Οταν διάβασα ότι ο «Τροβατόρε», από τις πλέον δημοφιλείς όπερες του Τζουζέπε Βέρντι, θα ανεβεί στο Bios, θεώρησα ότι θα είναι διασκευή ή παρωδία του κλασικού έργου. Επεσα έξω. Οπως δήλωσε στην «Κ» ο συνθέτης Χαράλαμπος Γωγιός, «Ανεβάζουμε την όπερα πλήρη και χωρίς περικοπές και αυτό που θέλουμε είναι στο τέλος ο θεατής να μείνει με την αίσθηση ότι παρακολούθησε “Τροβατόρε”». Ο Χ. Γωγιός είναι ένα από τα τρία μέλη της αστικής εταιρείας «Οι Οπερες των Ζητιάνων», που ιδρύθηκε το 2002 (οι άλλοι δύο είναι ο σκηνογράφος Κωνσταντίνος Ζαμάνης και η παραγωγός Γαβριέλλα Τριανταφύλλη). Στόχος της εταιρείας το ανέβασμα παραστάσεων όπερας και μουσικού θεάτρου χαμηλού κόστους και σύγχρονης αισθητικής, σε χώρους έξω από τους καθιερωμένους. Το 1998 ο Χ. Γωγιός ανέβασε τη δική του όπερα «Η κοκκινοσκουφίτσα και ο (καλός) λύκος» (σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει σε δίσκο ακτίνας με την Ορχήστρα των Χρωμάτων). «Η άποψή μας είναι ότι η όπερα πρέπει να βγει από το ψυγείο. Απολαμβάνω παραστάσεις όπερας σε παραδοσιακούς χώρους, θεωρώ όμως ότι δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να προσεγγίσεις ένα είδος που παραμένει κατ’ εξοχήν λαϊκό»... [Του Ηλια Μαγκλινη, Η Καθημερινή, 7/5/2008]
Wednesday, May 7, 2008
Η ΟΠΕΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠ’ ΤΟ... ΨΥΓΕΙΟ
ΣΤΟ ΓΙΑΠΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ...
O μεγάλος ποιητής που στα 20 χρόνια του είχε ήδη γράψει τα σπουδαία που είχε να γράψει, ο «ασύμβατος» εραστής, ο τυχοδιώκτης και αυτοεξόριστος σε χώρες μακρινές και δύσκολες, ο άνθρωπος που «κάηκε» νέος, μόλις στα 37 του, ο Αρθούρος Ρεμπό, καλείται τον καιρό αυτό να επιφοιτήσει στο γιαπί του Εθνικού Θεάτρου.
Εκεί παρουσιάζεται από σήμερα έως τέλη Μαΐου η παράσταση Rainbow που ετοίμασαν η αναπληρώτρια διευθύντρια του Εθνικού Εφη Θεοδώρου και οι συνεργάτες της, προσπαθώντας να αναστήσουν κάτι από το πνεύμα του «καταραμένου» ποιητή.
Η παράσταση παίζεται στην παλιά αίθουσα χορού του παλιού κτιρίου -«που είναι ημιτελής ακόμα, ταιριαστή δηλαδή στη μορφή της παράστασης που κάνουμε», λέει η σκηνοθέτις. «Δεν θα υπάρχει σκηνή, θα είναι ελεύθερος ο χώρος, θα διαμορφωθεί με τη βοήθεια της σκηνογράφου Εύας Μανιδάκη, μόνο καρέκλες για τους θεατές θα μπουν και ελάχιστα σκηνικά στοιχεία»... [Του Βασιλη Αγγελικοπουλου, Η Καθημερινή, 7/5/2008]
ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ
Εμφαση στις συμπαραγωγές δίνει η Εθνική Λυρική Σκηνή και ήδη το νέο καλλιτεχνικό πρόγραμμά της, για την περίοδο 2008-2009, περιλαμβάνει πέντε συμπαραγωγές με μεγάλους οργανισμούς του εξωτερικού.Από την ερχόμενη χρονιά, μάλιστα, η διοίκηση της Λυρικής στοχεύει σε πρόγραμμα όπου το 80% έως και 100% θα συγκροτείται από συμπαραγωγές με μεγάλους ξένους καλλιτεχνικούς φορείς, με τη συμμετοχή όμως περισσότερων απ΄ό,τι φέτος, Ελλήνων καλλιτεχνών.
Στις συμπαραγωγές βρίσκεται το μέλλον της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, οικονομικό και καλλιτεχνικό, υποστήριξαν σήμερα ο πρόεδρος της Λυρικής, Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο αντιπρόεδρος, Φάνης Παπαθανασίου και ο καλλιτεχνικός της διευθυντής, Τζιοβάνι Πάκορ, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της ερχόμενης χρονιάς, το οποίο περιλαμβάνει, ακριβώς, συμπαραγωγές με την Opera de Nice, στην όπερα «Ρουσάλκα» του Ντβόρζακ, αλλά και με το Τheatre Imperial de Compiegne, για το ανέβασμα της όπερας του Σταύρου Ξαρχάκου «Συρανό και Ρωξάνη», σε παγκόσμια πρώτη παρουσίαση, ενώ με την De Nederlandse Opera και σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής θα ανεβούν «Οι πουριτανοί» του Μπελίνι.
