείου, τα εν κοίλη γη δρώμενα, τελετουργικά δρώμενα, τελευταία δρώμενα, τηλεοπτικά δρώμενα, τοπικά δρώμενα, τουριστικά δρώμενα, τραπεζικά δρώμενα, τροπικά δρώμενα, Τυμφαία δρώμενα, φανταστικά δρώμενα, φθινοπωρινά δρώμενα των Κυθήρων, φοιτητικά δρώμενα, φυσιολατρικά δρώμενα, χορευτικά δρώμενα, χορογραφημένα δρώμενα, χρηματιστηριακά δρώμενα, χριστιανικά δρώμενα, χριστουγεννιάτικα δρώμενα, ψυχιατρικά δρώμενα…

Το ένδυμα στο θέατρο

Μπορεί οι θεατρικές παραστάσεις να αφήνουν εποχή με τις μεγάλες ερμηνείες ηθοποιών, αλλά ιστορία γράφουν και αξέχαστα κοστούμια, μεγάλες δημιουργίες εμπνευσμένων καλλιτεχνών. Έτσι, αυτή την εποχή, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών της Θεσσαλονίκης φιλοξενούνται θεατρικά κοστούμια από παραστάσεις που άφησαν εποχή στο Εθνικό Θέατρο, καθώς και μία σειρά φωτογραφιών του Ηλία Ηλιάδη, όπου εικονίζονται σε μεγέθυνση αξιοπρόσεχτες λεπτομέρειές τους. (Συνέχεια στην otenet)

ΚΘΒΕ: Πρεμιέρα υπό απειλή απεργίας

Με την αισιοδοξία ότι δεν θα πραγματοποιηθεί η απεργία των εργαζομένων στο ΚΘΒΕ, ο Νικήτας Τσακίρογλου παρουσίασε χθες τη νέα παραγωγή τού θεάτρου: το έργο Ο σοβαρός Ερνέστος του Οσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Εύης Γαβριηλίδη, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η πρεμιέρα δίνεται αύριο, πρώτη ημέρα της τριήμερης απεργίας που έχει αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του Σωματείου Εργαζομένων Πάσης Φύσεως του ΚΘΒΕ. «Δεν έχουμε λάβει κάποιο νέο εξώδικο για απεργιακές κινητοποιήσεις», είπε χθες ο Ν. Τσακίρογλου και υπογράμμισε ότι «το θέατρο δεν πρέπει να κλείνει».

Το έργο, μια σαγηνευτική και πνευματώδης κωμωδία, με την οποία ο Ουάιλντ καυτηριάζει με το μοναδικό χιούμορ του τους βικτοριανούς τζέντλεμεν και τον φαρισαϊσμό τους, παρουσιάζεται σε νέα μετάφραση του Πέτρου Μαρτινίδη, στην καθαρεύουσα. Πρωταγωνιστούν η Αλεξάνδρα Λαδικού, η οποία επιστρέφει στο ΚΘΒΕ τρία χρόνια μετά την τελευταία της συνεργασία με το έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», ο Φούλης Μπουντούρογλου, η Κλέλια Ρένεση, ο Χρίστος Στυλιανού, ο Ευθύμης Παππάς, η Ελεάνα Ταχιάου. Τα σκηνικά - κοστούμια είναι του Νίκου Σαριδάκη, η μουσική του Μιχάλη Χριστοδουλίδη, η χορογραφία της Τατιάνας Μύρκου, οι φωτισμοί του Στέλιου Τζολόπουλου, η μουσική διδασκαλία του Νίκου Βουδούρη. Επίσης, βοηθός σκηνοθέτη είναι η Αναστασία Κουμίδου, βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου ο Ανδρέας Παρασκευόπουλος, την οργάνωση της παραγωγής έχει η Ροδή Στεφανίδου, ενώ μουσικοί είναι οι Νικόλαος Ζαφρανάς και Ειρήνη Μαύρου. (Ελευθεροτυπία, 01/03/2007).

