Ο Νίκος Περέλης...

Είχα μια οφειλή στον φίλο Νίκο Περέλη. Μετά από δική του πρόσκληση έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια τις δουλειές του στο θέατρο κι έχω εκτιμήσει το πάθος του και την άσβηστη φλόγα για αληθινό θέατρο προσανατολισμένο στις ανάγκες του σημερινού κοινού. Ο Νίκος είναι ιδεολόγος, κι όχι απλώς ένας τεχνίτης του θεάτρου. Όταν γράφει ένα θεατρικό έργο, πιστεύει ότι αυτό ανταποκρίνεται στην αγωνία του θεατή που είναι καταπιεσμένος, κουρασμένος, πονεμένος και ωστόσο θέλει να αναδιοργανώσει τη ζωή του.

Είχα δει πέρσι τον Εχθρό του λαού του Ibsen που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Περέλης και ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο και είχα μείνει ενθουσιασμένος. Δεν είχα πού να γράψω τις εντυπώσεις μου γι' αυτό και τώρα, αναδρομικά, κάνω αυτή την αναφορά.

Φέτος παρακολούθησα στο Θέατρο της Ημέρας μια έξοχη παράσταση με τον τίτλο "Η πόλη στον πάτο", όπου παρουσιάστηκαν τα μονόπρακτα του Δημήτρη Κεχαϊδη "Κατάσταση μη αναστρέψιμος", του Κώστα Μουρσελά "Χαλί Μπουχάρα" και του Νίκου Περέλη τα μονόπρακτα "Ο πλασιέ", "Ανασφάλεια", "Τιμή ευκαιρίας", "Ληστείες", "Ο Καραγκιόζης και ο Πασάς" και "Φως ιλαρόν επί πάτου". Οι συντελεστές της παράστασης: Νίκος Περέλης (σκηνοθεσία), Ανδρέας Σαραντόπουλος (επιμέλεια σκηνικού - κοστούμια), Κώστας Καραμπερόπουλος (μουσική), Πολυξένη Καρακατσάνη (βοηθός σκηνοθέτη), Ν. Περέλης - Γιώργος Σηφάκης (φωτισμοί). Στη διανομή: Βαγγέλης Μητρέλιας, Τζένη Κολλάρου, Νίκος Σταθόπουλος, Νίκος Νικολαϊδης, Έφη Κεραμίδα, Μπάμπης Αλατζάς, Π. Καρακατσάνη.

Αλλά πρέπει να μην ξεχάσω να μιλήσω και για το "παράπονο" του Νίκου που δεν επιχορηγήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού. Αδίκως, λέω εγώ. Και πού να πει τον πόνο του; Πώς τον έκριναν τα μέλη της αρμόδιας επιτροπής του ΥΠΠΟ αφού αποδεδειγμένα δεν έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά του;

Αυτό όμως είναι σύνηθες πλέον στον τόπο μας. Δίνονται βραβεία π.χ. σε συγκεκριμένα λογοτεχνικά βιβλία, δίχως η κριτική επιτροπή να έχει βάλει κάτω τον κώλο της να διαβάσει όλη την εκδοτική παραγωγή της χρονιάς που κρίνει. Το αλισβερίσι δίνει και παίρνει και κανείς δεν ντρέπεται. Και στο θέατρο, λοιπόν, το ίδιο γίνεται.

Ο Περέλης είναι αυτόνομο, και ανεξάρτητο πνεύμα και δεν ενδίδει σε οτιδήποτε. Μην "παραπονιέται" για την αταξία. Κάποια στιγμή θα τον θυμηθούν και θα του πετάξουν ένα ξεροκόμματο. Το ζήτημα είναι κάποτε ν' αρχίσουν να λειτουργούν ίδια μέτρα και σταθμά για όλους. Ο Νίκος, βέβαια, έχει μια κακή εμπειρία κι αυτή έχει σχέση με το πέρασμά του από το Εθνικό Θέατρο. Αυτός ξεκίνησε την "περιπέτεια" της Πειραματικής Σκηνής, κι ο μακαρίτης Κούρκουλος τον άδειασε κάποια στιγμή... Τέλος πάντων. Ο Νίκος είναι γνώστης των τεκταινομένων και παρ' όλα αυτά, συνεχίζει και να γράφει και να σκηνοθετεί και να παίζει. Γεια σου Νίκο, μαζί σου!

Ο Sir Alan Ayckbourn...

Η αποπομπή του Στέφανου Λαζαρίδη από το τιμόνι της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (εδώ, δεν κρίνω το μέχρι σήμερα έργο του) και οι εμπνεύσεις του προέδρου του ΔΣ Οδυσσέα Κυριακόπουλου για έναν "μάνατζερ" στην ΕΛΣ, γεννά πολλά ερωτηματικά...

Προσφάτως διάβαζα σε βρετανική εφημερίδα κάτι που δεν ήξερα:

Ο Sir Alan Ayckbourn (στη φωτογραφία) πρόκειται να παραιτηθεί από καλλιτεχνικός διευθυντής του Stephen Joseph Theatre Scarborough μετά από 37 χρόνια. Θα εγκαταλείψει τη θέση του το επόμενο καλοκαίρι, αλλά θα συνεχίσει να σκηνοθετεί τα έργα του. Ο Ayckbourn, 68 χρονώ σήμερα, είναι καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1971. Ο θεατρικός συγγραφέας είχε ένα ατύχημα πέρυσι τον Φεβρουάριο αλλά επέστρεψε στο πόστο του πέντε μήνες αργότερα, σκηνοθετώντας το νέο έργο του.

Θέλω να πω ότι επικεφαλής ενός θεάτρου ήταν ένας σημαντικός θεατρικός συγγραφέας. Στη δική μας θεατρική επικράτεια κάτι τέτοιο φαντάζει μάλλον αδιανόητο. Έχω βέβαια ένα παράδειγμα κι αυτό είναι ο Νίκος Περέλης που διευθύνει την (άστεγη) και δίχως κρατική επιχορήγηση ΑΛΛΗ ΣΚΗΝΗ του.

