Saturday, October 29, 2011

«Dreamville» στο θέατρο «Ελυζέ»

Η Εφη Μεράβογλου υπογράφει το "Dreamville", που παρουσιάζεται στο θέατρο "Ελυζέ", από τις 31 Οκτωβρίου. Στο "Dreamville" όλα λειτουργούν τέλεια, δεν υπάρχει εξαπάτηση, εγκληματικότητα και έντονα συναισθήματα. Μια επαρχιακή πόλη όπου οι κάτοικοι λένε αυτό που σκέφτονται, την αλήθεια και τίποτα παραπάνω.
Ενα αληθινό έργο με αληθινούς ήρωες στο πιο αληθινό μέρος του κόσμου... πώς θα ήταν αν όλοι οι άνθρωποι λέγανε την αλήθεια; Ενα έργο εμπνευσμένο σκηνοθετικά από τις ταινίες "pleasantville", '"dogville" και "truman show", με τους Εφ. Μεράβογλου, Ν. Σταματόπουλο, Αν. Κόκκινου, Χρ. Γιακουμή, Αγγ. Μαχαίρα, Γ. Μάρκου, Ισ. Αναστασίου, Κ. Merolle, Κ. Βάρδα, Ι. Λάτσης.

Friday, October 28, 2011

Μαθήματα επιβίωσης... από τα παιδιά της Γάζας


Εμπειρίες, σκέψεις, ελπίδες, όνειρα, φόβοι, όλα όσα μπορεί να γεννήσει στο μυαλό ενός παιδιού ένα βίωμα τόσο τραυματικό όσο ο πόλεμος και η εισβολή ενός στρατού κατοχής στην καθημερινή του ζωή, αποτελούν την πρώτη ύλη της παράστασης Η Γάζα είναι... (Μαθήματα επιβίωσης), που παρουσιάζεται από αύριο στο θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου.
Το κείμενο βασίζεται στην καταγραφή, σε θεατρική μορφή, όσων διατύπωσαν 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, στο πλαίσιο ενός προγράμματος του παλαιστινιακού Ashtar Theater, και παρουσιάστηκαν το προηγούμενο φθινόπωρο στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες, αλλά και στην ίδια την έδρα του ΟΗΕ. Η πρώτη ύλη της παράστασης αποτελεί ένα θεατρικό ντοκουμέντο, που κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του έγινε αφορμή για επικοινωνία νέων από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου, βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.
Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του σκηνοθέτη και ακτιβιστή Juliano Mer-Khamis, ιδρυτή του Freedom Theater στην παλαιστινιακή πόλη Τζενίν, που δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 2011, και πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Σε αυτήν παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Μάρω Αγρίτη, Μάνος Καπερώνης, Αυγουστίνος Κούμουλος, Δανάη Παπουτσή, Δήμητρα Σύρου, καθώς και η μουσικός Άννα Τσιγκούλη. Τα σκηνικά επιμελείται η Άρτεμις Θεοδωρίδη και τα κοστούμια η Έφη Μουτσιανά.

Ο Νίτσε στο ντιβάνι...



Διαχρονικό μπεστ-σέλερ έχει αποδειχθεί, μέσα στα δέκα χρόνια κυκλοφορίας του στη χώρα μας, το μυθιστόρημα του Ίρβιν Γιάλομ Όταν έκλαψε ο Νίτσε (Άγρα). Δεν αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη η διασκευή του για τη θεατρική σκηνή, πόσο μάλλον που η μεταφράστριά του στα ελληνικά, Ευαγγελία Ανδριτσάνου, είναι η ίδια θεατρολόγος.
Έτσι, από την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου η σκηνή του Θεάτρου Θησείον φιλοξενεί όχι μονάχα τον Γερμανό φιλόσοφο αλλά και τον Γιόζεφ Μπρόιερ και, τον «σκιώδη» πρωταγωνιστή του Γιάλομ, τον πατέρα της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ, που μαζί με τον Βιεννέζο γιατρό Μπρόιερ συνέγραψε τις Μελέτες για την υστερία (1895).
Τις δύο μεγάλες αυτές προσωπικότητες του 19ου αιώνα, που στην πραγματικότητα δεν συναντήθηκαν ποτέ αλλά ο συγγραφέας θέτει σε μια διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας προκειμένου να μιλήσει για την οικοδόμηση της θεραπευτικής σχέσης, ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Ακύλλας Καραζήσης και Νίκος Χατζόπουλος, που έχουν σκηνοθετήσει και την παράσταση. Τον νεαρό Φρόυντ ερμηνεύει ο Χάρης Φραγκούλης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Ελένη Μανωλοπούλου και τη μουσική ο Κορνήλιος Σελαμσής.
Υπενθυμίζεται ότι ο Irvin Yalom είναι ομότιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας διεθνώς.

