ΠΑΤΡΙΣ ΣΕΡΟ: «Θέλω να πω μια ιστορία που δεν κρύβει μυστικά ή θησαυρούς».

Ο γάλλος σκηνοθέτης και ηθοποιός έρχεται για να διαβάσει σε μορφή θεατρικού αναλογίου αποσπάσματα από τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Ντοστογέφσκι. Αν και αποποιείται τον τίτλο του επίσημου εκπροσώπου της χώρας του σε ό,τι αφορά τον Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, ο Πατρίς Σερό ήρθε και πάλι στην Αθήνα για να διαβάσει, σε μορφή θεατρικού αναλογίου, αποσπάσματα από το έργο του ρώσου λογοτέχνη «Αδελφοί Καραμαζόφ». Προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, ο γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου, της όπερας και του κινηματογράφου θα ανεβεί στη σκηνή του θεάτρου Ολύμπια αυτή τη φορά, και με μοναδική παρέα δύο καρέκλες και ένα τραπέζι θα ξεκινήσει το δικό του ταξίδι. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να περάσω ένα μήνυμα στο κοινό μέσα από το έργο του Ντοστογέφσκι» ανέφερε κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου ο Πατρίς Σερό. «Με ενδιαφέρει να κάνω κάτι που διαθέτει ελαφρότητα αλλά όχι ευκολία, σε έναν μονόλογο που δεν είναι φτιαγμένος για να τονίζει τον ναρκισσισμό μου. Διότι δεν με ενδιαφέρει να λάμπω εγώ στη σκηνή. Θέλω απλώς να πω μια ιστορία, μια ιστορία που δεν κρύβει μυστικά ή θησαυρούς. Με τη φυσική μου παρουσία μεταφέρω ό,τι έχω να πω». Μέσα από έναν διάλογο με τον Χριστό, όπου μιλάει, τελικά, μόνο ένας, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός θα θέσει μια σειρά ερωτήματα για τον άνθρωπο, τη φύση και τη σχέση με τη θρησκεία... [περισσότερα ΕΔΩ]

Ο Σερό με Ντοστογιέφσκι

O διάσημος σκηνοθέτης Πατρίς Σερό, θρυλικών θεατρικών, οπερατικών και κινηματογραφικών δημιουργιών, όπως το «Ring» στο Μπαϊρόιτ, «Φαίδρα», «Βασίλισσα Μαργκό» κ.ά., θα ερμηνεύσει στην Αθήνα, με μορφή θεατρικού αναλογίου, απόσπασμα των ντοστογιεφσκικών «Αδελφών Καραμαζόφ», στις 3 και 4 Μάρτη (8.30 μ.μ.), στο θέατρο «Ολύμπια» της Λυρικής Σκηνής. Διασκευή, σκηνοθεσία Πατρίς Σερό. Μετάφραση - ελληνικοί υπέρτιτλοι Λουίζα Μητσάκου, Γιάννης Παπαδάκης. «... Χρειάζεται μεγάλη ενέργεια για ν' ανιχνεύσεις και να διαβάσεις ειδικά Ντοστογιέφσκι» - λέει ο Πατρίς Σερό. «Πιστεύω ότι οδηγήθηκα εκεί εξαιτίας του τρόπου που δουλεύω με τους ηθοποιούς. Εδώ και χρόνια από τον καιρό του Κολτές, δουλεύω πάνω στη φράση. Ζητώ από τους ηθοποιούς να μην προσδίδουν νόημα όσο η φράση ή και η παράγραφος δεν έχει τελειώσει... Κρατάω το κείμενο στο χέρι, έτσι ώστε να μην εξαφανίζομαι στην άβυσσο, προσπαθώντας να ταυτιστώ με το ρόλο. Πού και πού παίζω το ρόλο. Πού και πού τον διηγούμαι... Αλλωστε αυτό είναι, ίσως, και το κύριο πρόβλημά μου. Είμαι πάντα κατάπληκτος και έντρομος απ' αυτό το "ψέμα", από τον τρόπο με τον οποίο όλο τα βολεύουμε, υποφέροντας γι' αυτό, αλλά νιώθοντας και καλά συγχρόνως».

Ντοστογιέφσκι αναλόγιο από τον Πατρίς Σερό στη Λυρική

Φαίνεται ότι ο Πατρίς Σερό έχει ιδιαίτερη σχέση με τον Ντοστογιέφσκι. Πριν από δύο χρόνια, στο θέατρο «Ιλίσσια», προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, είχε κάνει μιαν ανάγνωση του «Υπογείου», ενώ πέρυσι στη Βιέννη είχε σκηνοθετήσει την όπερα του Λέος Γιάνατσεκ «Από το σπίτι των πεθαμένων», που βασίζεται στο αυτοβιογραφικό έργο του Ρώσου συγγραφέα. Φέτος, στις 3 και 4 Μαρτίου, προσκεκλημένος και πάλι της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, ο Πατρίς Σερό θα παρουσιάσει σε θεατρικό αναλόγιο απόσπασμα από τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» στο Θέατρο Ολύμπια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Χθες ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου, της όπερας και του κινηματογράφου (όχι κατ’ ανάγκην με αυτή τη σειρά, όπως τόνισε ο ίδιος), μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους γι’ αυτό του το εγχείρημα. «Δεν είμαι ο επίσημος αντιπρόσωπος του Ντοστογιέφσκι στη Γαλλία», είπε αστειευόμενος. «Φυσικά, είναι από τους συγγραφείς στους οποίους ανατρέχω συχνά αλλά αυτές οι “συναντήσεις” μαζί του είναι λίγο πολύ τυχαίες. Έτυχε να ξαναδιαβάσω αυτό το απόσπασμα με τον Ιεροεξεταστή που συνομιλεί με τον Χριστό, από τους “Αδελφούς Καραμαζόφ”, και διαπίστωσα ξαφνικά ότι στέκει και σαν αυτοτελής ιστορία». Και ο σκοπός της δημόσιας ανάγνωσης; «Είναι ένας τρόπος για να κατανοήσω πιο βαθιά ένα κείμενο, μια ανάγκη μου να μεταδώσω το νόημά του στο κοινό. Θα βρίσκομαι ενώπιος ενωπίω με ένα τέτοιο εμβληματικό κείμενο. Δεν είναι θέατρο, δεν είναι ερμηνεία, θα έχω ανά χείρας το κείμενο, δεν το έχω αποστηθίσει. Είναι κάτι παραπάνω από ανάγνωση και κάτι λιγότερο από σκηνοθεσία. Οπως ως σκηνοθέτης προσπαθώ να μεταδίδω το νόημα ενός κειμένου στους ηθοποιούς, αυτό θέλω να καταφέρω και με το κοινό. Αυτή είναι η υπέρτατη ηδονή, και παρότι θα είναι κάτι ανάλαφρο (θα είμαι μόνος στη σκηνή, χωρίς σκηνικά, ηθοποιούς κ.τλ.) δεν θα είναι κάτι εύκολο. Ελαφρότητα δεν σημαίνει ευκολία». [Tου Ηλία Μαγκλίνη, Η Καθημερινή, 21/2/2008].

«Δεν είμαι σχιζοφρενής, μια ιστορία αφηγούμαι πάντα»

Μια κορυφαία θεατρική άφιξη περιμένει το αθηναϊκό κοινό αρχές Μαρτίου: ο Πατρίς Σερό με ένα ρωσικό κείμενο του 1879 ανά χείρας. Για δυο βραδιές, Δευτέρα 3 και Τρίτη 4 Μαρτίου, ο σκηνοθέτης που ανακάλυψε έναν Μπερνάρ - Μαρία Κολτές κι έφερε νέο αέρα στην οπερατική παραστασιολογία, θα γίνει στη σκηνή των «Ολυμπίων» (ΕΛΣ) χωρίς κανένα εφέ, χωρίς μουσικές, φωτισμούς ή σκηνικά ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής από τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι. Η παρισινή παραγωγή του Theatre de l' Europe «Odeon», μετά τη διεθνή της περιοδεία, ατύπως θα σηματοδοτήσει την έναρξη του φετινού αθηναϊκού φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα όρια». Είναι η τρίτη φορά μετά το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφκσι (το 2005) και το «Μαυσωλείο των Εραστών» του Εβρέ Γκιμπέρ (το 2006) που μας επισκέπτεται ο μείζων Γάλλος δημιουργός με τη διπλή ιδιότητα του σκηνοθέτη και performer. Και πάντοτε χάρη στην Αττική Πολιτιστική Εταιρεία. Κρίνοντας από τις προηγούμενες φορές, εύκολα υποπτεύεσαι την κορυφαία εμπειρία που επιφυλάσσει στο θεατή ερμηνεύοντας τον «πιο συναρπαστικό», σύμφωνα με τον ίδιο, «λίβελο εναντίον της Εκκλησίας» και «μια από τις πλέον εύγλωττες επίθεσεις που έχει κάνει ποτέ πιστός εναντίον του χριστιανισμού». Οπου πιστός είναι ο Ντοστογιέφσκι… [Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, 21/2/2008].

«Είμαι θιασώτης της ηδονής της ελαφρότητας…»

Ομιλητικότατος, με καλή διάθεση και χιούμορ υποδέχθηκε τους εκπροσώπους του ελληνικού Τύπου χθες ο Πατρίς Σερό μιλώντας, φυσικά, για τον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή», που θα παρουσιάσει υπό τη μορφή θεατρικού αναλογίου στη Λυρική Σκηνή. "Πάνω στη σκηνή με ενδιαφέρει να αφηγηθώ μια ιστορία. Είτε από τη θέση του σκηνοθέτη είτε του ηθοποιού. Είτε μόνος μου είτε με άλλους. Εν προκειμένω, το ίδιο το κείμενο του “Μεγάλου Ιεροεξεταστή” μού ενέπνευσε τη συγκεκριμένη προσέγγιση, της “δημόσιας ανάγνωσης”, όπως την αποκαλώ." Η ανάγνωση ενός κειμένου μπροστά σε κοινό είναι μια άσκηση για μένα. Μαθαίνω πού να δίνω έμφαση, πώς να χρωματίζω τη φωνή μου, τα ίδια πράγματα δηλαδή που ζητάω και ως σκηνοθέτης από τους ηθοποιούς μου», εξήγησε τις προθέσεις του ο Γάλλος δημιουργός… [Ιωάννα Μπλάτσου, Ελεύθερος Τύπος, 21/2/2008]

Το αίνιγμα του David Mamet

Amanda Edwards/Getty Images

Το πιό πρόσφατο έργο του David Mamet έχει φιλτραριστεί στη Νέα Υόρκη. Αλλά ένα βρετανικό ξαναζωντάνεμα του έργου Speed-the-Plow, με πρωταγωνιστές τους Kevin Spacey και Jeff Goldblum, μας υπενθυμίζει τις καταπληκτικές δυνάμεις του, λέει Paul Taylor [The Independent].

