Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας

Σήμερα, Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2007, διάβασα στο Cineek magazine ότι ανοίγει η αυλαία του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας που διοργανώνεται για όγδοη συνεχή χρονιά και θα διαρκέσει μία εβδομάδα. Το φετινό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάριου Πλωρίτη, στο μεταφραστή, θεατρικό κριτικό, χρονογράφο και σκηνοθέτη που αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Ελλάδας στο θέατρο και τα γράμματα.

Η Κριτική Επιτροπή που θα παρακολουθήσει όλες τις παραστάσεις και θα απονείμει τα βραβεία αποτελείται από τους: Πρόεδρος: ο θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και μυθιστοριογράφος Παύλος Μάτεσις και μέλη οι (αλφαβητικά): Αντώνης Θεοδωρακόπουλος (ηθοποιός), Γιάννης Μακρίδης (μουσικός), Μιχάλης Παπανικολάου (σκηνοθέτης), Ντίνος Πετράτος (σκηνογράφος, ενδυματολόγος).

Η Καλλιτεχνική Επιτροπή που λειτουργεί συμβουλευτικά στην οργάνωση του Φεστιβάλ αποτελείται από τους (αλφαβητικά): Ιορδανίδου Σοφία (δημοσιογράφο), Μουντράκη Ειρήνη (θεατρολόγο), Νιάρχο Θανάση (συγγραφέα), Πατσαλίδη Σάββα (καθηγητή θεατρολογίας Α.Π.Θ.), Περράκη Μάνο (αρχιτέκτονα) και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο Άκης Τσονίδης (ηθοποιός, σκηνοθέτης). Παρουσιαστές του Φεστιβάλ θα είναι ο Αλέξης Κωστάλας και ο Γιώργος Παπαστεφάνου.

Με την ευκαιρία, θέλω να σημειώσω ότι το Cineek magazine–online περιοδικό για τον Εναλλακτικό πολιτισμό www.cineek.gr αφορά όλες τις τέχνες και απευθύνεται σε όλους όσοι ασχολούνται με αυτές. Δημιούργημα μιας ομάδας ανθρώπων που δραστηριοποιούνται ενεργά στο χώρο των Τεχνών. Ψάξτε το!

Θεατρική χρονιά 2007-2008

Τρίζει το σανίδι των αθηναϊκών σκηνών από τις 250 προγραμματισμένες παραγωγές της σεζόν Χρονιά ρωσικού θεάτρου και τραγωδίας, γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου (Τα Νέα, 6.10.07).

Στρίντμπεργκ Δεσποινίς Τζούλια από την Νικαίτη Κοντούρη στο Απλό Θέατρο και από τον Θόδωρο Τερζόπουλο, στο Άττις. Εγκλήματα και εγκλήματα με Καραμπέτη- Χατζησάββα, στο Προσκήνιο και ο Πατέρας με τον Θανάση Παπαγεωργίου στη Στοά.
Σέξπιρ: Η Τρικυμία από τον Νίκο Χατζόπουλο, στο Εθνικό, το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας στο Ανοιχτό Θέατρο από τον Γιώργο Μιχαηλίδη και ο Έμπορος της Βενετίας από τον Γιώργο Μεσσάλα.
Ίψεν Ιωάννης Γαβριήλ Μπόργκμαν ανεβαίνει από τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στο Άλμα με τους Γιώργο Μοσχίδη, Κατερίνα Μαραγκού, Φιλαρέτη Κομνηνού. Τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου ανεβάζει ο Θωμάς Μοσχόπουλος με τους Ξένια Καλογεροπούλου, Άννα Μάσχα, Χρήστο Λούλη στο Αμόρε. Ο Μανδραγόρας του Μακιαβέλι ανεβαίνει από τον Παντελή Δεντάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Στον ίδιο χώρο θα παρουσιαστεί το κείμενο του Ρεμπό Μια εποχή στην Κόλαση σε σκηνοθεσία Θάνου Αναστόπουλου. Υπάρχει και δεύτερη παράσταση Ρεμπό που θα παρουσιάσει η Έφη Θεοδώρου στο υπό ανακαίνιση Εθνικό θέατρο, ενώ την ποιητική Θαλασσινή ωδή του Πεσόα μεταφέρει στη Σφενδόνη ο Βίκος Ναχμίας Ο Τσέχοφ, παρουσιάζεται με τρία έργα του σε τέσσερα θέατρα. Ο Βυσσινόκηπος σε δύο σκηνικές εκδοχές, από τον Περικλή Μουστάκη και από τον Σπύρο Ευαγγελάτο, Ο θείος Βάνιας, σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και Τρεις αδελφές, σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη.
Έχουμε δύο θεατρικές προσαρμογές έργων του Ντοστογιέφσκι, την Ήμερη που μετέφρασε σκηνοθέτησε και όπου θα παίξει ο Λευτέρης Βογιατζής και την επανάληψη του Ηλίθιου σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Επίσης δύο έργα του Μαξίμ Γκόρκι. Τη Βάσα, σε σκηνοθεσία Λιβαθινού, με την Μπέτυ Αρβανίτη στο Πράξη και τον Βυθό σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη στο Εθνικό. Ο Νίκος Μαστοράκης σκηνοθετεί την Οικογενειακή υπόθεση του Οστρόφσκι και η Μαρία Λουίζα Παπαδοπούλου το Οξυγόνο του Βιριπάεφ στο Αμόρε. Η Μάρθα Φριτζήλα ανεβάζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τη Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ, του Νικολάι Λέσκοφ. Στο Εθνικό η Ελένη Μποζά σκηνοθετεί του Παίκτες του Γκόγκολ και η Κατερίνα Ευαγγελάτου την Πλαστελίνη του Βασίλι Σιγκαριοφ.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Διονυσίου Σολωμού η Γυναίκα της Ζάκυθος σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσορτέκη και οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη. Δύο έργα του Ξενόπουλου, η Ραχήλ στο Εθνικό και Το φιόρο του Λεβάντε με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, δύο έργα του Παντελή Χορν, το Μελτεμάκι και η Φλαντρώ , αλλά και το Αμάρτημα της μητρός μου του Βιζυηνού, με τον Ηλία Λογοθέτη. Ενώ η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια του Καμπανέλλη και Ο ουρανός κατακόκκινος της Αναγνωστάκη κάνουν τη γέφυρα με τη νέα φουρνιά συγγραφέων.
Άκης Δήμου με τρία: Η νύχτα των μυστικών στο Εθνικό, Η αναγνώριση στο Αγγέλων βήμα και Το αίμα που μαράθηκε από την ομάδα Όχι παίζουμε . Με δύο έργα κάνει την εμφάνισή της ως συγγραφέας η ηθοποιός Λένα Κιτσοπούλου: με τις Νυχτερίδες στο Βios και με Το πράσινό μου φουστανάκι στη Β΄ σκηνή του θεάτρου Πράξη, όπου θα παρουσιαστεί και Η τελευταία Μάρθα του Αλέξη Σταμάτη. Ο Δήμος Αβδελιώδης προσάρμοσε θεατρικά το κλασικό έργο του Θεάτρου Σκιών Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος όφις και ο Λαέρτης Βασιλείου έγραψε το Ένας στους Δέκα, με Αλβανούς μετανάστες, που παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ακόμα: Ιnoubliable του Βασίλη Χριστοφιλάκη, Lonely Τunes των Μ. Μεττή- Ν. Στραβοπόδη, Μόνο την αλήθεια- Β΄ μέρος του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Το Λειωμένο βούτυρο του Σάκη Σερέφα, Βossa Νova του Κωνσταντίνου Ρήγου και Στάλιν,μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο των Μιχαήλ Μαρμαρινού και Ακύλα Καραζήση ανεβαίνουν στο Εθνικό. Φωτιά και νερό της Χρύσας Σπηλιώτη, στο θέατρο Άλμα. Αμερικανός στο κεφάλι του Γιώργου Αρμένη, στο θέατρό του. Το Τυφλό σημείο του ηθοποιού Γιάννη Μαυριτσάκη και Ο δρόμος του Φίλιππου Φιλίππου στο θέατρο Πορεία. Αυστηρώς ακατάλληλο του Θανάση Τσιρτσαβή, στο θέατρο της Ζωής Λάσκαρη. Η Πόλις του Ευδόκιμου Τσολακίδη στο Θέατρο των Αλλαγών. Το νερό γνωρίζει του Δημήτρη Τσεκούρα, στο Βios. Η Τάρτα φράουλα του Μηνά Βιντιάδη, στο Ανοιχτό. Συνοδός για δύσκολους καιρούς του Χριστόφορου Χριστοφή, στο Τόπος Αλλού. Τα έργα Χιόνι στο στόμα του Δημήτρη Καρατζά, Χωρίς εσένα του Πολυχρόνη Κουτσάκη και Cultural CV του Όθωνα Λαμπρόπουλου στις Δοκιμές του Αμόρε. Το σπιρτόκουτο του του Γιάννη Οικονομίδη στο Μέλι. Το παιδί μέσα μου του Στέφανου Κακαβούλη και το Όταν είδατο 100% τέλειο κορίτσι για μένα της Γεωργίας Μαυραγάνη, στο Επί Κολωνώ. Έγκλημα στη Νegro Μikelle των Παπαγεωργίου- Ριζοπούλου και Το τέλος του καλοκαιριού του Γιώργου Ηλιόπουλου στον Φούρνο. Ενώ με δύο έργα Οι συνέπειες της παλιάς ιστορίας και Βοϊδάγγελοι δίνει το «παρών» ο Γιάννης Σολδάτος. κ.λπ. κ.λπ.