Επίσης, σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής, θα παρουσιαστεί ο «Τάνχοϊζερ» του Βάγκνερ, μια παραγωγή της όπερας του San Fransisco.
Σε συμπαραγωγή με το Teatro National Cervantes του Μπουένος Αϊρες, η Εθνική Λυρική Σκηνή θα παρουσιάσει το μιούζικαλ του Άστορ Πιατσόλα «Μαρία του Μπουένος Αϊρες»,σε μουσική βασισμένη στο tango nuevo, μια εκδοχή του αργεντίνικου τάνγκο.
Σε πανελλήνια πρώτη παρουσίαση, θα ανεβεί και η συμπαραγωγή της Λυρικής Σκηνής, της Όπερας Δωματίου Αθηνών και της Ορχήστρας Πατρών, «Η ωραία Γαλάτεια» του Φρανς Φον Ζουπέ.
Η νέα καλλιτεχνική περίοδος θα τερματιστεί με την παρουσία της Λυρικής Σκηνής στο Φεστιβάλ Αθηνών και την παράσταση της «Αϊντα» του Βέρντι, σε συνεργασία με την Arena di Verona.
Στις νέες παραγωγές της Λυρικής Σκηνής, την καλλιτεχνική περίοδο 2008-2009 και σε πανελλήνια πρώτη, περιλαμβάνεται η «Κακοφυλαγμένη κόρη» του Λουί Ερόλ, όπως και «Μια Φλωρεντινή τραγωδία» του Τσεμλίνσκι.
Επίσης, στις νέες παραγωγές της Λυρικής περιλαμβάνεται και το μπαλέτο «Ευγένιος Ονιέγκιν», του Τσαϊκόφσκι, η κωμική «Ρίτα», του Ντονιτσέτι και η όπερα «Ριγολέτος» του Βέρντι, σε σκηνοθεσία Νίκου Πετρόπουλου.
Τέλος, οι μικροί φίλοι της Λυρικής Σκηνής, θα παρακολουθήσουν φέτος τη νέα παραγωγή της Λυρικής,"Ο Τσάρος Σαλτάν, η όμορφη τσαρέβνα και ο μαγεμένος κύκνος», παράσταση σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη και βασισμένη στην όπερα του Ρίμσκι-Κόρσακοφ «Το παραμύθι του τσάρου Σαλτάν».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΙ ΓΙΑ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ
Είναι οι Δανοί Cafe Kolbert, θίασος σερβιτόρων και πολυκαλλιτεχνών που αυτή την Παρασκευή και το Σάββατο φέρνουν μια ανατρεπτική πρόταση διασκέδασης στο καλοκαιρινό μπαρ-εστιατόριο El Pecado (Λ. Καραμανλή 14, τηλ. 210-8959645).
Είναι η πρώτη από τις ανάλογες εκδηλώσεις που προγραμματίζει το μπαρ: διαφοροποιώντας τις διαθέσεις του από το συνηθισμένο κλάμπινγκ της παραλίας, το El Pecado εγκατέλειψε τη χειμερινή του στέγη στου Ψυρρή και εγκαταστάθηκε στο πρώην Βο μαζί με μια ατζέντα εκδηλώσεων με shows, dj sets και live συναυλίες.
Show ή πρόσκληση σε... ριψοκίνδυνο δείπνο η εμφάνιση των εκκεντρικών σερβιτόρων ισοδυναμεί με ένα θέαμα μοναδικό στο είδος του. Οι ίδιοι το έχουν παρουσιάσει μπροστά στον βασιλιά της Νορβηγίας και στο φεστιβάλ του Βερολίνου ή και στο επίσημο δείπνο έναρξης της Πάτρας-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2006... [Κι αυτά... Ν. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 7/5/2008]
ΒΕΡΝΤΙ ΤΣΕΠΗΣ ΣΕ ΜΠΑΡ
25μελής χορωδία και πενταμελής ορχήστρα για 9 μέρες θα ερμηνεύουν «Τροβατόρε» για ένα κοινό που, ίσως, δεν πηγαίνει στη Λυρική ή στο Μέγαρο |
«Το Bios είναι ένας χώρος που έλκει ένα τελείως διαφορετικό κοινό. Η όπερα, κακώς κατά τη γνώμη μας, έχει τη φήμη του ελιτίστικου ειδικού κοινού. Το στοίχημα είναι να λειτουργήσει χωρίς κανενός είδους έκπτωση ή μάλλον χωρίς καμιά εκ μέρους μας απολογία. Δεν αισθανόμαστε ότι κάνουμε κάτι για το οποίο πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις» τονίζει ο Χαράλαμπος Γωγιός... [Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ, Ελευθεροτυπία, 7/5/2008]
Tuesday, May 6, 2008
Η Προδοσία Του Harold Pinter
Το κορυφαίο έργο του Harold Pinter Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ παρουσιάζει το Θέατρο Τόπος Αλλού σε μετάφραση και σκηνοθεσία Μίνας Αδαμάκη από την Παρασκευή 2 Μαΐου και για ένα μήνα.Πρόκειται για ένα έργο σύγχρονο που εμβαθύνει στις σχέσεις, τον έρωτα, την απώλεια, το θάνατο, με τρόπο τόσο μοναδικό που το καθιστά κλασσικό και το πιο γνωστό του Άγγλου νομπελίστα. Αναφέρεται στο ρόλο που παίζει το τυχαίο στη ζωή μας και πόσο μπορεί να μας καθορίσει. Πόσο δύσκολη ή και επώδυνη μπορεί να είναι η επαφή και η σχέση δύο ατόμων και πως μπορεί να ξεπεράσει τις ατραπούς της μοναξιάς. Με χιούμορ, συγκίνηση και κυρίως ευαισθησία, ο συγγραφέας μας ξεναγεί στο λαβύρινθο των ανθρώπινων σχέσεων, στο αβάσταχτο της ζωής και του έρωτα.