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΤΟΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

Tο «Ατενέουμ» τίθεται επικεφαλής των εκδηλώσεων για τον εορτασμό του Ετους Μαρία Κάλλας. Το υπουργείο Πολιτισμού έχει ανακηρύξει το 2007 Ετος Μαρία Κάλλας, με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από τον θάνατο της Ελληνίδας σοπράνο. Πληθωρικό το ανακοινωθέν πρόγραμμα, χωρίς αμφιβολία, παρ’ όλα αυτά απουσιάζει η κορύφωση, το μεγάλο γεγονός που θα επικοινωνούσε ευρύτερα και εκτός συνόρων τους ελληνικούς εορτασμούς. Ταυτόχρονα, εκκρεμεί πάντα η ανάληψη συγκεκριμένης πρωτοβουλίας που θα κεφαλαιοποιούσε την υπεραξία της Μαρίας Κάλλας, με σοβαρό και συγκροτημένο τρόπο, ανάλογο της μοναδικής της παρακαταθήκης. Είναι, πραγματικά, εντυπωσιακή η αδυναμία του ελληνικού κράτους να αξιοποιήσει την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα της Μαρία Κάλλας.

Το τελευταίο δεν είναι ασφαλώς αρμοδιότητα του «Ατενέουμ», ενός από τους ελάχιστους θεσμούς που στηρίζουν σε δύσκολους καιρούς την κληρονομιά της Μαρίας Κάλλας, και όχι μόνο. Το σύνολο των εκδηλώσεων θα χρηματοδοτηθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Οι εκδηλώσεις: Το Grand Prix Μαρία Κάλλας στην Οπερα και στο Ορατόριο - Λιντ θα πραγματοποιηθεί από τις 9 έως τις 17 Μαρτίου. Ειδικά φέτος θα δοθεί και ένα ειδικό βραβείο «Λα Τραβιάτα» για την καλύτερη ερμηνεία της Βιολέτας, που ήταν ο αγαπημένος ρόλος της Κάλλας. Το Ετος Μαρία Κάλλας έχει ήδη ξεκινήσει από την 1η Φεβρουαρίου με τη διοργάνωση στο «Ατενέουμ» 70 συναυλιών νέων και καθιερωμένων καλλιτεχνών αφιερωμένων στη μνήμη της (έως 30 Μαΐου). Το πιο εξωστρεφές σκέλος των εκδηλώσεων έχει προγραμματιστεί για την Ημέρα της Μουσικής. Από τα μεσάνυχτα της 20ής Ιουνίου έως τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουνίου θα "τρέχει" στην ανοιχτή στο κοινό αίθουσα του «Ατενέουμ» και στην πεζοδρομημένη Αδριανού ένα συνεχές πρόγραμμα με προκλασική, κλασική και σύγχρονη μουσική.

Oι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν τον Σεπτέμβριο με τρεις σημαντικές συναυλίες στο Ηρώδειο. Στις 12 του μηνός η Ορχήστρα των Χρωμάτων, υπό τον Μιλτιάδη Λογιάδη, θα ερμηνεύσει έργα Τζοακίνο Ροσίνι. Δύο ημέρες αργότερα θα παρουσιαστεί η «Τραβιάτα» του Βέρντι. Το ρόλο της Βιολέτας θα ερμηνεύσει η τραγουδίστρια που θα έχει βραβευτεί με το ειδικό βραβείο «Λα Τραβιάτα». Θα συνοδεύσει η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, υπό τον Μύρωνα Μιχαηλίδη και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο κύκλος θα κλείσει την επέτειο του θανάτου της μεγάλης λυρικής ντίβας (16 Σεπτεμβρίου) με τη συναυλία «Η νέα γενιά των Ελλήνων λυρικών τραγουδιστών για τη Μαρία Κάλλας». Νεότεροι καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν σκηνές από εμβληματικές όπερες με τη συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Aθηνών, υπό τον Βύρωνα Φιδετζή, και της Χορωδίας της ΕΡΤ, υπό τον Αντώνη Κοντογεωργίου. Τον ίδιο μήνα θα πραγματοποιηθεί στην Οπερα των Παρισίων γκαλά αφιερωμένο στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας. Θα λάβουν μέρος Ελληνες λυρικοί τραγουδιστές και θα συνοδεύσει η ορχήστρα της Οπερας. Σημειώστε, επίσης, τη διεθνή διημερίδα στις 14 και στις 15 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής, με θέμα το μέλλον της όπερας και τη διερεύνηση της επιρροής που άσκησε η Κάλλας στο λυρικό θέατρο. Τον Νοέμβριο θα πραγματοποιηθεί θεματική έκθεση ζωγραφικής, ενώ από τις 21 Απριλίου έως τις 12 Μαΐου θα βρίσκεται σε εξέλιξη εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά 7 έως 11 χρόνων.