"Κατσαρίδα" στο Αθηνών


Επιστροφή της επιτυχημένης Κατσαρίδας, του έργου του Βασίλη Μαυρογεωργίου, στην Αθήνα και στο θέατρο Αθηνών από τις 31 Οκτωβρίου, μετά από μια μεγάλη περιοδεία ανά την Ελλάδα, σε μια νέα εκδοχή, σκηνοθετημένη από τον Κώστα Γάκη, που μαζί με τον Δημήτρη Μακαλιά αναλαμβάνουν να αφηγηθούν με μοναδικό εργαλείο το σώμα τους και με ελάχιστα σκηνικά, την ιστορία της Ιωάννας, μιας μικρής, κόκκινης και εξόριστης κατσαρίδας, η οποία ονειρεύεται να ανέβει στο φεγγάρι.

"Κατάδικός μου" στο Διάνα


Τις πόρτες του κατά τις δύο τελευταίες γενικές δοκιμές του έργου των Ελένης Ράντου, Σάρας Γανωτή και Νίκου Σταυρακούδη Κατάδικός μου, ανοίγει το θέατρο Διάνα στο κοινό, την Τετάρτη και την Πέμπτη, με εισιτήριο 5 ευρώ, μια αιχμηρή κωμωδία με έντονους ρυθμούς και ανατροπές, στην οποία συναντώνται ένας αλλοδαπός διαρρήκτης, μια φιλόλογος, ένας ηλικιωμένος ιστορικός με αλτσχάιμερ και ένας διαζευμένος βαλκανιονίκης, σ’ ένα γαϊτανάκι αλληλεξαρτήσεων και φόβων, με φόντο την Ελλάδα του σήμερα, όπου πρωταγωνιστούν οι Ε. Ράντου, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Ορφέας Αυγουστίδης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Δημήτρης Καπετανάκος και Μπάμπης Γιωτόπουλος και σκηνοθετεί ο Γιώργος Παλούμπης.

«Γυναίκα Loser» στο Eliart

Μια νέα γυναίκα που ακροβατεί μεταξύ μελαγχολίας και ευγνωμοσύνης, ξεχνάει τις επιτυχίες της και θυμάται τις αποτυχίες της, προσπαθεί να ανακαλύψει αν ανήκει στους χαμένους της ζωής, κλείνεται στον εαυτό της κι ανοίγεται στις φίλες της είναι η Γυναίκα Loser, η ηρωίδα της Βίλης Σωτηροπούλου, του θεατρικού μονόλογου που επιστρέφει στη σκηνή, διαιρεμένος στα τρία, και παρουσιάζεται από αύριο και κάθε Σαββατοκύριακο στο Eliart, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου, με τις Χαρά Κονταξάκη, Άννα Μακρή και Ευαγγελία Σταματέλλου να ερμηνεύουν τον μοναδικό ρόλο...

Σκηνικές αναζητήσεις στο Bios


Μια κοπέλα που ζει απομονωμένη σε ένα «δάσος» που έχει φτιάξει μέσα στο δωμάτιό της και καταγράφει ιστορίες αγάπης για να ξορκίσει το κακό που μεγαλώνει μέσα της είναι η μοναδική πρωταγωνίστρια της περφόρμανς The Forest, η οποία, με βασικά συστατικά το λόγο, την εικόνα και τον ήχο, αναδιαπραγματεύεται την έννοια της αγάπης μέσα από ένα βαθύτερο υπαρξιακό πρίσμα. Στην περφόρμανς που παρουσιάζει η ομάδα Universalia από τη Δευτέρα στον χώρο του Bios, της οδού Πειραιώς, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί η Λουΐζα Κωστούλα.
Παράλληλα, στον ίδιο χώρο, η ομάδα Vasistas παρουσιάζει από την Πέμπτη 3/11 τοSpectacle, μια εύπλαστη κινούμενη «εγκατάσταση με ανθρώπους», που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών 2011. Πρόκειται για μια παράσταση που διερευνά τους μηχανισμούς εκπαίδευσης του ατόμου στην καθημερινότητα: Ένα παράλογο αυθύπαρκτο δίκτυο δράσης όπου οι ελεγκτές γίνονται ελεγχόμενοι, οι ερευνητές πειραματόζωα και η ενστικτώδης πλευρά των ανθρώπων θέαμα και μέσο χειραγώγησης. Ένας παράλογος κόσμος που λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης... Η παράσταση βασίζεται σε επιστημονικά πειράματα, έργα και κείμενα ερευνητών και διανοητών του 20ου αιώνα. Η σκηνοθεσία είναι της Αργυρώς Χιώτη, τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια του Παύλου Θανόπουλου.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ Το θέατρο «παρελαύνει»

