Saturday, June 30, 2007

Ο John Gay και η Όπερα του ζητιάνου...


O άγγλος θεατρικός συγγραφέας John Gay γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1685. Έμεινε ορφανός στην ηλικία των 10 χρόνων και στα 17 του πήγε στο Λονδίνο, ως βοηθός σε έναν έμπορο μεταξιού, αλλά εκεί όμως δεν πρόκοψε και ξαναγύρισε στο γενέθλιο τόπο.
Το έργο του Η Εβδομάδα του ποιμένα [The Shepherd's Week, 1714] «πατάει» πάνω στα ίχνη της βουκολικής ποίησης. Τέλος πάντων, στοιχεία για τον Γκέι μπορεί να βρει ο καθένας στις εγκυκλοπαίδειες. Εδώ όμως, τον μνημονεύω για τον απλούστατο λόγο ότι το διασημότερο έργο του (τουλάχιστον για τον 18ο αιώνα), η Όπερα του ζητιάνου [The Beggar's Opera], παίχτηκε το 1970 πρώτα στο θέατρο Βέμπο και αργότερα στο Βασιλικό της Θεσσαλονίκης, από το τότε νεοσύστατο Ελεύθερο Θέατρο.
Την παράσταση εκείνη είχε σκηνοθετήσει ο Γιώργος Μιχαηλίδης, τα σκηνικά και τα κοστούμια είχε φιλοτεχνήσει ο Γιάννης Λεκκός και η μουσική ήταν του Θόδωρου Αντωνίου. Στη διανομή: Κ. Αρζόγλου, Μ. Βασιλικιώτου, Α. Κυριαζάκη, Γ. Κοτανίδης, Υβ. Μαλτέζου, Α. Μιχαλιτσιάνου, Θ. Μπογιατζής, Π. Πολυκάρπου, Γ. Σαμπάνης, Χ. Σιμοπούλου, Μ. Τζιραλίδου, Κ. Τζούμας, Ν. Σκυλοδήμος, Μ. Χατζησάββας. Ηθοποιοί νέοι, που σήμερα αποτελούν βασικά στελέχη του θεάτρου μας – εκτός από τους Νίκο Σκυλοδήμο που δεν άντεξε κι έφυγε δίνοντας τέλος στη ζωή του, τη Μαρίκα Τζιραλίδου και τον Γιώργο Σαμπάνη. Όλοι τους σπουδαίοι καλλιτέχνες.
Επιπλέον, να σημειώσω ότι το έργο αυτό του Γκέι στάθηκε η έμπνευση για να γράψει το 1922 ο Μπέρτολτ Μπρεχτ την επίσης διάσημη Όπερα της πεντάρας.

H Lillian Hellman και οι... Μικρές Αλεπούδες της!


Γιατί τη θυμόμαστε; Είναι απλό. Υπήρξε μια σημαντική συγγραφέας του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου, και ήταν προοδευτική. Η Χέλμαν δε δίστασε να εκδηλώσει δημόσια τη συμπάθειά της για την Αριστερά, το ενδιαφέρον της για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, γεγονός που της στοίχισε διώξεις κατά την περίοδο του μακαρθισμού (1951-1952) και να αναπτύξει αξιόλογη πολιτική και κοινωνική δράση, πέρα από τις καλλιτεχνικές της δραστηριότητες.
Η Λίλιαν Χέλμαν [Lillian Hellman], γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1905 στη Νέα Ορλεάνη και πέθανε στις 30 Ιουνίου 1984. Μέσα από τα πολυάριθμα έργα της τα οποία αν και συχνά μελοδραματικά, διακρίνονται για την εξυπνάδα και το επιδέξιο γράψιμο, άσκησε σκληρή κριτική στον αμερικανικό τρόπο ζωής.
Γνωστότερα έργα της το The Children’s Hour (Η ώρα των παιδιών, 1934), The Little Foxes (Οι μικρές αλεπούδες, 1939) και Watch on the Rhine (Φρουρά στο Ρήνο, 1941) – η συνεισφορά της στον αντιναζιστικό αγώνα.
Άλλα έργα: Days to come (Μέρες που έρχονται, 1936), The Searching Wind (Ο σαρωτικός άνεμος, 1944), Another Part of the Forest (Ένα άλλο μέρος του δάσους, 1946), Montserrat (1949), The Autumn Garden (Ο φθινοπωρινός κήπος, 1951), Toys in the Attic (Παιχνίδια στη σοφίτα, 1960), My Mother, My Father and Me (Η μητέρα μου, ο πατέρας μου κι εγώ, 1963), Scoundrel Time (Ο καιρός των αχρείων, 1976), Plenty (1978), Racing Demon (1990), The Judas Kiss (1998), Stuff Happens (2004).
Οι Μικρές αλεπούδες γυρίστηκαν ταινία το 1941 με την Μπέτι Ντέιβις, που ερμήνευσε τη Ρεγγίνα, η οποία μάταια προσπαθεί να ξεφύγει από τον σκληρό επαρχιωτισμό μιας μικρής πόλης της Λουιζιάνας του 1900. Η Χέλμαν χρησιμοποίησε ωμό ρεαλισμό και ως παρατηρητής της ζωής από τα αριστερά, παρουσιάζει τον άνθρωπο της εποχής εκείνης ως κυνηγό - μήπως και σήμερα το ίδιο δεν συμβαίνει; Γι' αυτό και παρομοιάζει τα μέλη αυτής της οικογένειας, της Ρεγγίνας, με την αλεπού: γιατί είναι το μόνο ζώο που κυνηγάει όχι μόνον όταν πεινάει αλλά και για την απόλαυση που νιώθει όταν ξεσκίζει το θύμα του.
Στην Ελλάδα, παίχτηκε το 1972-73, στο θέατρο Διάνα από το θίασο της Κατερίνας και της Έλλης Λαμπέτη, η οποία και ερμήνευσε την πρωταγωνίστρια Ρεγγίνα. Το 1977, παίχτηκε στο θέατρο Αθηνών, με την Κατερίνα Μαραγκού στον ομώνυμο ρόλο. Το έργο έχει μεταφράσει ο Ερρίκος Μπελιές. Επίσης παίχτηκε και η Φρουρά στο Ρήνο, από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν την περίοδο 1972-73. [Τις πληροφορίες για τις παραστάσεις στην Ελλάδα τις γράφω από μνήμης - μόλις βρω κάποια παραπάνω στοιχεία θα τα παραθέσω].
Η Χέλμαν μετέφρασε στην αγγλική γλώσσα αρκετά γαλλικά έργα, ενώ με τον Richard Wilbur, έγραψε το λιμπρέτο για τη μουσική εκδοχή του έργου του Βολταίρου Candide (1955). Το 1931 συνάντησε το συγγραφέα Ντάσιελ Χάμετ [Dashiell Hammett], ο οποίος παρέμεινε σταθερός σύντροφός της μέχρι το θάνατό του το 1961.