Η παράσταση ανεβαίνει σε μετάφραση, σκηνοθεσία, σκηνικό, μουσική επιμέλεια Μίνας Αδαμάκη, κοστούμια Μίκας Πανάγου και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Μαρία Σολωμού, Αντώνης Καρυστινός, Νίκος Νίκας.
Θέατρο Τόπος Αλλού. Κεφαλληνίας 17 -Κυψέλη, τηλ. 210 8656004, www.topos-allou.gr
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΡΙΑΣ
Η γοητεία της απροσδιοριστίας
Με ρωτάνε πολλοί: γιατί την «Προδοσία»; Γιατί Πίντερ; Γιατί δηλαδή αποφάσισα ν' ασχοληθώ με τον Πίντερ και να αποπειραθώ τη σκηνική απόδοση αυτού του συγκεκριμένου θεατρικού του έργου, της «Προδοσίας». Προσπαθώντας να δώσω μια ειλικρινή απάντηση όσον αφορά στα κίνητρα που με οδήγησαν σ' αυτή μου την επιλογή, ήρθα αντιμέτωπη με την ουσία του προβλήματος που θέτει ο Πίντερ στο έργο του: το πρόβλημα δηλαδή τού κατά πόσο μπορούμε να ξέρουμε ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο πίσω απ' τις πράξεις των ανθρώπων, πίσω απ' τις πράξεις μας.
Πέρα λοιπόν από το προφανές, που συνίσταται στο ότι είναι ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή θεατρικός συγγραφέας και βαθύς γνώστης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, το ακριβές κίνητρο της προσωπικής μου επιλογής, το τι δηλαδή με οδήγησε στο να επιλέξω αυτό το συγκεκριμένο έργο για να συνομιλήσω μαζί του, μου διαφεύγει παντελώς.
Ίσως αυτή η αδυναμία εντοπισμού της βαθύτερης έλξης μου προς την «Προδοσία» και τον Πίντερ γενικότερα να είναι αυτό που με γοητεύει περισσότερο. Το απροσδιόριστο των πραγμάτων, η αμφισημία του λόγου, η πολυσημία των πράξεων, που όσο περισσότερο προσπαθούμε να τις προσδιορίσουμε, να τους δώσουμε ένα ακριβές περιεχόμενο, τόσο περισσότερο αντιστέκονται, τόσο περισσότερο μας διαφεύγουν.
Τι είναι προδοσία; Η πιο βεβαρημένη ίσως συναισθηματικά και ηθικά λέξη, μια λέξη που ρίχνει βαριά τη σκιά της, αιώνες τώρα, πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, κι όμως τόσο δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Μια δυσοίωνη λέξη, που ασκεί ωστόσο μια σκοτεινή όσο κι απροσδιόριστη έλξη.
Πώς εξηγείται η γοητεία που ασκούν πάνω μας ήρωες τόσο αρνητικοί όπως ο Ριχάρδος ο Γ΄ ή ο Ιάγος, οι οποίοι συμπορεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό με την προδοσία που έμειναν στην ιστορία ως συνώνυμό της; Μήπως αυτό που μας δονεί σ' αυτούς και μας συναρπάζει είναι που αγγίζουν τα δικά μας σκοτεινά κι ανομολόγητα πάθη; Ερωτήματα που η απάντησή τους εξακολουθεί να μας διαφεύγει κι ωστόσο δεν θα πάψουμε διαρκώς να τα διατυπώνουμε.
Μίνα Αδαμάκη
ΠΙΤΕΡ ΜΠΡΟΥΚ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ "ΟΡΕΣΤΕΙΑ"
 |
Για τέταρτη χρονιά θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (στο θέατρο «Δημήτρης Χορν») το φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα όρια», που περιλαμβάνει παραστάσεις διακεκριμένων στο διεθνές θεατρικό τοπίο δημιουργών και ερμηνευτών.