Καταξιωμένοι αλλά και νέοι σκηνοθέτες, συγγραφείς και ηθοποιοί θα συμμετέχουν στα "Θεατρικά αναλόγια" του Ιωνικού Κέντρου
Η Νάντια Μουρούζη σκηνοθετεί «Το κουμπί»
Η Νάντια Μουρούζη σκηνοθετεί «Το κουμπί»
Μια ενδιαφέρουσα σειρά "Θεατρικών Αναλογίων" εγκαινιάζει στις 8 Νοεμβρίου το Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα, με το μονόπρακτο του Γιώργου Δουατζή, "Το Κουμπί". Φιλοδοξία του εγχειρήματος είναι να δοθεί βήμα και δυνατότητα έκφρασης σε καταξιωμένους όπως και σε αξιόλογους νέους σκηνοθέτες, συγγραφείς και ηθοποιούς να παρουσιάσουν το έργο τους και να συνδιαλαγούν με το κοινό.
Την πρόσκληση έχουν αποδεχτεί ήδη πολλοί καλλιτέχνες οι οποίοι και μετέχουν με έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών, πολιτικών και πνευματικών ενδιαφερόντων και ανησυχιών. Μεγάλο είναι επίσης το εύρος όσων μετέχουν από πλευράς θεατρικής προσέγγισης και "σχολών".

Από τον... Παπαδάκη στον Νουριάν, στο θέατρο Πορεία



Μια κωμωδία για τον ρατσισμό, τις προκαταλήψεις, την πολιτισμική συμφιλίωση και την αποδοχή, γραμμένη στις αρχές της δεκαετίας του ’70 από τον Γερμανό συγγραφέα Φόλκερ Λούντβιγκ, παρουσιάζεται από αυτήν την Κυριακή στο Θέατρο Πορεία. Πρόκειται για μια ανατρεπτική και επίκαιρη παράσταση, που απευθύνται σε παιδιά ηλικίας από 7 έως... 77 ετών και σήμερα έχει τον τίτλο Μια γιορτή στου Νουριάν. Γιατί σήμερα; Διότι, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Grips του Βερολίνου, στη γερμανική εκδοχή του, είχε τον τίτλο Μια γιορτή στου Παπαδάκη...

«Φώναξε είμαι ζωντανός»

Ο Γιώργος Μωρόγιαννης και ο Κίμων Ρηγόπουλος αυτοσκηνοθετούνται και παίζουν στο έργο του Γιάγκου Ανδρεάδη "Φώναξε είμαι ζωντανός" που παρουσιάζεται στο θέατρο "Σημείο", έως τις 6 Νοεμβρίου.
«Φώναξε είμαι ζωντανός»
Ο Γιώργος Μωρόγιαννης και ο Κίμων Ρηγόπουλος αυτοσκηνοθετούνται και παίζουν στο έργο του Γιάγκου Ανδρεάδη "Φώναξε είμαι ζωντανός" που παρουσιάζεται στο θέατρο "Σημείο", έως τις 6 Νοεμβρίου.
Το έργο αναφέρεται στη δολοφονία του Λόρκα από τους φασίστες εκτελεστές του και η μυθοπλασία του βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Τώρα που το φάντασμα ενός άλλου τύπου φασισμού, ο οποίος απειλεί με φυσικό αφανισμό τον κόσμο της εργασίας, πλανάται πάνω από τη χώρα μας και όλο τον κόσμο, το έργο αποκτά μια τραγική επικαιρότητα.