Ο David Mamet, του οποίου το έργο Speed-the-Plow είχε εμπορική επιτυχία στο Hollywood το 1988, έκανε πρεμιέρα στο Old Vic σε μια αναγεννημένη παράσταση με πρωταγωνιστές τους Kevin Spacey και Jeff Goldblum. Αναμφισβήτητα ο μέγιστος των ζωντανών αμερικανών δραματουργών, έχει έρθει αντιμέτωπος με το γεγονός ότι η πιό πρόσφατη θεατρική παραγωγή του, το Νοέμβριος [November] – όπου ο Nathan Lane, παίζει έναν μη δημοφιλή Πρόεδρο που επιδιώκει την επανεκλογή –, εκτός από μερικά κριτικά… μουρμουρίσματα, έχει επαινεθεί (σκηνοθεσία Joe Mantello).

Author: David Mamet; Director: Matthew Warchus; Producer: The Old Vic; Designer: Rob Howell; Lighting Designer: Paul Pyant;
Cast includes: Kevin Spacey, Jeff Goldblum, Laura Michelle Kelly

Previews from: 1 February 2008
Opening night: 12 February 2008
Closing: 26 April 2008
Times: Mon-Sat 19:30 (12 Feb 19:00), Mats Sat 14:30

Abba, αλλά... στο Αγαίο Πέλαγος!

Η συνέντευξη τύπου για το «MAMMA MIA!», το κλασικό μιούζικαλ που έρχεται στην Αθήνα από 6 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου, στο θέατρο Badminton, με βασικό φιλοξενούμενο τον Βjörn Ulvaeus των θρυλικών ABBA, τα τραγούδια των οποίων αποτελούν βασικό συστατικό της μεγάλης επιτυχίας του «MAMMA MIA!». Το «MAMMA MIA!» παίζεται αυτή τη στιγμή στο West End του Λονδίνου, στο Broadway της Νέας Υόρκης, στο Las Vegas, στην Ισπανία, τη Γερμάνι α, τη Ρωσία και την Κορέα στις αντίστοιχες γλώσσες. Στην Αθήνα έρχεται η International Tour που περιοδεύει αυτή τη στιγμή στην Αγγλία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Η προπώληση των εισιτηρίων στην Αθήνα έχει ξεπεράσει τα 20.000! Ο επίσημος προσκεκλημένος της συνέντευξης ήταν βέβαια ο Βjörn Ulvaeus (στη φωτογραφία), o οποίος αστειευόμενος για την κακοκαιρία που έφερε μαζί του από τη Σουηδία τόνισε την μεγάλη χαρά του που το μιούζικαλ έρχεται επιτέλους σπίτι του. Σχετικά με το γιατί η ιστορίας διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί, τόνισε ότι θεωρεί ιδανική επιλογή την Ελλάδα διότι πιστεύει ότι η Donna (MAMMA MIA), η πρωταγωνίστρια του έργου (ανύπαντρη Αγγλίδα μητέρα που ζει μόνιμα στην Ελλάδα), είναι αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας κάθε ελληνικού νησιού. Στη συνέχεια ο Βjörn Ulvaeus απάντησε στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων τόσο σχετικά με τους ΑΒΒΑ όσο και με το «MAMMA MIA!».

Στην ερώτηση για το πώς το μιούζικαλ μπορεί και ανανεώνεται, δεδομένου ότι παίζεται εδώ και πολλά χρόνια, απάντησε ότι σχεδόν κάθε χρόνο μπαίνουν στο καστ καινούριοι ηθοποιοί και ταυτόχρονα οι σκηνοθέτες της κάθε παραγωγής φροντίζουν να είναι πάντα επίκαιρες και να έχουν στοιχεία από τη χώρα που παίζεται.

Για το δημοφιλές συγκρότημα των ΑBBA δήλωσε κατηγορηματικά πως δεν πρόκειται να τους ξαναδούμε μαζί στη σκηνή γιατί θα αυτό που θέλουν είναι να μείνουν γνωστοί ως το γκρουπ που δεν επέστρεψε και δεν ξαναενώθηκε ποτέ. Αστειευόμενος συμπλήρωσε «Ποιος άλλωστε θέλει να δει στη σκηνή 4 εξηνταοχτάχρονους;».

Τι γυρεύουν μία μητέρα, μία κόρη και τρεις πιθανοί μπαμπάδες σε ένα ελληνικό νησί; Πόσον καιρό είχαμε να δούμε ιστορία να καταλήγει α λα ελληνική ταινία σε γάμο, όπου όλοι ευτυχισμένοι τραγουδούν γύρω από το τυχερό ζευγάρι; Τι δουλειά έχουν όλα τα παραπάνω με δύο ντουζίνες από τα εμπορικότερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής; Κοινή συνισταμένη τους είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα μιούζικαλ όλων των εποχών, το «Μamma Μia!», το οποίο θα παιχτεί και στη χώρα μας, ουσιαστικά ανοίγοντας τον δρόμο και σε άλλες παραγωγές της αλλοδαπής για την έγκαιρη παρουσίασή τους στην Ελλάδα και όχι χρόνια ή δεκαετίες από την πρεμιέρα τους στο Γουέστ Εντ και στo Μπρόντγουεϊ. Το «Μamma Μia!» είναι το μιούζικαλ που λανθασμένα πιστεύουν πολλοί ότι αφορά τη ζωή του κορυφαίου ποπ συγκροτήματος από τη Σουηδία, τους ΑΒΒΑ, αλλά τελικώς αναφέρεται σε μια ιστορία αγάπης με φόντο ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί και σάουντρακ τα τραγούδια των ΑΒΒΑ. Και όπως δείχνουν τα ρεκόρ που ήδη έχει κάνει, η συνταγή αυτή υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη...

[«Είναι ευτυχία να είσαι ένας από τους ΑΒΒΑ». Ο Μπγιορν Ουλβέους ήρθε για το «Μamma Μia!» και μίλησε για το μιούζικαλ και την επιτυχία του γκρουπ. Σ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Το Βήμα, 20/2/2008]. Βλέπε και Ποιος θέλει να δει τους 68χρονους Abba;

Μπέρναρντ Χίλερ: «Η επιτυχία σε διαλέγει αν ρισκάρεις»

Καταγράφω και την παρακάτω συνέντευξη μ' έναν δάσκαλο της υποκριτικής.:

«Οι ηθοποιοί δεν διακρίνονται σε Αμερικανούς και Eλληνες. Η τέχνη δεν γνωρίζει γεωγραφικά όρια και γλώσσες. Ο καλός ηθοποιός είναι καλός επειδή κτίζει το ταλέντο του μέσα από τον τρόπο ζωής του. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι στην προσωπική τους ζωή γίνονται και επιτυχημένοι καλλιτέχνες». Ο Μπέρναρντ Χίλερ είναι δάσκαλος υποκριτικής και success coach, ελληνιστί προπονητής επιτυχίας, στη σχολή του στο Λος Αντζελες. Εχει χαρακτηριστεί ως «γκουρού» και «μέντορας» των σταρ του Χόλιγουντ. Σ’ αυτόν οφείλουν το ξεκίνημα της καριέρας τους διάσημοι ηθοποιοί, όπως η Κάμερον Ντίαζ, ο Μπίλι Κρίσταλ, η Μισέλ Φάιφερ, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς. Με τις μοναδικές εκπαιδευτικές τεχνικές του βοηθά τους ηθοποιούς να ανακαλύψουν την προσωπικότητά τους και να ξεπεράσουν τα όποια προσωπικά εμπόδια εμφανίζονται στο δρόμο προς την κορυφή. Πρόσφατα, βρέθηκε στην Αθήνα, την «πόλη του ήλιου», όπως την αποκαλεί... [Χριστίνα Φαραζή, Ελεύθερος Τύπος, 8/2/2008]

Διάβασα τη συνέντευξή του στον Ε.Τ. και μετά ανέτρεξα στο website του "δάσκαλου", απ' όπου και κάνω paste την εισαγωγή του:

Bernard Hiller is known worldwide for his direct and passionate way of lifting his students to their full potential. He believes that success in the industry is not an accident, teaching his actors "The 13 Ingredients for Total Success" helping them to map out their strategy for a long and successful career.

Mr. Hiller’s unique approach includes monologues, scene study, improv, audition skills, movement and personal exercises. Classes incorporate techniques from Lee Strasberg's Actor's Studio ("The Method") to Stella Adler and Sandy Meisner. He also help his students to discover their exceptional qualities and overcome any self defeating behaviors that might be blocking their success. Actors participate in showcases, meeting top directors, producers, agents and casting directors. Mr. Hiller has been instrumental in launching the careers of many actors around the world, including Cameron Diaz. He has worked with Billy Crystal,Vanessa Hudgens, Richard Dreyfuss, Jennifer Garner, Jeff Goldblum and many others...

Bernard has had 2 successful reality TV shows, teaching his techniques: in the United States, with Faye Dunaway, and the popular “California Dreaming” in England. Mr. Hiller is repeatedly invited to teach his life changing Master Classes in London, Paris, Rome, Athens, Germany and Spain.

Το «Μπολσόι» πενθεί τη Νατάλια Μπεσμέρτνοβα

Έσβησε ένα μεγάλο αστέρι των Μπολσόι. Πέθανε σε ηλικία 66 ετών η μεγάλη Ρωσίδα χορεύτρια Νατάλια Μπεσμέρτνοβα σε νοσοκομείο της Μόσχας, ύστερα από μακρόχρονη και δύσκολη ασθένεια, όπως ανακοινώθηκε από τα Μπαλέτα Μπολσόι. Γεννημένη στη Μόσχα στις 19 Ιουλίου 1944, η Νατάλια Μπεσμέρτνοβα έγινε πολύ μικρή δεκτή στη Σχολή Μπολσόι, από όπου αποφοίτησε με την υψηλότερη βαθμολογία που έχει δοθεί ποτέ σε χορευτή στην ιστορία των Μπαλέτων. Στη δεκαετία του 60 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του Μπολσόι, το οποίο δεν εγκατέλειψε ποτέ παρά μόνο το 1995, όταν έκλεισε την καριέρα της.

Αύριο η Ρωσία αποχαιρετά στο θέατρο «Μπολσόι» μία από τις μεγαλύτερες μπαλαρίνες του 20ού αιώνα παγκοσμίως, την 67χρονη Λαϊκή Καλλιτέχνιδα της ΕΣΣΔ, Νατάλια Μπεσμέρτνοβα, η οποία πέθανε στις 19/2, σε κλινική της Μόσχας, χάνοντας τη μάχη από μακροχρόνια ογκολογική ασθένεια.

Η Ν. Μπεσμέρτνοβα (σ.σ. «Αθάνατη» σημαίνει το επίθετό της) γεννήθηκε στις 19/7/1941 στη Μόσχα. Από μικρή φάνηκε το χορευτικό ταλέντο της, γι' αυτό οι γονείς της το 1952 την έστειλαν να σπουδάσει στη Σχολή Χορού Μόσχας, την οποία τέλειωσε το 1961. Αμέσως έγινε δεκτή στο «Μπολσόι», όπου παρέμεινε μέχρι το 1995, οπότε εγκατέλειψε τη σκηνή, αλλά όχι και το θέατρο, στο οποίο μεγαλούργησε. Το ντεμπούτο της έγινε με το έβδομο βαλς και τη μαζούρκα στη «Σοπενιάνα» του Φόκιν.

