Friday, April 20, 2007
Τα πάθη των Ελλήνων και των Κυπρίων...
«Η Άννα που περπατά στα σύννεφα». Είναι ο τίτλος ενός μονόλογου του Μάκη Αντωνόπουλου, που σκηνοθετεί η δημιουργός του Ελληνικού Θεάτρου στο Βούπερταλ Γερμανίας Μαρία Καραβία, η οποία έχει κάνει τη σκηνοθεσία και ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο (από 20 έως 23 Απριλίου στο θέατρο «Ελυζέ»). Πρόκειται για μια μάνα της Κύπρου που συνεχίζει ν' αναζητεί ύστερα από 32 χρόνια τον αγνοούμενο γιο της μετά την τουρκική εισβολή. Το έργο παρουσιάζεται σε συνεργασία με την ομάδα «Ανάβασις» από την Καβάλα (έχει ήδη παιχτεί στις πόλεις Βούπερταλ, Κολονία, Βόνη, Φρανκφούρτη και στις 11 και 12 Μαΐου θα παρουσιαστεί στο Θεατρικό Μουσείο του Ντίσελντορφ). Τα σκηνικά είναι του Μανώλη Δασκαλάκη και η μουσική των Μιχάλη Χριστοδουλίδη και Ντάφερ Γιούσεφ.
Ο Πύργος του Κάφκα, η αφετηρία...
«Ποιος είναι ο Χάρι Κέλερμαν και γιατί λέει όλα αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα». Είναι ο τίτλος μιας παράστασης, βασισμένης στο μυθιστόρημα του Κάφκα «Ο πύργος» , που παρουσιάζεται στην πρώτη της μορφή (από 20 έως 27 Απριλίου), στο θέατρο «Θησείον» (θα παιχτεί ολοκληρωμένη στα μέσα Οκτωβρίου). Είναι μια παραγωγή του «Theseum Enseble», σε ιδέα, σύλληψη και σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, που έχει κάνει και τη δραματουργία μαζί με τη Μυρτώ Περβολαράκη (σύμβουλος δραματουργίας ο Πάτρικ Χόφμαν). Παίζουν οι Ακύλλας Καραζήσης, Θεοδώρα Τζήμου, Σάδα Κρίτση, Τατιάνα Πίττα, Αλέξανδρος Κατέχης, Λάμπρος Φιλίππου. Τα σκηνικά-κοστούμια είναι της Ντόρας Λελούδα, η μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού και η χορογραφία της Βάλιας Παπαχρήστου.
Στα 96 της έφυγε η Κίτι Καρλάιλ Χαρτ
Χόρτασε ζωή και δράση η Κίτι Καρλάιλ Χαρτ, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, αλλά δεν άντεξε και υπέκυψε στην πνευμονία, που την ταλαιπωρούσε τους τέσσερις τελευταίους μήνες. Η 96χρονη ηθοποιός ήταν γνωστή κυρίως για τη συμμετοχή της στην ταινία των αδελφών Μαρξ «Μια νύχτα στην όπερα» και το φιλμ «She loves me not» (1936), όπου έπαιξε στο πλευρό του Μπινγκ Κρόσμπι. Το 1991 είχε βραβευτεί με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών από τον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους, ενώ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από τη συμμετοχή της στο αμερικανικό τηλεοπτικό σόου «Τo tell the truth», που προβαλλόταν στις δεκαετίας του '50 και του '60.[20.4.2007]
Thursday, April 19, 2007
ΣΕΗ: Πρόσκληση ανοιχτού διαλόγου
Εκατόν εβδομήντα άνθρωποι του θεάτρου, συνυπογράφοντας ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες, διαχωρίζουν τη θέση τους από την ανακοίνωση - καταγγελία, του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) (28/2/2007) για το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Το ΣΕΗ απαντά στους υπογράφοντες, τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Δε μας κάνει εντύπωση ότι επικρίνουν το ΣΕΗ για πράγματα που ποτέ δεν είπε, αφού είναι φανερό ότι δε διάβασαν την ανακοίνωσή μας. Διάβασαν αποσπάσματά της, όπως τα δημοσίευσε μερίδα του Τύπου. Ούτε το γεγονός ότι, πριν σπεύσουν να συντάξουν - ή να συνυπογράψουν - ένα τόσο οργισμένο κείμενο, δε σκέφτηκαν να ζητήσουν από το σωματείο το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης ή έστω εξηγήσεις».
«Μας κάνει, όμως, εντύπωση ότι δεν αναρωτήθηκαν ποιος ή ποιοι κρύβονται πίσω από μια ηλεκτρονική διεύθυνση - φάντασμα, και ποιοι ζητούν την υπογραφή τους, όπως εντύπωση μας κάνει ότι η αντίδρασή τους έρχεται σε μια στιγμή που το ΣΕΗ κάνει μια προσπάθεια - στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και η δημόσια διατύπωση της άποψης για το Φεστιβάλ Αθηνών - για έναν ανοιχτό διάλογο με όσους μοχθούν για το θέατρο, προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν κάποιες έννοιες που έχουν σχέση με την καλλιτεχνική υπόσταση του θεάτρου μας. Εμείς, λοιπόν, διαφωνούμε:
• Με την αλλαγή του χαρακτήρα του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, που μετατρέπεται από παραγωγικός και δημιουργικός σε διαμεσολαβητικό, με σκοπό την προώθηση έτοιμων ξένων παραγωγών, που δεν εντάσσονται σε ένα ισότιμο πρόγραμμα ανταλλαγών, αλλά είναι μονομερείς.
• Με την απομάκρυνση της θεατρικής δραστηριότητας τους καλοκαιρινούς μήνες από τα αρχαία θέατρα και την ανάδειξη νέων πολυδάπανων κλειστών χώρων, με αθρόα μετάκληση ξένων συγκροτημάτων και πρωτοφανή μείωση των ελληνικών παραστάσεων αρχαίου δράματος. (Θα παιχτούν μόλις 4 ελληνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, και η μία είναι επανάληψη).
• Με τη σκόπιμη πολιτική περιορισμού της θεατρικής δραστηριότητας μόνο στο αθηναϊκό κέντρο, χωρίς καμιά δυνατότητα μεταφοράς της στην επαρχία.
• Με τον ολοκληρωτικό εξοστρακισμό του ελεύθερου θεάτρου και των ΔΗΠΕΘΕ από Ηρώδειο - Επίδαυρο, άρα και μείωση της συμμετοχής Ελλήνων καλλιτεχνών στη θεατρική δημιουργία».
«Τέλος, στο πλαίσιο του γιορτασμού των 90χρονών του και μετά το γιορτασμό της Ημέρας του Ηθοποιού (Οκτώβρη στο Ηρώδειο), το ΣΕΗ θα οργανώσει ανοιχτή ημερίδα με θέμα: "Η κατάσταση του θεάτρου στη χώρα μας - παρόν και μέλλον», όπου θα συμμετάσχουν καλλιτέχνες όλων των συναφών χώρων. Εκεί θα καλέσουμε και όσους διαφωνούν μαζί μας και όλοι μαζί θα βρούμε τρόπους που θα επιτρέψουν σε όλους να διατυπώσουν θέσεις επωφελείς για την ανάπτυξη του θεάτρου συνολικά».[Ριζοσπάστης, 20 Απριλίου 2007]
Το ΣΕΗ απαντά στους υπογράφοντες, τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Δε μας κάνει εντύπωση ότι επικρίνουν το ΣΕΗ για πράγματα που ποτέ δεν είπε, αφού είναι φανερό ότι δε διάβασαν την ανακοίνωσή μας. Διάβασαν αποσπάσματά της, όπως τα δημοσίευσε μερίδα του Τύπου. Ούτε το γεγονός ότι, πριν σπεύσουν να συντάξουν - ή να συνυπογράψουν - ένα τόσο οργισμένο κείμενο, δε σκέφτηκαν να ζητήσουν από το σωματείο το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης ή έστω εξηγήσεις».
«Μας κάνει, όμως, εντύπωση ότι δεν αναρωτήθηκαν ποιος ή ποιοι κρύβονται πίσω από μια ηλεκτρονική διεύθυνση - φάντασμα, και ποιοι ζητούν την υπογραφή τους, όπως εντύπωση μας κάνει ότι η αντίδρασή τους έρχεται σε μια στιγμή που το ΣΕΗ κάνει μια προσπάθεια - στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και η δημόσια διατύπωση της άποψης για το Φεστιβάλ Αθηνών - για έναν ανοιχτό διάλογο με όσους μοχθούν για το θέατρο, προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν κάποιες έννοιες που έχουν σχέση με την καλλιτεχνική υπόσταση του θεάτρου μας. Εμείς, λοιπόν, διαφωνούμε:
• Με την αλλαγή του χαρακτήρα του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, που μετατρέπεται από παραγωγικός και δημιουργικός σε διαμεσολαβητικό, με σκοπό την προώθηση έτοιμων ξένων παραγωγών, που δεν εντάσσονται σε ένα ισότιμο πρόγραμμα ανταλλαγών, αλλά είναι μονομερείς.
• Με την απομάκρυνση της θεατρικής δραστηριότητας τους καλοκαιρινούς μήνες από τα αρχαία θέατρα και την ανάδειξη νέων πολυδάπανων κλειστών χώρων, με αθρόα μετάκληση ξένων συγκροτημάτων και πρωτοφανή μείωση των ελληνικών παραστάσεων αρχαίου δράματος. (Θα παιχτούν μόλις 4 ελληνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, και η μία είναι επανάληψη).
• Με τη σκόπιμη πολιτική περιορισμού της θεατρικής δραστηριότητας μόνο στο αθηναϊκό κέντρο, χωρίς καμιά δυνατότητα μεταφοράς της στην επαρχία.
• Με τον ολοκληρωτικό εξοστρακισμό του ελεύθερου θεάτρου και των ΔΗΠΕΘΕ από Ηρώδειο - Επίδαυρο, άρα και μείωση της συμμετοχής Ελλήνων καλλιτεχνών στη θεατρική δημιουργία».
«Τέλος, στο πλαίσιο του γιορτασμού των 90χρονών του και μετά το γιορτασμό της Ημέρας του Ηθοποιού (Οκτώβρη στο Ηρώδειο), το ΣΕΗ θα οργανώσει ανοιχτή ημερίδα με θέμα: "Η κατάσταση του θεάτρου στη χώρα μας - παρόν και μέλλον», όπου θα συμμετάσχουν καλλιτέχνες όλων των συναφών χώρων. Εκεί θα καλέσουμε και όσους διαφωνούν μαζί μας και όλοι μαζί θα βρούμε τρόπους που θα επιτρέψουν σε όλους να διατυπώσουν θέσεις επωφελείς για την ανάπτυξη του θεάτρου συνολικά».[Ριζοσπάστης, 20 Απριλίου 2007]
Sunday, April 15, 2007
Τρεις γυναίκες για έναν άνδρα!
Το «Ζήλια σε τρία φαξ» της Εστέρ Βιλάρ παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο «Τόπος Αλλού» από τις 2 Μαΐου, σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Αράπογλου. «Είναι ένα έργο σύγχρονο, με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό», σημειώνει η Μπέτυ Λιβανού. «Αντιμετωπίζει τη ζήλια σαν μια αρρώστια από την οποία δεν μπορείς να γλιτώσεις. Για τη συγγραφέα είναι ένα συναίσθημα πιο δυνατό και από τον έρωτα. Εξαιτίας του αλλάζουν οι χαρακτήρες των ηρώων του έργου».