Ο Βασίλης Νικολαΐδης στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου

Το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου γύρισε σελίδα. Γνώρισε καλές μέρες με καλλιτεχνικό διευθιυντή τον Θοδωρή Γκόνη. Από την 1η Οκτωβρίου ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Φαίνεται να έχει αρκετές από εκείνες τις καλές προϋποθέσεις που χρειάζεται το θέατρο για να υπάρξει αποδοτική δουέιά και χρήσιμη για το κοινό της περιοχής του. Κατά πόσο γνωρίζει την περιοχή, τα προβλήματα του συγκεκριμένου θεάτρου και των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων γενικότερα, θα αποδειχθεί στην πορεία.

Ένας στους Δέκα

Μου άρεσε το γεγονός ότι ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος γιόρτασε τα δέκα χρόνια λειτουργίας του θεατρικού του οργανισμού με την παράσταση Ένας στους δέκα, την οποία σκηνοθέτησε ο Λαέρτης Βασιλείου. Την παράσταση δεν την είδα ακόμη, αλλά το θέμα της με συγκινεί και το συντομότερο θα επισκεφθώ το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Διάβασα την κριτική παρουσίαση της παράστασης από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο: "Νέοι Ελπήνορες, Πικρή ραψωδία νέων Οδυσσέων" (Τα Νέα, 8.10.07) κι ενθουσιάστηκα. Ένα απόσπασμα:

Νέοι μετανάστες δεύτερης γενιάς που έχουν, στην πατρίδα τους ή εδώ, σπουδάσει θέατρο και που τώρα ευδοκιμούν σε ελληνικούς θιάσους ερμηνεύοντας ρόλους σε άψογα ελληνικά που τα κατέστησαν όχι μόνο δεύτερη γλώσσα επικοινωνίας αλλά ειδικό εργαλείο επαγγελματικής επάρκειας, είχαν την έμπνευση κάτω από την καθοδήγηση ενός εξ αυτών, του Λαέρτη Βασιλείου (ηθοποιού που έχει ήδη γράψει θετικές σελίδες στο θέατρό μας) να καταθέσουν εν είδει θεατρικού σχολίου, δρώμενου, ντοκουμέντου και ειρωνικής οπτικής, τις προσωπικές τους εμπειρίες από τη νέα Γη στην οποία κατέφυγαν για να εξασφαλίσουν τον επιούσιον.

Ο Γεωργιανός Δαβίδ Μαλτέζε, ο Βούλγαρος Κρις Ραντάνοφ, ο Αλβανός Ένκελεντ Φεζολάρι (ο Βασιλείου είναι Ελληνοαλβανός) έδωσαν το πρωτογενές υλικό το οποίο συγκρότησε σε παραστάσιμο κείμενο ο Βασιλείου που σκηνοθέτησε με τη δραματουργική συμβολή της θεατρολόγου Σίλβιας Λιούλιου.

Το τελικό παραστασιακό αποτέλεσμα είναι μια έξοχη πολιτική σπονδυλωτή επιθεώρηση όπου με αυτοσχεδιαστικό οίστρο, σημαίνουσες ατάκες, σχολιαστική κίνηση, διανθισμένα με τραγούδια, εμβατήρια και ξεσαλωμένα αμερικανικά, διεκτραγωδούν με έξοχο χιούμορ τα αδιέξοδά τους, την εκμετάλλευση που υφίστανται, την ερωτική βία, τους εκβιασμούς, τους αποκλεισμούς, τις ταπεινώσεις και την απειλητική αφομοιωτική λειτουργία του καπιταλιστικού μοντέλου ισοπέδωσης, δηλαδή της παγκοσμιοποιημένης μόδας, τέχνης, ηθικής και ταυτότητας...

Συνδρομητικές κάρτες με μειωμένες τιμές στο Εθνικό

Φουλ τα γκάζια στο Εθνικό, που παράλληλα με τις θεατρικές παραγωγές που ετοιμάζει ενεργοποιεί και σειρά από νέες δραστηριότητες, όπως τον θεσμό των συνδρομητών. Ο Γιάννης Χουβαρδάς φέρνει και στο Εθνικό, όπως έκανε παλαιότερα και στο «Αμόρε», διευρυμένο τον θεσμό των συνδρομών. Στόχος είναι να εδραιωθεί μία μακροπρόθεσμη σχέση με τους θεατές με το δέλεαρ εισόδου στις παραστάσεις του, με προσιτές τιμές και επιπλέον προνόμια στους δικαιούχους.
Επενδύοντας στη δημιουργία ενός σταθερού κύκλου φίλων και υποστηρικτών με ουσιαστική συμμετοχή στη μελλοντική του πορεία, καθιερώνει εφτά κάρτες συνδρομών: η κάρτα «Φίλοι του Εθνικού Θεάτρου» προσφέρει απεριόριστο αριθμό εισόδων στις παραστάσεις του. Η κάρτα «Συνολική Συνδρομή» δίνει τη δυνατότητα στον κάτοχό της να παρακολουθήσεις και τις 18 φετινές παραστάσεις του. Ο συνδρομητής της κάρτας «10 Παραστάσεις» θα μπορεί να επιλέξει 10 από τις 18 συνολικά φετινές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου. Υπάρχει και η αντίστοιχη «7 Παραστάσεις» για εφτά επιλογές από το φετινό ρεπερτόριο. Η φοιτητική κάρτα «Συνολική Συνδρομή» αφορά τους φοιτητές για το σύνολο των παραστάσεων και εκδηλώσεων. Αντίστοιχα υπάρχουν οι φοιτητικές κάρτες «10 Παραστάσεις» και «7 Παραστάσεις» για τις αντίστοιχες επιλογές. (Τα Νέα, 1/10/07)

Έλα: Η συμπεριφορά στο μικροσκόπιο

Το δρώμενο-σχόλιο στις αποκλίνουσες από τον γενικό κοινωνικό κανόνα συμπεριφορές, με τίτλο Έλα, παρουσιάζεται (1.10.07) στον Ειλισσό (Αγλαονίκης 3 και Βουλιαγμένης, Μετς, τηλ. 210-9214.248) από την ομάδα Άτροπος. Η σκηνοθεσία είναι του Στάθη Ευσταθίου, η μουσική του Δημήτρη Πόντου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαρίας Χρονοπούλου.

Ο σπιούνος των Βαλκανίων

Στο θέατρο Πολιτεία (Σαρρή 40, Ψυρή, τηλ 210-3310.665) επαναλαμβάνεται η περυσινή παράσταση του έργου του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς Ο σπιούνος των Βαλκανίων. Η μετάφραση είναι της Γκάγκα Ρόσιτς, η σκηνοθεσία του Νίκου Μπουσδούκου. Στους ρόλους οι: Βασίλης Βλάχος, Ουρανία Μπασλή, Νίκος Γκεσούλης, Γιάννης Γλυμακόπουλος, Δώρα Βουκελάτου.

Σπιρτόκουτο

Η βραβευμένη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη Σπιρτόκουτο (φωτογραφία) μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου Βικτώρια (Μαγνησίας 5 και 3ης Σεπτεμβρίου 110, τηλ 210-8233.125). Η Χαρά Τσιώλη έκανε τη θεατρική διασκευή και ο Δημήτρης Κομνηνός τη σκηνοθεσία. Η μουσική και το βίντεο είναι του Ανδρέα Τρούσσα. Διανομή: Κώστας Μπάρας, Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Γιώργος Κατινάς, Άρης Τσαμπαλίκας και Χριστίνα Δενδρινού.

Ωραίος και Σέξι

Από 8.10.07 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη σκηνή Μεθυσμενάκι του πολυχώρου Δίπυλον (Καλογήρου Σαμουήλ 2 και Διπύλου, Ψυρή τηλ. 210-3229.771) παρουσιάζεται η παράσταση Ωραίος και Σέξι, βασισμένη στο έργο του Γούντι Άλεν Ρlay it again, Sam, που μετέφρασε ο Ερρίκος Μπελιές. Ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Λεμπέσης έστησε ένα θέαμα, το οποίο συνδυάζει τη θεατρική πρόζα με τα bar theater και την stand up comedy- που σημαίνει πως οι θεατές το παρακολουθούν πίνοντας το ποτό τους (είσοδος και ποτό 15 ευρώ).