Πρωταγωνίστησε σε πλειάδα χορευτικών παραστάσεων του «Μπολσόι» και σε όλες τις χορογραφίες του συζύγου της, επίσης μεγάλου χορευτή, Γιούρι Γκριγκόροβιτς. Ηταν πρώτη μπαλαρίνα στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Προκόφιεφ και χόρεψε το ρόλο της Αναστασίας στο μπαλέτο «Ιβάν ο Τρομερός» του Προκόφιεφ, που ανεβάστηκαν υπό τη διεύθυνση του Γκριγκόροβιτς στην Οπερα του Παρισιού (1976 και 1978). «Λίμνη των Κύκνων», «Ζιζέλ», «Δον Κιχώτης», είναι μερικές από τις εμφανίσεις της που σφράγισαν το παγκόσμιο μπαλέτο. Από το 1995 εργαζόταν στο «Μπολσόι» μεταδίδοντας την πείρα της στις νέες γενιές χορευτριών και βρισκόταν πίσω από τις εγχώριες και διεθνείς εμφανίσεις του διάσημου θεάτρου.

Το 1995 ανέλαβε και τη διεύθυνση του τμήματος μπαλέτου του Διεθνούς Κέντρου Παραστατικών Τεχνών στο Λονδίνο. «Παιδί» της σοσιαλιστικής πολιτιστικής υποδομής, η Μπεσμέρτνοβα τιμήθηκε το 1976 με τον τίτλο της Λαϊκής Καλλιτέχνιδας της ΕΣΣΔ, με το Βραβείο «Λένιν» (1986) και το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ (1977). Πολλές είναι και οι διακρίσεις της στο εξωτερικό, μεταξύ αυτών και του βραβείου «Αννα Πάβλοβα» της παρισινής Ακαδημίας Χορού (1970). [Ριζοσπάστης, 21/2/2008]

Η αριστούχος που απεβλήθη από τα Μπολσόι

Από την παλαιότερη γενιά των κορυφαίων χορευτών των Μπολσόι και της ρομαντικής περιόδου τους, πρίμα μπαλαρίνα από το 1963 έως και το 1995, η Νατάλια Μπεσμέρτνοβα πέθανε χθες στα 67 της χρόνια, «ύστερα από μακρά ασθένεια», όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος των μπαλέτων. Ηταν γνωστό ότι η Μπεσμέρτνοβα ήταν νεφροπαθής.

Η Μπεσμέρτνοβα ως «Οντέτ», σε μια ιστορική παραγωγή της «Λίμνης των Κύκνων» από τα Μπολσόι

Γεννημένη στη Μόσχα το 1941, είχε πάθος με τον χορό από παιδάκι. Στα 12 της χρόνια άρχισε να σπουδάζει στη Σχολή Μπαλέτου των Μπολσόι, κοντά σε θρυλικές προσωπικότητες όπως η Σοφία Γκολόβκινα και η Μαρίνα Σεμιόνοβα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1961 με μια εξαιρετική διάκριση-ρεκόρ: ήταν η πρώτη σπουδάστρια στην έως τότε ιστορία της Σχολής που αποφοίτησε με άριστα (Α+). Το 1963 έγινε επισήμως μέλος των Μπαλέτων Μπολσόι και γρήγορα αναδείχθηκε σε πρίμα μπαλαρίνα, πρωταγωνιστώντας στις μεγαλύτερες παραγωγές του συγκροτήματος: Ζιζέλ, Αναστασία (στον «Ιβάν τον Τρομερό»), Ιουλιέτα, Οντέτ-Οντίλ (στη «Λίμνη των Κύκνων») κ.ά. Τα επόμενα χρόνια απέσπασε τον τίτλο του «Καλλιτέχνη του Λαού» (1976) και πολλές άλλες διακρίσεις... [Ν. Χατζ., Ελευθεροτυπία, 20/2/2008]

Μιχάλη Κόκκορη «Γιατί η Μαντόνα κι όχι εγώ»

Στο Μικρό θέατρο Μονής Λαζαριστών το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανεβάζει το έργο «Γιατί η Μαντόνα κι όχι εγώ» του Μιχάλη Κόκκορη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη. Πρόκειται για το τρίτο νεοελληνικό έργο του κύκλου παραστάσεων 1Χ4. Τα πρόσωπα του έργου είναι εγκλωβισμένα στις αντιλήψεις περί επιτυχίας που έχουν διαποτίσει τη σύγχρονη κοινωνία. Βλέπουν τον εαυτό τους με τα μάτια των media, του μάρκετινγκ, της διαφήμισης. Κινούνται στα άκρα, επειδή η ευτυχία έχει ταυτιστεί με τις όλο και περισσότερες επιδόσεις. Το έργο πήρε το Α΄ Κρατικό Βραβείο για νέους θεατρικούς συγγραφείς (2005). Σκηνικά -κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Βίττης. Χορογράφος: Κώστας Γεράρδος. Δημιουργία βίντεο: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος. Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης. Παίζουν: Ρένα Βαμβακοπούλου, Χρήστος Σουγάρης, Αστέρης Πελτέκης. Εμφανίζονται σε βίντεο οι ηθοποιοί: Αννα Γιαγκιώζη, Γιώργος Κιμούλης, Νένα Μεντή, Ιεροκλής Μιχαηλίδης.

Ρον Χαρτ «Αλμα Μάλερ»

Στο θέατρο «Αθηναΐς - Ζωή Λάσκαρη», από 23/2 θα παρουσιαστεί το έργο του Ρον Χαρτ «Αλμα Μάλερ», που αφορά στη ζωή της Αλμα Σίντλερ, συζύγου του συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ. Η Αλμα ενέπνευσε κι άλλους δημιουργούς. Η παράσταση μας ταξιδεύει στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στη Βιέννη, όπου οι ζωγράφοι Κλιμτ και Κοκόσκα, ο αρχιτέκτονας Γκρόπιους και ο συγγραφέας Φραντς Βέρφελ, υποκύπτουν στη γοητεία της Αλμα. Η καλή συνθέτρια και ζωγράφος γίνεται η μούσα τους και αφιερώνεται στη δική τους καριέρα. Μέχρι το τέλος της, όμως, θα τη συνοδεύει το όνομα του Μάλερ. Η Ζωή Λάσκαρη θα υποδυθεί τη Μάλερ (από 16 έως 84 χρονών). Στις θεατρικές και κινηματογραφικές εικόνες κυριαρχεί η μουσική της Αλμα και φυσικά των Μάλερ, Σένμπεργκ, Τσεμλίνσκι και Βάγκνερ. Σκηνοθεσία - μετάφραση - διασκευή Αθανασία Καραγιαννοπούλου, δραματουργική επεξεργασία Ζωή Λάσκαρη, εικαστική επεξεργασία Νατάσα Παπαστεργίου. Παίζουν επίσης: Τάκης Χρυσικάκος, Στέλιος Ψαρουδάκης.

Γιον Φόσε «Και δε θα χωρίσουμε ποτέ»

Ο θίασος «Μνήμη» θα παρουσιάσει στο θέατρο «Κυδωνία» των Χανίων (από 23/2-20/4, κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή) το έργο του Γιον Φόσε «Και δε θα χωρίσουμε ποτέ», σε μετάφραση Ζήση Σαρίκα, επιμέλεια μετάφρασης (από τα νορβηγικά) Thomas Thomell, σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη, μουσική επιμέλεια Λίλας Τρουλλινού. Παίζουν: Μαρία Φουράκη, Γιάννης Βιολάκης και Χρυσούλα Ζαχαριάδη. Το έργο διερευνά το φαινόμενο του έρωτα, όπου τα φαντάσματα της μνήμης στοιχειώνουν την πραγματικότητα.

Το 3ο Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων

Το 3ο Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων -που διοργανώνει το θέατρο «Τόπος Αλλού» (7-13/4) - παραμένει ένα σταυροδρόμι ανταλλαγής και ζύμωσης ιδεών για το θέατρο. Με στόχο να λειτουργήσει ως πεδίο για εποικοδομητικό διάλογο, το θέατρο «Τόπος Αλλού» προσκαλεί ηθοποιούς, σκηνοθέτες, θεατρικές ομάδες, νέους δημιουργούς να καταθέσουν προτάσεις τους. Ολος ο μηχανισμός και οι υποδομές του θεάτρου είναι στη διάθεση των συμμετεχόντων για την υλοποίηση των παραστάσεών τους. Υποβολή αιτήσεων στο θέατρο και στο www.topos-allou.gr, μέχρι το τέλος Φλεβάρη.

Edward Albee and Tom Stoppard: Playing on words

Edward Albee, left, and Tom Stoppard (Sara Krulwich/The New York Times; Tony Cenicola;The New York Tim)

By Ben Brantley, International Herald Tribune, February 20, 2008

Do you know what it's like to be deeply, unbearably in love, all the while aware that you can never completely trust the object of your affection? I would wager that Edward Albee and Tom Stoppard do, almost to the point of delirium.

Don't misunderstand me. I have no intimate acquaintance with the personal lives of these dramatists. It's just that their ruling passion, jubilant and exasperated, proclaims itself publicly in pretty much everything they write, including their new plays of this season ("Rock 'n' Roll" from Stoppard, and "Homelife" and "Me, Myself & I" from Albee).

How could it be otherwise, when it's the most basic tools of their trade that they so adore? The faithless lovers of Tom Stoppard and Edward Albee are, in a word, words. Or to quote one of the interchangeable title characters in "Rosencrantz and Guildenstern Are Dead," the 1966 play that made the young Stoppard famous: "Words, words. They're all we have to go on."

It is one of the livelier paradoxes of the English-speaking theater today that its two most dazzling wordsmiths are incurably suspicious of the language they ply with such flair. No other living playwrights give (and, it would seem, receive) more pleasure from the sounds, shapes and textures of their lavishly stocked vocabularies. And none is more achingly conscious of the inadequacy of how they say what they say.

This contradiction is not just an element of their style; it's the essence of it. It's what gives that distinctive, heady tension to their plays, the friction that sends the minds of receptive theatergoers into exhilarated overdrive. It is also what makes actors say that mastering these playwrights' ornate, fast-footed language requires the sort of hard study demanded by Shakespeare... [περισσότερα ΕΔΩ]

Peter Brook: La Tragédie d’ Hamlet

Από το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου

Β΄ κύκλος: Προβολή 8

Κλειστές προβολές αποκλειστικά για τα μέλη του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.

Peter Brook

La Tragédie d’ Hamlet

Η Τραγωδία του Άμλετ

Το Ελληνικό Κέντρο του Δ.Ι.Θ. συνεχίζει το δεύτερο κύκλο κλειστών προβολών κινηματογραφημένων παραστάσεων από το εξωτερικό που διοργανώνει αποκλειστικά για τα μέλη του για την περίοδο Νοέμβριος 2007 – Μάιος 2008. Κάθε δεκαπέντε μέρες παρουσιάζονται κινηματογραφημένες σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις καθώς και ειδικά αφιερώματα σε σημαντικούς δημιουργούς του παγκόσμιου θεάτρου.