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τρεις γυναίκες οι οποίες για τα «μάτια» του ίδιου άντρα ανταλλάσσουν φαξ χωρίς να συναντηθούν ποτέ. Τρεις γυναίκες που κατοικούν στην ίδια πολυκατοικία και τον διεκδικούν. Τρεις ηλικίες (η μία, 50 ετών, η σύζυγος, η άλλη στα 40 της δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θέλει να κάνει οικογένεια ή καριέρα και η τρίτη, 22 χρόνων, φοιτήτρια γεμάτη όρεξη για δράση) συγκρούονται με μοναδικό όπλο τα φαξ που εκτοξεύει η μία στην άλλη, με δολοφονικές αποκαλύψεις, δηλητηριώδεις συμβουλές ή ακόμα και ωμές βρισιές.
Η Εστέρ Βιλάρ, κόρη Γερμανών μεταναστών, γεννήθηκε στην Αργεντινή. Έγραψε τρία μυθιστορήματα και πολυάριθμα δοκίμια για τη θρησκεία, την οικονομία, την ελευθερία, την ανθρώπινη βλακεία και τις σχέσεις των δύο φύλων, μεταξύ άλλων. Τα θεατρικά της έργα παίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Το σκηνικό φιλοτέχνησε η Αναστασία Αρσένη, τα κοστούμια είναι της Μαρίας Κοντοδήμα και οι φωτισμοί του Σταμάτη Γιαννούλη. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Μπέττυ Λιβανού, Κατερίνα Λέχου και Μαργαρίτα Πανουσοπούλου. (Δες και Έθνος, 10/4/2007)
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τρεις γυναίκες οι οποίες για τα «μάτια» του ίδιου άντρα ανταλλάσσουν φαξ χωρίς να συναντηθούν ποτέ. Τρεις γυναίκες που κατοικούν στην ίδια πολυκατοικία και τον διεκδικούν. Τρεις ηλικίες (η μία, 50 ετών, η σύζυγος, η άλλη στα 40 της δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θέλει να κάνει οικογένεια ή καριέρα και η τρίτη, 22 χρόνων, φοιτήτρια γεμάτη όρεξη για δράση) συγκρούονται με μοναδικό όπλο τα φαξ που εκτοξεύει η μία στην άλλη, με δολοφονικές αποκαλύψεις, δηλητηριώδεις συμβουλές ή ακόμα και ωμές βρισιές.
Η Εστέρ Βιλάρ, κόρη Γερμανών μεταναστών, γεννήθηκε στην Αργεντινή. Έγραψε τρία μυθιστορήματα και πολυάριθμα δοκίμια για τη θρησκεία, την οικονομία, την ελευθερία, την ανθρώπινη βλακεία και τις σχέσεις των δύο φύλων, μεταξύ άλλων. Τα θεατρικά της έργα παίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Το σκηνικό φιλοτέχνησε η Αναστασία Αρσένη, τα κοστούμια είναι της Μαρίας Κοντοδήμα και οι φωτισμοί του Σταμάτη Γιαννούλη. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Μπέττυ Λιβανού, Κατερίνα Λέχου και Μαργαρίτα Πανουσοπούλου. (Δες και Έθνος, 10/4/2007)
Γέμισε ο Απρίλης παραστάσεις...
Ξεκίνησε στις 11 Απριλίου το Χαβιάρι με κέικ του Αμερικανού Λέοναρντ Μέλφι, στο θέατρο «Καρέζη», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκόττη και με πρωταγωνιστές την Τζένη Κόλλια και τον Κώστα Καζανά. Η μετάφραση είναι του Άντονι Μπερκ, τα σκηνικά-κοστούμια του Κώστα Παππά, η μουσική του Νίκου Τουλιάτου. Δύο μοναχικά πλάσματα, ένας άγνωστος ποιητής και μια ανασφαλής κοπέλα, που εργάζονται σ' ένα καφέ του Μανχάταν, προσπαθούν να βρουν μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ τους…
Πολύχυμη και υπερδραστήρια η Έλντα Πανοπούλου με την επιθεώρηση Η αυλή των... φευγάτων στο θέατρο «Βεάκη» (από 11 Απριλίου). Σε τριπλό ρόλο, κειμενογράφου, σκηνοθέτριας και πρωταγωνίστριας, η Ελντα Πανοπούλου. Συμπρωταγωνιστούν οι Τόνυ Άντονι, Μαρία Κανελλοπούλου, Μαρία Φιλίππου. Οι χορογραφίες είναι της Κατερίνας Ανδριοπούλου, η μουσική του Τόλη Κετσελίδη, τα σκηνικά του Κάρολου Ρωμούση, τα κοστούμια της Βίκυς Τρίμη. Μας μεταφέρει στις αυλές της γειτονιάς του ’60 με ήρωες μία χαρτορίχτρα, έναν χρεωμένο τζογαδόρο, δυο κορίτσια που ονειρεύονται τη διασημότητα, μία πολύτεκνη μητέρα 12 παιδιών κ.ά. Το γνωστό ανακάτωμα πολυχρησιμοποιημένων σεναριακών μοτίβων από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Στην καινούργια σκηνή που δημιουργεί το Αμφι-Θέατρο και ονομάζεται "Είσοδος Κινδύνου" παρουσιάζεται (από 13 Απριλίου) η νουβέλα του Τεοφίλ Γκοτιέ Η ερωτευμένη νεκρή, γραμμένη το 1836, σε σκηνοθεσία - δραματοποίηση Κατερίνας Ευαγγελάτου. Η μετάφραση είναι της Έφης Γιαννοπούλου, το σκηνικό και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, η επιμέλεια κίνησης της Χρυσηίδος Λιατζιβίρη και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα. Διανομή: Στεφανία Γουλιώτη, Τάσος Δαρδαγάνης, Χρήστος Μαλάκης και Νικόλας Παπαγιάννης.
Την κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου - Χρήστου Γιαννακόπουλου Δεσποινίς ετών 39 παρουσιάζει, από τις 13 Απριλίου, το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, στο Αμιράλ. Σκηνοθεσία - μουσική επιμέλεια Πάνου Σκουρολιάκου, σκηνικά Αντώνη Χαλκιά, κοστούμια Μυρτώς Καρέκου. Διανομή: Πάνος Σκουρολιάκος, Πηνελόπη Πιτσούλη, Νίκος Χύτας, Θεοδώρα Σιάρκου, Σαράντος Γεωγλερής, Κωστής Κούκιος, Εύα Βάρσου, Θανάσης Μιχαηλίδης.
Το έργο του Γιάννη Ρούσου Περάσματα παίζεται (από 14 Απριλίου), στο Ανοιχτό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Michael Seibel. Σκηνικά - κοστούμια Λαμπρινή Καρδαρά, μουσική Αντώνης Μιχαηλίδης, χορολογία Κικής Σελιώνη, φωτισμοί Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Διανομή: Δημήτρης Καραμπέτσης, Ιωάννα Κανελλοπούλου, Γιώργος Παπαπαύλου, Χάρης Φλέουρας, Αγγελική Καρυστινού.
Το έργο Χαμογελαστά παπούτσια παίζεται (από 14 Απριλίου), στο φουαγιέ του θεάτρου Βικτώρια. Το έργο υπογράφει και σκηνοθετεί ο Πέτρος Αποστολόπουλος. Το έργο παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο. Εστιάζει στη σχέση δύο ανθρώπων στον χρόνο, οι οποίοι συναντήθηκαν τυχαία έξι φορές από τα νιάτα τους ώς τα γεράματά τους. Παίζουν ο Πέτρος Αποστολόπουλος και ο Κωνσταντίνος Νέλλας. Η μουσική είναι του Παναγιώτη Γεωργοκώστα και η σκηνογραφία του Γιώργου Λυντζέρη.
Η εταιρεία Θεάτρου «Μέτοικοι» παρουσιάζει, στο θέατρο Άλεκτον (από 16 έως 30 Απριλίου), το έργο της Jan Devlin Μίλα μου για φόνο. Μετάφραση Αννα Ιορδανίδου, σκηνοθεσία Ασπα Κυρίμη, σκηνικό - κοστούμια Ιουλία Σταυρίδου, μουσική επιμέλεια Αθηνά Καψετάκη, επιμέλεια κίνησης Στέφανι Τσάκωνα. Διανομή: Ντόρα Σιμοπούλου, Κώστας Φλωκατούλας, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Χρήστος Αδαμόπουλος, Δήμητρα Κωστοπούλου.
Πολύχυμη και υπερδραστήρια η Έλντα Πανοπούλου με την επιθεώρηση Η αυλή των... φευγάτων στο θέατρο «Βεάκη» (από 11 Απριλίου). Σε τριπλό ρόλο, κειμενογράφου, σκηνοθέτριας και πρωταγωνίστριας, η Ελντα Πανοπούλου. Συμπρωταγωνιστούν οι Τόνυ Άντονι, Μαρία Κανελλοπούλου, Μαρία Φιλίππου. Οι χορογραφίες είναι της Κατερίνας Ανδριοπούλου, η μουσική του Τόλη Κετσελίδη, τα σκηνικά του Κάρολου Ρωμούση, τα κοστούμια της Βίκυς Τρίμη. Μας μεταφέρει στις αυλές της γειτονιάς του ’60 με ήρωες μία χαρτορίχτρα, έναν χρεωμένο τζογαδόρο, δυο κορίτσια που ονειρεύονται τη διασημότητα, μία πολύτεκνη μητέρα 12 παιδιών κ.ά. Το γνωστό ανακάτωμα πολυχρησιμοποιημένων σεναριακών μοτίβων από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Στην καινούργια σκηνή που δημιουργεί το Αμφι-Θέατρο και ονομάζεται "Είσοδος Κινδύνου" παρουσιάζεται (από 13 Απριλίου) η νουβέλα του Τεοφίλ Γκοτιέ Η ερωτευμένη νεκρή, γραμμένη το 1836, σε σκηνοθεσία - δραματοποίηση Κατερίνας Ευαγγελάτου. Η μετάφραση είναι της Έφης Γιαννοπούλου, το σκηνικό και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, η επιμέλεια κίνησης της Χρυσηίδος Λιατζιβίρη και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα. Διανομή: Στεφανία Γουλιώτη, Τάσος Δαρδαγάνης, Χρήστος Μαλάκης και Νικόλας Παπαγιάννης.
Την κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου - Χρήστου Γιαννακόπουλου Δεσποινίς ετών 39 παρουσιάζει, από τις 13 Απριλίου, το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, στο Αμιράλ. Σκηνοθεσία - μουσική επιμέλεια Πάνου Σκουρολιάκου, σκηνικά Αντώνη Χαλκιά, κοστούμια Μυρτώς Καρέκου. Διανομή: Πάνος Σκουρολιάκος, Πηνελόπη Πιτσούλη, Νίκος Χύτας, Θεοδώρα Σιάρκου, Σαράντος Γεωγλερής, Κωστής Κούκιος, Εύα Βάρσου, Θανάσης Μιχαηλίδης.
Το έργο του Γιάννη Ρούσου Περάσματα παίζεται (από 14 Απριλίου), στο Ανοιχτό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Michael Seibel. Σκηνικά - κοστούμια Λαμπρινή Καρδαρά, μουσική Αντώνης Μιχαηλίδης, χορολογία Κικής Σελιώνη, φωτισμοί Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Διανομή: Δημήτρης Καραμπέτσης, Ιωάννα Κανελλοπούλου, Γιώργος Παπαπαύλου, Χάρης Φλέουρας, Αγγελική Καρυστινού.
Το έργο Χαμογελαστά παπούτσια παίζεται (από 14 Απριλίου), στο φουαγιέ του θεάτρου Βικτώρια. Το έργο υπογράφει και σκηνοθετεί ο Πέτρος Αποστολόπουλος. Το έργο παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο. Εστιάζει στη σχέση δύο ανθρώπων στον χρόνο, οι οποίοι συναντήθηκαν τυχαία έξι φορές από τα νιάτα τους ώς τα γεράματά τους. Παίζουν ο Πέτρος Αποστολόπουλος και ο Κωνσταντίνος Νέλλας. Η μουσική είναι του Παναγιώτη Γεωργοκώστα και η σκηνογραφία του Γιώργου Λυντζέρη.