O Πίτερ Μπρουκ θα παρουσιάσει την καινούργια του δουλειά. Μια καινούργια σκηνοθεσία, ένα έργο πάνω σ' ένα πολύ παλιό δίλημμα: «Γιατί θέατρο;» O διάσημος σκηνοθέτης διερευνά τις ρίζες, τη γλώσσα και τα μέσα της σύγχρονης σκηνικής πράξης. Επανέρχεται δε στη γερμανική γλώσσα. Η παράστασή του, με τίτλο «Warum - Warum» («Γιατί - Γιατί;») έκανε πρεμιέρα στις 17 Απρίλη στο θέατρο «Schauspielhaus» στη Ζυρίχη και στις 19 Μάη θα παιχτεί στην Αθήνα.
Η Ιρίνα Μπρουκ (κόρη του σκηνοθέτη) έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, ακολουθεί τη σαιξπηρική παράδοση της καλλιτεχνικής της οικογένειας, με την παράσταση «Ενα όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», το οποίο «ονειρεύτηκε μια βραδιά», ακριβώς όπως παιζόταν στα χρόνια του Σαίξπηρ, αποκλειστικά από άντρες ηθοποιούς. Το θέατρο είναι ένα παιγνίδι, υποστηρίζει η σκηνοθέτης. «Αφήνει στην πάντα τη σκοτεινιά του έργου και παρασύρεται από τη μαγεία και το κωμικό στοιχείο» (22, 23, 24 Μάη).
Ερχόμενη από τη Νότιο Αφρική, η βραβευμένη στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου σκηνοθέτρια και βραβευμένη συγγραφέας Yeal Farber θα παρουσιάσει μια διασκευή της αισχυλικής «Ορέστειας», με τίτλο «Μολόρα». Πρόκειται για συμπαραγωγή του θεάτρου «Oxford Playhouse» και του νοτιοαφρικανικού θιάσου «Johannesburg Market Theatre». Ο νοτιοαφρικανικός θίασος, με Χορό αποτελούμενο από γυναίκες της νοτιοαφρικανικής φυλής Xhosa και με ζωντανή μουσική από το νοτιοαφρικανικό συγκρότημα «Ngqoko Group» παρουσιάζει τη διασκευασμένη «Ορέστεια», μια παράσταση που η εφημερίδα «London Times» τη χαρακτήρισε «αριστούργημα, θέατρο βγαλμένο από την ψυχή». Ο ματωμένος κύκλος των Ατρειδών προσομοιάζεται με τις αγριότητες του απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική. Η τέφρα, το καμένο κορμί του Ορέστη, κατά την Ηλέκτρα στην παράσταση αυτή, είναι το θλιβερό λείψανο του ρημαγμένου νοτιοαφρικανικού έθνους «Μολόρα», στη διάλεκτο του οποίου «σεσότο» σημαίνει «τέφρα». Η νοτιοαφρικανική «Ορέστεια» θα παρουσιαστεί στις 28, 29, 30/5.
Εισιτήρια - κρατήσεις στα θέατρα: «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, Τηλ. 210 3213.100) και «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10, τηλ. 210 3612.500).
«Αίαντα» πειραματική προσέγγιση
 |
Monday, May 5, 2008
«Σκουίκ» από τη «Μικρή Σκηνή» του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας»
Η «Μικρή Σκηνή» του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας», μεταστεγασμένη στο «Θέατρο της Ανοιξης», από σήμερα και μέχρι τις 22/5 (κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, 9.15μμ) ανεβάζει την παράσταση «Σκουίκ». Τέσσερις νέοι, μέσα από τη ματιά ενός ποντικού: ο Κόλιν και η Χλόη, ο Τσικ και η Αλις ζουν σε μια μακρινή, άγνωστη χώρα ομορφιάς και πλούτου. Στην ιστορία συμμετέχουν ένας μάγος - μάγειρας που προσπαθεί να φτάσει στο ωραιότερο ταχυδακτυλουργικό του κόλπο, ένας animateur, ένας διανοούμενος-σταρ, ένας διεστραμμένος παλαιοπώλης, ένας τρελογιατρός, ένας μουσικόφιλος Ιησούς. Μετά τον ονειρικό γάμο του Κόλιν με την Αλις, η διανόηση οδηγεί σε μανία, η αγάπη σε φόνο και ένα νούφαρο μεγαλώνει μέσα στη Χλόη... Ενα τρελό παραμύθι, με τζαζ μουσική.
Κείμενο, σκηνοθεσία, σκηνογραφία, μουσική επιμέλεια: Νικόλας Μαραγκόπουλος - Γεωργία Γεωργαντοπούλου, φωτισμοί Γιώργος Κιμούλης, κίνηση Κυριάκος Κοσμίδης. Παίζουν: Γεωργία Γεωργαντοπούλου, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Δημοσθένης Φίλιππας, Αννα Βασιλείου, Ηλίας Γκογιάννος, Γιάννης Κοτσαρίνης, Ερση Νιαώτη, Γιώργος Βουρδαμής, Νίκος Αξιώτης.