Τα έργα του Μπέκετ στον Faber & Faber

Ήδη ο εκδοτικός οίκος των έργων του Samuel Beckett, Faber και Faber ανήγγειλε ότι έχει ολοκληρώσει τις ρυθμίσεις με το ίδρυμα του Samuel Beckett, με τον εκδότη John Calder, και με εκδόσεις Minuit στο Παρίσι, για τη μελλοντική έκδοση όλων των έργων του Beckett, συγκεντρώνοντας κατά συνέπεια για πρώτη φορά στη Βρετανία τα δικαιώματα έκδοσης. Εξ ονόματος του ιδρύματος του Samuel Beckett, ο ανιψιός του μεγάλου Ιρλανδού, ο Edward Beckett είπε ότι τα φιλόδοξα σχέδια των εκδόσεων Faber & Faber για τη μελλοντική έκδοση του πεζογραφικού έργου και της ποίησης του Samuel Beckett, παράλληλα με τα θεατρικά έργα του, εξασφαλίζουν το κατάλληλο πλαίσιο για τη δημοσίευση του συνολικού έργου του Beckett στη Βρετανία. Ο 80χρονος εκδότης John Calder είπε ότι έφθασε σε μια ηλικία όπου πρέπει να αποσυρθεί από την επιχείρηση που ίδρυσε το 1949, και συμφώνησε να μεταφερθεί το έργο του Samuel Beckett –ο συγγραφέας με τον οποίο ο Κάλντερ συνδέθηκε με στενή και μακρά φιλία– στον Faber & Faber, για μια νέα εκδοτική σταδιοδρομία του μπεκετικού έργου στην αγγλική γλώσσα.

Σκηνογράφοι στην Πράγα!

Έξι νέοι σκηνογράφοι εκπροσωπούν την Ελλάδα στην 11η Διεθνή Εκθεση Σκηνογραφίας και Θεατρικής Αρχιτεκτονικής, Prague Quadrennial 2007, που γίνεται στην Πράγα (14 έως 24 Ιουνίου). Οι Γιώργος Γαβαλάς, Κένι Μακλέλαν, Ελένη Μανωλοπούλου (δεξιά), Ελλη Παπαγεωργακοπούλου (αριστερά, κάτω), Γιώργος Σουγλίδης και Μαγιού Τρικεριώτη παρουσιάζουν στην τσεχική πρωτεύουσα τις σύγχρονες τάσεις και αναζητήσεις της σκηνογραφίας στο ελληνικό θέατρο.

Εκτός από την ενότητα της σκηνογραφίας, η Ελλάδα συμμετέχει και στις ενότητες θεατρικής αρχιτεκτονικής και σκηνογραφίας στην εκπαίδευση. Στη θεατρική αρχιτεκτονική παίρνει μέρος ο αρχιτέκτονας, σκηνογράφος και καθηγητής σκηνογραφίας του ΑΠΘ Απόστολος Βέττας, ο οποίος μετέτρεψε την αίθουσα του παλιού κινηματογράφου «Κλειώ» σε θέατρο-studio για τις ανάγκες των πρακτικών μαθημάτων και των δημόσιων παρουσιάσεων των φοιτητών.

Η Διεθνής Έκθεση Σκηνογραφίας και Θεατρικής Αρχιτεκτονικής της Πράγας, που θεωρείται το σημαντικότερο γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο για τη σκηνογραφία και τη θεατρική αρχιτεκτονική, ξεκίνησε το 1967 με πρωτοβουλία του Τσέχικου Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Έλληνες καλλιτέχνες έχουν αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις. Ανάμεσά τους οι Διονύσης Φωτόπουλος, Μάνος Περράκης και Γιώργος Πάτσας. Το 2003 το ελληνικό περίπτερο βραβεύτηκε με ειδική διάκριση για την ποιότητα σχεδιασμού και παρουσίασης των εκθεμάτων του. [Από την Ελευθεροτυπία]

Και η Κύπρος στην Πράγα

Συμμετέχει και η Κύπρος με την παρουσία καλλιτεχνών της νέας γενιάς Κυπρίων σκηνογράφων και διοργανωτή το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Με επιλεγμένες δημιουργίες τους κατά την περίοδο των τελευταίων τεσσάρων χρόνων οι εννέα σκηνογράφοι Γιώργος Τσάππας, Εδουάρδος Γεωργίου, Έλενα Κατσούρη, Κωνσταντίνος Κουννής, Μαρίζα Παρτζίλη, Μαρία Χατζηκλεάνθους, Μαρίνα Νικολαΐδου, Μελίτα Κούτα και Χάρης Καυκαρίδης θα εκπροσωπήσουν την Κύπρο στην «Έκθεση Σκηνογραφίας και Αρχιτεκτονικής Θεάτρου Κουατριεννάλε Πράγας». Στην έκθεση, εκτίθενται οι σύγχρονες προτάσεις σκηνογραφίας και αρχιτεκτονικής θεάτρου.

Με τη φετινή 11η έκθεση, οι διοργανωτές, το Ινστιτούτο Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού της Τσεχίας γιορτάζουν 40 χρόνια ζωής με ένα ρεκόρ συμμετοχής καλλιτεχνών από 60 χώρες.

ΘΟΚ, Φεστιβάλ Επιδαύρου και σκηνογραφία

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 35 χρόνια λειτουργίας του, διοργανώνει στο Σπίτι της Κύπρου (Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι) έκθεση σκηνογραφίας με θέμα την 25άχρονη παρουσία του Οργανισμού στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, με αναφορές στις παραστάσεις και στους συντελεστές που άφησαν εποχή μέσα από μια πολυετή προσφορά στο Αργολικό Θέατρο. Τα εγκαίνια θα τελέσει ο υπουργός Πολιτισμού, την Πέμπτη 5 Ιουλίου, στις 7.00 μ.μ.