Η εταιρεία Θεάτρου «Μέτοικοι» παρουσιάζει, στο θέατρο Άλεκτον (από 16 έως 30 Απριλίου), το έργο της Jan Devlin Μίλα μου για φόνο. Μετάφραση Αννα Ιορδανίδου, σκηνοθεσία Ασπα Κυρίμη, σκηνικό - κοστούμια Ιουλία Σταυρίδου, μουσική επιμέλεια Αθηνά Καψετάκη, επιμέλεια κίνησης Στέφανι Τσάκωνα. Διανομή: Ντόρα Σιμοπούλου, Κώστας Φλωκατούλας, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Χρήστος Αδαμόπουλος, Δήμητρα Κωστοπούλου.
Thursday, April 12, 2007
Το ΕΝΤΥΠΟ πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου...
Θα μιλήσω για το έντυπο πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση "Μάνα Κουράγιο" του Μπέρτολτ Μπρεχτ που παίζεται στη Σκηνή Κοτοπούλη-Ρεξ. Όχι για την παράσταση - άλλου παπά ευαγγέλιο αν η εκλεκτή Αντιγόνη Βαλάκου έπαιξε καλά ή είχε σχέση με το ρόλο της Μάνας Κουράγιο...
Το έντυπο πρόγραμμα της παράστασης που το αγόρασα με οκτώ (8) ευρώ (ενώ θα έπρεπε να διατίθεται δωρεάν), έχει μια κάποια αισθητική αρτιότητα και τίποτε περισσότερο. Πέρα από το φωτογραφικό υλικό, στο έντυπο ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ κείμενα από άλλα έντυπα: από ένα παλιότερο του Εθνικού, από έντυπο πρόγραμμα του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, του Θεσσαλικού Θεάτρου, από το βιβλίο του Μάριου Πλωρίτη ("Πρόσωπα του νεώτερου δράματος"), από τα Ποιήματα του Μπρεχτ (εκδ. Θεμέλιο) κ.λπ. Καλά, αυτός ο σκηνοθέτης δεν σκέφτηκε να μας καταθέσει δυο-τρεις σκέψεις του γι' αυτό το ανέβασμα, πώς το είδε, γιατί πάλι Μπρεχτ, τέλος πάντων κάτι που να στοιχειοθετεί έναν ακόμη Μπρεχτ! Ή η διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου δεν μπορούσε να βρει έναν θεατρολόγο, έναν κριτικό, κάποιον τέλος πάντων για να γράψει ένα καινούργιο κείμενο; Θα πάω και κάπου αλλού, δίχως ίχνος προσωπικής εμπάθειας. Προς το τέλος του εντύπου αναφέρονται ως υπεύθυνες του προγράμματος οι Ειρήνη Μουντράκη και η Ράνια Τριβέλλα (η οποία είναι υπεύθυνη εκδόσεων μαζί με την Τζίνη Υφαντίδου) και για την επιμέλεια κειμένων οι Χριστίνα Κωνσταντάκη και Σοφία Φιλέρη. Τόσες γυναίκες τι έκαναν; Εργάστηκαν (;) για να παραθέσουν μια σειρά κειμένων από άλλα έντυπα; Θα ήθελα να μάθω πόσα χρήματα διέθεσε το Εθνικό γι' αυτό το πρόγραμμα και πόσο πληρώθηκαν ή πληρώνονται και οι τέσσερις - και μη μου πείτε ότι είναι προσωπικά δεδομένα! Δηλαδή πληρώνουμε εμείς το Εθνικό Θέατρο για... πλάκα; Έχω εμπιστοσύνη στις γυναίκες, αλλά διαπιστώνω ότι κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...Μήπως το Εθνικό Θέατρο θα πρέπει να είναι πιο σοβαρό; Καταδέχτηκε η διοίκηση να εκδοθεί ένα τέτοιο έντυπο δίχως ένα καινούργιο, φρέσκο κείμενο; Κανείς από τους βασικούς συντελεστές δεν μπορούσε να σημειώσει δυο-τρεις σκέψεις του για την ενασχόλησή του με το έργο αυτό του Μπρεχτ. Ο Πέτρος Μάρκαρης που μετέφρασε το έργο, ο Κώστας Τσιάνος που το σκηνοθέτησε, ο Γιώργος Γαβαλάς που σχεδίασε τα σκηνικά και η Ρένα Γεωργιάδου τα κοστούμια, ο Γιώργος Χριστιανάκης που έγραψε τη μουσική, ο Φωκάς Ευαγγελινός που δημιούργησε τη χορογραφία, ο Λευτέρης Παυλόπουλος τους φωτισμούς κ.λπ. Δηλαδή, όλοι θεώρησαν ότι πήραν ένα έργο και έκαναν μια διεκπεραιωτική δουλειά;Φίλοι μου, τέτοια έντυπα εμείς τα βγάζουμε τζάμπα!
Το έντυπο πρόγραμμα της παράστασης που το αγόρασα με οκτώ (8) ευρώ (ενώ θα έπρεπε να διατίθεται δωρεάν), έχει μια κάποια αισθητική αρτιότητα και τίποτε περισσότερο. Πέρα από το φωτογραφικό υλικό, στο έντυπο ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ κείμενα από άλλα έντυπα: από ένα παλιότερο του Εθνικού, από έντυπο πρόγραμμα του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, του Θεσσαλικού Θεάτρου, από το βιβλίο του Μάριου Πλωρίτη ("Πρόσωπα του νεώτερου δράματος"), από τα Ποιήματα του Μπρεχτ (εκδ. Θεμέλιο) κ.λπ. Καλά, αυτός ο σκηνοθέτης δεν σκέφτηκε να μας καταθέσει δυο-τρεις σκέψεις του γι' αυτό το ανέβασμα, πώς το είδε, γιατί πάλι Μπρεχτ, τέλος πάντων κάτι που να στοιχειοθετεί έναν ακόμη Μπρεχτ! Ή η διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου δεν μπορούσε να βρει έναν θεατρολόγο, έναν κριτικό, κάποιον τέλος πάντων για να γράψει ένα καινούργιο κείμενο; Θα πάω και κάπου αλλού, δίχως ίχνος προσωπικής εμπάθειας. Προς το τέλος του εντύπου αναφέρονται ως υπεύθυνες του προγράμματος οι Ειρήνη Μουντράκη και η Ράνια Τριβέλλα (η οποία είναι υπεύθυνη εκδόσεων μαζί με την Τζίνη Υφαντίδου) και για την επιμέλεια κειμένων οι Χριστίνα Κωνσταντάκη και Σοφία Φιλέρη. Τόσες γυναίκες τι έκαναν; Εργάστηκαν (;) για να παραθέσουν μια σειρά κειμένων από άλλα έντυπα; Θα ήθελα να μάθω πόσα χρήματα διέθεσε το Εθνικό γι' αυτό το πρόγραμμα και πόσο πληρώθηκαν ή πληρώνονται και οι τέσσερις - και μη μου πείτε ότι είναι προσωπικά δεδομένα! Δηλαδή πληρώνουμε εμείς το Εθνικό Θέατρο για... πλάκα; Έχω εμπιστοσύνη στις γυναίκες, αλλά διαπιστώνω ότι κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...Μήπως το Εθνικό Θέατρο θα πρέπει να είναι πιο σοβαρό; Καταδέχτηκε η διοίκηση να εκδοθεί ένα τέτοιο έντυπο δίχως ένα καινούργιο, φρέσκο κείμενο; Κανείς από τους βασικούς συντελεστές δεν μπορούσε να σημειώσει δυο-τρεις σκέψεις του για την ενασχόλησή του με το έργο αυτό του Μπρεχτ. Ο Πέτρος Μάρκαρης που μετέφρασε το έργο, ο Κώστας Τσιάνος που το σκηνοθέτησε, ο Γιώργος Γαβαλάς που σχεδίασε τα σκηνικά και η Ρένα Γεωργιάδου τα κοστούμια, ο Γιώργος Χριστιανάκης που έγραψε τη μουσική, ο Φωκάς Ευαγγελινός που δημιούργησε τη χορογραφία, ο Λευτέρης Παυλόπουλος τους φωτισμούς κ.λπ. Δηλαδή, όλοι θεώρησαν ότι πήραν ένα έργο και έκαναν μια διεκπεραιωτική δουλειά;Φίλοι μου, τέτοια έντυπα εμείς τα βγάζουμε τζάμπα!
Friday, March 30, 2007
ΚΘΒΕ: Συνεχίζονται οι απεργίες
[29 Μαρτιου 2007] Οι εκδηλώσεις για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου (26-29 Απριλίου) από το ΚΘΒΕ είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιηθούν, εφόσον οι απεργίες στο Θέατρο συνεχίζονται και θα συνεχισθούν εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα των συμβασιούχων, δήλωσε ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Στέλιος Αρβανίτης, σε συνέντευξη Τύπου στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.
Οι 180 εργαζόμενοι πάσης φύσεως (ηλεκτρολόγοι, οδηγοί σκηνής, τεχνικοί, κ.ά.) του ΚΘΒΕ διεκδικούν τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου, σύμφωνα με την απόφαση του ΑΣΕΠ που εκδόθηκε από τον Απρίλιο του 2005, αλλά έκτοτε δεν υλοποιείται.
Το πρόβλημα εντείνεται από το γεγονός ότι η τριετής θητεία του διορισμένου από το ΥΠΠΟ Διοικητικού Συμβουλίου του θεάτρου έχει λήξει από τις 22 Φεβρουαρίου χωρίς να έχει προς το παρόν ανανεωθεί, ούτε αντικατασταθεί με νέο.
Η πλειονότητα των απεργών εργάζονται κατά μέσο όρο (με συμβάσεις έργου) περί τα πέντε χρόνια. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τους επαναλαμβάνονται κάθε Παρασκευή και Σάββατο, με αποτέλεσμα την υπολειτουργία του θεάτρου, τη ματαίωση παραστάσεων και την απώλεια εσόδων.
Οι 180 εργαζόμενοι πάσης φύσεως (ηλεκτρολόγοι, οδηγοί σκηνής, τεχνικοί, κ.ά.) του ΚΘΒΕ διεκδικούν τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου, σύμφωνα με την απόφαση του ΑΣΕΠ που εκδόθηκε από τον Απρίλιο του 2005, αλλά έκτοτε δεν υλοποιείται.
Το πρόβλημα εντείνεται από το γεγονός ότι η τριετής θητεία του διορισμένου από το ΥΠΠΟ Διοικητικού Συμβουλίου του θεάτρου έχει λήξει από τις 22 Φεβρουαρίου χωρίς να έχει προς το παρόν ανανεωθεί, ούτε αντικατασταθεί με νέο.
Η πλειονότητα των απεργών εργάζονται κατά μέσο όρο (με συμβάσεις έργου) περί τα πέντε χρόνια. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τους επαναλαμβάνονται κάθε Παρασκευή και Σάββατο, με αποτέλεσμα την υπολειτουργία του θεάτρου, τη ματαίωση παραστάσεων και την απώλεια εσόδων.
Το πρόγραμμα παραστάσεων στην Επίδαυρο
Ιούνιος29, 30 «Αντιγόνη» του Σοφοκλή από τη «Νέα Σκηνή». Μετάφραση: Νίκος Παναγιωτόπουλος. Σκηνοθεσία: Λευτέρης Βογιατζής. Σκηνικά - κοστούμια: Χλόη Ομπολένσκι. Φωνητικά σχήματα: Σπύρος Σακκάς. Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Διανομή: Αμαλία Μουτούση (Αντιγόνη), Λευτέρης Βογιατζής, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Ημελλος, Εύη Σαουλίδου.
Ιούλιος
14 Αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας: «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι. Σκηνοθεσία - σκηνικά - κοστούμια: Γιάννης Κόκκος. Μήδεια: Anna Caterina Antonacci. Συμμετέχει η Χορωδία της ΕΡΤ. Ορχήστρα: Cappella Coloniensis με όργανα εποχής. Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου. Μουσική διεύθυνση: Κωνσταντίνος Καρύδης.
