Monday, September 19, 2011

Πλουραλισμός στο νέο πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης, που εβδομηνταρίζει


Με το «Περιμένοντας τον Γκοντό», ερμηνευμένο αποκλειστικά από γυναίκες, τη «μετεγγραφή» του Γιώργου Κιμούλη, που σκηνοθετεί πρωταγωνιστώντας άπαιχτο στην Ελλάδα Μπέρνχαρντ και τον άκρως πολιτικό μονόλογο μιας πόρνης «Περί Ζώων», της νομπελίστα Γέλινεκ, το Θέατρο Τέχνης βγαίνει δυναμικά κατά τη νέα σεζόν, συστρατεύοντας και μια πλειάδα πρωταγωνιστών όλων των γενεών.
Και η Λένα Κιτσοπούλου θα κατεβεί τα σκαλιά του «υπογείου» για έναν άγνωστο Ξενόπουλο (TSAKIRIS)Και η Λένα Κιτσοπούλου θα κατεβεί τα σκαλιά του «υπογείου» για έναν άγνωστο Ξενόπουλο (TSAKIRIS)Ιδανικός εορτασμός για τα 70 χρόνια λειτουργίας που συμπληρώνει το 2012.
Το πλουραλιστικό ρεπερτόριό του «ενισχύεται» από άγνωστο Ξενόπουλο («Χαίρε Νύμφη»), αγέραστο Ζολά («Τερέζ Ρακέν»), ερωτικό Αλεσάντρο Μπαρίκο («Μετάξι»), αλλά και το «Ο Δρόμος που περνά από μέσα» του Καμπανέλλη. «Πιστεύω πρέπει να είμαστε πιο επιθετικοί στην κρίση, αντί να μειώνουμε τις παραγωγές μας», σχολιάζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Διαγόρας Χρονόπουλος.

ΔΙΑΓΟΡΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ: Επίθεση με καλό θέατρο

"Οι θεατές έχουν ανάγκη από ενδιαφέρουσες παραγωγές", λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του "Τέχνης" για τα "Ο δρόμος περνάει από μέσα", "Χαίρε Νύμφη" και "Περιμένοντας τον Γκοντό"


Επίθεση με καλό θέατρο
Συμπληρώνοντας εβδομήντα χρόνια λειτουργίας, το Θέατρο Τέχνης επιλέγει για τη σεζόν 2011- 2012 να κινηθεί στον άξονα των μεγάλων σταθμών της Ιστορίας και της παράδοσής του. Από την αρχή της λειτουργίας του, την άνοιξη του 1942 στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής, ο Κάρολος Κουν έθεσε τις αρχές για τον προσανατολισμό και τις θέσεις του θεάτρου του: το θέατρο ως κοινωνική θέση, την έρευνα στους κλασικούς συγγραφείς, την προβολή του ελληνικού έργου και την παρουσίαση πρωτοποριακών συγγραφέων. Ετσι στη δύσκολη και κρίσιμη περίοδο που ζούμε το ιστορικό θέατρο επανέρχεται σε αυτές τις αρχές δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον ρεπερτόριο. "Το Θέατρο Τέχνης επιλέγει μια επιθετική πολιτική κόντρα στην κρίση" λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, Διαγόρας Χρονόπουλος. "Το ποιοτικό ρεπερτόριο αποτελεί μέσο ?επίθεσης?. Αμυνόμαστε με καλό θέατρο και με ενδιαφέρουσες παραγωγές. Οι θεατές τα έχουν ανάγκη". Επίσης, όπως σημειώνει ο ίδιος, οι τιμές των εισιτηρίων παραμένουν σταθερές όπως τα τέσσερα τελευταία χρόνια (20 ευρώ, 15 το φοιτητικό και 10 το νεανικό), ενώ φέτος για πρώτη φορά καθιερώνεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη γενική είσοδος με 15 ευρώ.
Δύο ελληνικά έργα, ένα από τα σημαντικότερα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, "Ο δρόμος περνάει από μέσα" σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου (πρωταγωνιστούν Αγγελος Αντωνόπουλος, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλίκη Αλεξανδράκη), και ένα σπάνια παιζόμενο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου (από τους αγαπημένους συγγραφείς του Κουν), το "Χαίρε Νύμφη", που ανεβαίνει με μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου (πρωταγωνιστούν Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας), αποτελούν τον κορμό του προγραμματισμού για τη χειμερινή περίοδο, στο Υπόγειο και στη σκηνή της οδού Φρυνίχου, αντίστοιχα.

Sunday, September 18, 2011

Μισές δουλειές, ατέλειωτες εμμονές




Πώς η σύλληψη και εκτέλεση αρχαίου δράματος εκθέτει τους ηθοποιούς χωρίς να εκτίθεται


                                                                        ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Πέρσες

σκην: Δήμος Αβδελιώδης

Θέατρο: Εταιρεία Πολιτισμού «anagnosis»

                                                                       Γ. ΒΑΛΑΡΗΣ
Οι Απελπισμένοι
                                                              σκην: Γιώργος Βάλαρης
Θέατρο: Αθηνά
  • ΚΡΙΤΙΚΗ: Άννυ Κολτσιδοπούλου