Thursday, June 28, 2007

Ο Βιτόριο Γκάσμαν...


Μπορεί να ήταν Ιταλός αλλά σαν χαρισματικός ηθοποιός αγαπήθηκε από το κοινό όλου του κόσμου. Κι εδώ στην Ελλάδα ήταν δημοφιλής ο Βιτόριο Γκάσμαν [Vittorio Gassman], που γεννήθηκε το 1922 (τη χρονιά της Μικρασιατικής Καταστροφής μας...) και διέβη τον Ρουβίκωνα της επίγειας ζωής στις 29 Ιουνίου 2000.
Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και σκηνοθέτης. Προερχόταν από μια πλούσια οικογένεια γερμανικής καταγωγής. Στη Ρώμη παρακολούθησε μαθήματα στην Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης [Accademia Nazionale d'Arte Drammatica] όπου σπούδασαν σημαντικά πρόσωπα του ιταλικού θεάτρου και κινηματογράφου, όπως οι Paolo Stoppa, Rina Morelli, Adolfo Celi, Luigi Squarzina, Elio Pandolfi, Rossella Falk, Lea Padovani και αργότερα με τους Paolo Panelli, Nino Manfredi, Tino Buazzelli, Gianrico Tedeschi, Monica Vitti, Luca Ronconi κ.ά.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, στο Μιλάνο το 1942, με την Alda Borelli στο έργο του Νικοντέμι Nemica. Πήγε στη Ρώμη και στο Teatro Eliseo συνεργάστηκε με τους Tino Carraro και Ernesto Calindri και μαζί δημιούργησαν μια διάσημη ομάδα που έπαιξε μια τεράστια γκάμα έργων. Το 1946 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην ταινία Preludio d'amore, και την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε σε πέντε ταινίες.
Το 1948 η εκπληκτική ερμηνεία του στην ταινία Riso Amaro έδειξε ότι μπορούσε να έχει την ίδια επιτυχία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Συνεργάστηκε με το θίασο του Λουκίνο Βισκόντι, μαζί με τους Stoppa, Rina Morelli και Paola Borboni. Ερμήνευσε τον Κοβάλσκι στο Λεωφορείον ο Πόθος του T. Williams, then emphatic in Shakespeare's Rosalinda or in Vittorio Alfieri's Ορέστης. Συνεργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο με τους Tommaso Salvini, Massimo Girotti, Arnoldo Foà, στο Πέερ Γκιντ του Ίψεν. Με τον Luigi Squarzina το 1952 ίδρυσαν και διηύθυναν το Teatro d'Arte Italiano, και παρουσίασαν τον Άμλετ του Σέξπιρ, τον Θυέστη του Σενέκα και τους Πέρσες του Αισχύλου.
Το 1956 ήταν ένας χρόνος-κλειδί στην καριέρα του Γκάσμαν, αφού ερμήνευσε έναν αξέχαστο Οθέλλο με τον σπουδαίο ηθοποιό Salvo Randone στο ρόλο του Ιάγου. Λίγο αργότερα είχε απρόσμενη επιτυχία στην τηλεοπτική σειρά με τίτλο Il Mattatore, ένα προσωνύμιο που τον συνόδευε για όλη του τη ζωή. Δημιούργησε σχολή θεάτρου στη Φλωρεντία, από όπου πέρασαν πολλοί νεότεροι ηθοποιοί. Νυμφεύτηκε "μόνον" ηθοποιούς: τη Nora Ricci (με την οποία απέκτησε την κόρη του Πάολα, που έγινε ηθοποιός), τη Shelley Winters, τη Juliette Maynel, (με την οποία απέκτησε τον γιο του Αλεσάντρο, επίσης ηθοποιό), και τη Diletta D'Andrea.
(Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1985, από τις εκδόσεις Εξάντας, το βιβλίο Βιτόριο Γκάσμαν: Το μέλλον βρίσκεται… πίσω μου (μτφρ. Κούλα Κυριακίδου-Καφετζή).