Η Γυναίκα της Ζάκυθος

Με τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού καταπιάνεται και πάλι ο Γιάννης Τσορτέκης. Το Β΄ στάδιο της επεξεργασίας που έκανε με τους συνεργάτες της ομάδας του «Η Ρόζμαριστην κορφή των Λόφων» πάνω στο μοναδικό πεζό του εθνικού μας ποιητή παρουσιάζει απόψε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κάτω χώρος (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, τηλ. 210-9212.900).

Θαλασσινή ωδή

Το πιο γνωστό ποίημα του Πορτογάλου ποιητή Φερνάντο Πεσόα Θαλασσινή ωδή ανεβαίνει απόψε (8.10.07) στο Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ 210-9246.692) από τη θεατρική ομάδα Φιλιατρό. Η μετάφραση είναι της Μαρίας Παπαδήμα και η προσαρμογή- διασκευή του Βίκου Ναχμία. Πρωταγωνιστεί στον ρόλο της ταυτισμένης αναγνώστριας, σε μία ερμηνεία- performance η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου.

Το όνομά μου είναι Ράσελ Κόρι

Με τίτλο «Το όνομά μου είναι Ράσελ Κόρι παρουσιάζονται απόψε (12.10.07) στον Φούρνο (Μαυρομιχάλη 168, τηλ. 210-6460.748), δραματοποιημένα από τους Καταρίνα Βίνερ και Άλαν Ρίκμαν, τα ημερολόγια της Αμερικανίδας ακτιβίστριας που δολοφονήθηκε στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια ισραηλινής επιχείρησης κατεδάφισης.
Η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Τσαπακίδη. Ερμηνεύει η Δέσποινα Σαραφείδου.

Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας

Το Ανοιχτό Θέατρο (Κάλβου 70 και Γκύζη, τηλ. 210-6445.749) ανοίγει απόψε (12.10.07) με το έργο του Σέξπιρ Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Ο Γιώργος Μιχαηλίδης σκηνοθέτησε το πιο ερωτικό «όνειρο» με έναν πολυπρόσωπο νεανικό θίασο: Αγάπη Μανουρά, Αλέξανδρο Ζαχαρέα, Βίβιαν Κοντομάρη, Σαράντο Γεωγλερή, Ραφαέλο Γεωργίτση, Εύη Στοΐδου, Γιώργο Ψυχογιό, Χριστόφορο Βασματζόγλου, Γιάννη Γιαννακόπουλο, Χριστίνα Κουλουμπή, Νάνα Κωστιδάκη και Γιάννη Τσουρουνάκη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια έκανε η Κατερίνα Μανωλάκου και τη μουσική ο Γιώργος Χριστιανάκης.

Ανθρώπινες φωνές

Υπό τον τίτλο Ανθρώπινες φωνές παρουσιάζονται τρία μονόπρακτα του Ζαν Κοκτό, με την Πέμη Ζούνη και τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Η παράσταση που παίχτηκε πέρυσι στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη είναι μια σύνθεση από τα μονόπρακτα: Ανθρώπινη Φωνή, Ο ψεύτης και Ο ωραίος αδιάφορος, που το ένα εισέρχεται στο άλλο, δίνοντας τελικά την εντύπωση ενός ολοκληρωμένου έργου.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Γαβαλά και οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα απόψε (12.10.07) στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10, τηλ. 210-3612.500). Θα παιχτεί έως τα τέλη Νοεμβρίου, μέχρι να ξαναρχίσει η επιθεώρηση Το τρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές.

Ο ασθενής του Δόκτορα Φρόυντ

Στο θέατρο Διθύραμβος (Λητούς 6, Μαρούσι, τηλ. 210-6142.772) δίνει απόψε (2.10.07) την πρεμιέρα του το έργο του Κροάτη συγγραφέα Μίρο Γκαβράν, Ο ασθενής του Δόκτορα Φρόιντ, που σκηνοθετεί ο Μιχάλης Ζωγραφίδης - ο οποίος παίζει και τον ρόλο του Χίτλερ. Τη φιλενάδα του Χριστίνα παίζει η Έφη Νιχωρίτη και τον Φρόιντ ο Γιάννης Κατσάμπας.

Νυχτερίδες

Η αναζήτηση νέας δραματουργίας, και μάλιστα εγχώριας, οδηγεί πολλούς καλλιτέχνες στη λογοτεχνία. Αυτήν τη φορά πηγή για έμπνευση και θεατρική δράση είναι το πρώτο βιβλίο διηγημάτων της ηθοποιού Λένας Κιτσοπούλου, Νυχτερίδες. Ο Δημήτρης Μπίτος έκανε τη θεατρική προσαρμογή και τη σκηνοθεσία της παράστασης που παρουσιάζει στο ΒΙΟS (Πειραιώς 84, τηλ. 210-3425.335) η νεοσύστατη ομάδα Ασίτικα.

Οι σκηνικές αφηγήσεις αναφέρονται: σε ένα δεκατριάχρονο κορίτσι που μπαίνει βίαια στην εφηβεία- σε μια απελπισμένη έγκυο που επιχειρεί να λύσει το πρόβλημά της πάνω από μια λεκάνη τουαλέτας- σ΄ έναν μεσήλικο πεσμένο στα τέσσερα- στην περιπλάνηση ενός νεαρού- σε μια κοπέλα με ένα καλώδιο τηλεφώνου τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό της- σε μια οικογένεια φαινομενικά ήρεμη κι αγαπημένη, συγκεντρωμένη στο κυριακάτικο τραπέζι, που τρώει τα σωθικά της.

Δώδεκα ιστορίες, σκληρά περιβεβλημένες από μια ωμή πραγματικότητα, που δεν αφήνει περιθώριο ανάσας στην τρυφερή ψίχα που έτσι κι αλλιώς υπάρχει από μέσα. Ιστορίες με ήρωες καταστροφικούς, ηττημένους, καταδικασμένους, σκοτεινούς κι ευάλωτους. Διανομή: Αθηνά Βαμβακά, Ιώ Βουλγαράκη, Ειρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Μαρία Λειβαδάρου. Καθημερινά εκτός Δευτέρας και Κυριακής.

Καυτός Πάγος

Την ιστορία ενός σίριαλ κίλερ διαπραγματεύεται ο Καυτός Πάγος (φωτογραφία) της Μπράιονι Λέιβερι, που κάνει απόψε (10.10.07) πρεμιέρα στο Θέατρο Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 69, τηλ. 210-3300.879), με πρωταγωνιστές τους Τάκη Βουτέρη, Αννίτα Δεκαβάλλα και Ανθή Ανδρεοπούλου. Μετάφραση Αννίτας Δεκαβάλλα, σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη και σκηνικά-κοστούμια Εύας Μανιδάκη.

Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει

Πρεμιέρα απόψε (11.10.07) στο Μικρό Παλλάς (Αμερικής 2, στοά Σπυρομήλιου, τηλ. 210-
3210.025) με την περσινή παράσταση Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει. Στην κομεντί του Θοδωρή Αθερίδη, ένας νεκρός μπερδεύει τους ζωντανούς κι ένας περίεργος θίασος προσπαθεί να ανακαλύψει εάν πρόκειται για έγκλημα ή αυτοκτονία. Αλλά επειδή στο θέατρο οι ψευδαισθήσεις δίνουν υλικό για ερωτήματα, εδώ αυτά πολλαπλασιάζονται, ενώ ο νεκρός... δεν βοηθάει καθόλου. Παίζουν ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης, η Σμαράγδα Καρύδη, η Βίκη Βολιώτη, ο Χρήστος Πλαΐνης κ.ά.

Ο Μπακαλόγατος ή της κακομοίρας

O Πέτρος Φιλιππίδης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην κωμωδία των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου Ο Μπακαλόγατος ή της κακομοίρας, που κάνει πρεμιέρα απόψε (11.10.07) στο θέατρο Μουσούρη (Πλατεία Καρύτση 7, Αθήνα, τηλ. 210-3310.936). Το έργο που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη και αποτέλεσε προσωπική επιτυχία του Κώστα Χατζηχρήστου, παρακολουθεί τις ερωτικές ίντριγκες του αφελή, αλλά ετοιμόλογου Ζήκου, που προσπαθεί να κερδίσει την αγαπημένη του. Συμπρωταγωνιστούν: Τάσος Κωστής, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Λέφας, Γιάννης Δεγαΐτης, Σπύρος Πούλης, Θάλεια Ματίκα, Αλίνα Κοτσοβούλου, Μάνος Παπαγιάννης, Ειρήνη Τσιάρη, Θανάσης Τσαλταμπάσης.

Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση και ερμηνεύει τον Ζήκο, μιλάει για το όλο εγχείρημα στους δημοσιογράφους Ιλειάνα Δημάδη και Νίκος Βουλαλάς στο Αθηνόραμα (11 - 17 Οκτωβρίου 2007):

Για την ανθεκτικότητα του Μπακαλόγατου: «Υπάρχει μια διαχρονικότητα σ' αυτές τις ταινίες. Δεν αρέσουν μόνο επειδή μας κάνουν να γελάμε, αλλά επειδή είναι απλές και ειλικρινείς. Έπειτα, είναι και οι ηθοποιοί που έκαναν γκελ στον κόσμο. O ''Μπακαλόγατος'' στην πρώτη του μορφή παίχτηκε από τον Χατζηχρήστο, τον Αυλωνίτη και τη Βασιλειάδου. Στο έργο δεν υπάρχουν χοντρά αστεία, πρόκειται για μια ηθογραφία. 'Αλλωστε, συγγραφείς όπως ο Σακελλάριος, ο Γιαννακόπουλος, ο Ψαθάς και Δημοσίευση ανάρτησηςάλλοι νεότεροι ήταν μάστορες στο να περιγράφουν με απλό τρόπο καθημερινές καταστάσεις, περνώντας μηνύματα με αιχμή του δόρατος το χιούμορ»...

Η τέχνη του κ. Χάαρμαν

τη β΄ σκηνή του Θεάτρου οδού Κεφαλληνίας ο θίασος «Πράξη» επαναλαμβάνει και φέτος το έργο του Ρόμουαλντ Κάρμακαρ Η τέχνη του κ. Χάαρμαν, που αφορά σε έναν υπαρκτό, που έδρασε στο Ανόβερο στη δεκαετία του 1920, συνελήφθη και καταδικάστηκε, μετά και από συναντήσεις - ομολογίες του σε γνωστό ψυχαναλυτή. Μετάφραση Βασίλη Πουλαντζά, σκηνοθεσία Μπέττυς Αρβανίτη, κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου, σύνθεση ήχων Δημήτρη Ιατρόπουλου, φωτισμοί Λευτέρη Παυλόπουλου. Διανομή: Χρήστος Στέργιογλου, Γιάννης Ροζάκης, Ακης Λυρής.

Ο Σέντζας

Η 23χρονη ερασιτεχνική Θεατρική Σκηνή του Δήμου Ηρακλείου Αττικής ανεβάζει σήμερα στο Δημοτικό Θέατρο (Ηπείρου και Ελ Βενιζέλου) την κωμωδία του Παντελή Χορν Ο Σέντζας. Σκηνοθεσία Βάσως Παπαθεοδώρου - Μπελίτση, σκηνικά - κοστούμια Βιβιάνας Καραγκούνης, μουσική επιμέλεια Βασίλη Μακρή. Παίζουν Ρ. Μιχαλοπούλου, Μ. Κάββα, Β. Παπαθεοδώρου - Μπελίτση, Β. Μακρής, Γ. Γαλατόπουλος κ.ά.

Ωραίος και σέξι

Το θέατρο «Δίπυλον» επαναλαμβάνει και φέτος (κάθε Δευτέρα -Τρίτη) την παράσταση Ωραίος και σέξι, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Γούντι Αλεν. Μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Βαγγέλη Λεμπέση. Παίζουν: Τάσος Φόης, Ιωάννα Τσιγκουρά, Χρόνης Σαπουντζάκης, Γιώργος Σταθάκης, Μαρίνα Καραβανάκη, Σταυριάννα Δαούτη.

BUG

Ο θίασος Νάμα επαναλαμβάνει για δεύτερη συνεχή χρονιά, στο θέατρο Επί Κολωνώ, το πολυβραβευμένο BUG του Τρέισι Λετς. Το έργο, με γλώσσα άλλοτε σκληρή και άλλοτε ποιητική, μιλά για τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία. Με φόντο την κοινωνική εξαθλίωση του περιθωρίου και έναν απελπισμένο έρωτα, καυτηριάζει τις σκοτεινές πλευρές του κοινωνικού συστήματος και της ανεξέλεγκτης πληροφορίας. Ναρκωτικά, συνωμοσιολογίες, βετεράνοι του Κόλπου, μοναξιά, φόβος, ψύχωση, βία, εντομοκτόνα, ερωτικά παιχνίδια, μανία καταδίωξης, μεταξύ πραγματικότητας και παραισθήσεων, είναι ο «κόσμος» των προσώπων του έργου.

Μετάφραση, σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, σκηνικό Γιώργου Χατζηνικολάου, φωτισμοί Βασίλη Κλωτσοτήρα, μουσική Μάριου Στρόφαλη. Διανομή: Μαρία Τσαρούχα, Δημήτρης Λάλος, Βάσω Καμαράτου, Στάθης Σταμουλακάτος, Κώστας Κουτσολέλος.

Σκοτώνουμε τη μαμά;

Το θέατρο Αργώ επαναλαμβάνει το έργο Σκοτώνουμε τη μαμά; της Charlotte Keatley. Τα τέσσερα γυναικεία πρόσωπα δίνουν τη μάχη τους ως γυναίκες και μητέρες, για τον έρωτα, τη μητρότητα, την κατανόηση μέσα στην οικογένεια. Ενα κοινωνικό έργο, με ανάλαφρο χιούμορ, αλλά και δυνατές εικόνες, μέσα από τις αφηγήσεις καθημερινών γυναικών. Απόδοση - σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, σκηνογραφία Μαρίας Βασιλάκη, κοστούμια Ιωάννας Τσιάμη, μουσική επιμέλεια Νέστορα Κοψιδά. Διανομή: Αιμιλία Υψηλάντη, Ευγενία Αποστόλου, Ιφιγένεια Αστεριάδη κ.ά.

Ιστορίες με Ηχώ

Ομάδα Playback Ψ, Ιστορίες με Ηχώ. Για τέταρτη χρονιά φέτος η Ομάδα Playback Ψ θα παρουσιάσει στο φουαγιέ του Θεάτρου Βικτώρια (Μαγνησίας 5, Γ΄Σεπτεμβρίου 119) τη θεατρική παράσταση Ιστορίες με Ηχώ.

Από 15 Οκτωβρίου και για 16 βραδιές κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.00 μ.μ. θα παρακολουθήσουμε ιστορίες που ζήσαμε, ιστορίες που ζούμε. Όνειρα που μας κρατάνε ζωντανούς, ιστορίες που αξίζει να τις μάθουν κι άλλοι. Για να μη φοβόμαστε να ζούμε στην ίδια πόλη. Για να συναντηθούμε...

Κάθε παράσταση αποτελεί μια ιδιαίτερη «Συνάντηση»: ηθοποιοί, μουσικός, φωτιστής και εικαστικός, καθρεφτίζουν στη σκηνή τις αφηγήσεις του κοινού, μέσα από αυτοσχεδιασμό, ρόλους, κίνηση, μουσική, χρώμα, φως.

Σκηνοθεσία: Λάμπρος Γιώτης, Μουσική: Κατερίνα Ελοσίτου. Παίζουν: Χρήστος Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Ιορδάνου, Βέρα Λάρδη, Γόνη Λούκα, Δημήτρης Μπέγιογλου, Γιώργος Τζωρτζής, Χριστίνα Φραγκιαδάκη, Κλαίρη Χριστοπούλου.

Ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη

«Ιππόλυτος» με χορό, έρωτα και θάνατο... Τον Ιούνιο του 2005, ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη «προσγειώθηκε» στο γραφείο της Αγγελικής Στελλάτου. «Περάσαμε πολλές ώρες μαζί», εξηγεί η χορογράφος-σκηνοθέτρια μέχρι το «λίγο πριν, λίγο μετά», παράσταση εμπνευσμένη από την ιστορία, πάρει την τελειωτική μορφή της. Παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, για την Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006, παρουσιάζεται τώρα, από τις 17 έως τις 24 Οκτωβρίου στο θέατρο «Σχεδία».

Ο ήχος των λέξεων, ο ήχος των βημάτων, ο ήχος των κινήσεων, ο ήχος των σκηνικών αντικειμένων δημιουργούν το περιβάλλον, την ατμόσφαιρα μέσα στην όποια η Φαίδρα, χωρίς λέξεις, βιώνει έναν ανεπίτρεπτο έρωτα και ποθεί τον θάνατο... Η χορογραφία- σκηνοθεσία είναι της Αγγελικής Στελλάτου, η μουσική-μουσική διδασκαλία του Θοδωρή Αμπαζή, τα σκηνικά-κοστούμια του Αγγελου Μέντη. Ερμηνεύουν: Ειρήνη Μαργαρίτη, Λένα Μοσχά, Αταλάντη Μουζούρη, Ανθή Θεοφιλίδου, Ειρήνη Τζανετουλάκου και Κατερίνα Φωτιάδη.

Νύχτα Ραδιο-Φόνων

Στο θέατρο Διάνα, «Νύχτα Ραδιο-Φόνων»

Ελένη Ράντου και Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο έργο του Νίκι Σίλβερ «Νύχτα Ραδιο-Φόνων».

Η Ελένη Ράντου θα παρουσιάσει από την Παρασκευή 26 Οκτωβρίου, για δεύτερη συνεχή χρονιά και για τη χειμερινή περίοδο 2007-2008 το έργο το έργο του Νίκι Σίλβερ, «Νύχτα Ραδιο-Φόνων».