Ανάμεσα στα εκθέματα, το κοινό θα μπορεί να θαυμάσει: κοστούμια από τις παραστάσεις: «Ικέτιδες», «Μήδεια», «Εκάβη» και «Φόνισσες» του Ευριπίδη, «Βάτραχοι» και «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, «Επτά επί Θήβας», «Μυρμιδόνες», «Νηρηίδες» και «Φρύγες» του Αισχύλου, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Επιτρέποντες» του Μενάνδρου. Μακέτες σκηνικών από τις παραστάσεις: «Φοίνισσες» και «Ικέτιδες» του Ευριπίδη, «Σφήκες» του Αριστοφάνη, «Σαμία» και «Δύσκολος» του Μενάνδρου.

Οι φωτογραφίες είναι από την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, ο που Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα παρουσιάσει την Παρασκευή 3 και το Σάββατο 4 Αυγούστου στο Αργολικό Θέατρο, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, μουσική Θάνου Μικρούτσικου και σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη. Στο ρόλο της Ιφιγένειας η Στέλα Φυρογένη και στο ρόλο του Ορέστη ο Νεοκλής Νεοκλέους. Σκηνικά: Άντης Παρτζίλης και κοστούμια: Σταύρος Αντωνόπουλος.

Πεθαίνω σα χώρα αλλά, με συμβουλές Μαρμαρινού...

Σας αρέσει το θέατρο; Θα θέλατε να ζήσετε την εμπειρία του ανεβάσματος μιας παράστασης και να λάβετε ενεργά μέρος σε αυτήν; Ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός (φωτογραφία) και το Theseum Ensemble σάς δίνουν την ευκαιρία να βγάλετε τα (θεατρικά) απωθημένα σας. Θα παρουσιάσουν, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και στο Θέατρο Πειραιώς 260, την παράσταση του έργου του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα» (μια παράσταση για 760 ηθοποιούς και ένα μικρόφωνο), στις 30 και 31 Ιουλίου. Το όλο εγχείρημα, όπως το έχει συλλάβει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, θα είναι πολυπληθές και πολυπρόσωπο, μια και ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου θα είναι μια τεράστια ουρά ανθρώπων που εκτείνεται σαν ένα φίδι στην οδό Πειραιώς και στους δρόμους γύρω της, καταλήγοντας σε ένα σκαλάκι κι ένα μικρόφωνο. Ο στόχος είναι να συμπεριληφθούν στην ουρά όσο το δυνατόν «περισσότερες» φωνές. Και μέσα από αυτήν τη συνολικότητα μιας ουράς να φανερωθούν οι οξύτατες μονάδες που τη συνιστούν. Για δηλώσεις συμμετοχής (έως 22 Ιουνίου) στο theseum@otenet.gr ή 6945374464.

Δεν είμαι σε θέση να συλλάβω την έκταση και το "βάθος" του σκηνοθετικού εγχειρήματος. Ωστόσο, επειδή το θέατρο είναι προπαντός... ελευθερία, τότε δεν έχω παρά να χειροκροτήσω την πρωτοβουλία του Μαρμαρινού να συμπαρασύρει στα σκηνοθετικά του οράματα όσους θεατρόφιλους είχαν ή έχουν θεατρικά απωθημένα. Εθελοντική είναι η προσέλευση, και είναι φυσικό η οργάνωση του όλου θεάματος να έχει λιγοστό κόστος. Μάλλον δεν θα βρίσκομαι στην Αθήνα, αλλά στο βουνό. Θα διαβάσω εντυπώσεις ή θα ρωτήσω κανέναν φίλο μου...

Η Μάγια Λυμπεροπούλου...

Ήταν ανάγκη να βάλουν την εκπομπή τα μεσάνυχτα για να τη δουν όσοι θα μπορέσουν να κρατηθούν ξύπνιοι; Μια έξοχη γυναίκα και άνθρωπος του θεάτρου, η Μάγια Λυμπεροπούλου ξετυλίγει τη ζωή της και μιλάει για τους γονείς της, την αγαπημένη της αδελφή και τους παιδικούς της φίλους στην εκπομπή «Ταξίδια στη μνήμη». Η αφήγησή της ξεκινάει στο κέντρο της Αθήνας, μέσα στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», έναν χώρο στον οποίο περνάει τις περισσότερες ώρες της μέρας της, ψάχνοντας και διαβάζοντας βιβλία. Στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης αναπολεί τα πρώτα της χρόνια στη Σχολή, θυμάται τον μεγάλο δάσκαλο της, τον Κάρολο Κουν, τον Γιώργο Λαζάνη και τους άλλους σπουδαίους συναδέλφους της. Μιλάει για την πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι και τους ρόλους που την καθιέρωσαν. Θυμάται τα χρόνια της στο Παρίσι, όπου σπούδασε σκηνοθεσία, αλλά και τη σταδιακή απομάκρυνσή της από το θέατρο, την επιστροφή της στην Αθήνα, τη σημαντική της δουλιά στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τις παραστάσεις που ανέβασε, την αγάπη της για τον κινηματογράφο. Ακόμα, αναπολεί τους αγαπημένους της φίλους που δεν υπάρχουν πια. (Τετάρτη, 20/6/2007, ΕΤ-1, 24.00)

Φωτιά στο θέατρο «Κάτω απ' τη γέφυρα»

Από πυρκαγιά κινδύνευσε να καταστραφεί το θέατρο «Κάτω απ' τη γέφυρα» (Πειραιάς - τα μεσάνυχτα της 7/6, από άγνωστη αιτία). Όμως, μερικές μέρες νωρίτερα άγνωστοι έσπασαν τα τζάμια του. Η Πυροσβεστική απέτρεψε την ολική καταστροφή, αλλά οι ζημιές είναι μεγάλες. Με ανοιχτή επιστολή του ο δημιουργός του θεάτρου Νίκος Δαφνής ζητά οποιαδήποτε βοήθεια, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, ότι «δυστυχώς, βοήθεια δεν υπάρχει ακόμα κι απ' αυτούς που θα περιμέναμε μεγαλύτερη ευαισθησία» και υπενθυμίζει τη μη επιχορήγησή του από το ΥΠΠΟ. Αυτή την περίοδο το θέατρο ετοιμάζει την «Τύχη της Μαρούλας» του Δημ. Κορομηλά και το παιδικό «Ο καλόκαρδος και η χρυσή ροδιά» της Ειρήνης Μάρα, που θα περιοδεύσουν στην Ελλάδα και το χειμώνα θα παρουσιαστούν στο χώρο του στον Πειραιά. (Ριζοσπάστης, Παρασκευή 15 Ιούνη 2007).