Ο μέγας Αιμίλιος Βεάκης

Στη φωτογραφία (αρχείο Κώστα Νίτσου), βλέπουμε τον Βεάκη στο ρόλο του Βασιλιά Λιρ, όταν η σεξπιρική τραγωδία παίχθηκε από το Εθνικό Θέατρο, το 1938. Η "μάσκα" του Βεάκη έκανε τον Λόρενς Ολίβιε να πει στην Παξινού: "Αυτός είναι ο Λιρ"!
Ήταν 67 χρονώ όταν έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο ο γίγαντας του ελληνικού θεάτρου Αιμίλιος Βεάκης - σαν σήμερα, 29 Ιουνίου 1951. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1884. Ιδού πώς μιλά γι’ αυτόν τον μεγάλο ηθοποιό μας ο Αλέξης Σολομός:
«Ο Βεάκ
ης δεν ήτανε μονάχα Οιδίπους, δεν ήτανε μονάχα Τόμπης, δεν ήτανε μονάχα Λιρ. Ήταν ένας μεγάλος πλάτανος, που άπλωνε τα κλαδιά του πάνω μας και κουρνιάζαμε στη σκιά του. Η παρουσία του έδινε στο θέατρο του τόπου μας θαλπωρή, σιγουριά κι ένα αίσθημα ανεξαρτησίας. Δεν ανησυχούσαμε για το μέλλον, γιατί υπήρχε ο Βεάκης κι αυτό μας ήταν αρκετό. Την ημέρα της κηδείας του Βεάκη, ήταν τόσος κόσμος στον Άγιο Κωνσταντίνο και στις σκάλες, που ήμουν αναγκασμένος να σταθώ στη γωνιά του πεζοδρόμιου. Ένας άνθρωπος του λαού πέρασε κοντά μου, κρατώντας ένα δέμα και μερικά εργαλεία. Στάθηκε, βλέποντας το πλήθος και μου είπε: “Τι γίνεται εδωπέρα;”. “Πέθανε ο Βεάκης”, του απάντησα. Άνοιξε διάπλατα τα μάτια, και μια έκφραση βαθιάς θλίψης ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του: “Ο ηθοποιός;”. Ήταν ο τόνος της φωνής του περαστικού;… Ηταν η δική μου συγκίνηση;… Ποτέ η λέξη “ηθοποιός” δεν μου φάνηκε νά ’χει τόσο μεγαλείο, όσο εκείνη τη στιγμή…» (Αλέξης Σολομός, Βίος και παίγνιον / Σκηνή – Προσκήνιο – Παρασκήνια. Δωδώνη, Αθήνα 1980).
Η ερμηνεία του στο ρόλο του Βασιλιά Λιρ του Σέξπιρ υπήρξε συγκλονιστική. Όλες οι μαρτυρίες, ασφαλώς, το επιβεβαιώνουν. Σημειώνει ο Μάριος Πλωρίτης:
«Όσοι δεν είχαν την τύχη να δουν το Βεάκη στη σκηνή, ρωτάνε εμάς τους τυχερούς γιατί λέμε πως ο Βεάκης ήταν μεγάλος, τόσο μεγάλος. Πώς να τους εξ
ηγήσεις, όμως; Πώς να περιγράψεις με λόγια τους καταρράχτες του Νιαγάρα λ.χ. ή την έκρηξη του ηφαίστειου της Σαντορίνης; Γιατί έτσι ήταν ο Βεάκης πάνω στη σκηνή – καταρράχτης κι ηφαίστειο μαζί. [...] Στην κορυφαία ώρα της πάμπλουτης σταδιοδρομίας του, όταν ερμήνευσε στα 1938 τον Βασιλιά Λιρ, σκηνοθετημένο από το Δημ. Ροντήρη, ο Βεάκης διάψευσε πανηγυρικά τους σεξπιρολόγους εκείνους που διατείνονται πως η τραγωδία τούτη “δεν μπορεί να παιχτεί” – τόση είναι, λένε, η οξύτητα κι η ένταση των συναισθημάτων του ήρωα. Ο Βεάκης δεν τον έπαιξε μόνο, δεν τα έζησε μόνο, δεν τα μετάδωσε μόνο σ’ όλους μας. Τα εκτίναξε ώς την κορφή του σκηνικού ορίζοντα. Στην τρομερή σκηνή της θύελλας, όπου ο αποδιωγμένος γερο-βασιλιάς παλεύει με τα στοιχεία της φύσης και με τα στοιχειά της φαρμακωμένης ψυχής του, ο Βεάκης ήταν στοιχείο της φύσης ο ίδιος, ήταν θύελλα μέσα στη θύελλα, τυφώνας απέναντι στον τυφώνα – και ο ανεμοστρόβιλος της οδύνης του άρπαζε σύγκορμο το θεατή, παρασύροντάς τον στην ιλιγγιώδη δίνη της παράκρουσης, της οργής και της αυτογνωσίας του....» (Μάριος Πλωρίτης: «Ο ανεπανάληπτος. Μνήμη Αιμίλιου Βεάκη». Το Βήμα της Κυριακής, 31/5/1981

Ρεκόρ βραβείων για τον Στόπαρντ!



Η επανάσταση και η εξέγερση είναι τα θέματα των θεατρικών έργων που τιμήθηκαν με τα βραβεία Τόνι. Πρόκειται για το δράμα του Τομ Στόπαρντ [Tom Stoppard, γεννήθηκε 3 Ιουλίου 1937 στην πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακία] που αναφέρεται στη ρωσική επανάσταση και το ροκ μιούζικαλ Εαρινά Ξυπνήματα που περιγράφει τις νεανικές ανησυχίες και προβληματισμούς σχετικά με το σεξ. Η επική τριλογία του του Στόπαρντ Η Ακτή της Ουτοπίας κέρδισε επτά βραβεία Τόνι μεταξύ των οποίων το σκηνοθεσίας και του καλύτερου θεατρικού έργου, ενώ τα Εαρινά Ξυπνήματα κυριάρχησαν στην κατηγορία των μιούζικαλ αποσπώντας οκτώ βραβεία εκ των οποίων του καλύτερου μιούζικαλ και της καλύτερης σκηνοθεσίας σε μιούζικαλ.
Τα επτά βραβεία που πήρε Η Ακτή της Ουτοπίας αποτελεί νέο ρεκόρ για θεατρικό έργο. Τo προηγούμενο ρεκόρ κατείχαν με έξι βραβεία το έργο του Άλαν Μπένετ The history boys, που βραβεύθηκε πέρυσι και του Αρθουρ Μίλερ Ο Θάνατος του Εμποράκου το 1949. Το έργο του Στόπαρντ, βρετανού συγγραφέα τσεχικής καταγωγής, είναι μια τριλογία συνολικής διάρκειας οκτώ ωρών που αναφέρεται στην λογοτεχνική επανάσταση στη Ρωσία του 19ου αιώνα και ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 2002 και όπως δήλωσε ο δημιουργός του ετοιμάζεται η ρωσική διασκευή του έργου για να ανέβει στη Μόσχα.

Wednesday, June 27, 2007

Ήταν μια απροκάλυπτη ευρωαρπαχτή!


Ο Γ. Μιχαλακόπουλος σοκαρίστηκε από τη «Λυσιστράτη» που είδαμε πρόσφατα στο «Παλλάς» με τους Ντεπαρντιέ και Αρντάν. «Ήταν μια απροκάλυπτη ευρωαρπαχτή. Επίδειξη θράσους από έναν ηθοποιό που εκτιμώ. Απορώ πώς διαθέτει τον εαυτό του σε τέτοιες προχειρότητες προκειμένου να εισπράξει χρήματα. Αν πήγαινα εγώ στην Κομεντί Φρανσέζ ή σε οποιοδήποτε θεατράκι του Παρισιού να παίξω τον "Κατά φαντασία ασθενή", ακόμα και ως αναλόγιο, θα μου είχαν κοπεί τα πόδια. Ο Ντεπαρντιέ εμφανίστηκε στη σκηνή να πέρδεται. Και στο τέλος ολοκλήρωσε το φτύσιμο λέγοντας "ζήτω η Ελλάδα" αφήνοντας μια πλατεία άναυδη. Μια αποτυχημένη παράσταση είναι απλώς μια αποτυχημένη παράσταση που συμβαίνει σε όλους μας. Άλλο πράγμα όμως η αρπαχτή. Να κλείνεις τις σουίτες, τις λιμουζίνες σου, ν' ανεβαίνεις στη σκηνή παρουσιάζοντας ένα χάλι, να τα παίρνεις και να φεύγεις». (Συνέντευξη στην Έφη Μαρίνου, Κυρ. Ελευθεροτυπία, 24/6/2007)


Να, λοιπόν, που βρέθηκε κάποιος να μιλήσει ελεύθερα. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος δεν είχε λόγους να μην πει αυτά που τελικά είπε για τον (αγαπητό και σπουδαίο ηθοποιό) Ζεράρ Ντεπαρντιέ [Gérard Depardieu]. Κάτι, δηλαδή, που ενδεχομένως θα μπορούσε να ισχύει για διαφόρους που κατά καιρούς έρχονται στην Ελλάδα, κάνουν τις "αρπαχτές" τους, εισπράττουν τα ζεστά "ευρωπουλάκια" τους και... μην τους είδατε! Και οι ιθαγενείς - δημοσιογράφοι και κοινό - να χειροκροτούν αδιακρίτως και ν' ανοίγουν το στόμα, θαμπωμένοι!