Δεν έχει νόημα να κρίνει κανείς έναν θεσμό σαν το νεόκοπο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος του Δήμου της Αθήνας, που ξεφύτρωσε αιφνιδιαστικά, οργανώθηκε βιαστικά ή κι εκ των ενόντων και πήρε τον μεγαλόστομο τίτλο: «Οι τραγικοί μύθοι σήμερα». Συγκέντρωσε διαθέσιμες θερινές κυρίως παραγωγές όπως συγκεντρώνουν και οι περιφερειακοί δήμοι κάθε φθινόπωρο. Μακάρι να μακροημερεύσει ο θεσμός, κυρίως όμως να αποχτήσει συγκρότηση και προσωπικότητα.
Για τους «Πέρσες» του Αισχύλου κατά Αβδελιώδη δεν φταίει το εν λόγω φεστιβάλ, αν εξαιρέσει κανείς εκείνον τον «εκπαιδευτικό χαρακτήρα» του, που ως κεντρικό και γενικόλογο ζητούμενο των διοργανωτών, τα χωράει όλα. Δυσκολεύομαι ακόμη να πιστέψω πως ο Αβδελιώδης τού τόσο ευθύβολα και σοφά εξανθρωπισμένου Θεάτρου Σκιών, ο Αβδελιώδης του Βιζυηνού, και πρόσφατα του Ψύρρα, ο Αβδελιώδης που μέσα από την πολύμηνη διδασκαλία του «Μαράν Αθά» εμπλούτισε έργο, σχολή, και δημιούργησε μια συγκλονιστική νέα ηθοποιό, τη Γιασεμί Κηλαηδόνη, είναι ο ίδιος σκηνοθέτης που υπέβαλε σε ατελέσφορο μαρτύριο ηθοποιούς και κοινό με τους «Πέρσες» του. 

Μπορεί να αναβιώσει η αρχαία τραγωδία;



Ο ρεαλιστικός στόχος και οι προσπάθειες των σύγχρονων δημιουργών
  • Του Προκοπη Παυλοπουλου*

Με τον ερχομό του φθινοπώρου και τις πρώτες σταγόνες της βροχής δεν θα «σκοτωθεί» μόνο το καλοκαίρι, κατά τον στίχο του Οδ. Ελύτη. Ενα-ένα τ’ αρχαία θέατρα, σπαρμένα πάνω στην ελληνική γη σαν αείχρονες ανεστραμμένες λευκές αχιβάδες, θα σιγήσουν για φέτος. Από την Επίδαυρο ώς το Δίον κι από το ωδείο Ηρώδου του Αττικού ώς τη Δωδώνη -και όχι μόνο- ακούγεται ο μακρινός απόηχος της αρχαίας τραγωδίας στην προσπάθεια των σύγχρονων δημιουργών, Ελλήνων και μη, να την αναβιώσουν.
Είναι, άραγε, ένας τέτοιος στόχος ρεαλιστικός και, κατά συνέπεια, εφικτός; Πιστεύω πως η απάντηση που ταιριάζει στο ερώτημα αυτό είναι, κατά βάση, αρνητική. Αν, φυσικά, μιλάμε για αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας στο σύνολό της. Ητοι για πραγματική αναβίωση του έργου και της παράστασης από τις ρίζες τους. Εκείνο που, αντιθέτως, φαντάζει κατορθωτό είναι η ανασυγκρότηση της μνήμης από το πνεύμα, το οποίο αναδίδουν ακόμη τα κείμενα των σωζόμενων αρχαίων τραγωδιών και οι ιστορικές μαρτυρίες για τις παραστάσεις τους. Και να γιατί:

Το παιδικό θέατρο αναζητεί ακόμη την ταυτότητά του




Ποιοτικές παραστάσεις ανεβαίνουν κάθε χρόνο, αλλά υπάρχουν πάντα και οι... καιροσκόποι

Tης Σαντρας Βουλγαρη, Η Καθημερινή, 17/9/2011
Πριν από λίγο καιρό σε επαρχιακή πόλη της Ελλάδας έτυχε να παρακολουθήσω παιδική παράσταση γνωστού θιάσου της Αθήνας που περιόδευε για το καλοκαίρι. Αν και οι αφίσες με είχαν προϊδεάσει για το θέαμα, εντυπωσιάστηκα με το επίπεδο της παρουσίασης το οποίο με γύρισε πολλά χρόνια πίσω. 
Την τελευταία δεκαπενταετία το παιδικό θέατρο στη χώρα μας έχει γνωρίσει μια πρωτοφανή άνθηση και ίσως αυτό να το γνωρίζουν μόνο οι ειδικοί ή οι γονείς που ψάχνουν να βρουν δημιουργικές ιδέες εξόδων για τα παιδιά τους. Πέραν των κλασικών ποιοτικών προτάσεων του θεάτρου Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου, της Παιδικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου και άλλων γνωστών θιάσων, ο κύκλος έχει ανοίξει με απίστευτα πολλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις πειραματικού θεάτρου, αφηγήσεις παραμυθιών, διαδραστικές παραστάσεις κ. ά. για παιδιά όλων των ηλικιών.