Οι προβολές πραγματοποιούνται κατά βάση στο Bartesera (Κολοκοτρώνη 25, Αθήνα), το οποίο ευγενικά παραχωρεί το χώρο του για τη δράση αυτή. Στην όγδοη προβολή της νέας σεζόν, την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008 στις 19.30 μμ., θα παρουσιαστεί το έργο La Tragédie d’ Hamlet (Η Τραγωδία του Άμλετ) του Σαίξπηρ, μια παράσταση του σκηνοθέτη Peter Brook που παρουσιάστηκε το 2002 στο Théâtre des Bouffes – Παρίσι. [Επάνω, δεξιά, ο Πίτερ Μπρουκ και κάτω: William Nadylam (Άμλετ) και Lilo Baur (Γερτρούδη).

Όσοι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν την προβολή να ενημερώσουν το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. μέχρι την Παρασκευή 22/02/08, τηλεφωνικά στο 210-3303149 ή μέσω e-mail στο itigr@otenet.gr. Η παράσταση είναι στα Αγγλικά διάρκειας 130΄ λεπτών. Αποκλειστικά για τα οικονομικά ενήμερα μέλη του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. INFO: Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: 2103303149 (Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.), itigr@otenetgr & www.hellastheatre.gr

Οι κλειστές προβολές πραγματοποιούνται με την ευγενική υποστήριξη του BARTESERA στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, γύρω από το αίθριο της στοάς Πραξιτέλους, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, για καφέ, ποτό, ελαφρύ φαγητό και ενημέρωση στον εκθεσιακό χώρο, όπου φιλοξενούνται τακτικά εκθέσεις εικαστικών, παρουσιάσεις, performances και ειδικές προβολές. Κολοκοτρώνη 25 (στοά Πραξιτέλους), 10552 Αθήνα, τηλ. 2103229805 & e-mail: bartesera@gmail.com. Πρόσβαση με Metro: Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο

Από τον Οιδίποδα στον Χάινερ Μίλερ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Μια διαφορετική προσέγγιση του Οιδίποδα παρουσιάζει από αύριο ώς την Κυριακή, στο «Βαφείο», η ομάδα του Εργαστηρίου Ερευνας Παραστατικών Τεχνών AlmaKalma από τη Θεσσαλονίκη.

Χορικό από τον Σοφοκλή, αλλά και παραδοσιακά τραγούδια από τη Σαρδηνία γίνονται στα χέρια της ομάδας AlmaKalma ζωντανή και συγγενής θεατρική ύλη

Η παράσταση, που έχει τίτλο «Ludus Οιδίπους», αποτελεί το 4ο στάδιο έρευνας της ομάδας πάνω στην αφήγηση του αρχαίου μύθου, με άξονα παραδοσιακά τραγούδια και σωματικές δράσεις. Στην παρούσα φάση χρησιμοποιούνται χορικά από τον Οιδίποδα του Σοφοκλή ως κύριος άξονας της παράστασης ερμηνευμένα στην αρχαία μετρική. Παράλληλα εμφανίζονται ποιητικά μοτίβα των Χάινερ Μίλερ, Χέρμπερτ, Πιέρ Πάολο Παζολίνι και Δαυίδ. Επίσης, γίνεται χρήση ομαδικών παραδοσιακών τραγουδιών από τη Λιθουανία, τη Σαρδηνία και τη Μαδαγασκάρη που ενισχύουν τη μελέτη της ομάδας όσον αφορά στη λειτουργία του χορού στο Αρχαίο Δράμα.

Με την παράσταση αυτή η AlmaKalma φιλοδοξεί να εφαρμόσει την παραστατική της γλώσσα στην ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος... [Ν.ΦΩΤ., Ελευθεροτυπία, 20/2/2008].

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΑΜΛΕΤ!

Καθώς ο David Tennant προετοιμάζεται να παίξει Άμλετ, ο θεατρικός κριτικός των Times παρουσιάζει τους δέκα κορυφαίους ηθοποιούς που ερμήνευσαν το ρόλο, αλλά ακόμα περιμένει κάποιον να τον παίξει τέλεια!

Benedict Nightingale, The Times, February 18, 2008

Laurence Olivier in Hamlet

Watch classic versions of Hamlet's famous soliloquy by Laurence Olivier, 1948 I Derek Jacobi, 1980 I Kevin Kline, 1990 I Kenneth Branagh, 1996 I Ethan Hawke, 2000

At last count I'd seen 40 Hamlets, beginning with Richard Burton, of whom my boyhood memory is simply that he scowled and throbbed and would rather have been drinking in Swansea than dying in Elsinore. God help me, I've reviewed 35 of them. I've seen virtuous Hamlets like Simon Russell Beale and baleful, brooding ones like Nicol Williamson, mad ones like Mark Rylance, sound-minded ones like Toby Stephens, and several so mentally ambiguous that they justified Rosencrantz and Guildenstern's summing-up of the prince in Tom Stoppard's Shakespeare spin-off: “stark raving sane.”

Derek Jacobi: Hamlet Act 3, Scene 1

I've seen some manage the near-impossible, which is to be dull, and some become highly eccentric. I've seen Paul Rhys's willowy, weepy Hamlet scrub his nails and Yorick's skull in a bath while orating about destiny, Jonathan Pryce internalise his father's ghost into a deep voice that burped its demands up from his stomach, Samuel West's scruffy student prince share a joint with the Rosensterns, and Frances de la Tour, my first female Hamlet, mooch lankily about in clothes best suited to a transport cafe specialising in soggy chips. I've even seen George Anton's druggie prince (isn't he said to be “blasted with ecstasy”?) rape an Ophelia whose corpse was also used by a necrophiliac Horatio; but that time the director was Calixto Bieito, the Catalan maverick of whom the rest should be silence.

Hamlet - Act III, scene I (Kevin Kline) To be or not to be

Who is the best Hamlet I've seen or, to put it another way, the worthiest heir to gentle Garrick and ferocious Kean, sensitive Gielgud and ballsy Olivier? That's a question well worth asking now, with David Tennant soon to emerge from his Tardis to play Hamlet, Kenneth Branagh directing Jude Law's prince next year, and Jonathan Miller staging the play in Bristol next month. But it's hard to answer because the search is for a complete Hamlet and, really, there's no such being.

Kenneth Brabagh: Hamlet Act3, Scene1 Soliloquy

His own testimony is that he is very proud, revengeful and ambitious, Ophelia's that he is the glass of fashion, the expectancy of the state and a noble courtier, soldier and scholar, and Fortinbras's that he would have “proved most royal”. But every claim needs qualification.

He is loving, callous, fastidious, coarse, contemptuous, considerate, vindictive, prudish, indecisive, tough, incapable, philosophic, violent, melancholy, resilient, vulnerable, intense, detached, humorous, aristocratic, demotic, articulate, self-hating and much else, including a stage director and Denmark's premier theatre critic. He is Dr Jekyll and perhaps he is also Mr Hyde, in D.H. Lawrence's words “a repulsive, creeping, unclean thing”. He is a success, for he gets his man, and a failure, for he leaves behind eight bodies, including his own, when there was meant to be one...

Ethan Hawke: To Be or Not To Be

ΠΟΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΑ ΔΗΠΕΘΕ;

Η θεατρική πολιτική, για την οποία επί χρόνια καυχώνται οι υπουργοί Πολιτισμού του δικομματισμού είναι απλώς λόγια. Ενα κομμάτι της είναι ο θεσμός των επιχορηγήσεων του ελεύθερου θεάτρου, που τον έθεσαν στην κλίνη του Προκρούστη, αλλά και τα ΔΗΠΕΘΕ που πνέουν τα λοίσθια, αλλά το ΥΠΠΟ ...«αγρόν ηγόρασεν». Οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Πολιτισμού που «ενδύθηκαν» με υποσχέσεις προκάλεσαν τη μήνιν αρκετών.

Μετά την ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας του ηθοποιού - σκηνοθέτη Γιώργου Αρμένη, ακολούθησε επιστολή του σκηνοθέτη - καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου, Γιώργου Οικονόμου, ο οποίος επισημαίνει τη μη εκπροσώπηση των ΔΗΠΕΘΕ στη συνάντηση για τη θεατρική πολιτική του ΥΠΠΟ, τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Η κυβέρνηση έχει επιδείξει μεγάλη αμηχανία ως προς τα ΔΗΠΕΘΕ. Κι όμως, ο θεσμός αυτός είναι πολύτιμος. Αρκεί να μείνει προσηλωμένος στους στόχους του. Τα ΔΗΠΕΘΕ υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν, για δύο πολύ απλούς, σημαντικούς και αυτονόητους λόγους. Πρώτον για την απαραίτητη πολιτιστική τους προσφορά στην περιφέρεια και δεύτερον γιατί είναι σημαντικοί χώροι άσκησης της θεατρικής τέχνης με ορατά αποτελέσματα στη συνολική απόδοση του επαγγέλματος. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί λόγοι που συνηγορούν υπέρ του θεσμού και επίσης πολλές αφορμές απαξίωσής του. Αλλά η προσφορά στο κοινό και στην τέχνη, πιστεύω, πως δικαιολογούν μια δυναμική και συντονισμένη προσπάθεια για να τους δώσουμε φτερά. Οχι να τους τα κόψουμε...».

ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΤΑ ΔΗΠΕΘΕ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ. Αντιδράσεις από ΔΗΠΕΘΕ κι επιχορηγούμενα θέατρα σημειώθηκαν κατόπιν των ανακοινώσεων του υπουργού Πολιτισμού, Μιχάλη Λιάπη για τον τρόπο των επιχορηγήσεων. «Διάβασα με έκπληξη στις εφημερίδες κι αναρωτιέμαι. ... Με ποια κριτήρια αλήθεια, εισηγήθηκαν στον υπουργό Πολιτισμού τα "Ιστορικά Θέατρα"; Τι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό έχουν, ούτως ώστε να ονομάζονται "Ιστορικά" και να επιχορηγούνται χωρίς να χρειάζεται γνωμοδοτική επιτροπή για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;» αναρωτιέται ο Γιώργος Αρμένης του «Νέο Ελληνικού Θεάτρου». Από την πλευρά του ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρόδου, Γιώργος Οικονόμου, απευθυνόμενος προς τον υπουργό Πολιτισμού σημειώνει ότι η «κυβέρνηση έχει επιδείξει μεγάλη αμηχανία ως προς τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κι όμως, ο θεσμός αυτός είναι πολύτιμος. Αρκεί να μείνει προσηλωμένος στους στόχους του. Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, προσθέτει, «υπάρχουν και κατά τη γνώμη μου πρέπει να υπάρχουν».