Tuesday, June 19, 2007

Ο Νίκος Περέλης...


Είχα μια οφειλή στον φίλο Νίκο Περέλη. Μετά από δική του πρόσκληση έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια τις δουλειές του στο θέατρο κι έχω εκτιμήσει το πάθος του και την άσβηστη φλόγα για αληθινό θέατρο προσανατολισμένο στις ανάγκες του σημερινού κοινού. Ο Νίκος είναι ιδεολόγος, κι όχι απλώς ένας τεχνίτης του θεάτρου. Όταν γράφει ένα θεατρικό έργο, πιστεύει ότι αυτό ανταποκρίνεται στην αγωνία του θεατή που είναι καταπιεσμένος, κουρασμένος, πονεμένος και ωστόσο θέλει να αναδιοργανώσει τη ζωή του.
Είχα δει πέρσι τον Εχθρό του λαού του Ibsen που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Περέλης και ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο και είχα μείνει ενθουσιασμένος. Δεν είχα πού να γράψω τις εντυπώσεις μου γι' αυτό και τώρα, αναδρομικά, κάνω αυτή την αναφορά.
Φέτος παρακολούθησα στο Θέατρο της Ημέρας μια έξοχη παράσταση με τον τίτλο "Η πόλη στον πάτο", όπου παρουσιάστηκαν τα μονόπρακτα του Δημήτρη Κεχαϊδη "Κατάσταση μη αναστρέψιμος", του Κώστα Μουρσελά "Χαλί Μπουχάρα" και του Νίκου Περέλη τα μονόπρακτα "Ο πλασιέ", "Ανασφάλεια", "Τιμή ευκαιρίας", "Ληστείες", "Ο Καραγκιόζης και ο Πασάς" και "Φως ιλαρόν επί πάτου". Οι συντελεστές της παράστασης: Νίκος Περέλης (σκηνοθεσία), Ανδρέας Σαραντόπουλος (επιμέλεια σκηνικού - κοστούμια), Κώστας Καραμπερόπουλος (μουσική), Πολυξένη Καρακατσάνη (βοηθός σκηνοθέτη), Ν. Περέλης - Γιώργος Σηφάκης (φωτισμοί). Στη διανομή: Βαγγέλης Μητρέλιας, Τζένη Κολλάρου, Νίκος Σταθόπουλος, Νίκος Νικολαϊδης, Έφη Κεραμίδα, Μπάμπης Αλατζάς, Π. Καρακατσάνη.
Αλλά πρέπει να μην ξεχάσω να μιλήσω και για το "παράπονο" του Νίκου που δεν επιχορηγήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού. Αδίκως, λέω εγώ. Και πού να πει τον πόνο του; Πώς τον έκριναν τα μέλη της αρμόδιας επιτροπής του ΥΠΠΟ αφού αποδεδειγμένα δεν έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά του;
Αυτό όμως είναι σύνηθες πλέον στον τόπο μας. Δίνονται βραβεία π.χ. σε συγκεκριμένα λογοτεχνικά βιβλία, δίχως η κριτική επιτροπή να έχει βάλει κάτω τον κώλο της να διαβάσει όλη την εκδοτική παραγωγή της χρονιάς που κρίνει. Το αλισβερίσι δίνει και παίρνει και κανείς δεν ντρέπεται. Και στο θέατρο, λοιπόν, το ίδιο γίνεται.
Ο Περέλης είναι αυτόνομο, και ανεξάρτητο πνεύμα και δεν ενδίδει σε οτιδήποτε. Μην "παραπονιέται" για την αταξία. Κάποια στιγμή θα τον θυμηθούν και θα του πετάξουν ένα ξεροκόμματο. Το ζήτημα είναι κάποτε ν' αρχίσουν να λειτουργούν ίδια μέτρα και σταθμά για όλους. Ο Νίκος, βέβαια, έχει μια κακή εμπειρία κι αυτή έχει σχέση με το πέρασμά του από το Εθνικό Θέατρο. Αυτός ξεκίνησε την "περιπέτεια" της Πειραματικής Σκηνής, κι ο μακαρίτης Κούρκουλος τον άδειασε κάποια στιγμή... Τέλος πάντων. Ο Νίκος είναι γνώστης των τεκταινομένων και παρ' όλα αυτά, συνεχίζει και να γράφει και να σκηνοθετεί και να παίζει. Γεια σου Νίκο, μαζί σου!

Ο Sir Alan Ayckbourn...


Η αποπομπή του Στέφανου Λαζαρίδη από το τιμόνι της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (εδώ, δεν κρίνω το μέχρι σήμερα έργο του) και οι εμπνεύσεις του προέδρου του ΔΣ Οδυσσέα Κυριακόπουλου για έναν "μάνατζερ" στην ΕΛΣ, γεννά πολλά ερωτηματικά...
Προσφάτως διάβαζα σε βρετανική εφημερίδα κάτι που δεν ήξερα:
Ο Sir Alan Ayckbourn (στη φωτογραφία) πρόκειται να παραιτηθεί από καλλιτεχνικός διευθυντής του Stephen Joseph Theatre Scarborough μετά από 37 χρόνια. Θα εγκαταλείψει τη θέση του το επόμενο καλοκαίρι, αλλά θα συνεχίσει να σκηνοθετεί τα έργα του. Ο Ayckbourn, 68 χρονώ σήμερα, είναι καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1971. Ο θεατρικός συγγραφέας είχε ένα ατύχημα πέρυσι τον Φεβρουάριο αλλά επέστρεψε στο πόστο του πέντε μήνες αργότερα, σκηνοθετώντας το νέο έργο του.
Θέλω να πω ότι επικεφαλής ενός θεάτρου ήταν ένας σημαντικός θεατρικός συγγραφέας. Στη δική μας θεατρική επικράτεια κάτι τέτοιο φαντάζει μάλλον αδιανόητο. Έχω βέβαια ένα παράδειγμα κι αυτό είναι ο Νίκος Περέλης που διευθύνει την (άστεγη) και δίχως κρατική επιχορήγηση ΑΛΛΗ ΣΚΗΝΗ του.