«Σκηνή» ... όλου του κόσμου
 |
Φεστιβάλ θεατρικών μεθόδων
Το «Θέατρο των Αλλαγών» (3ης Σεπτεμβρίου 19α) διοργανώνει το 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεατρικών Μεθόδων (6-13/7). Θα συμμετέχουν δημιουργοί από διάφορες χώρες. Στο φετινό πρόγραμμα θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους οι: Σοφί Χουτέν (Γαλλία) «Τα μονοπάτια της φωνής». Σάσο και Τίνα Γιούρσερ (Σλοβενία) «Πέρα απ' τον Ρεαλισμό». Ντέιβιντ Μπάρκερ (ΗΠΑ - Αριζόνα) «Συνδυαστική κίνηση». Φρανσουάζ Ουαλό (Βέλγιο) «Τεχνική Λινκλέιτερ». Μαράια Πόρτερ (ΗΠΑ - Νέα Υόρκη) «Μέθοδος Σουζούκι». Ιβάνα Πέρανιτς (Κροατία) «Η Υποκριτική μέσα από την κίνηση». Λι Ουίλσον Σμάιλι (ΗΠΑ - Μέριλαντ) «Αρχέτυπο και Φωνή». Τζάιλς Φόρμαν (Ηνωμένο Βασίλειο) «Τεχνική Σούζαν Μπάτσον». Μόσε Μάλκα (Ισραήλ) «Η ουσία της υποκριτικής». Μαρίνα Μάρκοβιτς (Σερβία) «Η φωνή του ρόλου». Τ. Τούπαν και Σ. Λέζενερ (Βραζιλία) «Σωματοποιώντας τη σκέψη». Φίλιπ Μακένζι (Αυστραλία) «Το σώμα του ηθοποιού». Ευδόκιμος Τσολακίδης (Ελλάδα) «Αυτοσχεδιασμός». Λον Γκόρντον (ΗΠΑ Ιλινόις ) «Τα εργαλεία του ηθοποιού». Μαρτίνα Μοράσο (Ιταλία) «Ο χορός Κι Γκονγκ». Επίσης, θα παρουσιαστούν οι παραστάσεις των: Φρανσουάζ Ουαλό «Οι γυναίκες ξέρουν γιατί...», Σάσο και Τίνα Γιούρσερ «Μήδεια», Σοφί Χουτέν «Ανδρομάχη», Ευδόκιμου Τσολακίδη «Ελένη».
Το φεστιβάλ μπορούν να παρακολουθήσουν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, δάσκαλοι υποκριτικής και σκηνοθεσίας, σπουδαστές ωδείων και δραματικών σχολών και όσοι ενδιαφέρονται για τις παραστατικές τέχνες. Πληροφορίες στα τηλ. 210.5246.833 και 210.5248.251 και στο www.toc.gr.
Παντελή Χορν «Το Μελτεμάκι»
Ο Ξενόπουλος και ο Χορν (και οι δύο φέτος είχαν από δύο αθηναϊκές παρουσίες στη σκηνή- «Φιόρο του Λεβάντε», «Ραχήλ», «Φλανδρώ», «Μελτεμάκι») γνώριζαν καλά τη μαγειρική, τη δοσολογία και το θεματικό εδεσματολόγιο του λαϊκού θεάτρου, του θεάτρου που απευθύνεται στο ευρύ μέσο κοινό, όχι αναγκαστικά σ΄ αυτό που θεατρίζεται για να περάσει δυο ξέγνοιαστες ώρες αλλά στο κοινό που θέλει να συγκινηθεί, να προβληματιστεί πάνω σε οικεία και γι΄ αυτό περίπλοκα αδιέξοδα του καθ΄ ημέραν βίου και να γελάσει με τις ανοίκειες συμπεριφορές, τους στρεβλούς χαρακτήρες, τους λοξούς τύπους ή τους σχολαστικούς τυπολάτρες που συναντάμε σε κάθε βήμα μας... [ Του Κώστα Γεωργουσόπουλου, Τα Νέα, 5/5/2008]
Sunday, May 4, 2008
ΒΡΕΘΗΚΕ… ΧΑΜΕΝΗ ΟΠΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΑΛΝΤΙ
Χαμένη όπερα του Βιβάλντι παρουσιάστηκε στην Πράγα για πρώτη φορά εδώ και 278 χρόνια
| Ο Τσέχος μουσικός ακολούθησε τα ίχνη της όπερας μέχρι τη Γερμανία |
Η ΚΥΡΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΧΑΛΟΓΕΛΑΕΙ!