"Αχ, τι θυμήθηκα τώρα"

Αφιερωμένη στην ποιήτρια Βαλεντίνη Ποταμιάνου, δισεγγονή της μεγάλης ντίβας του θεάτρου μας Κυβέλης και εγγονή της Μιράντας Μυράτ, προέδρου του Ινστιτούτου «Κυβέλη» είναι η βραδιά που «σκηνοθετεί» η Μέμη Σπυράτου τη Δευτέρα, με την ευκαιρία των 120 χρόνων από τη γέννησή της, στο PassPort του Πειραιά. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ο καθηγητής Κωστής Σιμόπουλος θα παρουσιάσει την ποίηση της Β. Ποταμιάνου, η Μ.Σπυράτου συζητά μαζί της και διαβάζει ποιήματα από τις ποιητικές της συλλογές, ενώ παράλληλα ο θεατρολόγος Μανόλης Σειραγάκης θα μιλήσει για τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, τη σχέση του με την Κυβέλη, τη ζωή και το έργο της. Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με την προβολή ταινιών για την Κυβέλη και για τη Μ. Μυράτ, καθώς και τραγούδια του Μ. Χατζιδάκι κ.ά.

«ΜΙΚΡΗ ΠΟΡΤΑ» Γιορτάζει με «Οδυσσεβάχ»

Πρεμιέρα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Δεν είχα φανταστεί ότι θα έκανε διεθνή καριέρα το έργο μου, λέει η Ξένια Καλογεροπούλου
Η παράσταση «Οδυσσεβάχ» έκανε διεθνή καριέρα (έχει μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες, έχει παρουσιαστεί από αρκετούς ξένους θιάσους)
Η παράσταση «Οδυσσεβάχ» έκανε διεθνή καριέρα (έχει μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες, έχει παρουσιαστεί από αρκετούς ξένους θιάσους)
Ο "Οδυσσεβάχ" υπήρξε ορόσημο στην ιστορία της "Μικρής Πόρτας". Με το ανέβασμά του, το 1981, τάραξε τα νερά του θεάτρου για παιδιά στη χώρα μας, αλλά αποτέλεσε συγχρόνως και την αρχή μιας νέας πορείας για τον ίδιο τον θίασο, μιας πορείας που συνεχίζεται έως σήμερα. Μπορούμε να πούμε ότι το έργο θεωρείται πια σχεδόν "κλασικό" στο είδος του γι' αυτό και θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να το ξαναδούμε μέσα από τα μάτια της σημερινής γενιάς. Φέτος που η "Μικρή Πόρτα" συμπληρώνει και γιορτάζει τα σαράντα της χρόνια, ταλαντούχοι καλλιτέχνες της πολύ νεότερης γενιάς ανεβάζουν με τον δικό τους τρόπο τον "Οδυσσεβάχ" της Ξένιας Καλογεροπούλου, σε μια παράσταση που κάνει αύριο πρεμιέρα στη "Μικρή Πόρτα". Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Καραντζάς, ένας νεότατος ταλαντούχος σκηνοθέτης, που βλέπει το έργο με την προσωπική του, σύγχρονη ματιά και το παρουσιάζει ολόφρεσκο και ανανεωμένο. Το μόνο στοιχείο που διατηρείται και σε αυτήν την παράσταση από εκείνη την παλιά (σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή) είναι τα πασίγνωστα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου.