Monday, June 18, 2007

Τα έργα του Μπέκετ στον Faber & Faber

Ήδη ο εκδοτικός οίκος των έργων του Samuel Beckett, Faber και Faber ανήγγειλε ότι έχει ολοκληρώσει τις ρυθμίσεις με το ίδρυμα του Samuel Beckett, με τον εκδότη John Calder, και με εκδόσεις Minuit στο Παρίσι, για τη μελλοντική έκδοση όλων των έργων του Beckett, συγκεντρώνοντας κατά συνέπεια για πρώτη φορά στη Βρετανία τα δικαιώματα έκδοσης. Εξ ονόματος του ιδρύματος του Samuel Beckett, ο ανιψιός του μεγάλου Ιρλανδού, ο Edward Beckett είπε ότι τα φιλόδοξα σχέδια των εκδόσεων Faber & Faber για τη μελλοντική έκδοση του πεζογραφικού έργου και της ποίησης του Samuel Beckett, παράλληλα με τα θεατρικά έργα του, εξασφαλίζουν το κατάλληλο πλαίσιο για τη δημοσίευση του συνολικού έργου του Beckett στη Βρετανία. Ο 80χρονος εκδότης John Calder είπε ότι έφθασε σε μια ηλικία όπου πρέπει να αποσυρθεί από την επιχείρηση που ίδρυσε το 1949, και συμφώνησε να μεταφερθεί το έργο του Samuel Beckett –ο συγγραφέας με τον οποίο ο Κάλντερ συνδέθηκε με στενή και μακρά φιλία– στον Faber & Faber, για μια νέα εκδοτική σταδιοδρομία του μπεκετικού έργου στην αγγλική γλώσσα.

Sunday, June 17, 2007

Σκηνογράφοι στην Πράγα!



Έξι νέοι σκηνογράφοι εκπροσωπούν την Ελλάδα στην 11η Διεθνή Εκθεση Σκηνογραφίας και Θεατρικής Αρχιτεκτονικής, Prague Quadrennial 2007, που γίνεται στην Πράγα (14 έως 24 Ιουνίου). Οι Γιώργος Γαβαλάς, Κένι Μακλέλαν, Ελένη Μανωλοπούλου (δεξιά), Ελλη Παπαγεωργακοπούλου (αριστερά, κάτω), Γιώργος Σουγλίδης και Μαγιού Τρικεριώτη παρουσιάζουν στην τσεχική πρωτεύουσα τις σύγχρονες τάσεις και αναζητήσεις της σκηνογραφίας στο ελληνικό θέατρο.

Εκτός από την ενότητα της σκηνογραφίας, η Ελλάδα συμμετέχει και στις ενότητες θεατρικής αρχιτεκτονικής και σκηνογραφίας στην εκπαίδευση. Στη θεατρική αρχιτεκτονική παίρνει μέρος ο αρχιτέκτονας, σκηνογράφος και καθηγητής σκηνογραφίας του ΑΠΘ Απόστολος Βέττας, ο οποίος μετέτρεψε την αίθουσα του παλιού κινηματογράφου «Κλειώ» σε θέατρο-studio για τις ανάγκες των πρακτικών μαθημάτων και των δημόσιων παρουσιάσεων των φοιτητών.

Η Διεθνής Έκθεση Σκηνογραφίας και Θεατρικής Αρχιτεκτονικής της Πράγας, που θεωρείται το σημαντικότερο γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο για τη σκηνογραφία και τη θεατρική αρχιτεκτονική, ξεκίνησε το 1967 με πρωτοβουλία του Τσέχικου Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Έλληνες καλλιτέχνες έχουν αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις. Ανάμεσά τους οι Διονύσης Φωτόπουλος, Μάνος Περράκης και Γιώργος Πάτσας. Το 2003 το ελληνικό περίπτερο βραβεύτηκε με ειδική διάκριση για την ποιότητα σχεδιασμού και παρουσίασης των εκθεμάτων του. [Από την Ελευθεροτυπία]
Και η Κύπρος στην Πράγα
Συμμετέχει και η Κύπρος με την παρουσία καλλιτεχνών της νέας γενιάς Κυπρίων σκηνογράφων και διοργανωτή το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Με επιλεγμένες δημιουργίες τους κατά την περίοδο των τελευταίων τεσσάρων χρόνων οι εννέα σκηνογράφοι Γιώργος Τσάππας, Εδουάρδος Γεωργίου, Έλενα Κατσούρη, Κωνσταντίνος Κουννής, Μαρίζα Παρτζίλη, Μαρία Χατζηκλεάνθους, Μαρίνα Νικολαΐδου, Μελίτα Κούτα και Χάρης Καυκαρίδης θα εκπροσωπήσουν την Κύπρο στην «Έκθεση Σκηνογραφίας και Αρχιτεκτονικής Θεάτρου Κουατριεννάλε Πράγας». Στην έκθεση, εκτίθενται οι σύγχρονες προτάσεις σκηνογραφίας και αρχιτεκτονικής θεάτρου.

Με τη φετινή 11η έκθεση, οι διοργανωτές, το Ινστιτούτο Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού της Τσεχίας γιορτάζουν 40 χρόνια ζωής με ένα ρεκόρ συμμετοχής καλλιτεχνών από 60 χώρες.

ΘΟΚ, Φεστιβάλ Επιδαύρου και σκηνογραφία


Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 35 χρόνια λειτουργίας του, διοργανώνει στο Σπίτι της Κύπρου (Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι) έκθεση σκηνογραφίας με θέμα την 25άχρονη παρουσία του Οργανισμού στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, με αναφορές στις παραστάσεις και στους συντελεστές που άφησαν εποχή μέσα από μια πολυετή προσφορά στο Αργολικό Θέατρο. Τα εγκαίνια θα τελέσει ο υπουργός Πολιτισμού, την Πέμπτη 5 Ιουλίου, στις 7.00 μ.μ.

Ανάμεσα στα εκθέματα, το κοινό θα μπορεί να θαυμάσει: κοστούμια από τις παραστάσεις: «Ικέτιδες», «Μήδεια», «Εκάβη» και «Φόνισσες» του Ευριπίδη, «Βάτραχοι» και «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, «Επτά επί Θήβας», «Μυρμιδόνες», «Νηρηίδες» και «Φρύγες» του Αισχύλου, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Επιτρέποντες» του Μενάνδρου. Μακέτες σκηνικών από τις παραστάσεις: «Φοίνισσες» και «Ικέτιδες» του Ευριπίδη, «Σφήκες» του Αριστοφάνη, «Σαμία» και «Δύσκολος» του Μενάνδρου.
Οι φωτογραφίες είναι από την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, ο που Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα παρουσιάσει την Παρασκευή 3 και το Σάββατο 4 Αυγούστου στο Αργολικό Θέατρο, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, μουσική Θάνου Μικρούτσικου και σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη. Στο ρόλο της Ιφιγένειας η Στέλα Φυρογένη και στο ρόλο του Ορέστη ο Νεοκλής Νεοκλέους. Σκηνικά: Άντης Παρτζίλης και κοστούμια: Σταύρος Αντωνόπουλος.