Φίλτατε Δαφνή, κρίμα! Η ζωή είναι σκληρή κι όπως ξέρεις υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αν υπάρξει κανένας πλούσιος, μπορεί κάτι να γίνει. Από το υπουργείο Πολιτισμού, το βλέπω πολύ χλωμό για βοήθεια...

Αποπομπή Λαζαρίδη ζητά το ΔΣ της Λυρικής Σκηνής

Για να δούμε τώρα τι θα έχουν να λένε κάποιοι δημοσιογράφοι χειροκροτητές! Που ανακαλύπουν καθημερινά το... ραδιόφωνο!

Τη διακοπή της συνεργασίας του καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Στέφανου Λαζαρίδη (στη φωτογραφία), θα ζητήσει από τον υπουργό Πολιτισμού το Διοικητικό Συμβούλιο της Λυρικής, λόγω «διάστασης απόψεων ως προς την κατανομή των αρμοδιοτήτων» καθώς και την τροποποίηση του νόμου που αφορά στη λειτουργία της ΕΛΣ και καθορίζει τον τρόπο διοίκησης της.

Σε ανακοίνωσή του, το ΔΣ της Λυρικής, αναφέρει ότι μετά από τη συνεδρία της περασμένης Πέμπτης, με θέμα τον απολογισμό της καλλιτεχνικής περιόδου 2006-2007 και την έγκριση του προϋπολογισμού της νέας σεζόν, το ΔΣ «διαπίστωσε τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Λυρική Σκηνή» και αποφάσισε να ζητήσει την απομάκρυνση του κ. Λαζαρίδη, ο οποίος «βάσει του ισχύοντος νόμου συγκεντρώνει το σύνολο των διοικητικών, οικονομικών και καλλιτεχνικών αρμοδιοτήτων», καταλήγει η ανακοίνωση.

Είπαμε, καλός σκηνογράφος είναι ο Λαζαρίδης, διεθνούς φήμης ο Λαζαρίδης, ευρωπαίος ο Λαζαρίδης, παραβλέψαμε ότι ο Καραμανλής τον φύτεψε κυριολεκτικά στη Λυρική χωρίς να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες κ.λπ. Αλλά, δεν θα μας κάτσει και στο σβέρκο ο κ. Λαζαρίδης!

Ελαφρώς πώς, μοιάζει με την περίπτωσή του και ο κ. Λούκος. Κάτι δεν πάει καλά με αυτούς τους εξ Εσπερίας Έλληνες... Καλά, κι εμείς οι ιθαγενείς τι ρόλο παίζουμε;

Εκ Παντείου ερρύη και... τα κρείττω!

Αχ δολοφόνε μου: the musical! από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Οι πρώτες παραστάσεις του έργου ξεκινήσαν στις 9 Ιουνίου, και θα διαρκέσουν μέχρι την Πέμπτη 14 του μήνα. Ο Εντι, ένας φιλόδοξος ρεπόρτερ, κυνηγά ένα δολοφόνο που μπορεί να είναι ο εαυτός του. Τουλάχιστο αυτό φοβούνται η σαγηνευτική Τζόσυ και η σκοτεινή ιέρεια του βοντού Μάμα Τζεμαγιά. Ο καναλάρχης Λάιους και ο διαπλεκόμενος επιθεωρητής Κράϊονς, έχουν ωστόσο άλλη άποψη για το θέμα, ενώ η Ντάρκ Έιντζελ, που ελέγχει την ντρόγκα, την πορνεία και το χαρτοπαίγνιο κρατά τα χαρτιά της κλειστά.

Και σίγουρα δεν μπορούμε να βασιστούμε σε όσα μας πλασάρουν η Συμπίλα και η Πυθία, γοητευτικές και αδίστακτες ανκοργούιμεν δύο αντίπαλων καναλιών. Στην δράση όμως θα παρέμβουν και δημοσιογράφοι της σκανδαλοθηρικής εφημερίδας Δε ντάγκερ (το στιλέτο), Πορτορικάνοι πιστοί της Μάμα Σφίνξι, μπάτσοι, τσάτσοι και φυσικά τα ακαταμάχητα κορίτσια του μπαλέτου που θα ερμηνεύσουν τα σουξέ Ντέστινυ και Με σκοτώνεις που είναι στα χείλη όλης της πόλης. Πρόκειται μήπως για την άγνωστη αμερικάνικη πόλη Ντριμτάουν της δεκαετίας του 60 ή για την Αθήνα του 2003;

Την απάντηση θα βρουν οι θεατές της νέας παραγωγής του Κέντρου Δράματος του Παντείου που συνεχίζοντας μια πορεία δεκαέξι χρόνων και μετά από τις περσινές παραγωγές Καβάφης οδός Λέψιους 10 και Ο Ζωντανός, θα παρουσιάσει στο Στούντιο Λήδρα, Κέκροπος 12, στην Πλάκα το πρώτο του μιούζικαλ, που είναι ένα μοντέρνο σχόλιο στον Οιδίποδα Τύραννο.

Το κείμενο και η σκηνοθεσία είναι του διευθυντή του Κέντρου Δράματος καθηγητή Γιάγκου Ανδρεάδη, η μουσική του Σταμάτη Μουστάκα, τα σκηνικά των Σταύρου Μπονάτσου και τα κοστούμια της Άντζι Καρατζά, η κινησιολογία του Φάνη Καφούσια, ο σχεδιασμός των φωτισμών του Δήμου Αβδελιώδη και υλοποίηση του Δημήτρη Μαργαρίτη.