Μια παράσταση που την παρακολούθησαν περισσότεροι από 60.000 θεατές και γνώρισε τεράστια καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Η Νύχτα Ραδιο-Φόνων είναι μια αιχμηρή κωμωδία, σάτιρα της σύγχρονης συμπεριφοράς, της σύγχρονης μοναξιάς της πόλης, της σύγχρονης Νέας Τάξης... απελπισίας! Οι συντελεστές: Απόδοση - Μετάφραση: Ελένη Ράντου, Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας, Σκηνικά: Μανώλης Παντελιδάκης, Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης, Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη, Μουσική Επιμέλεια: Κώστας Ζήκος.

Παίζουν: Ελένη Ράντου, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Φάνης Μουρατίδης, Βαλέρια Χριστοδουλίδου, Τάκης Σακελλαρίου και Ορφέας Αυγουστίδης.

Ραδιοφωνικός Εκφωνητής: Θοδωρής Μάσχας.

Μόνος (;) πλέον στο «τιμόνι» του «Αμόρε» ο Θωμάς Μοσχόπουλος

[Λεζάντα: «Πώς να υποστηρίξω τον πλουραλισμό του "Αμόρε", έχοντας να ανταγωνιστώ το Εθνικό;» αναρωτιέται ο Θωμάς Μοσχόπουλος]

Αν δεν «κλείσουμε» θα πρέπει να ξεβολευτούμε. Της Ιωάννας Κλεφτογιάννη. Μόνος πλέον στο «τιμόνι» του «Αμόρε» ο Θωμάς Μοσχόπουλος κρατάει την αναπνοή του. Και αναμένει τις εξελίξεις που έχουν στη μετα-Χουβαρδά εποχή δρομολογηθεί. Γιατί δεν είναι μόνο η απουσία του ιδρυτή του «Θεάτρου του Νότου», που ανέλαβε το Εθνικό, απουσία που, φυσικά, ο Μοσχόπουλος λογαριάζει σαν απώλεια. Το «Αμόρε», αφού ολοκληρώσει τη θεατρική σεζόν 2007-2008, θα βρεθεί ενώπιον του ενδεχομένου να βάλει λουκέτο, συγχρόνως με τη λήξη του συμβολαίου με τον ιδιοκτήτη του θεάτρου.

«Στην περίπτωση που δεν θα κλείσει όμως, θα ζοριστούμε. Γιατί χωρίς τον Γιάννη και σε άλλο χώρο, το "Αμόρε" θα πρέπει να είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ήταν», αποκαλύπτει ο Μοσχόπουλος. Και μας ανοίγει τα χαρτιά του...

Φούστα μπλούζα...

Η ελληνική κοινωνία πιο ανεκτική από άλλες. Φούστα μπλούζα. Το «δίδυμο» Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου «ξαναχτυπά» φέτος με μια σύγχρονη κομεντί, που έχει για πρωταγωνίστρια μια τραβεστί. Ρόλο, όπως ξεκαθαρίζουν, εξαρχής γραμμένο για γυναίκα. Τον υποδύεται η Ελισάβετ Μουτάφη. Η παράσταση, σε δική τους σκηνοθεσία, κάνει πρεμιέρα αύριο στην «Πειραιώς 131».

Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Ελισάβετ Μουτάφη, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος και Δάφνη Λαμπρόγιαννη στο «Φούστα μπλούζα» των Ρέππα και Παπαθανασίου

Εντεκα χρόνια μετά τους Μπαμπάδες με ρούμι, οι συγγραφείς ξαναγράφουν μια φάρσα για το παιχνίδι των φύλων και των ορίων. «Ηταν μια ιδέα που μας απασχολούσε 15 χρόνια», αποκαλύπτει ο Μιχάλης Ρέππας.

Κι αν αυτή η βασική ιδέα εκ πρώτης όψεως φαίνεται απλή, εντούτοις είναι ικανή να πυροδοτήσει έναν κυκεώνα απρόβλεπτων εξελίξεων. Στο Φούστα μπλούζα ο πατέρας επιστρέφει, έπειτα από 18 χρόνια, ως πλατινέ Φλωρίντα. Που έχει συνάψει ερωτική σχέση μαζί τηςΔημοσίευση ανάρτησης ακόμη και ο πατριός του παιδιού του!

Δες και exodos.

«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» - «Με λένε Σωτηρία»

[Λεζάντα: Στο «Χάσαμε τη θεία, στοπ» ακουγόταν το «Μ' αεροπλάνα και βαπόρια». «Σε κάθε παράσταση κάτι έκανε κρακ μέσα μου», λέει η Λήδα Πρωτοψάλτη]

Με λένε Ευτυχία... Κι εμένα Σωτηρία. Της Χρυσούλας Παπαϊωάννου. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και η Σωτηρία Μπέλλου έχουν στοιχειώσει το λαΐκό τραγούδι. Η μία υπήρξε η πιο σπουδαία μαστόρισσα λαϊκών στίχων. Η άλλη, από τις πιο αγαπημένες λαϊκές φωνές. Οι ζωές τους θα ζωντανέψουν στο θεατρικό σανίδι.

Την πρώτη ερμηνεύει η Νένα Μεντή στην παράσταση «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» -πρεμιέρα τη Δευτέρα στο «Ιλίσια Βολανάκη» σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Η Λήδα Πρωτοψάλτη θα πρωταγωνιστήσει στο «Με λένε Σωτηρία», που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (μέσα Ιανουαρίου στη «Στοά). Αμφότερες οι θεατρικές απόπειρες είναι βασισμένες σε βιβλία. Της Παπαγιαννοπούλου στηρίζεται στη μαρτυρία της εγγονής της, Ρέας Μανέλη, «Η γιαγιά μου η Ευτυχία» («Αγκυρα»). Της Μπέλλου στο βιβλίο της δημοσιογράφου και φίλης της τραγουδίστριας, Σοφίας Αδαμίδου «Πότε ντόρτια πότε εξάρες-η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας» («Πατάκης»). Η ίδια υπογράφει και τη θεατρική διασκευή...

Ηταν όλοι τους παιδιά μου

[Λεζάντα: Ο «πατέρας» Κώστας Καζάκος με τους (από αριστερά): Κωνσταντίνο Καρβέλη, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Κωνσταντίνο Καζάκο, Γεράσιμο Μιχελή, Ιωσήφ Μαρινάκη και Αλεξάνδρα Παλαιολόγου]

Ηταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Το έργο που είχε παρουσιαστεί και πέρυσι, έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Η μετάφραση είναι του Αλεξανδρου Κοέν, τα σκηνικά-κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η μουσική του Φίλιππου Τσαλαχούρη και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου. Παίζουν οι Κώστας Καζάκος, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κωνσταντίνος Καζάκος, Γεράσιμος Μιχελής, Ιωσήφ Μαρινάκης, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Τζούλη Σούμα και Ειρήνη Χέλιου.

Εξήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του και το πρώτο ανέβασμά του στο Μπρόντγουεϊ -που χάρισε στο δημιουργό του το βραβείο θεατρικών κριτικών της Ν. Υόρκης- το έργο εξακολουθεί να αποτυπώνει με διορατικότητα κι ευαισθησία το πορτρέτο μιας κοινωνίας που προσπαθεί να αποτινάξει παλιές αμαρτίες και να γιατρευτεί από τα τραύματα της συνενοχής σε κάθε είδους έγκλημα, παγκόσμιο ή προσωπικό.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Τα... παιδιά του Μίλερ (Τα Νέα),

"Έφυγε" ο ηθοποιός Φοίβος Ταξιάρχης

«Εφυγε» σε ηλικία ογδόντα ενός ετών ο ηθοποιός Φοίβος Ταξιάρχης. Ήταν αγαπητός, εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, αφοσιωμένος στο λαό, ένα δημοκράτης που δεν έβαλε νερό στο κρασί του. Αγάπησε τον τόπο του και γι' αυτό έβαλε την τέχνη του στην υπηρεσία του λαού. Πριν λίγο καιρό είχαμε συναντηθεί στο τρόλει, στην οδό Βασ. Σοφίας. Όσο προλάβαμε, μιλήσαμε για τα παλιά - εννοώ τον καιρό που είχαμε γνωριστεί στο περιοδικό "Θέατρο" του Κώστα Νίτσου. Θυμόμαστε ότι είχε στείλει την περίφημη επιστολή του για το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο της Τρίπολης που ρήμαζε στα ερείπια και την αδιαφορία των Τριπολιτσιωτών και της Πολιτείας. Και τότε πήρε μια πρωτοβουλία ο Νίτσος μέσα από τις σελίδες του περιοδικού... Συμφωνήσαμε να βρεθούμε, να πιούμε καφέ και να μιλήσουμε για τη θεατρική του ιστορία, αλλά δυστυχώς αυτό δεν έγινε ποτέ...

Δημιουργός του θεατρικού συγκροτήματος «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες», ο Φ. Ταξιάρχης χάραξε τη δική του, σημαντική πορεία στο ελληνικό θέατρο.