20, 21 «Ανδρομάχη» του Ρακίνα από το «Εθνικό Θέατρο». Μετάφραση - διασκευή - σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαυρίκιος. Διανομή: Λυδία Φωτοπούλου (Ανδρομάχη), Νίκος Καραθάνος, Μαρία Κεχαγιόγλου, Χρήστος Λούλης.
27, 28 «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη από το «Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος». Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ιορδανίδης. Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς. Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης. Χορογραφία: Ισίδωρος Σιδέρης. Διανομή: Ρένια Λουιζίδου (Λυσιστράτη), Δημήτρης Πιατάς, Μίνα Αδαμάκη, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Αντώνης Λουδάρος και ακόμα 40 ηθοποιοί.
Αύγουστος
3, 4 «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη από τον «Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου». Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαργαρίτης. Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος. Σκηνικά: Αντζης Παρτζίλης. Κοστούμια: Σταύρος Αντωνόπουλος. Κίνηση: Γιάννης Μαργαρίτης. Διανομή: Στέλλα Φυρογένη (Ιφιγένεια), Νεοκλής Νεοκλέους, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, Γιώργος Μουαίμης, Αντώνης Κατσαρής, Ανδρέας Τσουρής.
10, 11 «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή από το «Εθνικό Θέατρο». Σκηνοθεσία: Peter Stein. Σκηνικά: Διονύσης Φωτόπουλος. Κοστούμια: Moidele Bickel. Φωτισμοί: Japhy Weideman. Διανομή: Στεφανία Γουλιώτη (Ηλέκτρα), Κόρα Καρβούνη, Αποστόλης Τότσικας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Φέρτης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Μίλτος Σωτηριάδης.
17, 18 «Ορέστεια» του Αισχύλου από τον Θεατρικό Οργανισμό «Σάουσπιλ» της Φρανκφούρτης. Μετάφραση - δραματουργική επεξεργασία: Ντίτριχ Εμπενερ. Σκηνοθεσία: Κάριν Νοϊχόιζερ. Συνσκηνοθεσία: Φλόριαν φον Χόερμαν. Σκηνικά - κοστούμια: Φραντς Λερ. Μουσική: Πάουλ Λεμπ. Διανομή: Roland Bayer, Sandra Bayrhammer, Rainer Frank, Friederike Kammer, Christian Kuchenbuch, Cornelia Niemann, Matthias Redlhammer, Falk Rockstroh, Abak Safaei-Rad, Falilou Seck.
24, 25 «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ από το Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας. Σκηνοθεσία: Ντέμπορα Γουόρνερ. Σκηνικά: Tom Pye. Κοστούμια: Luca Costigliolo. Διανομή: Φιόνα Σο (Γουίλι), Τιμ Πότερ (Γουίνι). [Έγραψα ήδη για τη Φιόνα Σο...]
Ευτυχισμένες μέρες στην Επίδαυρο!
Στις 24-25 Αυγούστου θα έχουμε [βάζω και τον εαυτό μου, παρότι τότε θα είμαι σε διακοπές στον Άη Βασίλη του Πάρνωνα - θα πάω να δω την παράσταση] την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις «Ευτυχισμένες Μέρες» από το Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας, σε σκηνοθεσία της Ντέμπορα Γουόρνερ, με τη Φιόνα Σο στο ρόλο της Γουίνι. Πρόκειται για μια παράσταση που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές στη Βρετανία, τόσο για τη σκηνοθεσία της Γουόρνερ όσο και για την ερμηνεία της Φιόνα Σο. Η μεν Γουόρνερ θεωρείται σήμερα μία από τις κορυφαίες σκηνοθέτιδες της Ευρώπης, ενώ η Φιόνα Σο, η οποία έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία για τις θεατρικές της ερμηνείες, είναι γνωστή στο ελληνικό κοινό μέσα από τους ρόλους της σε κινηματογραφικές ταινίες όπως το Αριστερό μου πόδι [My Left Foot του Jim Sheridan], "Χάρι Πότερ" [Harry Potter and the Philosopher's Stone, Harry Potter and the Chamber of Secrets, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Harry Potter and the Order of the Phoenix], Η Μαύρη Ντάλια [The Black Dahlia του Brian De Palma], Τζέιν Έϊρ [Jane Eyre του Franco Zeffirelli] κ. ά.
Η Fiona Shaw (γεννήθηκε το 1958) θεωρείται μια από τις πλέον σημαντικές "κλασικές" ηθοποιούς του βρετανικού θεάτρου.
Fiona Shaw has specialised in pushing women's participation in theatre to its extremes. Infamously playing the part of Richard II in 1995 she remarked, 'King Richard is not really a man, he is a god.' For Shaw - whose performances often involve nudity - the question of female identity has become the focus of her creativity rather than something to be overcome or ignored. In a similar vein, one of the artist Victoria Russell's main concerns is to challenge the way women are looked at in art. Usually depicting them nude or in their underwear, Russell aims to give power back to her sitters by showing them as much like themselves as possible. As an approach to employ with an actress, more used to appearing as someone else, it results in a particularly insightful image of a great performer. [Στη φωτογραφία η Φιόνα Σο σε ένα έργο που φιλοτέχνησε η Victoria Russell].
ΥΓ. Σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δεν αναιρείται το "τυχαίο" στις επιλογές του κ. Λούκου, σε ό,τι αφορά τον γενικότερο προγραμματισμό του Ελληνικού Φεστιβάλ, που παρά τις διακηρύξεις του παραμένει νεφελώδες... Οι Ευτυχισμένες μέρες θα μπορούσαν να παιχτούν ας πούμε στο Εθνικό Θέατρο κι αυτό το λέμε σε συνάρτηση με το κλίμα και την ατμόσφαιρα του μπεκετικού θεάτρου. Τα έργα του ο Μπέκετ δεν τα έγραψε για να παίζονται σε αχανείς ανοιχτούς χώρους και συνεπώς με ποια "λογική" ο κ. Λούκος σκέφτηκε ότι το έργο θα μπορούσε να παρουσιαστεί στην Επίδαυρο; Αλλά ποιος από τα μέλη του (ξενόφερτου) διοικητικού συμβουλίου θα πει μια γνώμη; Η όλη ιστορία μου θυμίζει το τραγούδι Μποστ-Μίκη "Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν, αιφνιδίως εξωκείλει ανοιχτά των Αζορών...". Εμείς, φυσικά, παρακαλάμε να μην ναυαγήσει! Και για να μην στενοχωρήσουμε τους υπερασπιστές του κ. Λούκου που είδαν φούρνο και θάμαξαν [θαύμασαν]....
Η Fiona Shaw (γεννήθηκε το 1958) θεωρείται μια από τις πλέον σημαντικές "κλασικές" ηθοποιούς του βρετανικού θεάτρου.
Fiona Shaw has specialised in pushing women's participation in theatre to its extremes. Infamously playing the part of Richard II in 1995 she remarked, 'King Richard is not really a man, he is a god.' For Shaw - whose performances often involve nudity - the question of female identity has become the focus of her creativity rather than something to be overcome or ignored. In a similar vein, one of the artist Victoria Russell's main concerns is to challenge the way women are looked at in art. Usually depicting them nude or in their underwear, Russell aims to give power back to her sitters by showing them as much like themselves as possible. As an approach to employ with an actress, more used to appearing as someone else, it results in a particularly insightful image of a great performer. [Στη φωτογραφία η Φιόνα Σο σε ένα έργο που φιλοτέχνησε η Victoria Russell].
ΥΓ. Σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δεν αναιρείται το "τυχαίο" στις επιλογές του κ. Λούκου, σε ό,τι αφορά τον γενικότερο προγραμματισμό του Ελληνικού Φεστιβάλ, που παρά τις διακηρύξεις του παραμένει νεφελώδες... Οι Ευτυχισμένες μέρες θα μπορούσαν να παιχτούν ας πούμε στο Εθνικό Θέατρο κι αυτό το λέμε σε συνάρτηση με το κλίμα και την ατμόσφαιρα του μπεκετικού θεάτρου. Τα έργα του ο Μπέκετ δεν τα έγραψε για να παίζονται σε αχανείς ανοιχτούς χώρους και συνεπώς με ποια "λογική" ο κ. Λούκος σκέφτηκε ότι το έργο θα μπορούσε να παρουσιαστεί στην Επίδαυρο; Αλλά ποιος από τα μέλη του (ξενόφερτου) διοικητικού συμβουλίου θα πει μια γνώμη; Η όλη ιστορία μου θυμίζει το τραγούδι Μποστ-Μίκη "Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν, αιφνιδίως εξωκείλει ανοιχτά των Αζορών...". Εμείς, φυσικά, παρακαλάμε να μην ναυαγήσει! Και για να μην στενοχωρήσουμε τους υπερασπιστές του κ. Λούκου που είδαν φούρνο και θάμαξαν [θαύμασαν]....
Το δεύτερο τρίωρο του «Ηλίθιου» στο Εθνικό
Το δεύτερο τρίωρο μέρος του κλασικού έργου του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Ο ηλίθιος», με τίτλο «Ο φτωχός ιππότης», έχει πρεμιέρα το Σάββατο [31.3.2007] στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, που φιλοξενείται στο θέατρο «Από Μηχανής». Η μετάφραση είναι του Αρη Αλεξάνδρου, η δραματουργική του Σάββα Κυριακίδη, η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού. Στη διανομή οι Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Βασίλης Ανδρέου, Στάθης Γράψας, Πέτρος Γιωρκάτζης, Δημήτρης Ημελλος, Στέλιος Ιακωβίδης, Νίκος Κορδώνης, Μαρία Κίτσου, Δέσποινα Κούρτη, Κανελλίνα Μενούτη, Δημήτρης Μοθωναίος, Δημήτρης Μυλωνάς, Μαρία Ναυπλιώτου, Δημήτρης Παπανικολάου, Ελένη Ρουσσινού, Μαρία Σαββίδου, Στράτος Σωπύλης, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Σοφία Τσινάρη.
Ολόκληρη η εξάωρη θεατρική βερσιόν του «Ηλίθιου» θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή 2.30 μ.μ. και 6 μ.μ. Για μετά το Πάσχα οι υπόλοιπες παραστάσεις θα είναι: Τρίτη το πρώτο μέρος (8.30 μ.μ.), Τετάρτη το δεύτερο (6.30 μ.μ.), Πέμπτη το δεύτερο (8.30 μ.μ.), Παρασκευή το πρώτο (6.30 μ.μ.), Σάββατο εναλλάξ το πρώτο και το δεύτερο (6.30 μ.μ.).
Ολόκληρη η εξάωρη θεατρική βερσιόν του «Ηλίθιου» θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή 2.30 μ.μ. και 6 μ.μ. Για μετά το Πάσχα οι υπόλοιπες παραστάσεις θα είναι: Τρίτη το πρώτο μέρος (8.30 μ.μ.), Τετάρτη το δεύτερο (6.30 μ.μ.), Πέμπτη το δεύτερο (8.30 μ.μ.), Παρασκευή το πρώτο (6.30 μ.μ.), Σάββατο εναλλάξ το πρώτο και το δεύτερο (6.30 μ.μ.).
Πέθανε ο ηθοποιός Σπύρος Κωνσταντόπουλος
[29-03-07] Ο ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στην Αγία Παρασκευή, από παθολογικά αίτια. Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Σπύρος Κωνσταντόπουλος. Ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και όταν το 1953 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο Λαιμού. Τελευταία του παράσταση ήταν τη θεατρική σεζόν 1998-99 στο έργο «Μεγάλη μαγεία» του Εντουάρντο ντε Φίλιπο, σε σκηνοθεσία του Μ. Βολανάκη. Επαιξε σε εκατοντάδες παραστάσεις με έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου και συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους θιάσους, Μυράτ, Μουσούρη, Χορν, Λαμπέτη, Καρέζη και πολλούς ακόμα. Συμμετείχε σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές σειρές και έπαιξε και στο «Θέατρο της Δευτέρας».