Διά χειρός και πνεύματος Μποστ



Μποστ
Ολοκληρώνοντας τον εορτασμό για τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του, το Θέατρο Στοά παρουσιάζει φέτος το χειμώνα την «Φαύστα» του Μποστ, παράσταση που υπήρξε από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του θεάτρου και έθεσε τη βάση της πολυετούς και επιτυχημένης συνεργασίας τους. Την ίδια χρονιά, θα παρουσιαστεί και το πρώτο θεατρικό του Κώστα Βοσταντζόγλου «Ο ελέφας». Σ' αυτά τα 40 χρόνια έχουν παρουσιαστεί 79 έργα, μονόπρακτα και μεγάλα, 50 συγγραφέων (3 αρχαίες τραγωδίες, 53 ελληνικά, 13 ξένα και 10 παιδικά). Από τους 50 συγγραφείς οι 39 είναι Ελληνες και οι 11 ξένοι. Από τους 39 Ελληνες οι 21, με 34 έργα τους, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στη «Στοά».
«Η επιλογή του συγκεκριμένου συγγραφέα δεν έγινε τυχαία», σημειώνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου. «Υπήρξε από τους πιο αγαπητούς συνεργάτες μας. Αλλά είναι ιδιαίτερα ευχάριστο που το δεύτερο έργο της περιόδου θα είναι ένα έργο που προέρχεται από την ίδια οικογένεια. Εντελώς συμπτωματικά ο γιος του Κώστας Βοσταντζόγλου μας έδωσε την πρώτη του θεατρική απόπειρα - "Ο ελέφας" - που συμπεριλάβαμε στο ρεπερτόριό μας. Ετσι, λοιπόν, με έργα της οικογένειας Βοσταντζόγλου γιορτάζουμε τα σαράντα χρόνια λειτουργίας της "Στοάς" γεγονός που είναι για μας μεγάλη τιμή αλλά και ιδιαίτερη ευχαρίστηση».
«Φαύστα» - Λήδα Πρωτοψάλτη
Η «Φαύστα» γραμμένη το 1963 και με αρκετές παρουσιάσεις στο ενεργητικό της, ανέβηκε για πρώτη φορά στη «Στοά» το 1987. Η ιστορία είναι γνωστή: Η οικογένεια έχασε την κόρη της που πνίγηκε στη θάλασσα, αλλά στο ψάρεμα ο μπαμπάς έπιασε ένα μεγάλο ψάρι που είχε μέσα στην κοιλιά του το μικρό κοριτσάκι. Κι ενώ η οικογένεια ετοιμάζεται να γιορτάσει το χαρμόσυνο γεγονός το κοριτσάκι εξολοθρεύεται από τους γάτους επειδή μύριζε ψαρίλα. Μια άλλη οικογένεια που της έτυχε ακριβώς η ίδια περίπτωση με τον γιο τους, έρχονται να ζητήσουν σε γάμο το ομοιοπαθές κοριτσάκι αλλά πληροφορούνται το χαμό του και φεύγουν άπραγοι. Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι πρέπει να πλενόμαστε καλά γιατί όποιος δεν πλένεται κινδυνεύει από πολλά».
«Ο σουρεαλισμός» - λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου - «ο γνωστός δεκαπεντασύλλαβος, οι ήρωες που μοιάζουν με τα σκίτσα του, αλλά κυρίως η υπόγεια κριτική που κάνει έμμεσα στον Ελληνα μικροαστό, είναι τα στοιχεία εκείνα που κάνουν το έργο του Μποστ να αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα ενός θεάτρου που δεν υπήρξε όμοιο στην Ελλάδα. Ο "Ελέφας" γράφτηκε το 2010. Ο Κώστας Βοσταντζόγλου χρησιμοποιεί εντελώς διαφορετικό τρόπο γραφής, οι ήρωές του ανήκουν στην απόμακρη επαρχιακή Ελλάδα, αλλά το χιούμορ του διατηρεί την ίδια υπόγεια διαδρομή που ακολουθούσε και ο πατέρας του, παρ' όλο που είναι επιμελώς καλυμμένο».
Ο Μποστ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1918 και πέθανε στην Αθήνα το 1995. Το 1920 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας όπου και πηγαίνει στην πρώτη τάξη του Δημοτικού. Το 1926 έρχονται στην Ελλάδα και συνεχίζει σε Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο. Τέλειωσε το Η΄ Γυμνάσιο Αρένων Αθηνών και τον ίδιο χρόνο γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου παρακολούθησε μαθήματα μόνο επί ένα εξάμηνο. Πρωτάρχισε σαν εικονογράφος παιδικών βιβλίων και περιοδικών και συνεργάστηκε αργότερα σαν πολιτικός γελοιογράφος και χρονογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά ποικίλης ύλης. Παράλληλα, ασχολήθηκε με το θέατρο και τη ζωγραφική. Εγραψε πάνω από δέκα θεατρικά έργα, έκανε δέκα έξι ατομικές εκθέσεις κι έβγαλε αρκετά βιβλία. Το 1966 άνοιξε κατάστημα με την επωνυμία «Λαϊκαί εικόναι», διακοσμώντας πάνω από 25.000 αντικείμενα δώρων. Χαρακτηριστικό της θεατρικής του τεχνικής είναι ο «ηθελημένος πλατειασμός» και οι αφελείς επεξηγήσεις, πράγμα που δυσαρεστεί μερικούς κακόπιστους κριτικούς και πολύξερους θεατρολόγους.
Ο Μποστ έγραψε τα θεατρικά έργα: Δον Κιχώτης (Ποντιακή Στέγη Κοκκινιάς, 1963), Ομορφη Πόλη (Θέατρο Παρκ, 1963), Φαύστα (Θέατρο Βεάκη, 1964), Τα χρυσά φτερά (Αρχαίο Θέατρο Πειραιώς, 1973), Εκλογές του Μποστ (Θέατρο Αμιράλ, 1973), Μαρία Πενταγιώτισσα (Θέατρο Λυκαβηττού, 1982), Κάνε το Πασόκ σου παξιμάδι (Θέατρο Πάρκ, 1985), Ιστορικέ ιστορίαι (Καφεθέατρο Λήδρα, 1985), 40 χρόνια Μποστ (Θέατρο Σμαρούλα, 1987), Μήδεια (Θέατρο Στοά, 1993), Ο ήρως της Κολομβίας (Μονόπρακτο στην TV, 1994), Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Θέατρο Στοά, 1995). Ακόμα, μαζί με άλλους έγραψε: Και συ χτενίζεσαι (Θέατρο Αλσους, 1973), Εθνική Κωμωδία (Θέατρο Αμιράλ, 1974), Εφημερέβομεν (Θέατρο Σμαρούλα, 1977), Της Λαρίσης το ποτάμι (Θεσσαλικό θέατρο, 1980), Πιάσαμε το τρίτο (Θέατρο Παρκ, 1981), Χαιρέτα μου τον πλάτανο (Θεσσαλικό θέατρο, 1982), Στο βάθος μύθος (Θέατρο Αβέρωφ, 1986), Ο Εφευρέτης (Θέατρο Πολύτεχνο, 1993).
Η «Φαύστα» ανεβαίνει στα μέσα Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, σκηνικό - κοστούμια Μποστ, μουσική Βασίλη Δημητρίου. Υλοποίηση σκηνικού - κοστουμιών Λέα Κούση. Χορογραφία γάτου: Εύα Καμινάρη - Κοραλία Τσόγκα. Φαύστα η Λήδα Πρωτοψάλτη. Παίζουν επίσης: Εύα Καμινάρη, Θανάσης Παπαγεωργίου, Κοραλία Τσόγκα, Νίκη Χαντζίδου, Παναγιώτης Μέντης, Βάσω Ορκοπούλου.