Πεθαίνω σα χώρα αλλά, με συμβουλές Μαρμαρινού...


Σας αρέσει το θέατρο; Θα θέλατε να ζήσετε την εμπειρία του ανεβάσματος μιας παράστασης και να λάβετε ενεργά μέρος σε αυτήν; Ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός (φωτογραφία) και το Theseum Ensemble σάς δίνουν την ευκαιρία να βγάλετε τα (θεατρικά) απωθημένα σας. Θα παρουσιάσουν, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και στο Θέατρο Πειραιώς 260, την παράσταση του έργου του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα» (μια παράσταση για 760 ηθοποιούς και ένα μικρόφωνο), στις 30 και 31 Ιουλίου. Το όλο εγχείρημα, όπως το έχει συλλάβει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, θα είναι πολυπληθές και πολυπρόσωπο, μια και ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου θα είναι μια τεράστια ουρά ανθρώπων που εκτείνεται σαν ένα φίδι στην οδό Πειραιώς και στους δρόμους γύρω της, καταλήγοντας σε ένα σκαλάκι κι ένα μικρόφωνο. Ο στόχος είναι να συμπεριληφθούν στην ουρά όσο το δυνατόν «περισσότερες» φωνές. Και μέσα από αυτήν τη συνολικότητα μιας ουράς να φανερωθούν οι οξύτατες μονάδες που τη συνιστούν. Για δηλώσεις συμμετοχής (έως 22 Ιουνίου) στο theseum@otenet.gr ή 6945374464.
Δεν είμαι σε θέση να συλλάβω την έκταση και το "βάθος" του σκηνοθετικού εγχειρήματος. Ωστόσο, επειδή το θέατρο είναι προπαντός... ελευθερία, τότε δεν έχω παρά να χειροκροτήσω την πρωτοβουλία του Μαρμαρινού να συμπαρασύρει στα σκηνοθετικά του οράματα όσους θεατρόφιλους είχαν ή έχουν θεατρικά απωθημένα. Εθελοντική είναι η προσέλευση, και είναι φυσικό η οργάνωση του όλου θεάματος να έχει λιγοστό κόστος. Μάλλον δεν θα βρίσκομαι στην Αθήνα, αλλά στο βουνό. Θα διαβάσω εντυπώσεις ή θα ρωτήσω κανέναν φίλο μου...

Η Μάγια Λυμπεροπούλου...


Ήταν ανάγκη να βάλουν την εκπομπή τα μεσάνυχτα για να τη δουν όσοι θα μπορέσουν να κρατηθούν ξύπνιοι; Μια έξοχη γυναίκα και άνθρωπος του θεάτρου, η Μάγια Λυμπεροπούλου ξετυλίγει τη ζωή της και μιλάει για τους γονείς της, την αγαπημένη της αδελφή και τους παιδικούς της φίλους στην εκπομπή «Ταξίδια στη μνήμη». Η αφήγησή της ξεκινάει στο κέντρο της Αθήνας, μέσα στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», έναν χώρο στον οποίο περνάει τις περισσότερες ώρες της μέρας της, ψάχνοντας και διαβάζοντας βιβλία. Στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης αναπολεί τα πρώτα της χρόνια στη Σχολή, θυμάται τον μεγάλο δάσκαλο της, τον Κάρολο Κουν, τον Γιώργο Λαζάνη και τους άλλους σπουδαίους συναδέλφους της. Μιλάει για την πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι και τους ρόλους που την καθιέρωσαν. Θυμάται τα χρόνια της στο Παρίσι, όπου σπούδασε σκηνοθεσία, αλλά και τη σταδιακή απομάκρυνσή της από το θέατρο, την επιστροφή της στην Αθήνα, τη σημαντική της δουλιά στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τις παραστάσεις που ανέβασε, την αγάπη της για τον κινηματογράφο. Ακόμα, αναπολεί τους αγαπημένους της φίλους που δεν υπάρχουν πια. (Τετάρτη, 20/6/2007, ΕΤ-1, 24.00)

Friday, June 15, 2007

Φωτιά στο θέατρο «Κάτω απ' τη γέφυρα»

Από πυρκαγιά κινδύνευσε να καταστραφεί το θέατρο «Κάτω απ' τη γέφυρα» (Πειραιάς - τα μεσάνυχτα της 7/6, από άγνωστη αιτία). Όμως, μερικές μέρες νωρίτερα άγνωστοι έσπασαν τα τζάμια του. Η Πυροσβεστική απέτρεψε την ολική καταστροφή, αλλά οι ζημιές είναι μεγάλες. Με ανοιχτή επιστολή του ο δημιουργός του θεάτρου Νίκος Δαφνής ζητά οποιαδήποτε βοήθεια, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, ότι «δυστυχώς, βοήθεια δεν υπάρχει ακόμα κι απ' αυτούς που θα περιμέναμε μεγαλύτερη ευαισθησία» και υπενθυμίζει τη μη επιχορήγησή του από το ΥΠΠΟ. Αυτή την περίοδο το θέατρο ετοιμάζει την «Τύχη της Μαρούλας» του Δημ. Κορομηλά και το παιδικό «Ο καλόκαρδος και η χρυσή ροδιά» της Ειρήνης Μάρα, που θα περιοδεύσουν στην Ελλάδα και το χειμώνα θα παρουσιαστούν στο χώρο του στον Πειραιά. (Ριζοσπάστης, Παρασκευή 15 Ιούνη 2007).
Φίλτατε Δαφνή, κρίμα! Η ζωή είναι σκληρή κι όπως ξέρεις υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αν υπάρξει κανένας πλούσιος, μπορεί κάτι να γίνει. Από το υπουργείο Πολιτισμού, το βλέπω πολύ χλωμό για βοήθεια...