Το Θέατρο Τέχνης στα νιάτα...

Αν κρίνω από τα ονόματα των καλλιτεχνών που θα συνεργαστούν στη νέα σεζόν με το Θέατρο Τέχνης, μάλλον ευοίωνο φαίνεται το μέλλον του θεάτρου που γέννησε δεκάδες ηθοποιούς και σκηνοθέτες και έθρεψε γενιές και γενιές θεατών.

Το Υπόγειο θα ξεκινήσει με το έργο του Τόρστεν Μπουτστάινερ «Nordost», σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου (στη φωτογραφία), με τις Μάνια Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Σοφία Σεϊρλή. [Το έργο βασίζεται στην αληθινή ιστορία της κατάληψης θεάτρου στη Μόσχα από Τσετσένους αυτονομιστές τον Οκτώβριο του 2002. Παιζόταν τότε εκεί το δημοφιλές ρωσικό μιούζικαλ "Νορντ Οστ", ο παραγωγός του οποίου Γκεόργκι Βασίλιεφ είχε πει ότι "Είναι δύσκολο να φανταστούμε σήμερα ότι οι ηθοποιοί μας θα μπορέσουν να ξαναπαίξουν σε αυτή τη σκηνή και οι μουσικοί μας στο χώρο της ορχήστρας που είχε μετατραπεί σε αποχωρητήριο", κρίνοντας ότι θα ήταν "ορθό να βρεθεί μια άλλη αίθουσα για το Νορντ-Οστ". Οι Τσετσένοι αντάρτες είχαν υποχρεώσει τους ομήρους να χρησιμοποιούν το χώρο της ορχήστρας ως τουαλέτα, αρνούμενοι την πρόσβασή τους στα αποχωρητήρια του θεάτρου για να αποφύγουν τυχόν αποδράσεις.]

Τα Δευτερότριτα στο Θέατρο Τέχνης θα παρουσιάζεται το «Αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με τον Ηλία Λογοθέτη στο ρόλο του Βιζυηνού.

Το Θέατρο στη Φρυνίχου θα ξεκινήσει με το έργο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος όφις» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη (παραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και Ιωαννίνων). Θα ακολουθήσουν οι «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, με τις Γωγώ Μπρέμπου, Ναταλία Δραγούμη, Φαίη Ξυλά. Η παιδική σκηνή θα παρουσιάσει τη «Βασίλισσα του χιονιού» του Αντερσεν, σε σκηνοθεσία-διασκευή Θόδωρου Γράμψα.

Μια παραίτηση... απαρατήρητη!

Δεν άντεξε, μάζεψε τις βαλίτσες της κι έφυγε. Η Λιν Σίμουρ, η διάσημη Καναδή χορεύτρια που εδώ και ένα χρόνο είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής, αποτελεί πλέον ένδοξο παρελθόν. Την 31/5 ανακοίνωσε την παραίτησή της, αφού σύμφωνα με την εκτίμησή της «οι καλλιτεχνικοί της στόχοι δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθούν υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες εργασίας», ενώ «οι αλλαγές που πρότεινε να γίνουν δεν ήταν δυνατό να συντελεστούν στο άμεσο μέλλον». Η διοίκηση της ΕΛΣ έκανε δεκτή την παραίτηση της Λιν Σίμουρ και δήλωσε ότι οι σχέσεις με την τέως διευθύντρια παραμένουν πολύ καλές.

Η Λιν Σίμουρ, καταξιωμένη χορεύτρια και δασκάλα, είναι ένας από τους ζωντανούς θρύλους του κλασικού μπαλέτου. Ηρθε στην Ελλάδα, προσκεκλημένη από τον Στέφανο Λαζαρίδη, με όνειρο να μεταμορφώσει το Μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής. Στην πορεία η Λιν Σίμουρ ήρθε αντιμέτωπη με τις συνθήκες εργασίας, τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, ολόκληρο το σύστημα της Λυρικής. Ηταν αναπόφευκτο. Πόσο άμεσα θα μπορούσε να ξεκινήσει η «αναγέννηση» του Μπαλέτου; «Η ελληνική γραφειοκρατία μού δημιουργεί συνεχώς εμπόδια. Αυτού του είδους οι κανόνες δεν έχουν θέση στις τέχνες. Δεν μπορείς να διευθύνεις έναν καλλιτεχνικό συγκρότημα σαν να είναι ταχυδρομείο και μάλιστα επαρχιακό...», ανέφερε σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» (27/1/2007).

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ...

Ήταν νέος και πάντα γελαστός! Ο Μουστάκας έφυγε - όχι απροσδόκητα για όσους γνώριζαν το βάσανό του - και άφησε πολλή πίκρα. Σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας, σκόρπιζε γέλιο. Ήταν μεγάλο ταλέντο - ίσως ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Εγώ τον θυμάμαι τότε που τον είχα δει στο θέατρο Πάνθεον, στην Πανεπιστημίου, όταν είχε συνεργαστεί (το 1969;) με το θίασο του Αλέξη Μινωτή και της Κατίνας Παξινού στο έργο του Σον Ο'Κέιζι "Η Ηρα και το παγώνι"...

Εκπληκτική φιγούρα στην τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή του στην ταινία «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή, όπου ερμηνεύει τον Ιταλό ζωγράφο Τιτσιάνο. Τον είδα στην τηλεόραση (η ταινία ακόμη δεν έχει προβληθεί) και πραγματικά πιστεύω ότι έδωσε μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου που όμως δεν το διοχέτευσε πάντα σε "μεγάλες" παραστάσεις ή ταινίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν ο ίδιος φταίχτης. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο Μουστάκας δεν τα είχε δώσει όλα. Το ταλέντο του ξεχείλιζε σαν φουσκωμένο ποτάμι.