Σ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 18/9/2011

Θέατρο από ανθρώπους του μεροκάματου



Φτιαγμένη από το μεράκι για την Τέχνη ανθρώπων του μεροκάματου, εργατών και υπαλλήλων, η θεατρική ομάδα «Εκτός Σχεδίου»αποδεικνύει εδώ και χρόνια ότι είναι μια συνειδητή επιλογή να σπάσουν - και με αυτόν τον τρόπο - τον αποκλεισμό που επιβάλλει το σύστημα στους ανθρώπους του μόχθου να προσεγγίσουν την Τέχνη και να εκφραστούν μέσα από αυτήν.
Η νέα δουλειά του σχήματος είναι το έργο τουΒόλφγκανγκ Μπόρχερτ «Εξω από την πόρτα» που ανεβαίνει σήμερα, στις 9 μ.μ., στο Θέατρο Πέτρας, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πέτρας του Δήμου Πετρούπολης, με ελεύθερη είσοδο. Γιατί αυτό το έργο; «Γιατί μας εκφράζει το ξεκάθαρα διαχρονικό, αντιπολεμικό του μήνυμα» και «γιατί "τα χώνει" στους συμβιβασμένους, στους "παρτάκηδες", στους καιροσκόπους», απαντούν οι ίδιοι.
Ενα έργο βαθιά τρυφερό, ποιητικό και αντιπολεμικό. Ο Γερμανός συγγραφέας (1921-1974) βίωσε τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πέθανε στα 26 χρόνια του από ηπατίτιδα. Το έργο του περιέχει πολλά βιογραφικά στοιχεία του. Ο θίασος με τα έργα που επιλέγει δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο της γειτονιάς και τον απλό εργάτη να ακούσουν το λόγο σπουδαίων συγγραφέων για την ειρήνη, το δίκιο, την καταπίεση, την αξία του αγώνα.
Το ερασιτεχνικό θέατρο είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, κοινωνική και μορφωτική, που αγγίζει τις ανάγκες του ανθρώπου για επικοινωνία, δράση και θέαση του κόσμου. Αναπτύσσει τη δημιουργικότητα, κόντρα σε ρηχά θεάματα και στην απομόνωση που επιβάλλει η έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Η ερασιτεχνική δημιουργία απαιτεί επίμονη προσπάθεια και καλλιεργείται η συλλογικότητα. Στο Καματερό, επί χρόνια, απλοί εργαζόμενοι διαβάζουν έργα, κάνουν πρόβες, φτιάχνουν σκηνικά, μοιράζονται με τον κόσμο τις ανησυχίες τους, αναδεικνύοντας τη σημασία που έχει η ενασχόληση των νέων με το θέατρο.
Σκηνοθεσία: Σήφης Μανταδάκης. Μετάφραση: Παναγιώτης Σκούφης. Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης. Φωτισμός: Αλέξανδρος Ζουριδάκης. Διανομή: Αλέξανδρος Γεροκομής, Πασχάλης Τσέρνας, Ελένη Κουκουλάρη, Γρηγορία Πασχάλη, Ειρήνη Κατσένη, Κώστας Χατζόπουλος, Δάφνη Μπεθάνη, Βίκυ Δημητρίου, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Καίτη Κατσαρού.

Και νέα, και ελληνικά


Τον τόνο στη χειμερινή θεατρική σεζόν δίνει το κλασικό ελληνικό έργο («Εμποροι των Εθνών» του Αλ. Παπαδιαμάντη στο Εθνικό Θέατρο), ιστορικές παραστάσεις («Το μεγάλο μας τσίρκο» στο ΚΘΒΕ), εμβληματικές βιογραφίες προερχόμενες από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο («Ζορμπάς», «Μαντάμ Σουσού» στο ΚΘΒΕ) μέχρι και το περίφημο «Διπλό βιβλίο» του Δ. Χατζή στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Ρένη Πιττακή και Πέγκυ Τρικαλιώτη στο «Δεν μ' αγαπάς, μ' αγαπάς».Ρένη Πιττακή και Πέγκυ Τρικαλιώτη στο «Δεν μ' αγαπάς, μ' αγαπάς».Κι ενώ αναρωτιέται κανείς πώς αυτό το κλασικό ρεπερτόριο θα «μετακινηθεί» στην αισθητική και το κοινωνικό καθρέφτισμα της σημερινής εποχής, δεν είναι λίγα τα νέα ελληνικά έργα που ανεβαίνουν σε μικρές και σε μεγάλες σκηνές. Η οικονομική κρίση εμπνέει συγγραφείς αλλά και νεανικές ομάδες.
Η μετανάστευση βρίσκεται στο επίκεντρο του καινούριου έργου «Πατρίδες» των Ρέππα-Παπαθανασίου, οι οποίοι «δραπετεύουν» από την Ελληνική Θεαμάτων και συνεργάζονται, ξανά έπειτα από χρόνια, με το Εθνικό Θέατρο.