Saturday, May 3, 2008
ΣΑΙΞΠΗΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ
ΛΟΝΔΙΝΟ. Επίκαιρη - εκτός των άλλων - φαίνεται να θεωρούν οι σχολιαστές τη νέα παρουσίαση από τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο του συνόλου των ιστορικών έργων του Σαίξπηρ, οκτώ τον αριθμό, η οποία μεταφέρθηκε από το Στράτφορντ στο θέατρο Roundhouse της πρωτεύουσας. Ο Ριχάρδος Β´, ο Ερρίκος Δ´, σε δύο μέρη, ο Ερρίκος Ε´, ο Ερρίκος Στ´, σε τρία μέρη, και ο Ριχάρδος Γ´, μεγαλειώδες δραματουργικό σύνολο, ενδείκνυται ιδιαίτερα για την ταραγμένη και ανασφαλή εποχή μας για πολλούς λόγους, αποφαίνονται οι σχολιαστές, και κυρίως επειδή εξετάζει διεισδυτικά τους μηχανισμούς της εξουσίας και της επιδίωξής της. Αξίζει, διαβάζουμε, να παρακολουθήσει κανείς όσο γίνεται περισσότερες από αυτές τις παραστάσεις, «ανάλογα με τον χρόνο του (και τα οικονομικά του)». Ο κύκλος διαρκεί πάνω από εννέα ώρες αλλά προσφέρεται η δυνατότητα παρακολούθησης μεμονωμένων έργων σπάνια παιζόμενων όπως μέρη του Ερρίκου Στ´. Μετά την εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του περυσινού φεστιβάλ των Απάντων του Σαίξπηρ αλλά και του τωρινού ιστορικού κύκλου, «θα υπάρξει» είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΒΣΘ Μάικλ Μπόιντ «άλλο ένα μεγάλο διεθνές φεστιβάλ Σαίξπηρ την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων (του Λονδίνου το 2012) και άλλη μία σημαντική στιγμή κατά την 400ή επέτειο του θανάτου του Σαίξπηρ το 2016». Ως τις 25 Μαΐου. [ARS... BREVIS, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΕΝΑΚΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 4/5/2008]
Αλαν Μπένετ "Φωνές"
Το «Αγγέλων Βήμα», που εδώ και μία τριετία διευθύνει ο σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης, βρίσκεται στην Ομόνοια. Φθάνεις εκεί χωρίς ή μετά από έμφοβη αντιρατσιστική γυμναστική, αλλά αποζημιώνεσαι γενναία: ένα παλιό νεοκλασικό σοφά διαρρυθμισμένο ώστε να μπορεί να φιλοξενεί θεατρικές, εικαστικές, μουσικές, αλλά και γευστικές δράσεις μέσα σε μια πολυτέλεια τόσο λιτή που λες και θέλει να αρνηθεί, να κρύψει τον εαυτό της.
Εκεί συνευρέθησαν επί τω αυτώ τέσσερα σχεδόν -σχεδόν, και επιμένω- ετερόκλητα μονόπρακτα του σύγχρονου Αγγλου Αλαν Μπένετ υπό τον κοινό τίτλο «Φωνές». Ανήκουν σε μια ολόκληρη δωδεκάδα μονοπράκτων, των περισσότερων για γυναίκες, που παίχτηκαν από σπουδαίες Αγγλίδες ηθοποιούς στο «Βασιλικό θέατρο του Λονδίνου», περίπου ως αναλόγια, τιτλοφορημένα «Talking heads».
[Γιάννης Βαρβέρης, Η Καθημερινή, 4/5/2008]
William Inge (3 Μαΐου 1913 - 1973)
Ο Αμερικανός πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας Ουίλιαμ Ινγκ [William Inge], γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1913 και αυτοκτόνησε στις 10 Ιουνίου 1973. Τα έργα χαρακτηρίζουν οι μοναχικοί πρωταγωνιστές. Εργάστηκε ως κριτικός θεάτρου και μουσικής, ωσότου συναντήθηκε με τον Tennessee Williams ο οποίος προσκάλεσε τον νεαρό κριτικό να παρακολουθήσει την παράσταση μιας παραγωγής του έργου The Glass Menagerie. Εμπνεύστηκε από το έργο του Williams και αποφάσισε να κάνει μια προσπάθεια να γράψει και ο ίδιος θέατρο. Όταν ολοκλήρωσε το πρώτο χειρόγραφό του, με το έργο Farther Off from Heaven (1947), έστειλε ένα αντίγραφο στον Williams ο οποίος και φρόντισε για το ανέβασμά του στο Dallas του Texas. Άλλα έργα του: Come back Little Sheba [=Γύρνα πίσω μικρή μου Σίμπα, 1950] – το έργο που του έδωσε την αναγνώριση, Picnic [=Πικνίκ, 1953), Bus stop [=Στάση λεωφορείου, 1955 – έγινε ταινία με τη Μέριλιν Μονρόε το 1957), The Dark at the top of the Stairs [=Το σκοτάδι στο τέλος της σκάλας, 1958], A loss of Roses [=Xαμένα τριαντάφυλλα, 1959], Natural Affection (1963), Where’s Daddy? [=Πού είναι ο μπαμπάς;, 1966), The Disposal (1966). Το τελευταίο του έργο ήταν το Τhe Last Pad (1970).
Έγραψε και το σενάριο της ταινίας Splendour in the Grass (1961), που σκηνοθέτησε ο Ελία Καζάν με τη Νάταλι Γουντ και τον Γουόρεν Μπίτι. Βραβεία και διακρίσεις: Βραβείο Πούλιτζερ, Βραβεία των Θεατρικών Κριτικών της Ν. Υόρκης, το Outer Circle Award, το Theatre Club Award και το Βραβείο της Ακαδημίας για το σενάριο της ταινίας Splendour in the Grass (1961).