Γεννημένος το 1926, ο Φ. Ταξιάρχης είχε ενεργή συμμετοχή στην Αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με αποτέλεσμα να αρρωστήσει από φυματίωση εξαιτίας των κακουχιών και των διώξεων. Το 1947-1948 φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση το 1951, στον ρόλο του Κινησία στη «Λυσιστράτη», με την Κυβέλη στον ομώνυμο ρόλο.

Ακολούθησαν συνεργασίες με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη σε κύριους ρόλους, ενώ από το 1958 έως το 1962 διετέλεσε πρωταγωνιστικό στέλεχος στην πρώτη περιοδεία του Πειραϊκού Θεάτρου Δημ. Ροντήρη στο εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό και διευθυντικό στέλεχος του πρώτου στην Ελλάδα εταιρικού θιάσου «Αρμα Θεάτρου», ενώ μετά τη δικτατορία είχε την πρωτοβουλία για την κίνηση ανασύστασης του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.).

Το 1975 ίδρυσε με ομάδα νεώτερων ηθοποιών τον Εταιρικό Θίασο «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες» παρουσιάζοντας συνολικά 15 άπαικτα έργα από τη νεοελληνική θεατρική παραγωγή. Ελαβε πολλές διακρίσεις, ενώ πρωταγωνίστησε και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Μαθητής ακόμα της Δραματικής Σχολής είχε συνεργαστεί σε πολλές εκπομπές θεάτρου, λόγου και τέχνης στο ραδιόφωνο, ενώ έλαβε μέρος και σε αρκετές κινηματογραφκές ταινίες. Εντονη ήταν επίσης η συμμετοχή του στους επαγγελματικούς αγώνες του κλάδου του και εκλέχτηκε αρκετές φορές μέλος του Δ.Σ. του Σ.Ε.Η.

Σχετικό ρεπορτάζ: Φοίβος Ταξιάρχης. "Έφυγε" χτες όρθιος και Συλληπητήρια της ΚΕ του ΚΚΕ (Ριζοσπάστης), Πέθανε ο ηθοποιός Φ. Ταξιάρχης (Η Καθημερινή), Αγωνιστής στη ζωή και στη σκηνή (Ελευθεροτυπία), "Έφυγε" ο Φοίβος Ταξιάρχης (Ναυτεμπορική).... Φοίβος Ταξιάρχης. Αγωνιστής στη σκηνή και τη ζωή (Γράφει η Σοφία Αδαμίδου, Ριζοσπάστης)

Εθνικό: θέλει κι άλλα λεφτά!

«Θα ζητήσουμε και μεγαλύτερη επιχορήγηση» είπε o επικεφαλής του Εθνικού Θεάτρου, ο Γιάννης Χουβαρδάς. Κι εγώ αν είχα λεφτά, θα έχτιζα ανώγεια και κατώγια... Τέλος πάντων. Θα παρακολουθώ από κοντά την κατάσταση στο Εθνικό, όσο μου επιτρέπουν τα οικονομικά μου. Δεν είναι και εύκολο να πληρώνω συνεχώς από την τσέπη μου για να παρακολουθώ παραστάσεις. Κυρίως πηγαίνω πλέον όπου με καλούν. Από το Εθνικό Θέατρο δεν βλέπω φως! Ιδού όμως τι ανακοινώθηκε σχετικά με το πρόγραμμα:

Η πρώτη πρεμιέρα είναι «Ο Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού (19/10). Ακολουθεί «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» του Βασίλη Μαυρογεωργίου στο «Παιδικό Στέκι» (20/10). Σε παγκόσμια πρεμιέρα ανεβαίνει το έργο του Μαρκ Φον Χένινγκ, «Ο έμπορος του Λας Βέγκας» (από τις 2/11). Τη μαύρη γερμανική κωμωδία του Καρλ Στέρνχαϊμ σκηνοθετεί ο Βίκτωρ Αρδίττης (9/11). Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου ανοίγει τον κύκλο έρευνας για το αρχαίο δράμα και τη λειτουργία του στον κλειστό χώρο, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη (15/11). Σε πανελλήνια πρώτη η «Πλαστελίνη» του Ρώσου Βασίλι Σίγκαρεφ (16/11) και «Η νύχτα των μυστικών» του Ακη Δήμου σε σκηνοθεσία Ελλης Παπακωνσταντίνου (23/11).

Σχετικά ρεπορτάζ: "Εθνικό για αστούς αλλά και για προελτάριους", Οι πρώτες εφτά παραστάσεις, Σκηνές Εθνικού (Ελευθεροτυπία), "Επτά πρεμιέρες και μεγάλη αγωνία" (Έθνος), "Το Εθνικό Θέατρο για το χειμώνα" (Ναυτεμπορική), Το Εθνικό σε νέες περιπέτειες, Γιάννης Χουβαρδάς: "Ξεκινάω μια εκστρατεία", Νέος θεσμός με κάρτες για φίλους και μέλη (Το Βήμα), Εθνικό Θέατρο: χειμερινή περίοδος 2007-2008 (In.gr), Γιάννης Χουβαρδάς: "Φέτος δεν κινδυνεύουμε..." και Ρεκόρ με 10 άπαιχτα έργα (Τα Νέα), Θεατρικό στίγμα με όραμα και πρωτοπορία (Απογευματινή).

Εγαίνια της καινούργιας περιόδου με... πάρτι!

Σε ένα πάρτι προσκάλεσε ο Γιάννης Χουβαρδάς συνεργάτες και φίλους την Παρασκευή το βράδυ στην ταράτσα του «Κοτοπούλη-Ρεξ», για να εγκαινιάσει τη χειμερινή περίοδο 2007-2008 στο Εθνικό Θέατρο. Ωραία η ιδέα, ωραία η ατμόσφαιρα, ωραίο το κλίμα της βραδιάς. Ο άνεμος της αλλαγής έχει φυσήξει για τα καλά στην πρώτη Κρατική Σκηνή μας και φάνηκε ήδη κι από αυτή την ιδέα του πάρτι.

Στη δροσερή ταράτσα του «Κοτοπούλη», με φόντο την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό κι όλη την Αθήνα στο... πιάτο, φυσούσε θεατρικό αεράκι. Παρόντες στο πάρτι ήταν όλοι οι καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν στις παραστάσεις της σεζόν αλλά και όσοι συμμετείχαν στις καλοκαιρινές, ήτοι το μισό ελληνικό θέατρο και βάλε! Το αδιαχώρητο στην ταράτσα.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιάννης Χουβαρδάς, στον ρόλο του οικοδεσπότη υποδεχόταν τους προσκεκλημένους του, τσούγκρισε το ποτήρι του με όλους, δέχτηκε ευχές και σύστησε τον υπουργό Πολιτισμού, Μιχάλη Λιάπη -που ήταν από νωρίς εκεί- στους παρευρισκόμενους.

Τη χορευτική νότα έδωσαν ο Κωνσταντίνος Ρήγος και η αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου, Εφη Παπαθεοδώρου, οι οποίοι χόρεψαν ένα εκρηκτικό Bossa Nova. Το θεατρικό κομμάτι είχαν αναλάβει δύο νέοι ηθοποιοί, ο Κωστής Καλλιβρετάκης και ο Μιχάλης Φωτόπουλος. Κεφάτη μουσική από dj και έξυπνα βίντεο για τις παραστάσεις που θα δούμε τον χειμώνα, συμπλήρωναν το όλο σκηνικό. (Έθνος, 8/10/07)

ΥΓ. Αφού όλα ήταν ωραία, υπάρχει λόγος να κάνουμε σχόλια;

Στον Πατρίς Σερό το 12ο Βραβείο Θεάτρου

Στον Γάλλο πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Πατρίς Σερό απονέμεται το 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, η διοργάνωση του οποίου θα γίνει για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη 9-13 Απριλίου του 2008.

Με χθεσινή απόφαση της διεθνούς κριτικής επιτροπής, απονέμεται επίσης το 10ο βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες», στην ομάδα Πρωτόκολλο Ρίμινι που ιδρύθηκε το 2000 στη Φραγκφούρτη από τους ανθρώπους του θεάτρου και παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε συγκεκριμένους χώρους συνήθως μη θεατρικούς, στη Γερμανίδα χορογράφο Σάσα Βαλτζ και στον Πολωνό Κριστόφ Βαρλικόφσκι, που θεωρείται από τους κορυφαίους σκηνοθέτες στην πατρίδα του.

Το βραβείο στον Πατρίς Σερό απονέμεται παμψηφεί ως αναγνώριση της πολύχρονης προσφοράς του στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Στη διάρκεια της 12ης διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου και με πρόταση των Βάσλαβ Χάβελ, Χάρολντ Πίντερ και Τομ Στόπαρντ, θα απονεμηθεί ειδική μνεία στο Ελεύθερο Θέατρο της Λευκορωσίας για την αντίδρασή του στο αυταρχικό καθεστώς της χώρας του. (Έθνος, 5/10/07)

Pierre Corneille

Ο Γάλλος τραγικός ποιητής Pierre Corneille (6 Ιουνίου 1606 – 1 Οκτωβρίου 1684) ανήκει στην μεγάλη εκείνη τριάδα των Γάλλων δραματουργών, που μαζί με τον Molière και τον Racine σημάδεψαν τον 17ο αιώνα και το παγκόσμιο θέατρο. Τον Κορνέιγ τον αποκάλεσαν "ιδρυτή της γαλλικής τραγωδίας". Ωστόσο, έξι από τα πρώτα οκτώ έργα του ήσαν κωμωδίες.