Κλασικά έργα, νέα ματιά


Με δύο κλασικά ελληνικά έργα, και μάλιστα ζακυνθινών συγγραφέων, κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο το Εθνικό Θέατρο.
Η Ρούλα Πατεράκη ανεβάζει από τις 12 Οκτωβρίου τον «Κόκκινο Βράχο» του Γρηγόριου Ξενόπουλου και ο Σπύρος Ευαγγελάτος από τις 19 Οκτωβρίου τον «Βασιλικό» του Αντ. Μάτεσι. Η πρώτη «βλέπει» το ρομαντικό δράμα του Ξενόπουλου μέσα από την προσωπική της ματιά, ενώ ο δεύτερος υπερασπίζεται την αξία και τη ζωντάνια που φέρουν εσαεί τα κλασικά κείμενα.
* «Ο Βασιλικός», έργο του 1830 με επιρροές από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό, ξεδιπλώνει τη σύγκρουση δύο κόσμων: της παλιάς, συντηρητικής φεουδαρχικής τάξης και της νέας, αστικής κοινωνίας που αναδύεται με φιλελεύθερες ιδέες. Είναι το πρώτο νεοελληνικό πεζό πεντάπρακτο δράμα, γραμμένο στη δημοτική με πολλούς ζακυνθινούς ιδιωματισμούς και ρεαλιστική τεχνοτροπία. Η πρώτη του παράσταση δόθηκε το 1832 στη Ζάκυνθο, από θίασο ερασιτεχνών.
«Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο ελληνικό θεατρικό κείμενο του 19ου αιώνα», λέει ο Σπ. Ευαγγελάτος.
«Εκπληκτική δομή, συναρπαστική διαγραφή χαρακτήρων, σπαρταριστές κωμικές σκηνές κι ένα υποβρύχιο σαρκαστικό χιούμορ. Η γλώσσα, μια πρόσμειξη κοινής τότε ομιλουμένης ελληνικής, ζακυνθινής διαλέκτου και κάποιων λογιότερων στοιχείων, αποπνέει απίστευτη γοητεία».

Μαραθώνιες παραστάσεις: Μόδα ή ανάγκη;


Με αφορμή την περφόρμανς «Μέσα» του Παπαϊωάννου είχα σχολιάσει (8/5/2011) το φαινόμενο της διάρκειας στο σύγχρονο θέατρο.
Στιγμιότυπο από την παράσταση της Μνουσκίν που είδαμε στην Αθήνα.Στιγμιότυπο από την παράσταση της Μνουσκίν που είδαμε στην Αθήνα.Δεν είχα σκοπό να επανέλθω, ωστόσο η άλωση του φετινού φεστιβάλ από παραστάσεις πολύωρες ήταν μια καλή αφορμή για ορισμένα συμπληρωματικά σχόλια, αρχίζοντας με μία διευκρίνιση που λέει ότι δεν έχουμε το copyright των μαραθώνιων παραστάσεων. Αν κάποιος αναζητεί αφετηρίες, πρέπει να πάει πίσω, στην αρχαία Ελλάδα, τότε που παρακολουθούσαν θέατρο από το χάραμα μέχρι το βράδυ. Αλλά και στον μεσαίωνα, τότε που ο κόσμος συμμετείχε σε αναπαραστάσεις των Παθών του Χριστού που διαρκούσαν επίσης όλη την ημέρα.
Η σταδιακή επικράτηση του κοσμικού δράματος είναι εκείνη που θα περιορίσει τον χρόνο παράστασης. Ρυθμιστής των αλλαγών θα αποδειχτεί ο προτεσταντισμός, ο οποίος εισάγει ένα νέο εργασιακό ήθος, σύμφωνα με το οποίο η τεμπελιά θεωρείται αμάρτημα, αλλαγή που αναγκάζει τους ανθρώπους του θεάτρου να αναζητήσουν γρηγορότερους τρόπους ψυχαγωγίας, ώστε να μην ενοχλούν με την «οκνηρή» παρουσία τους τους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ετσι οι δυο-τρεις ώρες θα καθιερωθούν ως ένας γενικά αποδεκτός χρόνος (τεμπελιάς), θεατρική σύμβαση που θα αποδειχτεί η πλέον ανθεκτική. Θα τη σεβαστούν ακόμη και οι πλέον εγωκεντρικοί σκηνοθέτες, με ορισμένες εξαιρέσεις (βλ. περίπτωση Βάγκνερ).