50 χρόνια από το θάνατο του Γιώργου Παππά
Γιώργος Παππάς: 1903-1958 |
Μητέρα του μία από τις πιο σημαντικές, τις πιο αισθαντικές ποιήτριές μας, η Μυρτιώτισσα (Θεώνη Δρακοπούλου το πραγματικό της όνομα). Ενα από τα πιο γνωστά ποιήματά της και το «Σ'αγαπώ», που μελοποίησε και περιλαμβάνει στον «Μεγάλο Ερωτικό» του ο Μάνος Χατζιδάκις («Σ'αγαπώ, δεν μπορώ τίποτ' άλλο να πω πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο!»...). Πατέρας του ο δημοσιογράφος Σπυρίδων Παππάς...
Ο Μάικλ Μπίλινγκτον της «Guardian» εξομολογείται
Το βρετανικό θέατρο παραμένει στο βαθύ πυρήνα του κλασικό, συντηρητικό;
«Είναι άδικο να θεωρείται συντηρητικό. Εχουμε και πειραματικό θέατρο, νέες ομάδες που τολμούν να δοκιμάσουν νέες φόρμες. Εχουμε θέατρο χωρίς κείμενο, devised ή θέατρο που προσδιορίζεται από τους χώρους που ανεβαίνει»... [Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, 3/5/2008]
«Σωτηρία με λένε» στο θέατρο Στοά
Η Λήδα Πρωτοψάλτη και η Εύα Καμινάρη στην παράσταση που έστησε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος |
Το ενδιαφέρον βέβαια βρίσκεται στο ότι το ίδιο το ρεμπέτικο αποτελεί κατά βάση μια ανδρική μυθολογία. Και οι τρεις μορφές γυναικών επομένως φανερώνονται πίσω από μια ανδρική επίφαση. Το έργο τους, η προσωπικότητά τους, ακόμα και ο υπαρξιακός προσανατολισμός τους εμφανίζουν στον πυρήνα τους μια βαθιά σχάση ανάμεσα στη φύση και τις εκδηλώσεις της. Το ότι η εποχή μας ανασύρει τη χαμένη προσφορά τους, το ότι επιστρέφει στο χαμένο κέντρο της θηλυκής τους υπόστασης και καταγράφει την κρυφή ζωή τους αποτελεί πρώτα απ' όλα μια κολακευτική για τον πολιτισμό μας αποκατάσταση. Πίσω από τις τρεις διαφορετικές περιπτώσεις αυτό που στο βάθος συγκινεί είναι η αποκάλυψη ενός ακρωτηριασμένου γυναικείου ειδωλίου, ανασυρμένου από τα βάθη της γης μας... [Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Ελευθεροτυπία, 3/5/2008]
«Κρυψώνες» στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Η Μαρία Σκουλά και ο Χρήστος Στέργιογλου στους «Κρυψώνες» |
Friday, May 2, 2008
«ΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ» ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ
Σε μια Αθήνα που μετά το Πάσχα ελαφρώνει από την πληθώρα παραστάσεων, έρχεται να διεκδικήσει την προσοχή μας μια «Εντα Γκάμπλερ» από το Αγρίνιο. Ο σκηνοθέτης της, και νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, Βασίλης Νικολαΐδης, την έχει ανεβάσει «χωρίς καμία απολύτως παραχώρηση, αλλά όπως ακριβώς θα την ανέβαζα και σ’ ένα καλό θέατρο στην Αθήνα», διαβεβαιώνει. «Εχω άλλωστε στον ρόλο της Εντα τη Λουκία Πιστιόλα, εξαιρετική ηθοποιό και γοητευτική θεατρική περσόνα, έχω έναν ισάξιο αντίποδα ως Μπρακ, τον Γιάννη Κρανά, και ένα πολύ καλό τιμ - Ζαχαρίας Ρόχας, Βασίλης Ευταξόπουλος, Πένη Παπουτσή, Αλέκα Τουμαζάτου, συν μια καταπληκτική ερασιτέχνη από την περιοχή, τη Λένα Ντζούρβα, νηπιαγωγό, ένα πανέξυπνο κορίτσι με γκροτέσκ φιγούρα, που στέκεται θαυμάσια στη σκηνή». Η παράσταση παρουσιάζεται από χθες στο θέατρο Καρέζη.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΦΙΛΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ;
Στην Ελλάδα τέτοιου τύπου ευκαιρίες για νέους, αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές, είναι σπάνιες. Η Εθνική Λυρική Σκηνή εξετάζει το ενδεχόμενο να καθιερώσει φτηνά τιμές για τα αδιάθετα εισιτήρια, την ημέρα της παράστασης για νέους κάτω των 18 ετών και άτομα άνω των 65. Αλλη μια ενδιαφέρουσα πρόταση που ενδεχομένως να υλοποιηθεί είναι να πωλούνται «πακέτα» με εισιτήρια για δημοφιλείς παραγωγές μαζί με άλλες παραστάσεις που θεωρούνται πιο δύσκολες, σε προσιτές τιμές. Οποιος λ.χ. αγοράζει εισιτήριο για μια όπερα όπως η Τόσκα ή η Μποέμ να πάρει σε προνομιακή τιμή και ένα εισιτήριο για σύγχρονα έργα, όπερες του 20ού αιώνα κ.λπ.