Η ΒΑΓΕΝΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ. «Η απορία μου είναι ποιος και με ποια κριτήρια κατατάσσει τα θέατρα σε ιστορικά και μη. Γιατί δηλαδή εγώ, ο Αρμένης κι ο Βουτέρης δεν θεωρούμαστε ιστορικά θέατρα;». Η Αννα Βαγενά εκφράζει, αμέσως μετά τον Γ. Αρμένη, το δικό της παράπονο. «Χρόνια παλεύουμε. Εχουμε μια ιστορία πίσω μας. Δεν λέω να μην ενταχθούν στα ιστορικά θέατρα αυτά που κατατάχθηκαν. Αλλά γιατί αποκλειόμαστε εμείς; Με τον ίδιο τρόπο ξαναμοιράζουν την τράπουλα. Είναι άδικο. Οδηγούν κι αυτόν τον υπουργό στην ίδια λογική με τους προηγούμενους. Αυτό που ζητάμε είναι μια ανοικτή συζήτηση, να μας εξηγήσουν το γιατί». [ΙΩ.Κ., Ελευθεροτυπία, 20/2/2008]

Spacey and Goldblum hailed as ‘greatest double act’ in Mamet play

The London theatre has a new hit show on its hands - David Mamet's play Speed the Plow, starring two Hollywood actors, Jeff Goldblum and Kevin Spacey, at the Old Vic. The critics are ecstatic this morning, Charles Spencer of the Daily Telegraph calling the casting inspired: "Goldblum and Spacey offer one of the greatest double acts I have ever had the pleasure of witnessing, right up there with Lemmon and Matthau, Morecambe and Wise, and Cary Grant and Rosalind Russell in His Girl Friday."

Benedict Nightingale in the Times writes: "Nobody with the least interest in acting should miss the snap and crackle, whizz and fizz of, in particular, their opening scene."

Speed the Plow is Mamet's satire on Hollywood greed and triviality. It provides, as Nightingale puts it, "two super roles for men able to cope with his [Mamet's] brash, breathless dialogue". Goldblum plays the head of production at a Hollywood studio, while Spacey plays the coked-up independent producer who thinks he has a script and a star that will make his fortune... [περισσότερα ΕΔΩ].

Η Ρηνιώ Κυριαζή επιστρέφει τραγουδώντας καμπαρέ...

Η «Κόρη» που έγινε Λόλα. Μας κατέπληξε πέρσι ως «Φεύγουσα Κόρη», μια παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το καλοκαίρι έπαιξε στην «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή και προσεχώς θα τη δούμε στην ταινία εποχής του Τώνη Λουκουρέση «Σκλάβοι στα δεσμά τους» από το μυθιστόρημα του Θεοτόκη.

Τώρα η αισθαντική, χαμηλών τόνων Ρηνιώ Κυριαζή μάς ξαφνιάζει ξανά. Επιστρέφει τραγουδώντας καμπαρέ... Τα Δευτερότριτα και την Παρασκευή μετά τα μεσάνυχτα στο καλόγουστο φουαγιέ του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη μεταμορφώνεται σε Λόλα Μπλάου, την ηρωίδα του τρυφερού μιούζικαλ του Γκέοργκ Κράισλερ «Απόψε το βράδυ η Λόλα Μπλάου». Η Μίρκα Γεμεντζάκη που μετέφρασε-διασκεύασε και σκηνοθέτησε την παράσταση διάλεξε τον τίτλο «Η Ξένη». Οι θεατές, καθισμένοι στα τραπεζάκια, κερασμένοι μ' ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ταξιδεύουν μετά μουσικής στη Βιέννη του 1938... [Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 17/2/2008].

«Στάλιν, μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο»

Στην πρώτη κρατική μας σκηνή νεκρανάστησαν οι Μιχαήλ Μαρμαρινός και Ακύλας Καραζήσης τον Στάλιν, μ' ένα έργο τους, όμως, που μιλάει εξίσου για το ελληνικό θέατρο. Στάλιν από καρδιάς...

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και ο Ακύλας Καραζήσης έγραψαν και σκηνοθέτησαν το έργο που ανεβάζει το Εθνικό Θέατρο για τον Στάλιν.

Πώς μπορεί να συνδέεται ο Στάλιν με μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο; Μόνον ο Μιχαήλ Μαρμαρινός και ο Ακύλας Καραζήσης γνωρίζουν, συγγραφείς και πρωταγωνιστές ενός θεατρικού έργου που όμως δεν είναι διατεθειμένοι να εξηγήσουν. Η απάντηση, λένε, θα δοθεί στην παράσταση «Στάλιν, μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο» που παρουσιάζει την Παρασκευή το Εθνικό Θέατρο, στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας. Ισχυρίζονται ότι αυτή η εχεμύθεια δεν είναι καπρίτσιο. Θέλουν να ακολουθήσουν τίμια, την προσωπική, πολιτική ανάγκη που τους οδήγησε μέχρι τον Στάλιν και να προφυλάξουν τη φαντασία του θεατή. Ετσι βρεθήκαμε να συζητάμε μαζί τους περί πολιτικής και διαλεκτικής, αφού αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο της παράστασης... [Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 17/2/2008].

Η παράδοξη ιστορία του Ορλάντο

Οι κινηματογραφόφιλοι θα θυμούνται τη διασκευή του ιδιότυπου μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Γουλφ από τη Σάλι Πότερ, με την Τίλντα Σουίντον στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός μυστηριώδους, αινιγματικού ανδρόγυνου, ερμαφρόδιτου πλάσματος, που «ταξιδεύει» στον χώρο και στον χρόνο. Αυτό ακριβώς το έργο μεταφέρεται και στην κεντρική σκηνή του Bios (Πειραιώς 84) από τη θεατρική ομάδα OMICRON 2, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Σ. Τσακίρη και με τη Μαριάνθη Σοντάκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το έργο αυτό της Γουλφ είχε διασκευαστεί για το θέατρο από τον μυθιστοριογράφο Ντάριλ Πίκνεϊ και τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ουίλσον και παρουσιάστηκε στη Σαουμπίνε του Βερολίνου με τη Γιούτα Λάμπε. Επίσης το 1993 από τον ίδιο σκηνοθέτη και με την ίδια διασκευή είχε παρουσιαστεί στο Παρίσι με την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Σε αυτήν ακριβώς τη διασκευή βασίζεται και η παράσταση στο Bios. Ενας άνθρωπος –ούτε άνδρας ούτε γυναίκα– που συναντιέται με τους θεατές της παράστασης και σε μια εξομολογητική διάθεση τους εμπιστεύεται την παράδοξη ιστορία του Ορλάντο μέσα στους αιώνες.

Ο Ορλάντο θα αλλάξει κοστούμια, σκηνικά. Θα αλλάξει εποχές, όπως και τόπους. Θα αλλάξει φύλο, ακόμη ένα κοστούμι όπως όλα τ’ άλλα. Ολα είναι πίνακες, τόσο με τη θεατρική έννοια όσο και με τη ζωγραφική. Ολα είναι ένα περιβάλλον που αλλάζει δίχως ν’ αγγίζει τον μοναχικό ήρωα.

«Ο ήχος του όπλου», 21 χρόνια μετά

Επειτα από είκοσι ένα χρόνια, από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, «Ο ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη παρουσιάζεται ξανά σε θεατρική σκηνή της Αθήνας και συγκεκριμένα στο «104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης» (Θεμιστοκλέους 104 & Καλλιδρομίου). Με αφορμή έναν ρόλο–πρόκληση η Τάνια Τσανακλίδου επανεμφανίζεται στο θέατρο, πλάι στη Χρύσα Σπηλιώτη. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ελλη Παπακωνσταντίνου. Σύμφωνα με τη συγγραφέα: «Ενα καλοκαιριάτικο απόγευμα, μια γυναίκα παντρεμένη από χρόνια στην επαρχία έρχεται στην Αθήνα, να ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές. Εχει πολύ τρακ γιατί μετά από ένα χρόνο θα συναντήσει τον 18χρονο γιο της, αλλά και άλλα πρόσωπα, κι όλα θα συμβούν μέσα σε λίγες ώρες... Προσπάθησα να γράψω ένα έργο πιστό στη δική του πραγματικότητα, όπου τα πρόσωπα να θέλουν να είναι ελεύθερα».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΕΝΗΣ: Οι "παρέες" και τα "ιστορικά σχήματα" πληγώνουν!

Ανοιχτή επιστολή στον υπουργό Πολιτισμού, Μ. Λιάπη, στέλνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, Γιώργος Αρμένης, με αφορμή την πρόσφατη συνάντηση του πρώτου με διευθυντές θεάτρων.

Μεταξύ άλλων ο αποστολέας αναρωτιέται «με ποια κριτήρια εισηγήθηκαν στον υπουργό Πολιτισμού τα "Ιστορικά Θέατρα"; Τι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό έχουν, ούτως ώστε να ονομάζονται "Ιστορικά" και να επιχορηγούνται χωρίς να χρειάζεται γνωμοδοτική επιτροπή για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα; Τι είναι; Τα αιώνια χαϊδεμένα παιδιά της τριακονταετίας; Ποιοι κανονίζουν τα ραντεβού και τις στενές κλειστές συνεντεύξεις. Αγνοώντας πορείες, διαδρομές - ιστορία;». «Ως πότε θα παίζουμε με σημαδεμένα χαρτιά για να κερδίζουν πάντα οι ίδιοι;» σημειώνει ο Γ. Αρμένης.

Τέλος, απευθύνει έκκληση για «ανοιχτή δημοκρατική συνάντηση μ' όλους τους καλλιτέχνες, που έχουν κάτι να καταθέσουν. Οι "παρέες" και τα "ιστορικά σχήματα" πληγώνουν όχι μόνο τους καλλιτέχνες αλλά και την ίδια κεντρική εξουσία».

• Ίσως να έχει δίκιο ο Αρμένης. Βέβαια, δεν φταίνε αυτοί που κλήθηκαν στο υπουργείο Πολιτισμού. Ούτε ξέρω με ποια διαδικασία κλήθηκαν. Το θέμα είναι ότι δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ η απορία μας ΓΙΑΤΙ κάποια θέατρα να επιδοτούνται δια βίου; Αυτή δεν είναι θεατρική πολιτική! Το κράτος έχει φτιάξει ημικρατικούς παρασιτικούς θεατρικούς οργανισμούς και είναι ήσυχο, αφού όταν δίνει χρήματα, δεν ακούει διαμαρτυρίες. Αυτή είναι μια τακτική που βολεύει την εκάστοτε εξουσία. Και γνωρίζουμε όλοι πως οι καλλιτέχνες, σαν ευαίσθητα όντα, χρήμα θέλουν, να παίξουν, να δημιουργήσουν, να κάνουν θέατρο, να δώσουν συναυλίες και πάει λέγοντας
  Κάποτε θα πρέπει να βρεθεί μια κυβέρνηση ή ένας υπουργός που να έχει "θέσεις", να μη φοβάται κανένα "πολιτικό κόστος", να μη νιώθει στενάχωρα απέναντι στον κόσμο των διανοουμένων και των καλλιτεχνών, και να προχωρήσει με αποφασιστικότητα, λαμβάνοντας μέτρα για τον πολιτισμό γενικώς, που να δείχνουν ότι σέβεται η πολιτεία τα χρήματα και τον ιδρώτα του λαού. Ο κόσμος αυτός του Πολιτισμού όταν παίρνει χρήμα, δεν μιλάει και όλα πάνε καλά. Βάζει τις παρωπίδες, κλείνει τ' αυτιά και δεν καταλαβαίνει τι γίνεται πέρα από τη μύτη του. Όταν δεν παίρνει χρήμα τότε τα βάζει με την εκάστοτε εξουσία...
  