Για χάρη του Πειραιά


Κάτω στον Πειραιά, στο λιμάνι, κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει. Δεν είναι μόνο το αρχιτεκτονικό κόσμημα της πόλης, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου οι εργασίες ανακαίνισης προχωρούν εντατικά και αναμένεται να ανοίξει και πάλι τις πύλες του στις αρχές του 2012.
Είναι και το φιλόδοξο σχέδιο για τη δημιουργία ενός πολιτιστικού πάρκου στην περιοχή του λιμανιού με την αξιοποίηση παλαιών εγκαταστάσεων που θα φιλοξενήσουν πολλά νέα μουσεία: Αρχαιολογικό, Εναλίων, Μετανάστευσης, Σιδηροδρόμων. Αν και δεκαετούς ορίζοντα, αυτό το πρόγραμμα του ΟΛΠ που ονομάζεται «Πολιτιστική Ακτή Πειραιά», έχει ήδη βάλει πλώρη, καθώς πρόσφατα εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Μουσείων το πρώτο έργο: Η προμελέτη του νέου Μουσείου Εναλίων Αρχαιοτήτων στο κτίριο της παλιάς αποθήκης του Σιλό (Ρολόι), αντιπροσωπευτικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής.
Σήμα κατατεθέν του Πειραιά το Δημοτικό Θέατρο, έγινε με πρωτοβουλία του δημάρχου Τρύφωνα Μουτζόπουλου σε σχέδια του καθηγητή του Πολυτεχνείου Ι. Λαζαρίμου (γέννημα θρέμμα κι αυτός της πόλης). Κόστισε 900.000 δραχμές (περίπου 200.000 είχαν διατεθεί για τον εντυπωσιακό διάκοσμο) και εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο του 1895 μετά «περισσής λαμπρότητος». Γνώρισε μέρες δόξας, καθώς από τις σκηνή του παρέλασαν σημαντικοί άνθρωποι του θεάτρου, από τον Δημήτρη Ροντήρη, τον Αιμίλιο Βεάκη, τη Μαρίκα Κοτοπούλη, μέχρι τον Κάρολο Κουν, τον Μάνο Κατράκη, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Κατάντησε όμως και ξεπεσμένος αριστοκράτης, αφού τα τελευταία χρόνια φιλοξενούσε θιάσους δευτέρας διαλογής, συλλόγους για την κοπή της πίτας, ακόμα και καλλιστεία και ομαδικούς γάμους την περίοδο της δικτατορίας, με τις ευλογίες του τότε δημαρχου Αρ. Σκυλίτση.

Οι ωραίοι της Βιέννης


Καμιά άλλη γερμανόφωνη πόλη πλην του Βερολίνου, έδρα του περίφημου θεάτρου του, δεν έχει φιλοξενήσει τόσες πρεμιέρες του Φρανκ Κάστορφ όσες η Βιέννη.
Ερωτας στον Λούβρο: από την τελευταία παραγωγή του Πατρίς Σερό «Φθινοπωρινό όνειρο» του Γιον ΦόσεΕρωτας στον Λούβρο: από την τελευταία παραγωγή του Πατρίς Σερό «Φθινοπωρινό όνειρο» του Γιον ΦόσεΟ φετινός «Χαρτοπαίχτης» είναι η δέκατη συμπαραγωγή της Φόλκσμπινε με το πολύφερνο βιεννέζικο φεστιβάλ και η πέμπτη θεατρική εκστρατεία του διάσημου (μεσήλικα πλέον αλλά ακόμη πολύ cool) θεατρικού ταραχοποιού στον κόσμο του Ντοστογιέφσκι, με μια μακριά εκδοχή ενός σύντομου μυθιστορήματος.
Στο μεγαλοπρεπές «Theater an der Wien», οι πεντέμισι ώρες χαρακτηριστικά φασαριόζικου, άσεμνου, αλλόκοτου, μανιακού θεάτρου, από μια ανεξάντλητης ζωτικότητας, στοχοπροσηλωμένη, ομόψυχη ομάδα, σήμαναν μια κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ και του Κάστορφ. Η πιο εύθυμη, πιο παιγνιώδης και πιο χαλαρή σκηνοθεσία του εδώ και χρόνια, με έξοχους ηθοποιούς, όπου μπορεί να χάναμε λίγο τη σειρά της ντοστογιεφσκικής ρουλέτας, κερδίσαμε όμως έναν κόσμο.
Μια εκπληκτικά ανάλαφρη και πολυσχιδής περιστρεφόμενη σκηνή από καφασωτό κοντραπλακέ (Μπερτ Νόιμαν) συμβολίζει την ασταμάτητη περιδίνηση της άχρονης και άψυχης μπίλιας της καταστροφής. Στο εσωτερικό της, πίσω από μια τεράστια νέον πινακίδα «Η ζωή είναι θανατηφόρα», φωσφορίζει μια απαστράπτουσα χαρτοπαικτική κόλαση (ορατή μόνο σε βίντεο), στην οποία ο Κάστορφ τοποθετεί τον μικρόκοσμο μιας υστερικά παρακμιακής κοινωνίας τού Rien-ne-va-plus, πολύ θυμίζουσα τον χρηματιστηριακό ίλιγγο των νεοφιλελεύθερων ημερών.

Saturday, September 17, 2011

"Πλούτος" στο Ζεφύρι και τον Κολωνό


Έχοντας κερδίσει, εν πολλοίς, το καλλιτεχνικό και κοινωνικό στοίχημα που έθεσε με τη δημιουργία της η ομάδα Vice Versa, δηλαδή να καταθέσει μέσα από τη δουλειά της πάνω στο θέατρο μια διαφορετική πρόταση για να ζούμε και δημιουργούμε από κοινού, Έλληνες και ξένοι, αξιοποιώντας όλα τα θετικά στοιχεία της πολυπολιτισμικότητας, επανέρχεται με την καλοκαιρινή της παράσταση, τον αριστοφανικό Πλούτο, την οποία παρουσιάζει, με ελεύθερη είσοδο, την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου στο ανοιχτό θέατρο του Λόφου Κολωνού, στην Αθήνα. Η ιδιαιτερότητα της ομάδας έγκειται στο ότι συναπαρτίζεται από φοιτητές και εργαζόμενους, Έλληνες και ξένους, που προέρχονται από 12 χώρες (Αλβανία, Ελλάδα, Ζιμπάμπουε, Ιράν, Μολδαβία, Νιγηρία, Ουκρανία, Παλαιστίνη, Πολωνία, Ρωσία, Σρι Λάνκα). Άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που τους ενώνει η αγάπη του θεάτρου και η διαφορετικότητά τους δημιουργεί μια ιδιαίτερη δυναμική και δίνει το στίγμα των παραστάσεών. Αξίζει να σημειωθεί πως τα 42 μέλη της ομάδας Vice Versa, η πρωτοβουλία για τη δημιουργία της οποίας ανήκει στην ηθοποιό και σκηνοθέτρια Αγγελική Γκιργκινούδη, καλύπτουν εθελοντικά όλες τις ανάγκες της παραγωγής, ενώ επαγγελματίες του θεάτρου συνεργάζονται αφιλοκερδώς στις παραστάσεις. Η φετινή παρουσίαση του "Πλούτου" γίνεται με την υποστήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς.