O JEAN-CLAUDE BRIALY..

Ο Jean-Claude Brialy που "έφυγε" στις 30 Μαΐου 2007, σε ηλικία 74 ετών (είχε γεννηθεί στις 30 Μαρτίου 1933 στο Aumale της Αλγερίας), ήταν ένας σπουδαίος ηθοποιός που έγινε γνωστός κυρίως από τις δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες συμμετείχε, και με σκηνοθέτες όπως οι Λουί Μαλ, Κλοντ Σαμπρόλ, Φρανσουά Τριφό, Ερίκ Ρομέρ, Ανρί Βερνέιγ, Αντρέ Καγιάτ, Φιλίπ ντε Μπροκά, Ζακ Ντερέ, Μάουρο Μπολονίνι κ.α.

Ωστόσο έχει κι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του αφιερωμένο στο θέατρο. Έργα στα οποία έπαιξε και μερικά από τα οποία σκηνοθέτησε:

1959 Les portes claquent, του Michel Fermaud (Théâtre Daunou)
1962 Un dimanche à New-York, του Norman Krasna
1965 Madame Princesse, του Félicien Marceau (Théâtre du Gymnase)
1968 La puce à l'oreille, του Georges Feydeau (Théâtre Marigny)
1971 Le ciel de lit, του Jean του Hartog (Théâtre du Palais-Royal)
1974 L'hôtel du libre échange, του Georges Feydeau (Théâtre Marigny)
1977 Si t'es beau, t'es con, του Françoise Dorin (Théâtre Hébertot)
1980 Madame est sortie, του Pascal Jardin (Comédie des Champs-Élysées)
1984 Désiré, του Sacha Guitry (Théâtre Edouard VII)
1986 Le Nègre, του Didier Van Cauwelaert (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1989 L'illusionniste, του Sacha Guitry (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1992 La jalousie, του Sacha Guitry σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens, Théâtre du Gymnase, Marseille Théâtre des Célestins, Lyon, Festival de Ramatuelle)
1995 Monsieur de Saint-Futile, του Françoise Dorin, σκηνοθεσία Jean-Luc Moreau (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
1998 Mon père avait raison, του Sacha Guitry, σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
2003 Poste restante, του Noël Coward, σκηνοθεσία Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens)
2005 J'ai oublié de vous dire, Jean-Claude Brialy (Théâtre des Bouffes-Parisiens, Festival d'Anjou)

Υπήρξε διευθυντής στο Théâtre Hébertot (1977), καλλιτεχνικός διευθυντής στο Festival d'Anjou (1985-2001) και στο Festival de Ramatuelle (1985-2007), και διευθυντής στο Théâtre des Bouffes-Parisiens (1986-2007).

Ο ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΖΑΡΙΦΗΣ

Τον νίκησε η παλιοαρρώστια του αιώνα μας, ο καρκίνος, και ο ευγενικός, αθόρυβος, και σεμνός δημιουργός Δαμιανός Ζαρίφης, "έφυγε" στα 61 του χρόνια. Ο Δ. Ζαρίφης γεννήθηκε στην Καβάλα. Σπούδασε στη σχολή Βακαλό και στα χρόνια της δικτατορίας στην ανώτατη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών - Διακοσμητικής, του Παρισιού, όπου συνδέθηκε με τη μετέπειτα σύζυγό του, κριτικό θεάτρου - θεατρολόγο Ελένη Βαροπούλου, με την οποία απέκτησαν μια κόρη. Επιστρέφοντας μετά τη μεταπολίτευση συνεργάστηκε με το «Θέατρο Τέχνης» για τα σκηνικά και κοστούμια του μπρεχτικού «Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ» (1974). Η συνεργασία του με το «Θέατρο Τέχνης» μετρά πάνω από 20 παραστάσεις. Περίπου 150 παραστάσεις (αρχαίου δράματος, κλασικού, σύγχρονου και ελληνικού ρεπερτορίου) μετρούν οι συνεργασίες του με το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, και πολλούς ιδιωτικούς θιάσους. Στο ενεργητικό του είχε σκηνικά - κοστούμια για έντεκα όπερες (Λυρική Σκηνή, Μέγαρο Μουσικής) και για 17 ταινίες. Η τελευταία δουλιά του στο θέατρο ήταν για το «Ψέμα στο ψέμα», στο «Μουσούρη» και η τελευταία κινηματογραφική (δεν πρόλαβε να τη δει γιατί δεν ολοκληρώθηκε ακόμη), η - διεθνούς συμπαραγωγής - ταινία «Ελ Γκρέκο», σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή. Απέσπασε το βραβείο Σκηνογραφίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία του Βασίλη Βαφέα «Ο έρωτας του Οδυσσέα», εξ ημισείας, με την Ε. Νάθενα, το βραβείο Ενδυματολογίας για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Νύφες» και το βραβείο του Θεατρικού Μουσείου.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ... ΟΜΟΡΦΙΑ!

Αναρωτιέμαι τι λόγο ύπαρξης έχουν τα διοικητικά συμβούλια στο Εθνικό Θέατρο, στη Λυρική Σκηνή, στο Ελληνικό Φεστιβάλ! Για να επικυρώνουν τις αποφάσεις των διευθυντών των ιδρυμάτων αυτών; Γίνονται συνεδριάσεις, συζητάνε για τα προγράμματα, υπάρχουν αντίθετες απόψεις, τι γίνεται τέλος πάντων; Θα ήθελα να κάνω ένα ρεπορτάζ για να δω πότε συνεδρίασε για τελευταία φορά λόγου χάρη το ΔΣ του Ελληνικού Φεστιβάλ! Γνωρίζουν π.χ. κάτι σχετικό με το "αφιέρωμα στο ελληνικό τραγούδι" (αυτή η αναφορά δεν σημαίνει πως διαφωνώ με το αφιέρωμα, κάθε άλλο) οι τρεις ξένοι που είναι μέλη του; Ή τι έχει να πει ο κ. Τσούκαλης ή ο κ. Δεληβοριάς (που διευθύνει έναν μεγάλο οργανισμό, όπως είναι το Μουσείο Μπενάκη);