«Η Πέμπτη Φάλαγγα» του Χέμινγουεϊ ανεβαίνει στη Ν. Υόρκη

Associated Press

Ernest Hemingway 1899 - 1961

Ernest Hemingway was found dead of a shotgun wound in the head at his home on July 2, 1961. His wife, Mary, said that he had killed himself accidentally while cleaning the weapon. Mr. Hemingway, whose writings won him a Nobel Prize and a Pulitzer Prize, would have been 62 years old July 21.

Ομολογώ ότι δεν ήξερα πως ο Χεμινγουέι έχει γράψει και θεατρικά έργα. Ωστόσο τα δυο θεατρικά έργα που έγραψε παρέμειναν στο σκοτάδι και ποτέ κανείς δεν μίλησε γι’ αυτά. Τώρα όμως… Διαβάστε παρακάτω:

Ο Eρνεστ Χέμινγουεϊ έγραψε δύο θεατρικά έργα, παρ’ όλο που κανένας πια δεν μιλάει γι’ αυτά. Το πρώτο ολοκληρώθηκε το 1926 και ήταν το «Σήμερα είναι Παρασκευή», ένα μονόπρακτο τοποθετημένο ιστορικά το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, όταν τρεις Ρωμαίοι εκατόνταρχοι συναντώνται σε μια ταβέρνα για να συζητήσουν τις σταυρώσεις που θυμούνται περισσότερο. Το άλλο έργο του Χέμινγουεϊ, το οποίο ανεβαίνει στο Μανχάταν στις 26 Φεβρουαρίου από τη Θεατρική Εταιρεία Mint, ονομάζεται «Η Πέμπτη Φάλαγγα». Είναι ένα θεατρικό έργο, γραμμένο το 1937, την εποχή που ο Χέμινγουεϊ ήταν ανταποκριτής στην Ισπανία και κάλυπτε τον ισπανικό Εμφύλιο. Το έργο έχει πάρει το όνομά του από τη δήλωση του στρατηγού Φράνκο ότι είχε τέσσερις φάλαγγες που προχωρούσαν προς την Μαδρίτη και ακόμα μία, πέμπτη φάλαγγα πιστών μέσα στην πόλη, έτοιμη να επιτεθεί από τα άκρα. [The New York Times, Η Καθημερινή]. Δείτε κι αυτό:

Hemingway, Your Letter Has Arrived

London Express/Getty Images

Ο Ernest Hemingway, στο κέντρο, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου, γύρω στα 1937

THOUGH no one talks about them much, Ernest Hemingway wrote two plays. The first, finished in 1926, was “Today Is Friday,” a forgettable one-acter set on the evening of the original Good Friday, when three Roman centurions get together at a tavern to discuss memorable crucifixions they’ve seen, including the one that afternoon. Not surprisingly, they sound a lot like Hemingway’s Nick Adams. “He looked pretty good to me in there today,” one of them says admiring Jesus’ stoicism.

His other play, “The Fifth Column,” which the Mint Theater Company in Manhattan is presenting, beginning Feb. 26, is a full-length drama written in 1937, when Hemingway was a correspondent covering the Spanish Civil War. The play takes its name from Franco’s remark that he had four columns advancing on Madrid and a fifth column of loyalists inside the city ready to attack from the rear. “The Fifth Column” is not about Franco sympathizers, however, but about an American war correspondent who is a secret agent for the Republicans, and Hemingway worked on it while holed up in the Hotel Florida with all the other war correspondents. [περισσότερα ΕΔΩ]

ΑΠΌ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΗΝ... ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ

«Οι παίκτες»

Τους «Παίκτες» του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ, ανεβάζει την Κυριακή (17/2, 10μ.μ.) η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στο «Από μηχανής θέατρο». «Στο παιχνίδι είναι όλοι ίσοι. Αν δεν μπορείς, μην παίζεις», μοιάζει να λέει ο Γκόγκολ.

Σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο μιας μικρής επαρχιακής πόλης, εμφανίζεται ένας έμπειρος χαρτοπαίχτης, που έχει αναγάγει τη χαρτοπαιξία σε υψηλή τέχνη απάτης. Η άφιξή του στο ξενοδοχείο και η συνάντησή του με τρεις, επίσης, σεσημασμένους χαρτοκλέφτες, σηματοδοτεί την έναρξη ενός παιχνιδιού γεμάτου ανταγωνισμούς, συμμαχίες, εκπλήξεις και ανατροπές. Σ' ένα περιβάλλον διαφθοράς είναι δυνατά τα πάντα. Μια άγρια κωμωδία, ένα απολαυστικό σχόλιο για τον «κλέψαντα του κλέψαντος» και το πάθος του τζόγου από τον ιδιοφυή Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ. Στο έργο, που ξετυλίγεται σταδιακά, όπως και η στρατηγική ενός ικανού χαρτοπαίκτη, ο συγγραφέας σχολιάζει με σκληρό χιούμορ και εκθέτει χωρίς οίκτο τη γελοιότητα των αρρωστημένων προσώπων του. Οταν η εξάρτηση κυλάει στο αίμα, ο έλεγχος χάνεται και, τότε, και ο πιο ικανός μπορεί να ταπεινωθεί.

«Οι παίκτες», με τους οποίους το Εθνικό Θέατρο συμπληρώνει τον κύκλο έργων αφιερωμένων στο ρωσικό πνεύμα, παρουσιάζονται σε μετάφραση Ευγενίας Κριτσέφσκαγια, σκηνοθεσία Ελένης Μποζά, σκηνικά - κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου, κινησιολογία Ζωής Χατζηαντωνίου, μουσική Θοδωρή Αμπαζή, φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Παίζουν: Νίκος Γιαλελής, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Στέλιος Ιακωβίδης, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Δημήτρης Μοθωναίος, Γιώργος Οικονόμου, Γεννάδιος Πάτσης, Στράτος Σωπύλης, Σωτήρης Τσακομίδης, Γιάννης Τσεμπερλίδης. Προ-παράσταση θα δοθεί το Σάββατο (16/2, 18.30μ.μ.).

• Στο θέατρο «Χώρα» («Μικρή Χώρα») για 18 μόνο παραστάσεις, παρουσιάζεται το έργο «ALPENSTOCK» του Ρεμί Ντε Βος, μια μαύρη κωμωδία για τα σύνορα αγάπης - βίας. Μετάφραση Μπουμπουλίνα Νικάκη, σκηνοθεσία Esther Andre Gonzalez, σκηνικά - κοστούμια Χρήστος Κωνσταντέλλος, φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου, μουσική επιμέλεια Ορέστης Καμπερίδης. Παίζουν: Αγγελική Δημητρακοπούλου, Νέστωρ Κοψιδάς, Δημήτρης Λιόλιος. Στις Αλπεις, η Γκρέτα και ο Φριτς προσπαθούν να διατηρήσουν το «κουκλόσπιτό» τους πιο καθαρό από τον «έξω κόσμο», τον «ξένο», ή το μετανάστη Γιόσιπ και την οικογένειά του. Η Esther Andre Gonzalez, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα έργο του Remi De Vos, αποδεικνύοντας ότι ο ρατσισμός «δημιουργεί ή διαπερνά τα σύνορα, ανάλογα όχι με τη χώρα όπου ζούμε, αλλά με την αγάπη μας για τον «άλλον».

Οι «Θεατρίνων θεατές» παρουσιάζουν τη «Διπλή Απιστία» του Μαριβώ, στο «Ατελιέ Πάρνηθος» (Πάρνηθος 29, Κυψέλη, τηλ. 210-8819.571). Πρόκειται για ιστορία έρωτα μεταξύ δύο νέων που προσβάλλεται από το μικρόβιο της απιστίας. Πόσο παραμένουμε πιστοί, τι καθορίζει τη σχέση μας με τον ερωτικό μας σύντροφο; Τέτοια ερωτηματικά αποτελούν το θέμα αυτής της κωμωδίας εποχής, που ανεβαίνει σε μετάφραση Μαίρης Μιχαλάτου - Γιώργου Λιβανού, σκηνικά - κοστούμια Δέσποινας Βολίδη, μουσική Φώτη Σιβριγιάν, χορογραφία Σίμωνα Πάτροκλου, φωτισμούς Σοκόλ Τομτσίνη. Παίζουν: Καίτη Ιμπροχώρη, Ισμήνη Καλέση, Γιώργος Λιβανός, Νότα Παρούση, Γιάννης Τσιώμου, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Σταυρίνα Πρεβεδώρου, Μαρία Σύρου. Στα πλήκτρα η Σοφία Καψάσκη.

• «Η μπλε γραμμή» τιτλοφορείται η παράσταση που ανεβάζει ο «Φούρνος» και είναι εμπνευσμένη από το έργο του Μπόρχες. Ο θίασος «Πλεύσις» με αυτήν την παράσταση δημιουργεί ένα «σύμπαν» δομημένο με τα υλικά των ονείρων, σε συνάφεια με το «σύμπαν» της βιβλιοθήκης του Χ.Λ. Μπόρχες. Η παράσταση είναι το ταξίδι στο λαβύρινθο της σκέψης του «ήρωα», ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τους Μινώταυρους της ύπαρξης: ζωή, θάνατος, αλήθεια, όνειρο, μνήμη, λήθη, χρόνος και φθορά. Η παράσταση είναι ένα οπτικό θέατρο, όπου η ποιητική γραφή συναντά τον υπαινιγμό, ο χορός τη θεατρική πράξη, η εμψύχωση αντικειμένων το εικαστικό περιβάλλον. Σύλληψη - σκηνοθεσία Αντώνης Κουτρουμπής, ερμηνεία - χορογραφία Αντώνης Κουτρουμπής, μουσική σύνθεση Μηνάς Εμμανουήλ, φωτισμοί Χριστίνα Θανάσουλα
• Η ντανταϊστική μουσική κωμωδία «Κατσαρίδα», που πρωτοπαίχτηκε με μεγάλη επιτυχία στο «Θέατρο Νέου Κόσμου» (2005) και μετά στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα, επιστρέφει στο θέατρο «Βρετάνια» (από 14/2, για είκοσι παραστάσεις). Μια μικρή κατσαρίδα αγωνίζεται να ανέβει στο φεγγάρι. Περιπλανιέται στα τρίσβαθα των υπονόμων και σε αφιλόξενους δρόμους, διασχίζει ωκεανούς, χορεύει και τραγουδά μέσα σε δαιδαλώδεις αεραγωγούς, γνωρίζει άλλα έντομα, τρωκτικά, ανθρώπους και διατηρεί ακλόνητη την πίστη της στο μεγάλο όνειρο. Κείμενο - σκηνοθεσία Βασίλης Μαυρογεωργίου. Μουσική Κώστας Γάκης. Κοστούμια Γεωργία Μπαμπαλού. Φωτισμοί Γιώργος Φακούρας. Ειδικές κατασκευές Μελίνα Οικονόμου. Παίζουν: Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Παπαγεωργίου. Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9.15 μ.μ. Σάββατο, Κυριακή 6.15 μ.μ. και 9.15 μ.μ.
  