Μαρία Κάλλας, 34 χρόνια μετά - Η Λυρική τιμά την αείμνηστη ντίβα

 
Και έκθεση προσωπικών αντικειμένων της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Μαρία Κάλλας, 34 χρόνια μετά - Η Λυρική τιμά την αείμνηστη ντίβα


Στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 η Μαρία Κάλλας άφηνε την τελευταία της πνοή στο Παρίσι. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, ανήμερα της επετείου θανάτου της, η Εθνική Λυρική Σκηνή τιμά τη μνήμη της με μια συναυλία στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, στην οδό Πατησίων. Η κορυφαία υψίφωνος, που άλλαξε την πορεία του λυρικού θεάτρου τον 20ο αιώνα χωρίζοντάς το σε πριν και μετά Κάλλας εποχή, πέρασε στην αιωνιότητα αφήνοντάς, ωστόσο, ανεξίτηλο το σημάδι στην τέχνη της. Στη συναυλία – η οποία θα αρχίσει στις 21:00 – θα ερμηνευθούν άριες από όπερες τις οποίες η Κάλλας σημάδεψε με την ερμηνεία της.  Μεταξύ άλλων, θα ακουστούν αποσπάσματα από την «Τραβιάτα», την «Αΐντα» και τη «Δύναμη του πεπρωμένου» του Βέρντι, την «Τόσκα» του Πουτσίνι, τον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Ροσίνι και τη «Νόρμα» του Μπελίνι. Ερμηνεύουν, με τη συνοδεία πιάνου, η Λουκία Σπανάκη, η Αντωνία Καλογήρου, ηΓιούλη Καραγκούνη, η Ειρήνη Καράγιαννη. Στην αφήγηση είναι η Μαργαρίτα Βαρλάμου. 

Εκθεση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης


Εκθεση προσωπικών αντικειμένων και ενδυμάτων της Μαρίας Κάλλας εγκαινιάζεται, επ΄ ευκαιρία της επετείου, την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.  Η έκθεση συνδιοργανώνεται από τον ΟΜΜΘ και το Ιδρυμα Μελετών Αλληλεγγύης και θα διαρκέσει ως τις 13 Νοεμβρίου, με είσοδο ελεύθερη για το κοινό.

Διπλός Μάμετ στην Αθήνα



Ο «Αμερικανικός Βούβαλος» και «Η Ζωή στο Θέατρο» θα παρουσιαστούν τον Νοέμβριο
Διπλός Μάμετ στην Αθήνα
O αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Μάμετ

Ο Ντέιβιντ Μάμετ έγραψε τον «Αμερικανικό Βούβαλο» και τη «Ζωή στο θέατρο» μέσα σε δύο χρόνια: Το πρώτο, από τα εμβληματικά του θεατρικά, που χαρακτηρίστηκε ως «ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά έργα της εποχής μας» γράφτηκε το 1975, ενώ το δεύτερο που πραγματεύεται την ίδια την τέχνη του, το 1977. Και τα δύο θα παιχθούν στην Αθήνα, στις αρχές Νοεμβρίου. 

Η Μάντρα του Αττίκ ζωντανεύει στο Badminton




Τον σπουδαίο τραγουδοποιό του μεσoπολέμου θα ερμηνεύσει ο Ακης Σακελλαρίου
ΤΟ ΒΗΜΑ: 17/9/2011

Ο Ακης Σακελλαρίου θα υποδυθεί τον Αττίκ στο έργο που θα ανέβει στο Badminton τον Φεβρουάριο του 2012: Δεν πρόκειται ούτε για αναβίωση της ιστορικής του «Μάντρας» ούτε για νοσταλγική παράσταση. Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, πολλή μουσική και ακόμα περισσότερα τραγούδια, σε νέες εκτελέσεις, η παραγωγή αυτή θα θυμίσει στους παλιούς και θα γνωρίσει στους νεώτερους μια καλλιτεχνική προσωπικότητα της Ελλάδας του '30. Επί σκηνής μια ομάδα ηθοποιών, οι οποίοι μαζί με τον σκηνοθέτη της θα επιχειρήσουν να ζωντανέψουν μια εποχή, ακολουθώντας τα χνάρια του κατά κόσμον Κλέονα Τριανταφύλλου.