Στο Ελληνικό Φεστιβάλ πρόεδρος του ΔΣ είναι ο Γιώργος Λούκος, αντιπρόεδρος ο Άγγελος Δεληβορριάς, και μέλη οι: Λουκάς Τσούκαλης, Νίκη Τζούδα, Vincent Baudriller, Nigel Redden, Alistair Spalding. Γιατί, καλά είναι να θυμιατίζουν οι διάφοροι, αλλά να μη παραβλέπουμε και κάποιους τύπους που, αν δεν χρειάζονται, τότε ποιος είναι ο λόγος ύπαρξής τους; Και βέβαια, έχει αρχίζει να μυρίζει περίεργα εκεί όπου από το πολύ λιβάνι κοντεύουμε να σκάσουμε...

ΛΟΡΕΝΣ ΟΛΙΒΙΕ ΚΑΙ ΕΡΡΙΚΟΣ Ε΄

[Λεζάντα: Πριγκίπισσα Κατερίνα η Renee Asherson, και Ερρίκος ο Laurence Olivier]

Να που η Αγγλία, μέσα στην ταραχή της (εννοώ, με την αλλαγή ηγεσίας – φεύγει επιτέλους ο Μπλερ και δεν μας πολυενδιαφέρει ο διάδοχός του), δεν ξεχνά ότι η ζωή συνεχίζεται, ότι οφείλει στους προπάτορες και προγραμμάτισε και εκδηλώσεις για να γιορτάσει τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μέγιστου Λόρενς Ολίβιε [Laurence Olivier, 1907-1989]. Στο Φεστιβάλ του Μπράιτον σκέφτηκαν να προβάλουν την πολυβραβευμένη σεξπιρική ταινία «Ερρίκος ο 5ος», την οποία είχε σκηνοθετήσει ο Ολίβιε και ερμήνευε τον επώνυμο ρόλο.

Είπαν, λοιπόν, να αφαιρέσουν τη μουσική του William Walton, να αναθέσουν στον Βρετανό συνθέτη Dominic Sewell το ξαναγράψιμο της μουσικής (από άκουσμα γιατί οι παρτιτούρες δεν σώζονται) και να προβάλουν την ταινία με συνοδεία ζωντανής ορχήστρας. Αυτό το εξαιρετικά περίπλοκο τεχνικά και καλλιτεχνικά εγχείρημα θέτει μια νέα βάση για την απόλαυση μιας κλασικής τανίας. Ο Ντόμινικ Σίγουελ εξηγεί τους λόγους ειδικά για τον Νίκο Βατόπουλο στην Καθημερινή.

Λέει ο Sewell: Χρειάστηκε να πάμε στην αρχική μήτρα και μέσα από μία περίπλοκη διαδικασία να φθάσουμε στην απομόνωση του ήχου. Καθώς όμως η ταινία ήταν πολύ παλιά (1943-44) δεν μπορούσαμε να αφαιρέσουμε όλη τη μουσική. Σε ορισμένα σημεία μπλεκόταν με τον διάλογο. Αυτό σημαίνει ότι ενώ στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας ακούει κανείς την καινούργια ζωντανή μουσική σε ορισμένα σημεία ακούγεται η παλιά μουσική πάνω στον διάλογο. Στα σημεία αυτά, η ορχήστρα «χαμηλώνει» και το αποτέλεσμα δεν είναι κακό!

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου όταν τα πράγματα δεν φαίνονταν πολύ ρόδινα για την Αγγλία, κι ενώ η Γερμανία είχε καταλάβει όλη την Ευρώπη, το Λονδίνο υφίστατο τη μανία των νυχτερινών γερμανικών βομβαρδισμών. Η Αγγλία αντιστάθηκε στον άξονα, από την πτώση της Γαλλίας μέχρι τη γερμανική εισβολή στη Ρωσία. Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν ένας τέλειος φορέας για να εμψυχώσει τα βρετανικά πνεύματα. Η ιστορία αναφέρεται σε μια αγγλική στρατιωτική νίκη εναντίον της Γαλλίας, και αποτελούσε μια αλληγορία με αισιόδοξη προοπτική στα τρέχοντα προβλήματα του έθνους εκείνη την εποχή.

Ο Laurence Olivier έκανε την παραγωγή, σκηνοθέτησε, πρωταγωνίστησε και βοήθησε στη διασκευή του σεναρίου. Γι’ αυτή την ταινία τιμήθηκε με Oscar. Με ένα κόστος παραγωγής δύο εκατομμυρίων δολαρίων, ήταν η ακριβότερη βρετανική ταινία που είχε γίνει ποτέ μέχρι τότε... Λεπτομέρειες για την ταινία μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΞΕΧΩΡΙΣΕ!

Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου με τον "Ηλίθιο" αποκάλυψε και το ταλέντο του θεατρολόγου Σάββα Κυριακίδη που παρέδωσε μια εκπληκική διασκευή πάνω στην εξαίσια μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου. Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής (στο «Από μηχανής θέατρο») θα επαναληφθεί τον ερχόμενο χειμώναμε κι έτσι όσοι δεν πρόλαβαν, ας προγραμματίσουν από τώρα να δουν τον ντοστογιεφσκικό «Ηλίθιο». Λέγεται, πάντως, ότι είναι και μια από τις καλύτερες σκηνοθεσίες του Στάθη Λιβαθινού, τον οποίο η σημερινή διεύθυνση (κακώς) απομάκρυνε.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΘΗΝΑ 2007

Το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου σε συνεργασία και με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού εγκαινίασε μια νέα δραστηριότητα το Σύστημα Αθήνα / Athens System, ένα σύστημα παρουσίασης παραστάσεων της τρέχουσας θεατρικής περιόδου.