Monday, June 11, 2007

Αποπομπή Λαζαρίδη ζητά το ΔΣ της Λυρικής Σκηνής


Για να δούμε τώρα τι θα έχουν να λένε κάποιοι δημοσιογράφοι χειροκροτητές! Που ανακαλύπουν καθημερινά το... ραδιόφωνο!
Τη διακοπή της συνεργασίας του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Στέφανου Λαζαρίδη (στη φωτογραφία), θα ζητήσει από τον υπουργό Πολιτισμού το Διοικητικό Συμβούλιο της Λυρικής, λόγω «διάστασης απόψεων ως προς την κατανομή των αρμοδιοτήτων» καθώς και την τροποποίηση του νόμου που αφορά στη λειτουργία της ΕΛΣ και καθορίζει τον τρόπο διοίκησης της.
Σε ανακοίνωσή του, το ΔΣ της Λυρικής, αναφέρει ότι μετά από τη συνεδρία της περασμένης Πέμπτης, με θέμα τον απολογισμό της καλλιτεχνικής περιόδου 2006-2007 και την έγκριση του προϋπολογισμού της νέας σεζόν, το ΔΣ «διαπίστωσε τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Λυρική Σκηνή» και αποφάσισε να ζητήσει την απομάκρυνση του κ. Λαζαρίδη, ο οποίος «βάσει του ισχύοντος νόμου συγκεντρώνει το σύνολο των διοικητικών, οικονομικών και καλλιτεχνικών αρμοδιοτήτων», καταλήγει η ανακοίνωση.
Είπαμε, καλός σκηνογράφος είναι ο Λαζαρίδης, διεθνούς φήμης ο Λαζαρίδης, ευρωπαίος ο Λαζαρίδης, παραβλέψαμε ότι ο Καραμανλής τον φύτεψε κυριολεκτικά στη Λυρική χωρίς να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες κ.λπ. Αλλά, δεν θα μας κάτσει και στο σβέρκο ο κ. Λαζαρίδης!
Ελαφρώς πώς, μοιάζει με την περίπτωσή του και ο κ. Λούκος. Κάτι δεν πάει καλά με αυτούς τους εξ Εσπερίας Έλληνες... Καλά, κι εμείς οι ιθαγενείς τι ρόλο παίζουμε;

Sunday, June 10, 2007

Εκ Παντείου ερρύη και... τα κρείττω!

Αχ δολοφόνε μου: the musical! από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Οι πρώτες παραστάσεις του έργου ξεκινήσαν στις 9 Ιουνίου, και θα διαρκέσουν μέχρι την Πέμπτη 14 του μήνα. Ο Εντι, ένας φιλόδοξος ρεπόρτερ, κυνηγά ένα δολοφόνο που μπορεί να είναι ο εαυτός του. Τουλάχιστο αυτό φοβούνται η σαγηνευτική Τζόσυ και η σκοτεινή ιέρεια του βοντού Μάμα Τζεμαγιά. Ο καναλάρχης Λάιους και ο διαπλεκόμενος επιθεωρητής Κράϊονς, έχουν ωστόσο άλλη άποψη για το θέμα, ενώ η Ντάρκ Έιντζελ, που ελέγχει την ντρόγκα, την πορνεία και το χαρτοπαίγνιο κρατά τα χαρτιά της κλειστά.
Και σίγουρα δεν μπορούμε να βασιστούμε σε όσα μας πλασάρουν η Συμπίλα και η Πυθία, γοητευτικές και αδίστακτες ανκοργούιμεν δύο αντίπαλων καναλιών. Στην δράση όμως θα παρέμβουν και δημοσιογράφοι της σκανδαλοθηρικής εφημερίδας Δε ντάγκερ (το στιλέτο), Πορτορικάνοι πιστοί της Μάμα Σφίνξι, μπάτσοι, τσάτσοι και φυσικά τα ακαταμάχητα κορίτσια του μπαλέτου που θα ερμηνεύσουν τα σουξέ Ντέστινυ και Με σκοτώνεις που είναι στα χείλη όλης της πόλης. Πρόκειται μήπως για την άγνωστη αμερικάνικη πόλη Ντριμτάουν της δεκαετίας του 60 ή για την Αθήνα του 2003;
Την απάντηση θα βρουν οι θεατές της νέας παραγωγής του Κέντρου Δράματος του Παντείου που συνεχίζοντας μια πορεία δεκαέξι χρόνων και μετά από τις περσινές παραγωγές Καβάφης οδός Λέψιους 10 και Ο Ζωντανός, θα παρουσιάσει στο Στούντιο Λήδρα, Κέκροπος 12, στην Πλάκα το πρώτο του μιούζικαλ, που είναι ένα μοντέρνο σχόλιο στον Οιδίποδα Τύραννο.
Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του διευθυντή του Κέντρου Δράματος καθηγητή Γιάγκου Ανδρεάδη, η μουσική του Σταμάτη Μουστάκα, τα σκηνικά των Σταύρου Μπονάτσου και τα κοστούμια της Άντζι Καρατζά, η κινησιολογία του Φάνη Καφούσια, ο σχεδιασμός των φωτισμών του Δήμου Αβδελιώδη και υλοποίηση του Δημήτρη Μαργαρίτη.

Το Θέατρο Τέχνης στα νιάτα...

Αν κρίνω από τα ονόματα των καλλιτεχνών που θα συνεργαστούν στη νέα σεζόν με το Θέατρο Τέχνης, μάλλον ευοίωνο φαίνεται το μέλλον του θεάτρου που γέννησε δεκάδες ηθοποιούς και σκηνοθέτες και έθρεψε γενιές και γενιές θεατών.
Το Υπόγειο θα ξεκινήσει με το έργο του Τόρστεν Μπουτστάινερ «Nordost», σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου (στη φωτογραφία), με τις Μάνια Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Σοφία Σεϊρλή. [Το έργο βασίζεται στην αληθινή ιστορία της κατάληψης θεάτρου στη Μόσχα από Τσετσένους αυτονομιστές τον Οκτώβριο του 2002. Παιζόταν τότε εκεί το δημοφιλές ρωσικό μιούζικαλ "Νορντ Οστ", ο παραγωγός του οποίου Γκεόργκι Βασίλιεφ είχε πει ότι "Είναι δύσκολο να φανταστούμε σήμερα ότι οι ηθοποιοί μας θα μπορέσουν να ξαναπαίξουν σε αυτή τη σκηνή και οι μουσικοί μας στο χώρο της ορχήστρας που είχε μετατραπεί σε αποχωρητήριο", κρίνοντας ότι θα ήταν "ορθό να βρεθεί μια άλλη αίθουσα για το Νορντ-Οστ". Οι Τσετσένοι αντάρτες είχαν υποχρεώσει τους ομήρους να χρησιμοποιούν το χώρο της ορχήστρας ως τουαλέτα, αρνούμενοι την πρόσβασή τους στα αποχωρητήρια του θεάτρου για να αποφύγουν τυχόν αποδράσεις.]
Τα Δευτερότριτα στο Θέατρο Τέχνης θα παρουσιάζεται το «Αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με τον Ηλία Λογοθέτη στο ρόλο του Βιζυηνού.