Friday, March 23, 2007
ΔΡΩΜΕΝΑ και Κασσαβέτης...
Όποιος δει/ξεφυλλίσει τα ΔΡΩΜΕΝΑ θα καταλάβει ότι η πρόκληση αρχίζει από το εξώφυλλο και δεν είναι παρά... αισθητική! Και αυτός που συνέβαλε τα μέγιστα στην αισθητική μετεξέλιξή του είναι ο συνεργάτης μας Βαγγέλης Κασσαβέτης, στα χέρια του οποίου τα ΔΡΩΜΕΝΑ πήραν τη μορφή που βλέπετε. Η εκτύπωση, έγινε στο τυπογραφείο του Τάκη Καρύδη. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο έχουν τη βάση τους στην Τρίπολη. Οι αποστάσεις σήμερα έχουν εξουδετερωθεί. Πιο γρήγορα πηγαινοέρχομαι στην Τρίπολη, παρά από το Χαλάνδρι (όπου μένω) στη Γλυφάδα ή στον Πειραιά!
Τα ΔΡΩΜΕΝΑ με το αφιέρωμα στον Samuel Beckett, τον άνθρωπο που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο, πιστεύω ότι θα βρουν τη θέση τους στην καρδιά των ανθρώπων που αγαπούν το θέατρο.
Τα ΔΡΩΜΕΝΑ με το αφιέρωμα στον Samuel Beckett, τον άνθρωπο που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο, πιστεύω ότι θα βρουν τη θέση τους στην καρδιά των ανθρώπων που αγαπούν το θέατρο.
Σχετικά με τα ΔΡΩΜΕΝΑ...
Για τα ΔΡΩΜΕΝΑ που ξανακυκλοφορούν, θα πρέπει να πω ότι χωρίς βιασύνες θα επιχειρηθεί η επανασύνδεση με τους παλιούς φίλους και συνδρομητές, οι οποίοι θα πρέπει να επικοινωνήσουν με το περιοδικό. Σε ένα μήνα περίπου θα κυκλοφορήσει το 17ο τεύχος και στο μεταξύ ετοιμάζεται μια εκδήλωση σε κεντρικό στέκι της Αθήνας και στη συνέχεια θα καταβληθεί μια προσπάθεια προσέγγισης του κοινού της επαρχίας. Τα ΔΡΩΜΕΝΑ απευθύνονται σε όσους αγαπούν το θέατρο - είτε αυτοί είναι αποκλειστικά άνθρωποι του θεάτρου είτε απλώς θεατρόφιλοι. Δεν είναι εύκολο να επιβιώσουν σ' έναν κόσμο όπου είναι κυρίαρχη η ασυδοσία και οι λεφτάδες ενδιαφέρονται μονάχα για την τσέπη τους. Λοιπόν, τα ΔΡΩΜΕΝΑ αναζητούν φίλους !
Τα ΔΡΩΜΕΝΑ στα χέρια μας...
Μετά από μια περίοδο σιωπής δέκα χρόνων, τα ΔΡΩΜΕΝΑ ξανακυκλοφορούν! Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, είναι αλήθεια. Να και το εξώφυλλο! Ένα τεύχος αποκλειστικά φιερωμένο στον ιρλανδο-γάλλο θεατρικό συγγραφέα και πεζογράφο Σάμιουελ Μπέκετ - στον άνθρωπο που σημάδεψε τον εικοστό αιώνα με το έργο του και που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο. Αφιέρωμα στον άνθρωπο που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο
Το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα» ξανακυκλοφορεί και η επανεμφάνισή του συνδέεται με ένα αφιέρωμα στον Σάμιουελ Μπέκετ, που δεν είναι παρά η ελάχιστη απόδοση τιμής σε έναν μεγάλο συγγραφέα που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο. Αρκεί να λάβουμε υπόψη μας αυτό που έχει πει ο Peter Hall, ότι δηλαδή μετά το Περιμένοντας το Γκοντό, το θέατρο δεν μπορεί πλέον να είναι το ίδιο!
Περισσότερο συναισθηματική είναι η προσέγγιση που επιχειρούν τα ΔΡΩΜΕΝΑ στον Σάμιουελ Μπέκετ [Samuel Beckett]. Τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του ήταν η αφορμή για την οργάνωση εκδηλώσεων σε όλο σχεδόν τον κόσμο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιρλανδία. Ωστόσο, ο χωρισμός του ανθρώπου Μπέκετ από το έργο του δεν είναι εύκολο, επειδή ο άνθρωπος είναι σε μεγάλο μέρος το έργο του, και ασφαλώς τα θεατρικά έργα του, τα μυθιστορήματα ή τα ποιήματά του, τα τοπία που περιγράφει, οι χαρακτήρες που δημιούργησε, και η σκέψη που αποτέλεσε την αφετηρία των εμπνεύσεων για το συνολικό έργο του, στην πραγματικότητα είναι οι αντανακλάσεις της προσωπικότητάς του.
Ο Μπέκετ ήταν ένας απλός άνθρωπος που έζησε απλά, και με ένα εξαιρετικό μυαλό που είχε λάβει μια εκτεταμένη εκπαίδευση. Διακρινόταν για την ακραία ευγένειά του και την προθυμία του να βοηθήσει, να ενθαρρύνει ή να ανακουφίσει τους άλλους από κάποιο φορτίο. Πάντως, αρκετά χαρακτηριστικά στοιχεία ή περιστατικά της αγαθότητας του ανθρώπου αναφέρει με λεπτομέρειες ο εκδότης και φίλος του John Calder, όπως ας πούμε ότι μια φορά που περίμενε στο Ιρλανδικό προξενείο για την ανανέωση του διαβατηρίου του, έδωσε όλα τα χρήματα από την τσέπη του σε έναν Ιρλανδό τουρίστα που τον είχαν κλέψει και δεν είχε φάει από την προηγούμενη ημέρα. Κατόπιν ο Σαμ έπρεπε να περπατήσει μέχρι το σπίτι του, μην έχοντας αρκετά χρήματα για να πληρώσει την τιμή εισιτηρίου στο λεωφορείο. Τέτοιες ιστορίες για τον Μπέκετ αφθονούν και όλα τα μη αμελητέα ποσά που ήρθαν με το βραβείο Νόμπελ πήγαν να βοηθήσουν άλλους, συχνά συγγραφείς και καλλιτέχνες…
Κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Μπέκετ σαν συγγραφέας είχε το βάθος, τη λαμπρότητα και την ποιητική ένταση του Shakespeare. Στη χώρα μας το έργο του Μπέκετ αξιοποιήθηκε - όχι τόσο τα μυθιστορήματά του ή τα ποιητικά βιβλία του, όσο τα θεατρικά έργα. Στο αφιέρωμα Τα «Δρώμενα» ψηλαφούν τον άνθρωπο Μπέκετ και το έργο του.
ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
«Godotmania» του Peter Hall. Η πρεμιέρα του έργου Περιμένοντας τον Γκοντό, πενήντα χρόνια πριν, αγνοήθηκε. Όταν έφθασε στο Λονδίνο, χλευάστηκε. Αλλά, λέει ο Peter Hall, από τον Γκοντό του Μπέκετ, το θέατρο δεν είναι ποτέ το ίδιο.
«Ο Μπέκετ στο Παρίσι» του Herbert Mitgang. Καθώς μπήκε στο μικρό καφέ, στο μπουλβάρ St. Jacques στο 14ο Διαμέρισμα, όλα για τον Σάμουελ Μπέκετ φάνηκαν οικεία και απροσδόκητα. Τα διαπεραστικά γαλάζια μάτια του, το δυνατό ράμφος, το αυλακωμένο πρόσωπο που φάνηκε σαν ήταν χαραγμένο στο γυαλισμένο γρανίτη: Ήσαν όλα εκεί. Αλλά η εντύπωση της σκληρότητας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που αντλήθηκαν από τις φωτογραφίες και τις ιστορίες δεν ταίριαξε με αυτό το άτομο.
«I Can't Go On, Alan. I'll Go On» του Robert Brustein. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Άλαν Σνάιντερ πρωτοσυναντήθηκε με τον Ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ το 1955, όταν είχε προσληφθεί για να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά το Περιμένοντας τον Γκοντό στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στο Μαϊάμι. Ο Σνάιντερ είχε πάει στο διαμέρισμα του Μπέκετ στο Παρίσι θέτοντας εκρηκτικές ερωτήσεις που αφορούσαν στην παραγωγή του έργου, και ιδιαίτερα σχετικά με την ταυτότητα του Γκοντό. Στην πρωταρχική ερώτηση του Σνάιντερ για το ποιος είναι ο Γκοντό, ο λακωνικός δραματουργός απάντησε «Εάν ήξερα, θα το εξηγούσα μέσα στο έργο».
«Ο Μπέκετ απέδωσε απόλυτα τη θλίψη, τον οίκτο, και την απώλεια». Συνέντευξη της Μπίλι Ουάιτλο, αγαπημένης ηθοποιού του Μπέκετ, στον Τζέιμς Νόουλσον που έγραψε τη γνωστή βιογραφία του συγγραφέα. Μπίλι Ουάιτλο: «Πρέπει να ομολογήσω, με ντροπή, πως δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το Σάμιουελ Μπέκετ. Το μόνο που γνώριζα είναι πως ήταν ένας συγγραφέας που έγραφε παράξενα έργα που δεν είχαν καμία σχέση με μένα. Όταν το χειρόγραφο από το Παιχνίδι μού εστάλη, παρόλο που δεν το κατάλαβα, το κείμενο με συγκίνησε πάρα πολύ, αν και δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί. Δεν φοβόμουν καθόλου να αντιμετωπίσω το έργο αυτό. Η εικόνα που συγκρατώ για τον Μπέκετ είναι εκείνη όπου ο Μπέκετ είναι με ένα αδιάβροχο παλτό, σιωπηλός και σκεπτικός…».
«Το Σώμα στο θέατρο» του Μπέκετ του Pierre Chabert. Το σώμα είναι πάντα παρόν στο είδος του θεάτρου που χρησιμοποιεί ηθοποιούς, αλλά μπορεί να είναι παρόν και ενεργό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Στο θέατρο που βασίζεται σε χαρακτήρες (τα περισσότερα έργα), το σώμα του ηθοποιού υποτάσσεται σε ψυχολογικούς παράγοντες: ο ηθοποιός πρέπει να ενσαρκώσει διαφορετικούς χαρακτήρες και να εκφράσει διαφορετικές ψυχολογικές καταστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο το σώμα είναι ένα μέσο, που υπάγεται εξ ολοκλήρου στην πλοκή και στην ψυχολογική περιγραφή. Υποστηρίζει τη δράση και ενεργεί σαν ηλεκτρονόμος για να δώσει ζωή στο χαρακτήρα.