Τις παραστάσεις κλήθηκαν να παρακολουθήσουν πρόσωπα διεθνούς προβολής, όπως διευθυντές σημαντικών διεθνών φεστιβάλ, κριτικοί θεάτρου αλλά και διευθυντές πολιτιστικών φορέων που έχουν τη δυνατότητα μετάκλησης παραστάσεων. Σκοπός της δράσης είναι να οδηγήσει σε διεθνείς συνεργασίες και σε πρόσκληση των ελληνικών παραστάσεων σε διεθνείς συναντήσεις και φεστιβάλ. Παράλληλα το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ενδιαφέρουσες παραστάσεις. Επίσης επιπλέον σκοπός του Συστήματος Αθήνα είναι να δημιουργηθεί ένα ηλεκτρονικό αρχείο παραστάσεων.

Ειδικά για φέτος το Σύστημα Αθήνα πραγματοποιείται σε πιλοτική μορφή ώστε να διερευνηθούν οι επιμέρους δυνατότητες εφαρμογής και λειτουργίας του. Γι’ αυτό το λόγο η διοργάνωσή του είναι περιορισμένης κλίμακας.

Οι παραστάσεις άρχισαν στις 16 και τελειώνουν σήμερα, 19 Μαΐου 2007. Την Κυριακή 20 Μαΐου στις 11.30μμ, στο Αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού (Μπουμπουλίνας 20-22), θα πραγματοποιηθεί συμπόσιο – συζήτηση εργασίας με θέμα: «Το σύγχρονο Ελληνικό θέατρο και η διεθνής σκηνή» με τη συμμετοχή ξένων και Ελλήνων προσκεκλημένων. INFO: Tηλ. 210 33 03 149 & 210 33 06 115, system@hellastheatre.gr & itigr@otenet.gr, www.hellastheatre.gr

ΣΧΟΛΙΟ: Καταρχήν, δεν διαφωνώ. Υπάρχει όμως ένα "αλλά". Όταν γίνεται αναφορά στο "σύγχρονο ελληνικό θέατρο", τι εννοείται; Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα πρέπει να εννοείται πρώτιστα το ελληνικό θεατρικό έργο. Κι απ' ό,τι είδαμε στο πρόγραμμα, δεν υπάρχει "καθαρόαιμο" ελληνικό θεατρικό έργο. Έχω την ενύπωση ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα ασφαλές κριτήριο ώστε ανάμεσα στις παραστάσεις να είναι τουλάχιστον μια (1) που να σηματοδοτεί τις κατευθύνσεις της σύγχρονης ελληνικής θεαρικής γραφής. Γιατί δεν μπορώ να θεωρήσω ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και δεν είναι δυνατό να οχυρωθεί η (αναμφισβήτητα αξιέπαινη) προσπάθεια πίσω από τη δικαιολόγησή της ως "πιλοτικής"!

ΚΘΒΕ: ΟΨΕΙΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

Μακάρι να γίνει θεσμός και να ριζώσει, με εμβέλεια πανευρωπαϊκή. Το δικαιούται και το ΚΘΒΕ και η Θεσσαλονίκη. Μιλώ για το 1ο Φεστιβάλ Θεάτρου Νοτιοανατολικής Ευρώπης «Όψεις Αρχαίου Δράματος» που προετοιμάζει το ΚΘΒΕ.

Το 1ο Φεστιβάλ Θεάτρου Νοτιοανατολικής Ευρώπης θα γίνει στη Θεσσαλονίκη από τις 14 Ιουνίου ώς τις 13 Ιουλίου, με θεματικό άξονα το αρχαίο δράμα. Οχτώ θεατρικοί οργανισμοί από ισάριθμες χώρες θα παρουσιάσουν έργα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, αλλά και νέα, εμπνευσμένα από τους μυθικούς κύκλους που αξιοποιεί το αρχαίο δράμα. Το ΚΘΒΕ θα συμμετάσχει με τη θερινή του παραγωγή, που θα κάνει την πρεμιέρα της στη διοργάνωση, τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Εκτάκτως θα συμμετάσχει το θέατρο «Katona Jozsef» της Ουγγαρίας, που επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του διευθυντή του θεάτρου, Γκαμπόρ Ζαμπέκι.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης παραστάσεις των έργων: «Κουρμπάν» του Γκιουνόρ Ντιλμόν, από την Ένωση Θεάτρων της Τουρκίας, βασισμένο στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αϊσέλ Εμέλ Μεσί, «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, από το Εθνικό Θέατρο Κραϊόβα Ρουμανίας, «My Homeland - Seven Dreams», βασισμένο στους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, από το φεστιβάλ «BITEF» Σερβίας, «Οιδίπους στην Κόρινθο» του Ιβο Σβέτινα, σε σκηνοθεσία Ιβιτσα Μπουλτζιάν, από το Εθνικό Θέατρο Σλοβενίας, «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Μικέλ Καλέμι, από το θέατρο «Ατελιέ 31» της Αλβανίας, «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη, από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.

Οι παραστάσεις θα δοθούν στο Θέατρο Δάσους, στο Βασιλικό Θέατρο και στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται με τη συνεργασία του υπουργείου Πολιτισμού και χρηματοδοτείται από το Γ' ΚΠΣ στο πλαίσιο του προγράμματος «Πολιτισμός-Πολιτισμική Εγνατία».

Η «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ θα παρουσιαστεί στις 27 και 28 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ. Στον ρόλο της Λυσιστράτης, η Ρένια Λουιζίδου. Η Μίνα Αδαμάκη ερμηνεύει την Κλεονίκη, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη τη Μυρίνη, η Θεοδώρα Σιάρκου τη Λαμπιτώ, ο Δημήτρης Πιατάς τον Πρόβουλο και ο Αντώνης Λουδάρος τον Κινησία.

Η μετάφραση είναι του Γιάννη Βαρβέρη, τα σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά, τα κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ, η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη, η χορογραφία του Ισίδωρου Σιδέρη, η μουσική διδασκαλία του Νίκου Βουδούρη. Συμμετέχει χορός 32 ηθοποιών.