Γιατί όμως οι περισσότεροι πολιτιστικοί φορείς στη χώρα μας διστάζουν να εφαρμόσουν μια τιμολογιακή πολιτική πιο φιλική προς το κοινό; «Αν ο κόσμος ξέρει ότι την ημέρα της παράστασης τα εισιτήρια είναι μισή τιμή, θα έρχονται όλοι τελευταία στιγμή», μας είχε απαντήσει στέλεχος μεγάλου οργανισμού. Ενδεχομένως να είναι αλήθεια. Είναι όμως καλύτερο να γεμίζουν οι αίθουσες από άτομα που θεωρούν ότι αγόρασαν εισιτήριο σε τιμή ευκαιρίας από τη λιγοστή προσέλευση του περιορισμένου φανατικού κοινού. Οι «διευκολύνσεις» θα έπρεπε επίσης να μην ισχύουν μονάχα για τους νέους ή τους συνταξιούχους, αλλά για μεγαλύτερη γκάμα ηλικιών. [Αντιπαραθέσεις, Tης Μαργαρίτας Πουρνάρα, Η Καθημερινή, 3/5/2008]
Πίντερ, Σοφοκλής, Ροζέ Βιτράκ...
Το έργο του Πίντερ «Η προδοσία» παρουσιάζει το θέατρο «Τόπος Αλλού», σε μετάφραση - σκηνοθεσία Μίνας Αδαμάκη (μέχρι τις 9/6). Κοστούμια Μίκας Πανάγου, φωτισμοί Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Παίζουν: Μαρία Σολωμού, Αντώνης Καρυστινός, Νίκος Νίκας.
Ο θίασος «Καθρέφτης» παρουσιάζει στο «Θέατρο οδού Αντιοχείας» τη «Νύχτα των χαμένων ερώτων», σύνθεση εμπνευσμένη από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα, τη γιαπωνέζικη ποίηση και το θέατρο «Νο». Μετάφραση Εφης Σταμούλη. Σκηνοθεσία Πέπης Οικονομοπούλου, σκηνικά - κοστούμια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου. Παίζουν: Γιώργος Παναγιώτου, Πέπη Οικονομοπούλου, Γιώργος Σμπυράκης, Αγγελική Καρυστινού, Ελένη Χατζή. Από τις 6/5 στο θέατρο «Επί Κολωνώ» η ομάδα «ΝΑΜΑ» ανεβάζει την παράσταση «Ωκεανός πολύ μπλε». Διασκευή - σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Σκηνικό Γιώργου Χατζηνικολάου - Δάφνης Λαρούνη. Παίζουν: Γιάννης Λεάκος, Μάνος Κανναβός.
ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΙΑ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ!
«Οι "Αναγνώσεις" γίνονται ένας τόπος για τη συνάντηση της ελληνικής δραματουργίας με το σύγχρονο θέατρο των πρώην σοβιετικών χωρών», λέει η διοργανώτριά τους Σίσσυ Παπαθανασίου |
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ ΣΙΛΒΙΑ ΠΛΑΘ
Η Αγγελίτα Τσούγκου ερμηνεύει στην παράσταση την 19χρονη Εστερ, που είναι το alter ego της ποιήτριας |
Thursday, May 1, 2008
Οι «Προτάσεις» της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης»
Σε νέους και πρωτότυπες παραστάσεις αφιερώνεται ο Μάης στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης. Με το γενικό τίτλο «Προτάσεις», η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» παρουσιάζει θιάσους που πειραματίζονται με κείμενα και σκηνικές φόρμες.
Από τις 7- 27/5, θα παρουσιαστούν στο «Αμαλία» οι παρακάτω παραστάσεις: 7 - 10/5: «Φιλονικία θεατρίνων στο σαλόνι του Μαριβώ» - σύνθεση με θέμα τη σχέση θεάτρου - πραγματικότητας, ηθοποιού - ρόλου, βασισμένη στα έργα του Μαριβώ «Οι καλόπιστοι θεατρίνοι» και «Η φιλονικία». Θίασος «Jouet». Σκηνοθεσία Δήμητρας Χουμέτη.
13 - 14/5: «Εθνικότητά μου, το χρώμα του ανέμου» του Ματέι Βισνιέκ - θεατρικές εικόνες, ποιητικές, σκληρές και ταυτόχρονα αστείες για τη σύγχρονη παράλογη πραγματικότητα. Θίασος «Αλεξάνδρεια». Σκηνοθεσία Ερσης Βασιλικιώτη.
20 - 21/5: «Το παιχνίδι του χρόνου», παράσταση χορού με τέσσερα σώματα να συγκρούονται, προκειμένου να συναντηθούν, επιβεβαιώνοντας πως ο χρόνος συνεχώς μας εκπλήσσει. Ομάδα «Αδράστεια». Χορογραφία Μαριάνθης Ψωματάκη.
23 - 27/5: «Η βοσκοπούλα», ποιμενικό ειδύλλιο άγνωστου ποιητή, γραμμένο στα τέλη του 16ου αιώνα στην Κρήτη, με θέμα τον απόλυτο έρωτα. Θίασος «Κανιγκούντα». Σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.