Ένας μεγάλος περίπατος στο Εθνικό


    Μία ημέρα πριν από την κήρυξη του πολέμου, 27 Οκτωβρίου 1940... Αυτή είναι η χρονική αφετηρία που επέλεξε η Άλκη Ζέη για να αφηγηθεί την ιστορία της ταραγμένης πενταετίας που ακολούθησε, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, του Πέτρου, Ο μεγάλος περίπατος του οποίου θα αποτελέσει ένα από τα πλέον επιτυχημένα αφηγήματα της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας της σύγχρονης εποχής, αλλά και διεθνώς, καθώς η συγγραφέας του ευτύχησε να το δει μεταφρασμένο σε περισσότερες από δεκαπέντε ξένες γλώσσες.
    27 Οκτωβρίου 1940. Είναι η μέρα που ο Πέτρος θα τη θυμάται γιατί τότε πέθανε το τριζόνι του. Αλλά και γιατί την επομένη η μητέρα του τον ξυπνά φωνάζοντας: «Σήκω... έγινε πόλεμος. Δεν ακούς τις σειρήνες;» Από εκείνη τη μέρα για τον εννιάχρονο πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος θα ξεκινήσει μια μεγάλη πορεία που θα ανατρέψει τη ζωή του: Το σχολείο κλείνει, ο θείος του φεύγει για τον πόλεμο, η μητέρα του μετρά τα τρόφιμα στα ντουλάπια. Οι πρώτες νίκες, η κατάρρευση του μετώπου, οι Γερμανοί στην Αθήνα. Και μετά η κατοχή και η πείνα. Ο μικρός Πέτρος, που ανδρώνεται μέσα στα σκοτάδια της γερμανοκρατούμενης Αθήνας, θα γνωρίσει τα συσσίτια, τις διαδηλώσεις, τα συνθήματα στους τοίχους, την αντίσταση... Μέσα από αυτόν τον «περίπατο», γεμάτο περιπέτειες, συναισθήματα, εμπειρίες και γνώσεις, θα βγει, πέντε χρόνια αργότερα, «άντρας πια», σε μιαν άλλη χώρα...
    Το εξαίρετο αυτό έργο της Άλκης Ζέη, που οδηγεί τον αναγνώστη σε έναν συναρπαστικό περίπατο σε μια από τις κρισιμότερες πενταετίες του πρόσφατου εθνικού μας βίου, επέλεξε ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς και η Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου να εντάξει στον διετή κύκλο παραστάσεων με τίτλο «Τι είναι η πατρίδα μας».
    Στον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου, που ανεβαίνει στη σκηνή την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου, παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Έφη Γούση, Γιάννης Διαμαντής, Ανδρέας Κοντόπουλος, Κωστής Κορωναίος, Αννίτα Κούλη, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Γιώργος Μάζης, Μιχάλης Μουλακάκης, Δημήτρης Πασσάς, Γρηγόρης Σταμούλης, Ελεάνα Στραβοδήμου, Μαρία Τσιμά. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου και τη μουσική ο Δημήτρης Ζαβρός.

    Πρόταση Πίτερ Μπρουκ: Ένας ζωηρός, κεφάτος "Αυλός"

    Μια ιστορία με χαρακτήρες και ήχους χωρίς σκοτεινούς συμβολισμούς και εντυπωσιακό θέαμα, στο Μέγαρο Μουσικής
    Ενας ζωηρός, κεφάτος «Αυλός»
    "Αυτός είναι ένας "Μαγικός Αυλός" όχι όπως θα τον περιμένατε. Η βαριά πανοπλία των σκηνικών, ο σκοτεινός συμβολισμός, το εντυπωσιακό θέαμα απουσιάζουν. Στη θέση τους το κοινό θα συναντήσει έναν αιώνια νέο Μότσαρτ παρέα με νέους και ταλαντούχους τραγουδιστές, ηθοποιούς και μουσικούς, έτοιμους -όπως και ο συνθέτης- να αυτοσχεδιάσουν, να ανατρέψουν, να εξερευνήσουν καινούργια χρώματα, να μεταμφιέσουν τις φόρμες.
    Σας προτείνουμε έναν ανάλαφρο, λίγο αυθαίρετο, κεφάτο, ζωηρό "Αυλό" με ερμηνευτές άμεσους και οικείους, που απελευθερώνουν την τρυφερότητα και το βάθος της μουσικής". Πρόσκληση-δήλωση του Πίτερ Μπρουκ σε μια παράσταση όπου ο Μότσαρτ έρχεται να μας συναντήσει με ένα χαμόγελο, έτοιμος να κάνει τις ταχυδακτυλουργίες του και να μας αιφνιδιάσει. Μετά την τραγωδία της "Κάρμεν" και τις "Εντυπώσεις του Πηλέα", ο "Μαγικός Αυλός" συμπληρώνει το οπερατικό σύμπαν του ιδιοφυούς Βρετανού σκηνοθέτη και ολοκληρώνει τη δική του πρόταση για την όπερα και τον κόσμο της. Θα τον δούμε στις 2, 3, 4 και 5 Νοεμβρίου στην αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη" του "Μεγάρου Μουσικής Αθηνών".

    ΝΙΚΗΤΑΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ «Το θέατρο πάντα ανθούσε σε τέτοιες εποχές»

    Κλείνει μισό αιώνα στη σκηνή και υποδύεται τον Δάρειο Ρονκάλα στον "Βασιλικό" του Αντωνίου Μάτεσι στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου


    «Το θέατρο πάντα ανθούσε σε τέτοιες εποχές»
    Πενήντα χρόνια θέατρο. Τα κλείνει φέτος ο Νικήτας Τσακίρογλου και καθόλου δεν τον βαραίνουν. Διέσχισε πολλά χιλιόμετρα στο σανίδι, άλλαξε πρόσωπα και ρόλους, υπηρέτησε ένα ευρύτατο φάσμα του ρεπερτορίου, πάντοτε με την ίδια συνέπεια, την ίδια πίστη και το ίδιο ήθος. Ως Δάρειος Ρονκάλας στον "Βασιλικό" του Αντωνίου Μάτεσι, παράσταση που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, δεν διστάζει να ζητήσει τον θάνατο του επίδοξου (παρ' ολίγον) κλέφτη του φουντωτού βασιλικού του.
    Η συγκεκριμένη γλάστρα βασιλικός είναι αυτό το "τίποτα" που ξαφνικά το διεκδικούν όλοι. Στην ουσία ο "Βασιλικός" είναι αυτό που λέει ο Ελύτης ""για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη". Για ένα τίποτα γίνονται όλα" εξηγεί ο Νικήτας Τσακίρογλου.
    • Eνα έργο όπως ο "Βασιλικός" που μοιάζει "παλιό" και "ξεπερασμένο", μπορεί να έχει απήχηση στον σημερινό θεατρόφιλο και πολίτη που βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα;

    Θέλω να πιστεύω ότι ο "Βασιλικός" του Αντωνίου Μάτεσι είναι ένα σημαντικό έργο, όχι μόνο για την ελληνική γραμματεία αλλά και για τη θεατρική πράξη. Αναφέρεται σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε η φεουδαρχία. Οταν λέμε φεουδαρχία εννοούμε, κατ' αντιστοιχία, το σημερινό κεφάλαιο που κοιτάζει με νύχια και με δόντια να μη συμβεί κάτι το οποίο θα κλονίσει τα θεμέλιά του και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

    Η "Φαύστα" στο "Θέατρο Στοά": Στο μποστάνι του Μποστ



    • Κριτική
    • Πολενάκης Λέανδρος
    • Η ΑΥΓΗ: 30/10/2011

    Έγραφα παλιότερα για τον "Μποστ" πως τα έργα του μοιάζουν σαν μια προέκταση του σοβαροφανούς ελληνικού 19ου αιώνα, με την ικανότητα, όμως, να σαρκάζει κάπου - κάπου τον εαυτό του, μέσα στον εξίσου σοβαροφανή 20ό, που έχασε πια, όπως φαίνεται, αυτή την ιδιότητά του.

    Θα πρόσθετα ότι το ίδιο το πνεύμα του αυτοσαρκασμού της χώρας, που την έσωζε πάντα στις κρίσιμες στιγμές, κατέφυγε, όταν έμεινε ορφανό, στα έτοιμα να εκραγούν "κουτάκια" των γελοιογραφικών εικόνων του Μποστ, με τις ανορθόγραφες λεζάντες τυλιγμένες γύρω σαν βραδύκαυστο φυτίλι.

    Μαζί με το θέατρό του εκρήγνυνται σήμερα βροντερά στο κενό της τετελεσμένης αγλωσσίας - αγνωσίας μας, βοηθούντων όλων των εκπαιδευτικών, γλωσσικών ή άλλων "πειραμάτων" που εφαρμόζουν οι μαθητευόμενοι μάγοι "στου κασίδη του κεφάλι", περιλαμβανομένου του τελευταίου. Επειδή ο Μποστ διαθέτει ανεπτυγμένο το αισθητήριο που του επιτρέπει να ανιχνεύει τη λαϊκότητα επί τόπου, εκεί όπου είναι και όχι εκεί όπου την τοποθετούν οι πάντοτε για τα πάντα πληροφορημένοι ημιμαθείς, ημιφωτισμένοι και εμπαθείς "ειδικοί", που στέλνουν κάθε τόσο οι "Εσπερίες" να μας "διαφωτίσουν".

    Wednesday, October 26, 2011

    «Η φωνή της Λουντμίλα» στο θέατρο Ριάλτο (στην Κύπρο)