«Το σώμα στο σώμα του θεάτρου του Μπέκετ» του S. E. Gontarski. Μεγάλο μέρος αυτού που αποκαλούμε σε ελεύθερη απόδοση η θεατρική καινοτομία του Σάμιουελ Μπέκετ, η συνεισφορά του στη νεωτεριστική και μετα-νεωτεριστική σκηνή, αποτέλεσε μία επίθεση στο θέατρο, ή τουλάχιστον μία επίθεση κατά της θεατρικής συνθήκης. Το θέατρο ήταν ίσως ένας ιδιαίτερα δελεαστικός στόχος για τις αποικοδομήσεις του Μπέκετ εφόσον είναι το μόνο λογοτεχνικό είδος στο οποίο διαμεσολαβεί το σώμα. Το παράδοξο του σώματος ορατού ή αόρατου, επί ή εκτός σκηνής, υλικού ή άυλου, και στα επόμενα τηλεοπτικά έργα, πραγματικού ή ηλεκτρονικού, εξετάζονται από το πρώτο κιόλας έργο του που ανέβηκε επί σκηνής έως τα τελευταία τηλεοπτικά του. «Αναθεωρώντας τον εαυτό του: Η ερμηνεία ως κείμενο στο θέατρο του Μπέκετ» του S. E. Gontarski. «…Ο Μπέκετ θέλησε να αγκαλιάσει το θέατρο όχι σαν μέσο στο οποίο ένα ήδη σχηματισμένο έργο βρίσκει την εναργή έκφρασή του, αλλά ως το βασικό μέσο από το οποίο το θέατρο πραγματώνεται. Καθώς ο Μπέκετ εξελίσσεται από σύμβουλο στις παραγωγές των έργων του στο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για το ανέβασμά τους επί σκηνής, μαθητεία που διήρκεσε περίπου δεκαπέντε χρόνια, η πρακτική του θεάτρου τού προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία για συνεργασίες με τον εαυτό του μέσα από τις οποίες ξαναγράφει (τον Μπέκετ), δηλαδή εφευρίσκει ξανά τον εαυτό του ως καλλιτέχνη και στη διαδικασία αυτή επαναπροσδιορίζει το πρόσφατο Νεωτεριστικό θέατρο…»«Κανένα σύμβολο δεν ήταν σκόπιμο: Μια μελέτη του συμβολισμού και της νύξης στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ» του Michael Gurnow. «Όπως συμβαίνει με τη λογοτεχνία σπουδαίων συγγραφέων, σπανίως υπάρχει κάτι άσχετο στο κείμενο, κάτι που να είναι περιττό και να αφαιρεί από το έργο αξία, αποσπώντας τον αναγνώστη χωρίς να υπάρχει λόγος, με συνέπεια το έργο του λογοτέχνη να μην έχει το αποτέλεσμα που θα είχε αν οι ασήμαντες αυτές λεπτομέρειες εξέλειπαν. Τέτοιου είδους λεπτομέρειες υφίστανται στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ και εξυπηρετούν κάποιον σκοπό, είτε για να σκιαγραφηθεί πιο ολοκληρωμένα το προφίλ ενός χαρακτήρα, είτε για να υποστηριχθεί η θεματική συνοχή του έργου, είτε για να προκληθεί η αντίδραση του κοινού…»«Ακινησία και λόγος στο θεατρικό έργο του Μπέκετ» της Ασπασίας Βελισσαρίου. «…Πιστεύω ότι στο θέατρο του Μπέκετ ο λόγος τείνει να καταλάβει την ίδια θέση που έχει η μουσική στην αισθητική του Σοπενάουερ· τείνει δηλαδή να αυτοκαθοριστεί σαν «Ιδέα» έξω από υλικές συντεταγμένες και σε σχέση πάντα με μια μόνο διάσταση: αυτή του χρόνου. Και λέω πάντα τείνει, διότι δεδομένης της αντίληψης του συγγραφέα ότι η τέχνη είναι η αποθέωση της μοναξιάς και της έλλειψης επικοινωνίας, η ταύτιση του θεατρικού λόγου με την Ιδέα δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει στη σιωπή. Κάτι τέτοιο όμως θα ισοδυναμούσε με την αυτοαναίρεση του ίδιου του συγγραφέα…»«Οι φωνές του Σάμιουελ Μπέκετ» της Katharine Worth. «Αρχίζοντας θα ’θελα να κάνω μια μικρή αναφορά στον τίτλο του άρθρου «Οι Φωνές του Σάμιουελ Μπέκετ». Αλήθεια, τι φωνές είναι αυτές; θα διερωτηθεί κανείς. Μήπως είναι σαν τις φωνές που εμπνέουν την Αγία Ιωάννα ή τον τυφλό Μίλτονα όταν τον επισκέπτεται κάθε βράδυ η Μούσα του; Ή μήπως είναι φωνές λιγότερο ευπρόσδεκτες, κάτι όπως οι απειλητικές και παραισθητικές φωνές που ζει ο Γκίλμπερτ Πίνφορντ του Έβελιν Ουό και τις οποίες «δεν γίνεται να μην τις ακούς»; Ή μήπως, τέλος, ο τίτλος αναφέρεται στους ηθοποιούς του Μπέκετ ή ακόμα και στους χαρακτήρες των έργων του οι οποίοι είναι συχνά και οι ίδιοι ηθοποιοί (όπως άλλωστε τόσο σαρδόνια υποδηλώνει το όνομα ενός από αυτούς, του Χαμ;) Ή μήπως θα μπορούσαν να εκληφθούν ως μεταφορές που μας έρχονται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τα έργα, όπως λ.χ. η φωνή της μνήμης, η φωνή της συνείδησης, οι φωνές του παρελθόντος κ.λπ.»«Οι ευτυχισμένες μέρες του Σαμ» του John Calder. «…Σε μια πρόσφατη διάσκεψη στο Παρίσι, άκουσα έναν Αμερικανικό συνθέτη, που μίλησε γι’ αυτόν ότι τάχα ήταν μισογύνης με μια απέχθεια προς τις γυναίκες και μια ιδιαίτερα προσωπική στάση απέναντι στην τέχνη. Η αλήθεια ήταν πολύ διαφορετική. Η δυσπιστία του προς τους δημοσιογράφους, μετά από μερικές κακές εμπειρίες, ήταν η αιτία για να τον περιγράψουν συχνά ως ένα είδος ερημίτη, το οποίο ήταν εξίσου αναληθές. Ούτε θάφτηκε στη μόνιμη κατάθλιψη, όπως μερικοί έχουν υποθέσει…» «Η αφήγηση ως υλικό παράστασης στην όψιμη δραματουργία του Σάμουελ Μπέκετ» της Λίνας Ρόζη. «…Ο τελευταίος μοντερνιστής ή ένας από τους πρωτοπόρους του μεταμοντέρνου, ο Μπέκετ συγκαταλέγεται στους κορυφαίους και πιο πολυσυζητημένους λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Στο επίκεντρο της δημιουργικής του περιπέτειας βρίσκεται η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος, έχοντας βιώσει την κατάρρευση των πολιτισμικών αξιών που στήριζαν τον δυτικό κόσμο, αποπειράται να τις επαναδιαπραγματευτεί καταφεύγοντας στο μοναδικό πεδίο στο οποίο είναι εγγεγραμμένες, στο λόγο…». «Παραστάσεις έργων του Μπέκετ στη Θεσσαλονίκη» του Κωνσταντίνου Κυριακού. Ένας πρώτος ασφαλής επιμερισμός των σκηνικών ανεβασμάτων των έργων του Μπέκετ στην Ελλάδα θα μπορούσε να έχει δύο, μάλλον εξωτερικά, κριτήρια: (α) την έκταση των παρασταινόμενων κειμένων (δίπρακτα ή έργα που εξασφαλίζουν πλήρες θεατρικό πρόγραμμα, μονόπρακτα, σύντομα-ακόμα και ολιγόλεπτα έργα, διασκευές πεζογραφημάτων) και (β) το χαρακτήρα του θιάσου όπου παρασταίνεται έργο του Μπέκετ (θίασος ρεπερτορίου, κρατικό θέατρο, πειραματικός νεανικός θίασος, ημι-ερασιτεχνική θεατρική ομάδα)…«Ο Μπέκετ στην Ελλάδα. Τα έργα» του Νίκου Λαγκαδινού. «…Η ποικιλομορφία των προσεγγίσεων του μπεκετικού έργου είναι εντυπωσιακή: ιστορικές, φιλοσοφικές, θεματικές, και ψυχολογικές μελέτες, μεταξύ των άλλων, αναλύουν το περιεχόμενο και το ύφος των έργων του, ενώ οι βιογραφίες και οι μελέτες των χειρογράφων του δίνουν το βάθος της σκέψης του, προσεγγίζουν το όραμά του και το μηχανισμό γένεσης του πεζογραφικού και θεατρικού έργου του, καλύπτοντας όλες τις πτυχές. Επιπλέον, ο Beckett είχε μια εξαιρετική γνώση της παγκόσμιας λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, των μαθηματικών, και γενικώς των επιστημών, τα έργα του είναι πυκνά σε νόημα και έχουν προκαλέσει μια ευρεία σειρά κρίσιμων προσεγγίσεων…»
Το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα» ξανακυκλοφορεί και η επανεμφάνισή του συνδέεται με ένα αφιέρωμα στον Σάμιουελ Μπέκετ, που δεν είναι παρά η ελάχιστη απόδοση τιμής σε έναν μεγάλο συγγραφέα που άλλαξε το παγκόσμιο θέατρο. Αρκεί να λάβουμε υπόψη μας αυτό που έχει πει ο Peter Hall, ότι δηλαδή μετά το Περιμένοντας το Γκοντό, το θέατρο δεν μπορεί πλέον να είναι το ίδιο!
Περισσότερο συναισθηματική είναι η προσέγγιση που επιχειρούν τα ΔΡΩΜΕΝΑ στον Σάμιουελ Μπέκετ [Samuel Beckett]. Τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του ήταν η αφορμή για την οργάνωση εκδηλώσεων σε όλο σχεδόν τον κόσμο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιρλανδία. Ωστόσο, ο χωρισμός του ανθρώπου Μπέκετ από το έργο του δεν είναι εύκολο, επειδή ο άνθρωπος είναι σε μεγάλο μέρος το έργο του, και ασφαλώς τα θεατρικά έργα του, τα μυθιστορήματα ή τα ποιήματά του, τα τοπία που περιγράφει, οι χαρακτήρες που δημιούργησε, και η σκέψη που αποτέλεσε την αφετηρία των εμπνεύσεων για το συνολικό έργο του, στην πραγματικότητα είναι οι αντανακλάσεις της προσωπικότητάς του.
Ο Μπέκετ ήταν ένας απλός άνθρωπος που έζησε απλά, και με ένα εξαιρετικό μυαλό που είχε λάβει μια εκτεταμένη εκπαίδευση. Διακρινόταν για την ακραία ευγένειά του και την προθυμία του να βοηθήσει, να ενθαρρύνει ή να ανακουφίσει τους άλλους από κάποιο φορτίο. Πάντως, αρκετά χαρακτηριστικά στοιχεία ή περιστατικά της αγαθότητας του ανθρώπου αναφέρει με λεπτομέρειες ο εκδότης και φίλος του John Calder, όπως ας πούμε ότι μια φορά που περίμενε στο Ιρλανδικό προξενείο για την ανανέωση του διαβατηρίου του, έδωσε όλα τα χρήματα από την τσέπη του σε έναν Ιρλανδό τουρίστα που τον είχαν κλέψει και δεν είχε φάει από την προηγούμενη ημέρα. Κατόπιν ο Σαμ έπρεπε να περπατήσει μέχρι το σπίτι του, μην έχοντας αρκετά χρήματα για να πληρώσει την τιμή εισιτηρίου στο λεωφορείο. Τέτοιες ιστορίες για τον Μπέκετ αφθονούν και όλα τα μη αμελητέα ποσά που ήρθαν με το βραβείο Νόμπελ πήγαν να βοηθήσουν άλλους, συχνά συγγραφείς και καλλιτέχνες…
Κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Μπέκετ σαν συγγραφέας είχε το βάθος, τη λαμπρότητα και την ποιητική ένταση του Shakespeare. Στη χώρα μας το έργο του Μπέκετ αξιοποιήθηκε - όχι τόσο τα μυθιστορήματά του ή τα ποιητικά βιβλία του, όσο τα θεατρικά έργα. Στο αφιέρωμα Τα «Δρώμενα» ψηλαφούν τον άνθρωπο Μπέκετ και το έργο του.
ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
«Godotmania» του Peter Hall. Η πρεμιέρα του έργου Περιμένοντας τον Γκοντό, πενήντα χρόνια πριν, αγνοήθηκε. Όταν έφθασε στο Λονδίνο, χλευάστηκε. Αλλά, λέει ο Peter Hall, από τον Γκοντό του Μπέκετ, το θέατρο δεν είναι ποτέ το ίδιο.
«Ο Μπέκετ στο Παρίσι» του Herbert Mitgang. Καθώς μπήκε στο μικρό καφέ, στο μπουλβάρ St. Jacques στο 14ο Διαμέρισμα, όλα για τον Σάμουελ Μπέκετ φάνηκαν οικεία και απροσδόκητα. Τα διαπεραστικά γαλάζια μάτια του, το δυνατό ράμφος, το αυλακωμένο πρόσωπο που φάνηκε σαν ήταν χαραγμένο στο γυαλισμένο γρανίτη: Ήσαν όλα εκεί. Αλλά η εντύπωση της σκληρότητας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που αντλήθηκαν από τις φωτογραφίες και τις ιστορίες δεν ταίριαξε με αυτό το άτομο.
«I Can't Go On, Alan. I'll Go On» του Robert Brustein. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Άλαν Σνάιντερ πρωτοσυναντήθηκε με τον Ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ το 1955, όταν είχε προσληφθεί για να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά το Περιμένοντας τον Γκοντό στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στο Μαϊάμι. Ο Σνάιντερ είχε πάει στο διαμέρισμα του Μπέκετ στο Παρίσι θέτοντας εκρηκτικές ερωτήσεις που αφορούσαν στην παραγωγή του έργου, και ιδιαίτερα σχετικά με την ταυτότητα του Γκοντό. Στην πρωταρχική ερώτηση του Σνάιντερ για το ποιος είναι ο Γκοντό, ο λακωνικός δραματουργός απάντησε «Εάν ήξερα, θα το εξηγούσα μέσα στο έργο».
«Ο Μπέκετ απέδωσε απόλυτα τη θλίψη, τον οίκτο, και την απώλεια». Συνέντευξη της Μπίλι Ουάιτλο, αγαπημένης ηθοποιού του Μπέκετ, στον Τζέιμς Νόουλσον που έγραψε τη γνωστή βιογραφία του συγγραφέα. Μπίλι Ουάιτλο: «Πρέπει να ομολογήσω, με ντροπή, πως δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το Σάμιουελ Μπέκετ. Το μόνο που γνώριζα είναι πως ήταν ένας συγγραφέας που έγραφε παράξενα έργα που δεν είχαν καμία σχέση με μένα. Όταν το χειρόγραφο από το Παιχνίδι μού εστάλη, παρόλο που δεν το κατάλαβα, το κείμενο με συγκίνησε πάρα πολύ, αν και δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί. Δεν φοβόμουν καθόλου να αντιμετωπίσω το έργο αυτό. Η εικόνα που συγκρατώ για τον Μπέκετ είναι εκείνη όπου ο Μπέκετ είναι με ένα αδιάβροχο παλτό, σιωπηλός και σκεπτικός…».
«Το Σώμα στο θέατρο» του Μπέκετ του Pierre Chabert. Το σώμα είναι πάντα παρόν στο είδος του θεάτρου που χρησιμοποιεί ηθοποιούς, αλλά μπορεί να είναι παρόν και ενεργό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Στο θέατρο που βασίζεται σε χαρακτήρες (τα περισσότερα έργα), το σώμα του ηθοποιού υποτάσσεται σε ψυχολογικούς παράγοντες: ο ηθοποιός πρέπει να ενσαρκώσει διαφορετικούς χαρακτήρες και να εκφράσει διαφορετικές ψυχολογικές καταστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο το σώμα είναι ένα μέσο, που υπάγεται εξ ολοκλήρου στην πλοκή και στην ψυχολογική περιγραφή. Υποστηρίζει τη δράση και ενεργεί σαν ηλεκτρονόμος για να δώσει ζωή στο χαρακτήρα.
«Το σώμα στο σώμα του θεάτρου του Μπέκετ» του S. E. Gontarski. Μεγάλο μέρος αυτού που αποκαλούμε σε ελεύθερη απόδοση η θεατρική καινοτομία του Σάμιουελ Μπέκετ, η συνεισφορά του στη νεωτεριστική και μετα-νεωτεριστική σκηνή, αποτέλεσε μία επίθεση στο θέατρο, ή τουλάχιστον μία επίθεση κατά της θεατρικής συνθήκης. Το θέατρο ήταν ίσως ένας ιδιαίτερα δελεαστικός στόχος για τις αποικοδομήσεις του Μπέκετ εφόσον είναι το μόνο λογοτεχνικό είδος στο οποίο διαμεσολαβεί το σώμα. Το παράδοξο του σώματος ορατού ή αόρατου, επί ή εκτός σκηνής, υλικού ή άυλου, και στα επόμενα τηλεοπτικά έργα, πραγματικού ή ηλεκτρονικού, εξετάζονται από το πρώτο κιόλας έργο του που ανέβηκε επί σκηνής έως τα τελευταία τηλεοπτικά του. «Αναθεωρώντας τον εαυτό του: Η ερμηνεία ως κείμενο στο θέατρο του Μπέκετ» του S. E. Gontarski. «…Ο Μπέκετ θέλησε να αγκαλιάσει το θέατρο όχι σαν μέσο στο οποίο ένα ήδη σχηματισμένο έργο βρίσκει την εναργή έκφρασή του, αλλά ως το βασικό μέσο από το οποίο το θέατρο πραγματώνεται. Καθώς ο Μπέκετ εξελίσσεται από σύμβουλο στις παραγωγές των έργων του στο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για το ανέβασμά τους επί σκηνής, μαθητεία που διήρκεσε περίπου δεκαπέντε χρόνια, η πρακτική του θεάτρου τού προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία για συνεργασίες με τον εαυτό του μέσα από τις οποίες ξαναγράφει (τον Μπέκετ), δηλαδή εφευρίσκει ξανά τον εαυτό του ως καλλιτέχνη και στη διαδικασία αυτή επαναπροσδιορίζει το πρόσφατο Νεωτεριστικό θέατρο…»«Κανένα σύμβολο δεν ήταν σκόπιμο: Μια μελέτη του συμβολισμού και της νύξης στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ» του Michael Gurnow. «Όπως συμβαίνει με τη λογοτεχνία σπουδαίων συγγραφέων, σπανίως υπάρχει κάτι άσχετο στο κείμενο, κάτι που να είναι περιττό και να αφαιρεί από το έργο αξία, αποσπώντας τον αναγνώστη χωρίς να υπάρχει λόγος, με συνέπεια το έργο του λογοτέχνη να μην έχει το αποτέλεσμα που θα είχε αν οι ασήμαντες αυτές λεπτομέρειες εξέλειπαν. Τέτοιου είδους λεπτομέρειες υφίστανται στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ και εξυπηρετούν κάποιον σκοπό, είτε για να σκιαγραφηθεί πιο ολοκληρωμένα το προφίλ ενός χαρακτήρα, είτε για να υποστηριχθεί η θεματική συνοχή του έργου, είτε για να προκληθεί η αντίδραση του κοινού…»«Ακινησία και λόγος στο θεατρικό έργο του Μπέκετ» της Ασπασίας Βελισσαρίου. «…Πιστεύω ότι στο θέατρο του Μπέκετ ο λόγος τείνει να καταλάβει την ίδια θέση που έχει η μουσική στην αισθητική του Σοπενάουερ· τείνει δηλαδή να αυτοκαθοριστεί σαν «Ιδέα» έξω από υλικές συντεταγμένες και σε σχέση πάντα με μια μόνο διάσταση: αυτή του χρόνου. Και λέω πάντα τείνει, διότι δεδομένης της αντίληψης του συγγραφέα ότι η τέχνη είναι η αποθέωση της μοναξιάς και της έλλειψης επικοινωνίας, η ταύτιση του θεατρικού λόγου με την Ιδέα δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει στη σιωπή. Κάτι τέτοιο όμως θα ισοδυναμούσε με την αυτοαναίρεση του ίδιου του συγγραφέα…»«Οι φωνές του Σάμιουελ Μπέκετ» της Katharine Worth. «Αρχίζοντας θα ’θελα να κάνω μια μικρή αναφορά στον τίτλο του άρθρου «Οι Φωνές του Σάμιουελ Μπέκετ». Αλήθεια, τι φωνές είναι αυτές; θα διερωτηθεί κανείς. Μήπως είναι σαν τις φωνές που εμπνέουν την Αγία Ιωάννα ή τον τυφλό Μίλτονα όταν τον επισκέπτεται κάθε βράδυ η Μούσα του; Ή μήπως είναι φωνές λιγότερο ευπρόσδεκτες, κάτι όπως οι απειλητικές και παραισθητικές φωνές που ζει ο Γκίλμπερτ Πίνφορντ του Έβελιν Ουό και τις οποίες «δεν γίνεται να μην τις ακούς»; Ή μήπως, τέλος, ο τίτλος αναφέρεται στους ηθοποιούς του Μπέκετ ή ακόμα και στους χαρακτήρες των έργων του οι οποίοι είναι συχνά και οι ίδιοι ηθοποιοί (όπως άλλωστε τόσο σαρδόνια υποδηλώνει το όνομα ενός από αυτούς, του Χαμ;) Ή μήπως θα μπορούσαν να εκληφθούν ως μεταφορές που μας έρχονται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τα έργα, όπως λ.χ. η φωνή της μνήμης, η φωνή της συνείδησης, οι φωνές του παρελθόντος κ.λπ.»«Οι ευτυχισμένες μέρες του Σαμ» του John Calder. «…Σε μια πρόσφατη διάσκεψη στο Παρίσι, άκουσα έναν Αμερικανικό συνθέτη, που μίλησε γι’ αυτόν ότι τάχα ήταν μισογύνης με μια απέχθεια προς τις γυναίκες και μια ιδιαίτερα προσωπική στάση απέναντι στην τέχνη. Η αλήθεια ήταν πολύ διαφορετική. Η δυσπιστία του προς τους δημοσιογράφους, μετά από μερικές κακές εμπειρίες, ήταν η αιτία για να τον περιγράψουν συχνά ως ένα είδος ερημίτη, το οποίο ήταν εξίσου αναληθές. Ούτε θάφτηκε στη μόνιμη κατάθλιψη, όπως μερικοί έχουν υποθέσει…» «Η αφήγηση ως υλικό παράστασης στην όψιμη δραματουργία του Σάμουελ Μπέκετ» της Λίνας Ρόζη. «…Ο τελευταίος μοντερνιστής ή ένας από τους πρωτοπόρους του μεταμοντέρνου, ο Μπέκετ συγκαταλέγεται στους κορυφαίους και πιο πολυσυζητημένους λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Στο επίκεντρο της δημιουργικής του περιπέτειας βρίσκεται η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος, έχοντας βιώσει την κατάρρευση των πολιτισμικών αξιών που στήριζαν τον δυτικό κόσμο, αποπειράται να τις επαναδιαπραγματευτεί καταφεύγοντας στο μοναδικό πεδίο στο οποίο είναι εγγεγραμμένες, στο λόγο…». «Παραστάσεις έργων του Μπέκετ στη Θεσσαλονίκη» του Κωνσταντίνου Κυριακού. Ένας πρώτος ασφαλής επιμερισμός των σκηνικών ανεβασμάτων των έργων του Μπέκετ στην Ελλάδα θα μπορούσε να έχει δύο, μάλλον εξωτερικά, κριτήρια: (α) την έκταση των παρασταινόμενων κειμένων (δίπρακτα ή έργα που εξασφαλίζουν πλήρες θεατρικό πρόγραμμα, μονόπρακτα, σύντομα-ακόμα και ολιγόλεπτα έργα, διασκευές πεζογραφημάτων) και (β) το χαρακτήρα του θιάσου όπου παρασταίνεται έργο του Μπέκετ (θίασος ρεπερτορίου, κρατικό θέατρο, πειραματικός νεανικός θίασος, ημι-ερασιτεχνική θεατρική ομάδα)…«Ο Μπέκετ στην Ελλάδα. Τα έργα» του Νίκου Λαγκαδινού. «…Η ποικιλομορφία των προσεγγίσεων του μπεκετικού έργου είναι εντυπωσιακή: ιστορικές, φιλοσοφικές, θεματικές, και ψυχολογικές μελέτες, μεταξύ των άλλων, αναλύουν το περιεχόμενο και το ύφος των έργων του, ενώ οι βιογραφίες και οι μελέτες των χειρογράφων του δίνουν το βάθος της σκέψης του, προσεγγίζουν το όραμά του και το μηχανισμό γένεσης του πεζογραφικού και θεατρικού έργου του, καλύπτοντας όλες τις πτυχές. Επιπλέον, ο Beckett είχε μια εξαιρετική γνώση της παγκόσμιας λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, των μαθηματικών, και γενικώς των επιστημών, τα έργα του είναι πυκνά σε νόημα και έχουν προκαλέσει μια ευρεία σειρά κρίσιμων προσεγγίσεων…»
Thursday, March 22, 2007
Αναλόγιο Ξένων Θεατρικών Έργων
Το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου εγκαινιάζει μια νέα δραστηριότητα: Για πρώτη φορά Αναλόγιο Ξένων Θεατρικών Έργων!