Among Corneille's many admirers was a political figure--Cardinal de Richelieu. Along with several other playwrights, Corneille was invited by Richelieu to join a group known as the "society of the five authors". The purpose of this group was to allow the Cardinal to supervise the creation of new drama for the stage. Much like a modern day studio executive, Richelieu would dream up ideas for plays, then present them to his playwrights who were expected to dramatize the events exactly as the Cardinal had outlined them. Corneille's temperment, however, was not suited to this rigid environment, and he tended to stray from the Cardinal's outlines, often causing a heated clash between the writer and his employer. So, after fulfilling his contractual obligations, Corneille left the group and returned to Rouen where he resumed his legal practice.

Fortunately, he did not remain in retirement for long. The playwright soon began to experiment with the tragic form and the result was the well received Médée (1635). Then, in 1637, Corneille stunned the French theatre with his first masterpiece: Le Cid (1637), based on the life of an 11th century Spanish hero. Le Cid opened at the Hôtel de Bourgogne and became the smash hit of the season. "Beautiful as Le Cid" became a proverbial expression--the equivalent of our own modern day expression: "Better than Cats". Even Louis XIII and his queen sent Corneille their compliments. Not everyone, however, was so enamored of the play. Richelieu, still harboring a grudge against Corneille, staged a vicious campaign against Le Cid. He and his followers criticized the play for not observing the "classical unities"--a formula that Richelieu was fond of imposing on all plays in order to control the drama still further. At Richelieu's urging, the Académie Francaise even went so far as to issue a document condemning Le Cid as "dramatically implausible and morally defective." Corneille was apparently deeply hurt by these attacks and did not write another play for almost three years. However, when he did finally return to the stage, it was with a vengeance. He would quickly produce a string of tragedies that would secure him a place in theatre history and which, along with Le Cid, would come to be considered his greatest works.

The first of these masterworks, Horace (1640), dramatizes the conflict of families divided by duty during a war between the ancient Romans and their Alban neighbors. Corneille followed this success with Cinna (1641) which tells the story of a conspiracy against the first Roman emperor, Augustus Caesar, who outwits his potential murderers by granting them a political pardon rather than attempting to have them executed as they expect, thus proving that he has strength enough to be merciful. And finally, Polyeucte (1643), considered by some critics to be Corneille's greatest work, tells the story of a born-again Christian who finds that his wife is in love with another man. In 1643, Corneille also achieved a remarkable success with a comedy of intrigue, Le Menteur or The Liar. Like Le Cid, this comic masterpiece was based on a Spanish model and has come to be considered perhaps the finest French comedy written before the time of Molière.

In 1647, Corneille moved with his family to Paris and was admitted to the Académie Francaise, the same organization which had helped to wage the earlier campaign against Le Cid. Throughout the rest of his days, Corneille would continued to write, but the public taste had turned against him in preference of younger writers such as Jean Racine. Embittered by this change in fortune, Corneille was once said to have remarked, "Am I not always Corneille?" Complicating his situation still further was the financial difficulty caused by the intermittent disappearance of the pension he had been granted by Richelieu shortly after the composition of Horace in 1640. On October 1, 1684, Corneille died in his house on the rue d'Argenteuil, Paris.

Γιάννης Κοντραφούρης

Έχω μείνει άφωνος. Πάει Ο Κοντραφούρης! Νέος, ευφάνταστος, δραστήριος, αγάπησε το θέατρο. Έφυγε όμως ανέλπιστα. Ξάφνιασε και με τα έργα που έγραψε (Τα παιδιά πενθούν, Μήδεια η έξοδος, Οταν η Μέριλιν Μονρόε μένει μόνη της και Στεφάνι) αλλά και με τις σκηνοθεσίες του: Γεφύρι της Αρτας τού Γιώργου Θεοτοκά, Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τένεσι Ουΐλιαμς, Ο Διάολος μέσα της του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ.
Δείτε και τις εφημερίδες (Ελευθεροτυπία)

Ο Caspar David Friedrich και ο Samuel Beckett

Caspar David Friedrich (γεννήθηκε 5 Σεπτεμβρίου 1774 – πέθανε 7 Μαΐου 1840). Γερμανός ρομαντικός ζωγράφος, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους στην ευρωπαϊκή τέχνη του συμβολιστικού τοπίου. Τα τοπία του Friedrich είναι βασισμένα εξ ολοκλήρου σε όγκους της βόρειας Γερμανίας και είναι όμορφες αποδόσεις των δέντρων, των λόφων, των λιμανιών, των υδρονεφώσεων πρωινού, και άλλων ελαφρών αποχρώσεων βασισμένων σε μια στενή παρατήρηση της φύσης.

Ιδού όμως γιατί αναφέρομαι στον ζωγράφο Caspar David Friedrich. Είναι γνωστό το έργο του Samuel Beckett Περιμένοντας τον Γκοντό και για τους επαΐοντες είναι γνωστές και οι απορίες που γεννήθηκαν σχετικά με την ταυτότητα του Γκοντό.

Ο Μπέκετ εξηγούσε ότι αν ήξερε κάτι σχετικό με την ταυτότητα του ήρωά του, θα το είχε κάνει γνωστό και θα το είχε ξεκαθαρίσει στο έργο. Σε περισσότερα από ένα φιλικά του πρόσωπα, εντούτοις, απέδωσε τουλάχιστον την οπτική σύλληψη του έργου σ’ ένα πίνακα του Caspar David Friedrich, στον οποίο δύο άνθρωποι κοιτάζουν την ανατολή του φεγγαριού κοντά σ’ ένα σκιασμένο δέντρο. Σχετικά γράφει ο James Knowlson, ο βιογράφος του Μπέκετ:

Η οπτική σύλληψη του έργου είχε ως πηγή εμπνεύσεως, σύμφωνα με τον ίδιο τον Beckett, έναν πίνακα του Caspar David Friedrich. Η έμπνευση από τον πίνακα αυτό γίνεται ακόμη πιο φανερή στις δύο σκηνές με το φεγγαρόφως στο τέλος κάθε πράξης όταν οι μορφές του Εστραγκόν και του Βλαντιμίρ πλάι στο δέντρο βλέπουν το φεγγάρι να ανατέλλει και να διαγράφονται στο φόντο ενός νυχτερινού ουρανού.

Η Ruby Cohn, η αμερικανίδα θεατρολόγος και φίλη του Beckett, είπε ότι το 1975 ενόσω βρισκόταν στο Βερολίνο και παρακολουθούσε τις πρόβες του Περιμένοντας τον Γκοντό πήγε και είδε μαζί με τον Beckett τους πίνακες του Caspar David Friedrich στη φημισμένη συλλογή Γερμανών Ρομαντικών. Καθώς κοιτούσαν τον πίνακα “Mann und Frau den Mond betrachten” [= Άνδρας και Γυναίκα θεώνται το Φεγγάρι], του 1924, ο Beckett ανακοίνωσε απερίφραστα: “Αυτή είναι η πηγή του Περιμένοντας τον Γκοντό, ξέρεις”.

Μπορεί κάλλιστα να είχε μπερδέψει δύο πίνακες. Διότι, άλλες φορές, έστρεψε την προσοχή φίλων του στον πίνακα “Zwei Manner betrachten den Mond” [= Δύο άντρες θεώνται το Φεγγάρι], του 1819, στον οποίο εικονίζονται δύο άντρες με μανδύες, ιδωμένοι από πίσω, να κοιτάζουν μια πανσέληνο που τυλίγουν τα μαύρα κλαδιά ενός μεγάλου, δίχως φύλλα δέντρου…).

Αυτή την εκδοχή την έχει αναφέρει ο Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Roger Blin, ο οποίος ήταν φίλος του Μπέκετ και συνεργάστηκε μαζί του στο ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου.

Μιας και το έφερε η κουβέντα, μερικοί από τους κριτικούς έχουν δει το Θεό στον τίτλο του μπεκετικού έργου. Ο Beckett πράγματι έδωσε έμφαση στην πρώτη συλλαβή του Γκοντό όταν μίλησε, αλλά επειδή το έργο εμφανίστηκε αρχικά στα γαλλικά, και η γαλλική λέξη για το Θεό είναι «Dieu», ο συσχετισμός μπορεί να είναι αδύναμος.