    «Η φωνή της Λουντμίλα», από τη θεατρική εταιρία «Αμφιάρειο», είναι μια συγκλονιστική μαρτυρία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Σουηδού δημοσιογράφου και σκηνοθέτη Gunnar Bergdahl.
    Το ξημέρωμα της 26ης Απριλίου 1986 στο Τσέρνομπιλ , ο πυρηνικός αντιδραστήρας  εξερράγη αλλάζοντας την ιστορία του πλανήτη. Οι επιπτώσεις αυτής της έκρηξης κατά πολύ χειρότερες από τη βόμβα στη Χιροσίμα, κάνουν αισθητή την παρουσία τους ακόμα και σήμερα 25 χρόνια μετά και η παράσταση γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ αν αναλογιστούμε το τραγικό συμβάν στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας .  
    Το έργο αφορά στην εκ βαθέων συγκλονιστική εξομολόγηση της γυναίκας που στα 22 της χρόνια έζησε τη φρίκη της έκρηξης του πυρηνικού εργοστασίου στο Τσερνομπίλ. Ο άντρας της ήταν ο πρώτος πυροσβέστης που έχασε τη ζωή του στα 25 του, επιχειρώντας στον πυρηνικό αντιδραστήρα.
    Ο Gunnar Bergdahl  εδώ και 20 χρόνια ασχολείται εντατικά με τα θέματα αυτά και ειδικά με το ατύχημα στο Τσερνομπίλ, πήρε συνεντεύξεις από ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα, -βρέθηκε με κίνδυνο την ίδια του τη ζωή -στο τόπο της έκρηξης συλλέγοντας στοιχεία και κατάφερε να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο. Η Σουηδία είναι μαζί με άλλες όμορες χώρες από τις πρώτες που μετέδωσαν την είδηση και ένοιωσαν άμεσα να απειλούνται από τη ραδιενέργεια.
    «Το Τσερνομπίλ παραμένει ένα μυστήριο που περιμένει από μας τη λύση του. Ισως ήταν ένα άγημα στον 21ο αιώνα…Μια πρόκληση για τον νέο αιώνα….» γράφει ο σουηδός δημοσιογράφος  στο βιβλίο του.

    «Όρεστης – Ηλέκτρα 0 – 1» από το θέατρο Δέντρο (στην Κύπρο)



    Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κώστας Φιλίππογλου σημειώνει για το έργο:
    "Αν η τραγωδία είναι μια κάθετη γραμμή, που ενώνει τα υποχθόνια με τα υπερουράνια και η ζωή μας μια γραμμή οριζόντια, εμείς βρισκόμαστε κάπου εκεί στο κέντρο του σταυροειδούς σχήματος, παρατηρητές και ζώντες, προκαλούμε και προκαλούμαστε, απωθούμε και επιβιώνουμε.
    Αφορμή για αυτή την παράσταση ήταν ο Ορέστης του Ευριπίδη. Ξεκινήσαμε λοιπόν τίμια και απλά να δουλεύουμε το κείμενο.
    Όμως η ζωή του καλλιτέχνη, επηρεάζει άμεσα το έργο του. Έτσι, η γέννηση του Ερμή, όχι του θεού, του μικρού μου γιου, μου ξύπνησε αναμνήσεις, παιδικές επιθυμίες και μου πυροδότησε προβολές. Το ίδιο συνέβη και στους συντελεστές και τους ηθοποιούς της παράστασης, που επηρεάστηκαν από το κλίμα.
    Όπως ήταν φυσικό η παράσταση ξέφυγε από τα στενά όρια της ερμηνείας των χαρακτήρων και βουτήξαμε σε αναμνήσεις και αφηγήσεις προσωπικές. Δουλεύοντας με ένα μοντέλο ερωταπαντήσεων μεταξύ των ηθοποιών, εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το quizoola των forced entertainment και χρησιμοποιώντας κείμενα από τον Ευριπίδη, τον Σαρτρ, τον ψυχίατρο Ματθαίο Γιωσαφάτ, αλλά και ιστορίες δικές μας, φτάσαμε σε αυτό το σχήμα της παράστασης, όπου οι ηθοποιοί και οι ήρωες αποτελούν δυο διαφορετικούς κόσμους, που μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.

    Έτοιμο το Δημοτικό Μουσείο Θεάτρου Σκιών (στη Λευκωσία)



    Την ερχόμενη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου στις 12 μ.μ., ο Δήμος Λευκωσίας εγκαινιάζει ένα νέο Μουσείο, το πρώτο μουσείο Δορυφόρο του Λεβέντειου Δημοτικού Μουσείου Λευκωσίας - το Δημοτικό Μουσείο Θεάτρου Σκιών, Οικία Ιδαλία.

    Σκοπός του Δημοτικού Μουσείου Θεάτρου Σκιών δεν είναι μόνο να κλείσει σε βιτρίνες κάποιες φιγούρες αλλά να παρουσιάσει την ιστορία του Θεάτρου Σκιών στην Κύπρο, να προβάλει παλιούς και σύγχρονους καραγκιοζοπαίχτες και κυρίως στο μικρό θεατράκι που διαθέτει να αποτελέσει χώρο παραστάσεων νέων καλλιτεχνών της τέχνης του Καραγκιόζη.