  

Ο ΠΑΤΡΙΣ ΣΕΡΟ ΜΕ ΝΤΟΣΤΟΓΕΦΣΚΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο Πατρίς Σερό επιστρέφει με Ντοστογιέφσκι στην Αθήνα. Πριν από δύο χρόνια τον είχαμε απολαύσει στο «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι, το οποίο είχε παρουσιάσει στην Αθήνα, στο θέατρο «Ιλίσια». Ο Πατρίς Σερό επιστρέφει, αυτή τη φορά με τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» (κεφάλαια 4 και 5), ... ››

Με τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» μας επισκέπτεται ξανά ο Πατρίς Σερό. Ο Πατρίς Σερό επιστρέφει στην Ελλάδα προτείνοντας αυτήν τη φορά τα κεφάλαια νούμερο 4 και 5 από τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι: πρόκειται για μια παραγωγή του θεάτρου Οdeon που μεταφέρεται στην Αθήνα από την Αττική Πολιτιστική Εταιρεία σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Οι δύο παραστάσεις άλλωστε θα δοθούν στις 3 και 4 Μαρτίου στο θέατρο Ολύμπια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Σταθερός επισκέπτης της χώρας μας ο Σερό, μετά το «Υπόγειο»...

Μόνος στο αναλόγιο με τους Αδελφούς Καραμαζόφ. Ερχεται για δύο παραστάσεις στο θέατρο Ολύμπια. «Χρειάζεται μεγάλη ενέργεια για να διαβάσεις ειδικά Ντοστογιέφσκι. Είναι σαν άθληση... Ξυπνώ τους δαίμονές μου και μετά τους σκοτώνω», σημειώνει ο Πατρίς Σερό. Ο διάσημος σκηνοθέτης και ηθοποιός του θρυλικού «Ring» του Μπαϊρόιτ, της «Βασίλισσας Μαργκό», της «Φαίδρας», της «Γκαμπριέλ», του βραβευμένου «Ο αδελφός μου» και πολλών άλλων επιστρέφει στην Αθήνα. Αυτή τη φορά μ ένα κείμενο γραμμένο το 1879, του οποίου η προκλητική δύναμη παραμένει σχεδόν ανέπαφη έπειτα από έναν και πλέον αιώνα…

Με το κείμενο στο χέρι για να μην εξαφανιστεί στην άβυσσο. «Εάν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται», έγραφε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Την αγωνία του για την ανθρώπινη ύπαρξη και τη χριστιανική ουτοπία είχαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε πέρσι στην Αθήνα, στην εξαιρετική παράσταση του Πίτερ Μπρουκ «Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής» με τον Μπρους Μάιερς...

«Καραμάζοφ» αλά Πατρίς Σερό. Στο θέατρο «Ολύμπια» της Λυρικής Σκηνής, στις 3, 4/3 (8.30 μ.μ.) ο διάσημος Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Πατρίς Σερό, θα «ζωντανεύει», με μορφή θεατρικού αναλογίου, τα κεφάλαια 4 και 5 του αθάνατου ντοστογιεφσκικού μυθιστορήματος «Αδελφοί Καραμάζοφ»...

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Μιχάλης Λιάπης: Προς εξόφληση παλαιών χρεών

ΓIA επανίδρυση του υπουργείου Πολιτισμού με πιο λειτουργικές δομές στους εποπτευόμενους φορείς και με άξονες τη διαφάνεια και τη χρηστή διαχείριση μίλησε ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης χθες, κατά τη συνάντηση που είχε με εκπροσώπους από τον θεατρικό χώρο, αφού έκανε αναφορά στη σιωπηρή διαμαρτυρία ανθρώπων του πολιτισμού την περασμένη εβδομάδα.

12/2

Η αυτεξούσια Μπέλλου με τη μεγάλη καρδιά

ΤΟ ΠΡΩΤΟ θεατρικό έργο της δημοσιογράφου Σοφίας Αδαμίδου, «Σωτηρία με λένε», βασισμένο στο βιβλίο της για τη Σωτηρία Μπέλλου, κάνει πρεμιέρα αύριο (12 Φεβρουαρίου) στο θέατρο Στοά. Το ρόλο της μεγάλης λαϊκής τραγουδίστριας ερμηνεύει η Λήδα Πρωτοψάλτη, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου.

11/2

Τρικυμία συναισθημάτων

H ΣΚΗΝΗ του θεάτρου Κάππα έχει μεταβληθεί στο φανταστικό νησί του Σαίξπηρ για τις ανάγκες της «Τρικυμίας», της ρομαντικής κωμωδίας του μεγάλου Αγγλου ποιητή που παίζεται από το Εθνικό Θέατρο. «Η Τρικυμία» είναι ίσως το τελευταίο έργο που έγραψε ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Η πρώτη παράσταση δόθηκε το Νοέμβριο του 1611 και το έργο είδε το φως της δημοσιότητας το 1623.

11/2

Η ζωή της Εντίθ Πιαφ στο Arty Cafe της Θεσσαλονίκης

Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ταινία για την Εντίθ Πιαφ «Το σπουργίτι», που είναι υποψήφια για Οσκαρ, έχει μαγέψει όχι μόνο τον κοσμο του κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου. Αφού παίχτηκε πέρυσι με επιτυχία στο Cabaret Voltaire, στο Μεταξουργείο, τώρα μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Arty Cafe (Τσιμισκή 97), με τραγούδια και συναίσθημα...

11/2

Θέατρο Αθηνά: Μόνοι στο σπίτι

ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ιστορία, όπου δύο παιδιά μένουν μόνα στο σπίτι χωρίς την επίβλεψη των μεγάλων, δημιούργησε το παιδικό θεατρικό έργο της Καλλιόπης Παπαδάκη, παίρνοντας την έμπνευση και τον τίτλο από την επιτυχημένη ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα «Μόνοι στο σπίτι».

9/2

«Μάνα, Μητέρα, Μαμά»

ΤΟ ΕΡΓΟ του ηθοποιού και συγγραφέα Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα, Μητέρα, Μαμά» όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στην αρχή της μεταπολίτευσης τάραξε τα νερά του ελληνικού θεατρικού χώρου. Ηταν μια γνήσια ελληνική φωνή, κάτι αυθόρμητο και νέο, που παιζόταν για πολύ μεγάλο διάστημα από τον ηθοποιό και θιασάρχη Γ. Παπαγεωργίου, ο οποίος έχει προωθήσει με όλες του τις δυνάμεις το ελληνικό θεατρικό έργο και έχει βραβευθεί γι αυτό.

8/2

Εθνικό Θέατρο: Αναζητούνται γυναίκες «έφηβες»

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ αναζητεί νέες γυναίκες ηθοποιούς που να δείχνουν έφηβες 15-16 ετών για τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2008-2009. Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να υποβάλουν το βιογραφικό τους σημείωμα και μία φωτογραφία στο Γραφείο Σκηνής (Νικηφόρου 8), 6ος όροφος, Δευτέρα έως Παρασκευή, από τις 10:00 έως τις 15:00 έως και τις 18 Φεβρουαρίου 2008.

8/2

Les Farfadais: Οταν το σώμα ακροβατεί και αφηγείται

Μία από τις πιο πρωτοποριακές ακροβατικές ομάδες που υπάρχουν στον κόσμο, αυτή των Γάλλων αδελφών Haffner, θα δώσει παραστάσεις στην Ελλάδα. Oι φημισμένοι εναέριοι καλλιτέχνες Les Farfadais έρχονται για πρώτη φορά στην Αθήνα -υπό την αιγίδα του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων- και, αψηφώντας τη βαρύτητα, θα μας προσφέρουν την παράσταση «Mana», στις 21, 22 και 23 Φεβρουαρίου, στο Κλειστό Γυμναστήριο Tae Kwon Do, στο Π. Φάληρο.

8/2

Ενα παραμύθι αστικό

«Χωρίς μουσική» είναι ο τίτλος της μουσικής παράστασης που ανεβαίνει από τις 12 Φεβρουαρίου στη Θύρα Τέχνης σε κείμενο των Ιωάννας Αγγελίδη, Ασπασίας-Μαρίας Αλεξίου, Κώστα Γάκη, Γεωργίας Γεωργόνη, Μαρίας-Δάφνης Καμμένου και σκηνοθεσία Κώστα Γάκη.

8/2

Βάση η παράδοση

Ο ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώτης παρουσιάζει από σήμερα για τέσσερις παραστάσεις, στις 7, 8, 9 και 10 Φεβρουαρίου, τη θεατρική παράσταση «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος», βασισμένη στην παράδοση του Καραγκιόζη, στο Κινηματοθέατρο Παλλάς.

7/2

ΙΟΝΕΣΚΟ LIVE στο θέατρο «Αργώ»

Με τον κοινό τίτλο «Ιονέσκο live», και σε ενιαία παράσταση, τρία μονόπρακτα του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. ανεβαίνουν από την Πέμπτη στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Αργώ». Πρόκειται για το «Μάθημα», τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» και τις «Καρέκλες», σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Τα κοστούμια έχει φιλοτεχνήσει η Ειρήνη Τσακίρη, τη χορογραφία ο Κυριάκος Κοσμίδης και το βίντεο οι Πίνδαρος Ανδριόπουλος - Χάρης Λαλούλης. Στη διανομή: Αιμιλία Υψηλάντη, Κώστας Φλωκατούλας, Βάνα Πεφάνη, Γιάννης Στεφόπουλος, Γιώργος Γιαννούτσος, Νικολίνα Μουαϊμη.

Βλέπε και: Ιονέσκο επί τρία

«ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ» ΣΤΟ «ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ»

Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, «Μάνα, μητέρα, μαμά» παρουσιάζει η θεατρική ομάδα «Ακροβασία» στο θέατρο «Τόπος Αλλού». Το έργο εξελίσσεται την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όπου το φαινόμενο της αντιπαροχής παίζει καθοριστικό ρόλο στις ζωές των ανθρώπων της αθηναϊκής κοινωνίας. Στη θεατρική ομάδα «Ακροβασία» έχουν βήμα και τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα καλλιτεχνικής έκφρασης ηθοποιοί με κινητικές δυσκολίες. Σκηνοθετεί η Ελενα Βλάχου. Παίζουν: Γιάννης Κουφάλης, Δημήτρης Σκλάβος, Νίκος Πατεράκης, Βίκυ Κολτσίδα, Τζωρτζίνα Διονυσιώτη.

«Στρατηγική» ... περικοπών και κατάργησης ΔΗΠΕΘΕ!

ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης, συναντήθηκε χτες με εκπροσώπους «ιστορικών», όπως τους χαρακτηρίζει ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, επιχορηγούμενων θιάσων: Αντώνη Αντύπα («Φάσμα»), Μπέττυ Αρβανίτη - Βασίλη Πουλαντζά («Πράξη»), Λευτέρη Βογιατζή («η νέα Σκηνή»), Σπύρο Ευαγγελάτο («Αμφι-Θέατρο»), Ξένια Καλογεροπούλου («Μικρή Πόρτα»), Μιχαήλ Μαρμαρινό («Θησείον»), Γιώργο Μιχαηλίδη («Ανοιχτό Θέατρο»), Θανάση Παπαγεωργίου («Στοά»), Νικηφόρο Παπανδρέου (Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»), Κωστή Καπελώνη - Διαγόρα Χρονόπουλο (Θέατρο Τέχνης). Παρόντες ήταν ο πρόεδρος και ο διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου-Χορού (ΕΚΕΘΕΧ), Γιώργος Δραγώνας (επιχειρηματίας) και Ηρακλής Λογοθέτης (κριτικός θεάτρου), αντίστοιχα.