Το Θέατρο στη Φρυνίχου θα ξεκινήσει με το έργο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος όφις» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη (παραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και Ιωαννίνων). Θα ακολουθήσουν οι «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, με τις Γωγώ Μπρέμπου, Ναταλία Δραγούμη, Φαίη Ξυλά. Η παιδική σκηνή θα παρουσιάσει τη «Βασίλισσα του χιονιού» του Αντερσεν, σε σκηνοθεσία-διασκευή Θόδωρου Γράμψα.

Μια παραίτηση... απαρατήρητη!


Δεν άντεξε, μάζεψε τις βαλίτσες της κι έφυγε. Η Λιν Σίμουρ, η διάσημη Καναδή χορεύτρια που εδώ και ένα χρόνο είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής, αποτελεί πλέον ένδοξο παρελθόν. Την 31/5 ανακοίνωσε την παραίτησή της, αφού σύμφωνα με την εκτίμησή της «οι καλλιτεχνικοί της στόχοι δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθούν υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες εργασίας», ενώ «οι αλλαγές που πρότεινε να γίνουν δεν ήταν δυνατό να συντελεστούν στο άμεσο μέλλον». Η διοίκηση της ΕΛΣ έκανε δεκτή την παραίτηση της Λιν Σίμουρ και δήλωσε ότι οι σχέσεις με την τέως διευθύντρια παραμένουν πολύ καλές.
Η Λιν Σίμουρ, καταξιωμένη χορεύτρια και δασκάλα, είναι ένας από τους ζωντανούς θρύλους του κλασικού μπαλέτου. Ηρθε στην Ελλάδα, προσκεκλημένη από τον Στέφανο Λαζαρίδη, με όνειρο να μεταμορφώσει το Μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής. Στην πορεία η Λιν Σίμουρ ήρθε αντιμέτωπη με τις συνθήκες εργασίας, τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, ολόκληρο το σύστημα της Λυρικής. Ηταν αναπόφευκτο. Πόσο άμεσα θα μπορούσε να ξεκινήσει η «αναγέννηση» του Μπαλέτου; «Η ελληνική γραφειοκρατία μού δημιουργεί συνεχώς εμπόδια. Αυτού του είδους οι κανόνες δεν έχουν θέση στις τέχνες. Δεν μπορείς να διευθύνεις έναν καλλιτεχνικό συγκρότημα σαν να είναι ταχυδρομείο και μάλιστα επαρχιακό...», ανέφερε σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» (27/1/2007).

Tuesday, June 5, 2007

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ...


Ήταν νέος και πάντα γελαστός! Ο Μουστάκας έφυγε - όχι απροσδόκητα για όσους γνώριζαν το βάσανό του - και άφησε πολλή πίκρα. Σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας, σκόρπιζε γέλιο. Ήταν μεγάλο ταλέντο - ίσως ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Εγώ τον θυμάμαι τότε που τον είχα δει στο θέατρο Πάνθεον, στην Πανεπιστημίου, όταν είχε συνεργαστεί (το 1969;) με το θίασο του Αλέξη Μινωτή και της Κατίνας Παξινού στο έργο του Σον Ο'Κέιζι "Η Ηρα και το παγώνι"...
Εκπληκτική φιγούρα στην τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή του στην ταινία «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή, όπου ερμηνεύει τον Ιταλό ζωγράφο Τιτσιάνο. Τον είδα στην τηλεόραση (η ταινία ακόμη δεν έχει προβληθεί) και πραγματικά πιστεύω ότι έδωσε μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου που όμως δεν το διοχέτευσε πάντα σε "μεγάλες" παραστάσεις ή ταινίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν ο ίδιος φταίχτης. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο Μουστάκας δεν τα είχε δώσει όλα. Το ταλέντο του ξεχείλιζε σαν φουσκωμένο ποτάμι.

Saturday, June 2, 2007

O JEAN-CLAUDE BRIALY..


Ο Jean-Claude Brialy που "έφυγε" στις 30 Μαΐου 2007, σε ηλικία 74 ετών (είχε γεννηθεί στις 30 Μαρτίου 1933 στο Aumale της Αλγερίας), ήταν ένας σπουδαίος ηθοποιός που έγινε γνωστός κυρίως από τις δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες συμμετείχε, και με σκηνοθέτες όπως οι Λουί Μαλ, Κλοντ Σαμπρόλ, Φρανσουά Τριφό, Ερίκ Ρομέρ, Ανρί Βερνέιγ, Αντρέ Καγιάτ, Φιλίπ ντε Μπροκά, Ζακ Ντερέ, Μάουρο Μπολονίνι κ.α.
Ωστόσο έχει κι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του αφιερωμένο στο θέατρο. Έργα στα οποία έπαιξε και μερικά από τα οποία σκηνοθέτησε:
1959 Les portes claquent, του Michel Fermaud (Théâtre Daunou)
1962 Un dimanche à New-York, του Norman Krasna
1965 Madame Princesse, του Félicien Marceau (Théâtre du Gymnase)
1968 La puce à l'oreille, του Georges Feydeau (Théâtre Marigny)
1971 Le ciel de lit, του Jean του Hartog (Théâtre du Palais-Royal)
1974 L'hôtel du libre échange, του Georges Feydeau (Théâtre Marigny)
1977 Si t'es beau, t'es con, του Françoise Dorin (Théâtre Hébertot)
1980 Madame est sortie, του Pascal Jardin (Comédie des Champs-Élysées)
1984 Désiré, του Sacha Guitry (Théâtre Edouard VII)
1986 Le Nègre, του Didier Van Cauwelaert (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1989 L'illusionniste, του Sacha Guitry (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1992 La jalousie, του Sacha Guitry σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens, Théâtre du Gymnase, Marseille Théâtre des Célestins, Lyon, Festival de Ramatuelle)
1995 Monsieur de Saint-Futile, του Françoise Dorin, σκηνοθεσία Jean-Luc Moreau (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1998 Mon père avait raison, του Sacha Guitry, σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
2003 Poste restante, του Noël Coward, σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
2005 J'ai oublié de vous dire, Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens, Festival d'Anjou)

Υπήρξε διευθυντής στο Théâtre Hébertot (1977), καλλιτεχνικός διευθυντής στο Festival d'Anjou (1985-2001) και στο Festival de Ramatuelle (1985-2007), και διευθυντής στο Théâtre des Bouffes-Parisiens (1986-2007).