    Σε αυτό τόσο ο Δήμος Λευκωσίας όσο και το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία. Παράλληλα με τον χώρο παραστάσεων ένας άλλος χώρος στο Μουσείο αποτελεί εργαστήρι για παιδιά όπως μετά την επίσκεψη τους στο Μουσείο καλούνται να κατασκευάσουν/ να γράψουν σενάριο/ και τέλος να παρουσιάσουν την δική τους παράσταση.

    Η ανακαίνιση της Οικίας Ιδαλία έγινε μέσα στα πλαίσια των προγραμμάτων του Ενιαίου Ρυθμιστικού Σχεδίου Λευκωσίας- Nicosia Master Plan για την ανάπτυξη και αναζωογόνηση των κάτω γειτονιών της εντός των τειχών πόλης (Ταχτακαλάς –Χρυσαλινιώτισσα). Μέσα στα πλαίσια αυτά η παραδοσιακή οικία στην οδό Αμμοχώστου 53, η οποία φιλοξένησε τον πρόσφυγα καραγκιοζοπαίχτη Ανδρέα Ιδαλία επιλέγηκε να συντηρηθεί και να λειτουργήσει ως το πρώτο Μουσείου Θεάτρου Σκιών στην Κύπρο.

    Το γεγονός ότι το Ενιαίο Ρυθμιστικό Σχέδιο Λευκωσίας περιέλαβαν στο πρόγραμμα τους την δημιουργία του μοναδικού αυτού μουσείου προβάλλει και την ανάγκη του Δήμου Λευκωσίας να διατηρήσει και να αναβιώσει μια παράδοση πολλών χρόνων με την οποία μεγάλωσαν γενιές Λευκωσιατών.

    Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το UNDP ACT  και USAID και στη συνέχεια με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ανατέθηκε στο Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας η οργάνωση και λειτουργία του. Το Μουσείο Θεάτρου Σκιών - Οικία Ιδαλία αποτελεί έτσι το πρώτο Μουσείο δορυφόρο του Λεβέντειου. Τα εκθέματα προέρχονται από τις συλλογές του Λεβέντειου.

    Το Λεβέντειο  έχει ήδη βραβευτεί για την πρωτοποριακή μουσειολογική του προσέγγιση με το Ευρωπαϊκό Βραβείο της Χρονιάς το 1991 και στοχεύει να λειτουργήσει το Μουσείο Θεάτρου Σκιών περισσότερο ως χώρο μάθησης/ έκφρασης και δημιουργίας των επισκεπτών.

    Οι πρεμιέρες του τριημέρου


    • Ποια θεατρικά έργα αξίζει να δείτε επί τη ευκαιρία της αργίας της 28ης Οκτωβρίου 

    Μυρτώ Λοβέρδου
    ΤΟ ΒΗΜΑ: 25/10/2011

    Ο Αρης Σερβατάλης στον «Ιβάν και τα σκυλιά» στο θέατρο Προσκήνιο

    Εργα για κάθε γούστο ανεβαίνουν στις αθηναϊκές σκηνές εν μέσω εθνικής επετείου, προτείνοντας ψυχαγωγία, διασκέδαση και ουσιαστικό προβληματισμό: Από τον κλασικό «Βασιλικό» του Νικολάου Μάτεσι ως τον «Ιβάν και τα σκυλιά», που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία που συνέβη πριν από δέκα πέντε χρόνια, το θέατρο στην Αθήνα καλά κρατεί.
    Η κωμωδία που έχουμε γνωρίσει από τη μικρή οθόνη με τον Θανάση Βέγγο και που φέρει την υπογραφή των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου με τον τίτλο «Θα σε κάνω βασίλισσα», παρουσιάζεται στη σκηνή του θεάτρου Γκλόρια με τους Παύλο Κοντογιαννίδη, Χρίστινα Αλεξανιάν, Παύλο Ορκόπουλο, Ιωσήφ Μαρινάκη, Σοφία Βογιατζάκη. Το έργο παρουσίασε στο αθηναϊκό κοινό το 1956 ο Βασίλης Λογοθετίδης ενώ το 1981 παίχθηκε από τον Γιάννη Γκιωνάκη. Η ταινία με τον Βέγγο είναι του 1964.