• Ο υπουργός δήλωσε ότι «καθυστέρησε» αυτή τη συνάντηση «προκειμένου να διαμορφώσει μια στρατηγική για το θέμα των επιχορηγήσεων, συγκεκριμένη πολιτική για το θέατρο». Είπε ότι ο θεσμός των επιχορηγήσεων «πρέπει να συνεχιστεί. Αλλά... εκσυγχρονιζόμενος», γιατί «υπάρχει ανάγκη μιας νέας πολιτικής στο χώρο του πολιτισμού», γιατί «οι πολίτες ζητούν να επανιδρύσουμε το ΥΠΠΟ, με πιο λειτουργικές δομές και στους εποπτευόμενους φορείς», με «άξονες τη διαφάνεια, τη χρηστή διαχείριση» και με τους καλλιτέχνες «συμμάχους» του!

Θεωρώντας τις επιχορηγήσεις «συμβόλαιο που δημιουργεί αμοιβαίες υποχρεώσεις» και «αξιολόγηση, μέτρηση, έλεγχο» και «ξεκάθαρους όρους, η παραβίαση των οποίων, θα προκαλεί κυρώσεις» στους επιχορηγούμενους, μίλησε για τη «νέα στρατηγική» του ΥΠΠΟ, που καταργεί τις διετούς προγραμματισμού επιχορηγήσεις και διαχωρίζει σε δύο «κύκλους» τους επιχορηγούμενους θιάσους: Ο πρώτος κύκλος, είπε ο υπουργός, «είστε εσείς, τα ιστορικά σχήματα. Η πολυετής συνεχής παρουσία και προσφορά σας, μας οδήγησε να σας θέσουμε εκτός αρμοδιότητας της Γνωμοδοτικής Επιτροπής. Θα διαπραγματευτείτε απευθείας συμφωνίες με το ΕΚΕΘΕΧ. Οι συμφωνίες θα περιλαμβάνουν και άλλες παραμέτρους: Μετάβαση στην περιφέρεια, συνεργασία με ΔΗΠΕΘΕ, φιλοξενία νεότερων ομάδων στα θέατρά σας όταν δεν τα χρησιμοποιείτε, μετάβαση στο εξωτερικό κλπ. Συμφωνίες που θα είναι ετήσιας βάσης και θα επαναξιολογούνται από το ΕΚΕΘΕΧ».

• Στο δεύτερο «κύκλο» παραπέμπονται όλοι οι υπόλοιποι θίασοι, που θα υπάγονται στις Γνωμοδοτικές Επιτροπές (οι επιτροπές Θεάτρου-Χορού θα συσταθούν μέχρι το τέλος του μήνα), υπό δύο κατηγορίες: α) Θίασοι - κάτοχοι ή χρήστες αιθουσών, με σταθερή παρουσία, αλλά μικρότερη διάρκεια ζωής. β) Νεότερα σχήματα, που θα τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Για τις μικρότερες ομάδες «εξετάζεται» και άλλη στήριξη: Εξεύρεση χώρων για πρόβες, εξασφάλιση αεροπορικών εισιτηρίων για ξένα φεστιβάλ.

Αυτά συνιστούν «εξορθολογισμό» των επιχορηγήσεων, κατά τον υπουργό, που είπε ότι «η φετινή χρονιά θα είναι μεταβατική περίοδος» και ότι «στόχος είναι από την επόμενη να υπάρχει ένα σαφές, δίκαιο και διαφανές σύστημα ενίσχυσης των τεχνών».

• Πιο ανησυχητικά - όπως σημειώνεται στην εφημερίδα Ριζοσπάστης (12/2/2008) - είναι τα σχέδια του ΥΠΠΟ για τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Ο υπουργός αφού είπε ότι θα «καταβληθεί άμεσα η οφειλή του ΥΠΠΟ ενός εκατομμυρίου ευρώ για τα παρελθόντα έτη», υπονόησε το δυσοίωνο αύριο των ΔΗΠΕΘΕ: «Για το μεταβατικό 2008 θα γίνει επαναδιαπραγμάτευση (σ.σ. των επιχορηγήσεων) από το Κέντρο, με βάση τις υπάρχουσες πιστώσεις. Στο τέλος του 2008, όμως, τραβάμε μία γραμμή! Από τώρα το ΕΚΕΘΕΧ θα συνεργαστεί με τα ΔΗΠΕΘΕ, ώστε να διαμορφωθεί νέο πλαίσιο συνεργασίας, με ισχύ από 1/1/09, με βάση το ποια πληρούν τις προϋποθέσεις. Ελεγχος, με προϋπολογισμό - απολογισμό, αξιολόγηση. Χρειάζεται επανεξέταση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Γιατί άλλα περιφερειακά θέατρα απέδωσαν πολλά, άλλα ελάχιστα».

Ο υπουργός, τέλος, ανακοίνωσε ότι υπέγραψε την καταβολή της δεύτερης δόση για την περίοδο 2006-2007 (1.327.500 ευρώ, για 49 θιάσους) και ότι η τρίτη δόση (700 χιλιάδων ευρώ) «θα» δοθεί προσεχώς. Για την πρώτη δόση του 2006-2007 σημείωσε ότι 15 θίασοι δεν έχουν προσκομίσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την είσπραξη των χρημάτων.

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:

Θεατρικές επιχορηγήσεις δύο ταχυτήτων.

«Στρατηγική» ... περικοπών και κατάργησης ΔΗΠΕΘΕ.

Συμφωνία Λιάπη με θεατρικούς σκηνοθέτες για τις επιχορηγήσεις.

Μιχάλης Λιάπης: Προς εξόφληση παλαιών χρεών.

Τα «ιστορικά θέατρα» θα κοιμούνται ήσυχα. Τα ΔΗΠΕΘΕ πάλι, όχι.

Νέα σελίδα για το θέατρο.

Ο Βασίλης Ρώτας και το έργο του για παιδιά και εφήβους

Θανάσης Ν. Καραγιάννης «Ο Βασίλης Ρώτας και το έργο του για παιδιά και εφήβους (θέατρο, ποίηση, πεζογραφία, "κλασικά εικονογραφημένα")», Σύγχρονη Εποχή. (Ο Θ. Καραγιάννης, δρ. Επιστημών Αγωγής - Παιδικής Λογοτεχνίας και Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ, με αυτό τον τόμο 654 σελίδων, καταθέτει μια πρωτότυπη, εξαιρετική, διεξοδική μελέτη ερμηνευτικής - θεματολογικής - ιδεολογικής - παιδαγωγικής προσέγγισης του ποσοτικά μεγάλου και πολύμορφου έργου που έγραψε ο αλησμόνητος Βασίλης Ρώτας για παιδιά και εφήβους. Ο μελετητής αρχικά ιστορεί τα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά χρόνια του Ρώτα, τη ζωή και την πολύμορφη δραστηριότητά του, την προσωπικότητα και το έργο του και στη συνέχεια καταγράφει κατά είδος, δίνοντας πλήθος πληροφορίες, γεγονότα και πρόσωπα, τα έργα, τη θεματολογία και τα παιδαγωγικά μηνύματά τους. Περιλαμβάνονται η εργογραφία του, βιβλιογραφία, ευρετήριο ονομάτων, φωτογραφικά και εικονογραφικά ντοκουμέντα από τη ζωή του, παραστάσεις του ίδιου και παραστάσεις έργων του από θιάσους). [Από τον Ριζοσπάστη, 9/2].

Παντελή Χορν «Φλαντρώ»

Παρότι προσκλήθηκα άπειρες φορές, για διαφόρους αντικειμενικούς λόγους δεν κατάφερα να πάω να δω την παράσταση. ΟΜΩΣ έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου και σύντομα θα πάω στο θέατρο «Πρόβα» (Αχαρνών και Ηπείρου 30, τηλ. 210-8818326), όπου παίζεται το έργο του Παντελή Χορν «Φλαντρώ» παρουσιάζει σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα, σκηνικά - κοστούμια Μιχάλη Σδούγκου, μουσική Νίκου Χαριζάνου. Στη διανομή: Μαίρη Ραζή, Νίκος Παπαδόπουλος, Αντρια Ράπτη, Χρυσάνθη Γεωργιάδου και Κοραλία Τσόγκα. Ο Χορν, επικαλούμενος ένα μύθο από την παλιά ελληνική παράδοση, φτιάχνει ένα έργο βυθιζόμενος στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, ενσωματώνοντας την πανουργία της Κλυταιμνήστρας, τον ερωτικό πόθο της Φαίδρας, τη ζήλια της Μήδειας και την εκδικητικότητα της Ηλέκτρας.

Γιάροσλαβ Χάσεκ «O καλός στρατιώτης Σβέικ»

Το πασίγνωστο αντιπολεμικό έργο του Γιάροσλαβ Χάσεκ «O καλός στρατιώτης Σβέικ» παρουσιάζει η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Καματερού «Εκτός Σχεδίου», από την Κυριακή μέχρι την Τετάρτη (13/2) στις 9.45 μ.μ, στο «Συρμό» (Κολωνού και Οδυσσέως 14, πλ. Καραϊσκάκη, Μεταξουργείο, 210-5203661). Το έργο - καυστικότατη σάτιρα - αποτελεί μια κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στη βαρβαρότητα του πολέμου και σε κάθε λογής κατάχρηση εξουσίας. Παραστάσεις μέχρι και την Τετάρτη (13/2).

Και... Κaragiozis στο Θέατρο Επί Κολωνώ

Οι «καραγκιοζοπαίκτες» Ηλίας Καρελλάς και Αναστασία Παράβα επί το έργον

«Karagiozis- δύο πακέτα τσιγάρα» τιτλοφορείται η παράσταση που ανεβάζει ο Ηλίας Καρελλάς από την Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Ο τίτλος μαρτυρά τόσο το περιεχόμενο (θέατρο σκιών) όσο και την τιμή του εισιτηρίου (6 ευρώ). Υπό το φως των κεριών και με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής, ο γνωστός λαϊκός φιλόσοφος τα λέει έξω απ΄ τα δόντια πίσω από το λευκό πανί που θα στήνεται κάθε Τετάρτη στις 22.30 στο φουαγιέ του θεάτρου. Στις φιγούρες δίνουν ζωή ο Ηλίας Καρελλάς και η Αναστασία Παράβα, ενώ παίζουν οι μουσικοί Κώστας Πολυμενάκος (κλαρίνο, φλογέρα), Γρηγόρης Λάγγας (βιολί) και Αλέξανδρος Ιερωνυμίδης (λαούτο). Ναυπλίου 12 και Λένορμαν, Κολωνός. Τηλ. 210 5138.067. [Το Βήμα, 8/2/2008]