Στις 26 και 27 Μαρτίου 2007 στον πολυχώρο ΒΟΟΖΕ (Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα) στις 8.00μμ θα παρουσιαστούν 9 έργα από 7 χώρες σε μορφή θεατρικού αναλογίου. Απώτερος στόχος αυτής της δραστηριότητας είναι η συνεχής ενημέρωση των Ελλήνων επαγγελματιών του θεάτρου, αλλά και του κοινού, για τη σύγχρονη παραγωγή της παγκόσμιας δραματουργίας. Το Αναλόγιο Ξένων Θεατρικό Έργων φιλοδοξεί να παρουσιάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα (2-3 φορές το χρόνο) έργα από την σύγχρονη παγκόσμια δραματουργία. Στον πρώτο κύκλο του Αναλογίου Ξένων Θεατρικών Έργων θα παρουσιαστούν έργα από τη Βουλγαρία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ελβετία, τον Καναδά, την Κροατία και τη Φινλανδία.
Το Αναλόγιο πραγματοποιήθηκε με την ευγενική συνδρομή μεταφραστών, σκηνοθετών, ηθοποιών και θεατρολόγων και του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μετάφρασης/Εθνική Σκηνή Ορλεάνης για το έργο Γράμμα στους ηθοποιούς του Βαλέρ Νοβαρινά. Ο πολυχώρος BOOZE παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Κέντρο του Δ.Ι.Θ. για το σκοπό αυτό. Η έναρξη του πρώτου κύκλου του Αναλογίου ορίστηκε συμβολικά στις 26 και 27 Μαρτίου 2007, κατά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου (27 Μαρτίου).
INFO: Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: Όλγα Ποζέλη, συντονίστρια αναλογίου, 2103303149 (Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.), office@hellastheatre.gr & www.hellastheatre.gr
Στις 26 και 27 Μαρτίου 2007 στον πολυχώρο ΒΟΟΖΕ (Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα) στις 8.00μμ θα παρουσιαστούν 9 έργα από 7 χώρες σε μορφή θεατρικού αναλογίου. Απώτερος στόχος αυτής της δραστηριότητας είναι η συνεχής ενημέρωση των Ελλήνων επαγγελματιών του θεάτρου, αλλά και του κοινού, για τη σύγχρονη παραγωγή της παγκόσμιας δραματουργίας. Το Αναλόγιο Ξένων Θεατρικό Έργων φιλοδοξεί να παρουσιάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα (2-3 φορές το χρόνο) έργα από την σύγχρονη παγκόσμια δραματουργία. Στον πρώτο κύκλο του Αναλογίου Ξένων Θεατρικών Έργων θα παρουσιαστούν έργα από τη Βουλγαρία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ελβετία, τον Καναδά, την Κροατία και τη Φινλανδία.
Το Αναλόγιο πραγματοποιήθηκε με την ευγενική συνδρομή μεταφραστών, σκηνοθετών, ηθοποιών και θεατρολόγων και του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μετάφρασης/Εθνική Σκηνή Ορλεάνης για το έργο Γράμμα στους ηθοποιούς του Βαλέρ Νοβαρινά. Ο πολυχώρος BOOZE παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Κέντρο του Δ.Ι.Θ. για το σκοπό αυτό. Η έναρξη του πρώτου κύκλου του Αναλογίου ορίστηκε συμβολικά στις 26 και 27 Μαρτίου 2007, κατά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου (27 Μαρτίου).
INFO: Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: Όλγα Ποζέλη, συντονίστρια αναλογίου, 2103303149 (Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.), office@hellastheatre.gr & www.hellastheatre.gr
ΚΘΒΕ: κι άλλα τρία χρόνια ο Τσακίρογλου
Συνεχίζουν για 6η βδομάδα τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι του ΚΘΒΕ, διεκδικώντας νέα ΣΣΕ και τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Στο πλαίσιο αυτό, απεργούν πάλι σήμερα, από τις 5μ.μ., μέχρι αύριο στις 12 το βράδυ. Στο μεταξύ, χωρίς ΔΣ παραμένει το ΚΘΒΕ, αφού ακόμη το ΥΠΠΟ δεν έχει προχωρήσει στο διορισμό νέας διοίκησης, αν και η θητεία του προηγούμενου ΔΣ έληξε εδώ και ένα μήνα. Παράλληλα, το ΥΠΠΟ πρότεινε στον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ, Ν. Τσακίρογλου, ανανέωση της παρούσας θητείας του (λήγει το Σεπτέμβρη του 2007) για τα επόμενα τρία χρόνια. Πρόταση, την οποία, όπως δήλωσε ο Ν. Τσακίρογλου, αποδέχεται.
Wednesday, March 21, 2007
ΚΘΒΕ: Η απεργία συνεχίζεται
21-3-2007. Από την Ελευθεροτυπία (Σ.Α.) μαθαίνω ότι τη συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων αποφάσισαν οι εργαζόμενοι του ΚΘΒΕ με στόχο το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου και απηύθυναν ανοιχτή πρόσκληση για διάλογο προς τον γ.γ. του ΥΠΠΟ, Χρήστο Ζαχόπουλο. Στη χθεσινή γενική συνέλευση, συμφώνησαν να προχωρήσουν σε επαναλαμβανόμενες απεργίες έως το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου (26, 27, 28, 29/4). Αν έως τότε δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, θα προχωρήσουν σε εβδομαδιαία απεργία. Οι επαναλαμβανόμενες απεργίες θα ξεκινούν από τις 5 το απόγευμα κάθε Παρασκευής ώς τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. Βεβαίως, τονίζουν ότι αν υπάρξει ικανοποίηση των αιτημάτων τους, θα σταματήσουν τις κινητοποιήσεις, και, προς αυτήν την κατεύθυνση, καλούν την ηγεσία του ΥΠΠΟ σε διάλογο. «Δεν είμαστε εμείς αυτοί που δεν θέλουν τον διάλογο, στον οποίο μάς προτρέπει ο κ. Ζαχόπουλος. Αντίθετα, τον επιδιώκουμε», δήλωσε ο ταμίας του Συλλόγου Εργαζομένων, Χρήστος Σάββας, ο οποίος τόνισε ότι οι εργαζόμενοι είναι ανοιχτοί σε κάθε διάλογο και απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση στον Χρ. Ζαχόπουλο, για να καθήσουν οι δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. «Δεν γίνεται διάλογος μέσω του Τύπου», κατέληξε.
Monday, March 19, 2007
Ζαχόπουλος: Ειρωνεία αντί απαντήσεων
Προσβλητικός, απαξιωτικός και ειρωνικός προς τους δημοσιογράφους εμφανίστηκε ο γ.γ. του ΥΠΠΟ, Χρήστος Ζαχόπουλος, επειδή τόλμησαν να τον ρωτήσουν για τους ακέφαλους οργανισμούς του ΥΠΠΟ στη Θεσσαλονίκη. Όπως για τις απεργίες στο ΚΘΒΕ, όπου εκκρεμεί από τις 22/2 ο διορισμός νέου Δ.Σ. και οι εργαζόμενοι λένε ότι θα αντέξουν ώς τις 27 Απριλίου, που θα φιλοξενηθεί στη Θεσσαλονίκη η τελετή απονομής του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου. Όπως το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, που δεν έχουν διευθυντές, καθώς δεν ανανεώθηκε η θητεία των δύο διευθυντών, που ήταν επιλογή αυτής της κυβέρνησης. Αυτά όμως δεν πρέπει να θίγονται, γιατί ο γ.γ. εκνευρίζεται. Και ειρωνεύεται όσους τολμήσουν να τον ρωτήσουν και δεν τον αφήνουν να κρύψει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί.
Γιατί είναι όλα καλά όταν ο γ.γ. έρχεται στη Θεσσαλονίκη στο τέλος κάθε εβδομάδας για να εγκαινιάζει εκθέσεις, να μοιράζει βραβεία, να εκφωνεί λόγους προσδοκώντας να γίνει άρχων της πόλης, αλλά τέτοια προβλήματα του χαλάνε τη μαγιά. Υπάρχουν όμως και ζητούν επιτακτικά λύσεις, αλλά και ανθρώπους ικανούς για να τις δώσουν.(Σάκης Αποστολάκης, Ελευθεροτυπία, 19.3.2007).
Γιατί είναι όλα καλά όταν ο γ.γ. έρχεται στη Θεσσαλονίκη στο τέλος κάθε εβδομάδας για να εγκαινιάζει εκθέσεις, να μοιράζει βραβεία, να εκφωνεί λόγους προσδοκώντας να γίνει άρχων της πόλης, αλλά τέτοια προβλήματα του χαλάνε τη μαγιά. Υπάρχουν όμως και ζητούν επιτακτικά λύσεις, αλλά και ανθρώπους ικανούς για να τις δώσουν.(Σάκης Αποστολάκης, Ελευθεροτυπία, 19.3.2007).
Sunday, March 18, 2007
ΚΘΒΕ: Τι θα γίνει κ. Βουλγαράκη;
17-3-2007. «ΤΑ ΠΑΝΟ είναι ασυμβίβαστα με την έννοια του πολιτισμού. Στη δημοκρατία υπάρχει και η διαδικασία του διαλόγου. Ας μην φροντίζει η πόλη να "βγάζει από μόνη της τα μάτια της"», απάντησε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κ. Χρήστος Ζαχόπουλος, όταν ρωτήθηκε για το θέμα των εργαζομένων στο Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας, η απεργία των οποίων κρατά κλειστές επί 15 μέρες μέχρι σήμερα, τις τέσσερις σκηνές του θεάτρου.
Η τριετής θητεία του δ.σ. του ΚΘΒΕ έληξε στις 22 Φεβρουαρίου και έκτοτε το θέατρο παραμένει διοικητικά ακέφαλο, ενώ ο καλλιτεχνικός του διευθυντής δηλώνει «εκ του νόμου αναρμόδιος» να επιλύσει τα προβλήματα που προκύπτουν από τους απεργούς εργαζομένους παραπέμποντας στο υπουργείο Πολιτισμού.
Η τριετής θητεία του δ.σ. του ΚΘΒΕ έληξε στις 22 Φεβρουαρίου και έκτοτε το θέατρο παραμένει διοικητικά ακέφαλο, ενώ ο καλλιτεχνικός του διευθυντής δηλώνει «εκ του νόμου αναρμόδιος» να επιλύσει τα προβλήματα που προκύπτουν από τους απεργούς εργαζομένους παραπέμποντας στο υπουργείο Πολιτισμού.
Subscribe to:
Posts (Atom)