Το όνομα του έργου, το «Godot», επίσης έχει αποδοθεί ποικιλοτρόπως σε μια γαλλική λέξη λαϊκού ιδιώματος για την «μπότα», τη λέξη «godillot», λόγω της σημασίας των παπουτσιών των ηρώων του, σε ένα πλήθος προσδοκώντας την εμφάνιση ενός ηλικιωμένου Γάλλου ποδηλάτη κούρσας που ονομαζόταν «Godeau», ή σε μια πόρνη που ζήτησε ανεπιτυχώς «επαφή» από τον Beckett στην οδό Godot de Mauroy, αφού εκείνος αρνήθηκε, εκείνη τον ρώτησε: «Εσείς, τι κάνετε, περιμένετε τον Γκοντό;».

Ανεκδοτολογικά, έχουν αναφερθεί κι άλλες εξηγήσεις για την προέλευση του Γκοντό, όπως ότι ο Beckett συνάντησε σ’ ένα σταυροδρόμι μια παρέα που θορυβούσε κι όταν ρώτησε κάποιον απ’ αυτούς τι κάνουν εκεί, του απάντησε: «Περιμένουμε τον Γκοντό», εννοώντας πράγματι ότι περίμεναν έναν φίλο τους που ονομαζόταν «Γκοντό»!

Caryl Churchill

ΚΑΡΙΛ ΤΣΕΡΤΣΙΛ [Caryl Churchill], γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1938–. Αγγλίδα θεατρική συγγραφέας. Υπήρξε μέλος του Joint Stock Theatre Group (ομάδα με στόχο τη συλλογική θεατρική δημιουργία) και δούλεψε με τη φεμινιστική θεατρική ομάδα Monstrous Regiment. Είναι συγγραφέας της ανθρώπινης ύπαρξης και υπέρμαχος της προσωπικής επιλογής του ατόμου.

Το πρώτο της έργο, το Downstairs, που το έγραψε ενώ ακόμη σπούδαζε στο πανεπιστήμιο, ανέβηκε στη σκηνή το 1958. Έγραψε έργα για το ραδιόφωνο του BBC (The Ants, 1962, Lovesick, 1967 και Abortive, 1971). Το έργο της The Judge's Wife [Η γυναίκα του δικαστή] παρουσιάστηκε από την τηλεόραση του BBC το 1972 και την ίδια χρονιά το έργο της Owners παρουσιάστηκε στο θ. Royal Court στο Λονδίνο.

Υπήρξε εισηγήτρια δραματολογίου στο θ. Royal Court (1974-5) και μεταξύ των ετών 1970 και 1980 δούλεψε στις ομάδες «Joint Stock» και «Monstrous Regiment». Σ’ αυτή την περίοδο έγραψε τα έργα Light Shining in Buckinghamshire (1976), Cloud Nine (1979), Fen (1983) και A Mouthful of Birds (1986), που το έγραψε σε συνεργασία με τον David Lan.

Το έργο Three More Sleepless Nights παρουσιάστηκε το 1980 στο θ. Soho Poly, στο Λονδίνο. Το Top Girls [Πετυχημένες γυναίκες, 1982] παίχτηκε στο Public Theatre του Τζόζεφ Παπ στη Νέα Υόρκη. Το Serious Money ανέβηκε το 1987 στο θ. Royal Court. Μετά από μια επίσκεψή της στη Ρουμανία έγραψε το Mad Forest [Τρελό δάσος, 1990), και αργότερα το The Skriker (1994). Επίσης για την τηλεόραση έγραψε τα έργα The After Dinner Joke (1978] και Crimes (1982).

Το Far Away ανέβηκε στο θ. Royal Court το 2000, σε σκηνοθ. του Stephen Daldry. Μετέφρασε τον Θυέστη του Σενέκα (2001). Βραβεία και διακρίσεις: Βραβείο των Sunday Times στο Φεστιβάλ Δράματος της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών (1958, Downstairs), βραβείο Obie (1979, Cloud Nine), βραβείο Susan Smith Blackburn (1983, Fen), βραβεία Obie και Susan Smith Blackburn (Top Girls), Βραβείο Evening Standard καλύτερης κωμωδίας της χρονιάς και το Βραβείο καλύτερου νέου έργου Laurence Olivier/BBC (1987, Serious Money).

Το έργο της Πετυχημένες γυναίκες παίχτηκε το 1983 από το Εθνικό Θέατρο, σε μετάφραση Μαρλένας Γεωργιάδη και σκηνοθεσία της Μαριέττας Ριάλδη.

Μάνος Κατράκης

Τον Μάνο Κατράκη τον γνώρισα τους πρώτους μήνες της μεταπολίτευσης όταν του ζήτησα πληροφορίες για ένα άρθρο που έγραψα σχετικά με το "λαϊκό θέατρο". Και τον συνάντησα στο γραφείο του, κάπου στην Εμμ. Μπενάκη, αν θυμάμαι καλά. Φυσικά κι ενθουσιάστηκα. Έγραψα το κείμενο, αλλά δεν το έχω πρόχειρο. Πάντως μου έκανε τεράστια εντύπωση σαν προσωπικότητα. Ήταν απλός άνθρωπος και μεγάλος καλλιτέχνης. Είχα δει πολλές από τις ταινίες που είχε πρωταγωνιστήσει, αλλά και θεατρικές παραστάσεις.

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ (1908 στο Καστέλι Κισσάμου Κρήτης – 2 Σεπτεμβρίου 1984 στην Αθήνα). Ηθοποιός και σκηνοθέτης. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1928 με το θίασο «Οι νέοι» στο έργο Για την αγάπη της. Με τον ίδιο θίασο εμφανίστηκε και σε άλλα έργα, μέχρι την επόμενη χρονιά, οπότε εντάχθηκε στο θίασο της Ελευθέρας Σκηνής των Μ. Κοτοπούλη Σ. Μελά Μ. Μυράτ.

Με την Ελευθέρα Σκηνή έπαιξε, μεταξύ άλλων στα έργα Στέλλα Βιολάντη, Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι. Συνεργάστηκε για ένα χρόνο, το 1930, με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία.

Το 1934 θα συνεργαστεί με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο, όπου παρέμεινε ως το 1943. Από τότε και έως το 1972 θα πρωταγωνιστήσει στο ιδιωτικό θέατρο με εξαίρεση τρεις ρόλους στο Εθνικό στο διάστημα 1946-1947.

Μετά την κατοχή διώχτηκε και εξορίστηκε (1948-1952) για να επανέλθει στη Σκηνή το 1952 , με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης) Στη συνέχεια, και μέχρι το 1955 εμφανίζεται με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκροτεί θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι, κ.α).

Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ' αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967 υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα).

Τους χειμώνες το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη. Καθώς του γίνεται έξωση από το Πεδίο του Άρεως (1968), ο Κατράκης συνεχίζει την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασο του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 ο Μάνος Κατράκης επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο, στον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974).

Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι, Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με την Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα) Μασάρι (Ταμπού) και την Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Ν. Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια.

Συνεργάστηκε με τους Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Αλ. Κατσέλη, Τζ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αντ. Βαλάκου. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές.

Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο: Το λάβαρο το '21 του Κώστα Λελούδα (1928), Το Ταξίδι στα Κύθηρα του Θ. Αγγελόπουλου (1984), Μαρίνος Κοντάρας του Γιώργου Τζαβέλα (1948), Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961), Ηλέκτρα, Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο.

Το Berliner Enseble...

Μπερλίνερ Ανσάμπλ [Berliner Enseble]. To 1947 κι ενώ βρισκόταν με τη γυναίκα του Ελένε Βάιγκελ [Helene Weigel] στην Καλιφόρνια, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ [Bertolt Brecht] έλαβε από την κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας μια πρόσκληση να επιστρέψει στην πατρίδα του και ν’ αναλάβει τη διεύθυνση ενός επιδοτούμενου θεάτρου.

Έτσι τελικά, ιδρύθηκε το Σεπτέμβρη του 1949, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, όπου παίχτηκαν τα έργα που ο Μπρεχτ είχε γράψει στην εξορία αλλά και τα παλιότερα και δημοφιλή έργα του, όπως το Μάνα κουράγιο [Mutter Courage] με την Ελένε Βάιγκελ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τα υψηλά στάνταρντ που έθεταν για την υλοποίηση των θεατρικών παραγωγών, έκαναν το θέατρο ξακουστό κι έξω από τα σύνορα της χώρας.

Το 1954-55 το Μπερλίνερ Ανσάμπλ πήγε στο Παρίσι όπου έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και μάλιστα βραβεύτηκε στο Théâtre des Nations. Tην επόμενη χρονιά, ενώ γίνονταν προετοιμασίες για μια επίσκεψη στη Βρετανία, ο Μπρεχτ πέθανε ξαφνικά τον Αύγουστο του 1956.

Αλλά και μετά τον Μπρεχτ το Μπερλίνερ Ανσάμπλ συνέχισε να λειτουργεί με βάση τις αρχές και τη μέθοδο του Μπρεχτ. Πάντως οι σπουδαιότερες παραγωγές του ήσαν: Μπρεχτ Η άνοδος του Αρτούρο Ούι [Aufhaltsame Aufstieg des Arturo Ui, 1959], Σέξπιρ/Μπρεχτ Κοριολανός [Coriolan, 1964].