Ο Φλομπέρ και η Ελγιν στο Μουσείο

ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ «DANCE ΜΕ ΤΟ ΤΗΕ END OF GREECE #1: ΞΕΝΟΙ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»



Ο λόρδος Βύρωνας και ο Σατωβριάνδος, ο Φλομπέρ και η λαίδη Ελγιν θα κόβουν βόλτες ανάμεσα στις σαρκοφάγους και τις επιγραφές της αυλής του Επιγραφικού Μουσείου για ένα τριήμερο (23, 24 και 25 Σεπτεμβρίου) χάρη στην περφόρμανς «Dance me to the end of Greece #1: Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα».
Η αρχαιολατρία και η αρχαιοκαπηλία των αρχών του 19ου αιώνα στο επίκεντρο της περφόρμανςΗ αρχαιολατρία και η αρχαιοκαπηλία των αρχών του 19ου αιώνα στο επίκεντρο της περφόρμανςΗ αρχαιολατρία αλλά και η αρχαιοκαπηλία των αρχών του 19ου αιώνα βρίσκονται στο επίκεντρο της ενενηντάλεπτης παρέμβασής τους στο χώρο.
Η ομάδα στρέφει το βλέμμα της στην εποχή που η Ευρώπη και οι Ρομαντικοί ανακάλυπταν εκ νέου την Ελλάδα, μιας και τότε ξεκίνησε να χτίζεται η εθνική μας συνείδηση.

Ηθοποιός σημαίνει; Το δραματικό ταξίδι προς τη σκηνή


  • Δραματικές σχολές

Αυτές τις μέρες, έως και τα μέσα Οκτωβρίου, 1.000 παιδιά, που ονειρεύονται μια θέση στο θεατρικό, κινηματογραφικό ή έστω τηλεοπτικό στερέωμα, δίνουν εξετάσεις στις επιτροπές του υπουργείου Πολιτισμού, του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, προκειμένου να ζήσουν το μεγάλο... όνειρο.
Δεν τους πτοεί το ποσοστό-ρεκόρ της ανεργίας που πλήττει τον κλάδο των ηθοποιών, αγγίζοντας το 90%. Χιλιάδες λοιπόν τα χτυποκάρδια για το πολυπόθητο «διαβατήριο» στον κόσμο της υποκριτικής έξω από τις εξεταστικές αίθουσες στο Εθνικό και το Κρατικό Θέατρο (με τις δωρεάν σπουδές) αλλά και στις 25 ιδιωτικές σχολές της Αθήνας, τις τρεις της Θεσσαλονίκης και τη μοναδική του Βόλου. Παράδοξο. Γιατί η αγωνία και οι λιποθυμίες αφορούν ένα είδος σπουδών αδιαβάθμητο και ανώτερο μόνο στο όνομα, σε έναν επαγγελματικό χώρο που δεν χρειάζεται καν άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος.
Το άγχος των υποψήφιων ηθοποιών έχει ξεκινήσει νωρίτερα. Από το καλοκαίρι. Γιατί όσοι θέλουν να σπουδάσουν θέατρο στερήθηκαν τα μπάνια και έκαναν «βουτιές» στην υποκριτική και την ορθοφωνία, με ιδιαίτερα μαθήματα που παραδίδουν πριβέ αρκετοί -και πολύ γνωστοί- ηθοποιοί.
Ποιος είπε ότι η παραπαιδεία δεν έχει εξαπλωθεί και στις τάξεις του θεάτρου; Μόνο μια ματιά στα ονόματα όσων ηγούνται των σχολών αρκεί για να αντιληφθείς την εκ των έσω απαξίωση ενός θεσμού που προσέκρουσε σε ύφαλο προσφάτως με τον «Καλλικράτη» -αν όχι και με το «άνοιγμα» των επαγγελμάτων. Ομως, ακόμη και αν δεν πληροί τις προϋποθέσεις του νομοθέτη -οι κρατικοί έλεγχοι αποδεικνύονται στην πράξη φιλολογικοί, και οι παρατυπίες αντιμετωπίζονται με απλές συστάσεις- η «μηχανή» και φέτος θα λειτουργεί, τουλάχιστον ως προς ένα σημείο, «ρολόι». Μήνας μπαίνει - μήνας βγαίνει 700 παιδιά ανά σπουδαστικό έτος (και είναι τρία) θα καταβάλλουν 200-500 ευρώ για τις σπουδές τους. Εν τω μεταξύ, έχει στηθεί κανονική φάμπρικα ακόμη και από γνωστές σχολές με «πακέτα» μαθημάτων προετοιμασίας για τις εισαγωγικές εξετάσεις.

ΟΜΑΔΑ «MAGENTA»: «Μας ψεκάζουν» με τρέντι θεωρίες συνωμοσίας


  • Η πληθώρα των δυσοίωνων πληροφοριών των οποίων γινόμαστε αποδέκτες συστηματικά, η "γνώση" που ξεθάβεται από το σεντούκι κάποιου αποκρυφιστή και παίρνει τη μορφή ερεθιστικών μπεστ σέλερ και η δίψα της παγκοσμιοποιημένης κοινότητας για εσχατολογικές και όχι μόνο συνωμοσίες αποτελούν το υλικό της νέας περφόρμανς της ομάδας Magenta με τίτλο "Μας ψεκάζουν".
«Μας ψεκάζουν» με τρέντι θεωρίες συνωμοσίας
Η πληθώρα των δυσοίωνων πληροφοριών των οποίων γινόμαστε αποδέκτες συστηματικά, η "γνώση" που ξεθάβεται από το σεντούκι κάποιου αποκρυφιστή και παίρνει τη μορφή ερεθιστικών μπεστ σέλερ και η δίψα της παγκοσμιοποιημένης κοινότητας για εσχατολογικές και όχι μόνο συνωμοσίες αποτελούν το υλικό της νέας περφόρμανς της ομάδας Magenta με τίτλο "Μας ψεκάζουν".
Το "Μας ψεκάζουν" παρουσιάζεται στον "Κινητήρα", στις 18, 19 και 20 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο του νέου προγράμματος "Καλλιτέχνες με κρίση" που ενισχύει νέες ιδέες ελληνικών καλλιτεχνικών ομάδων και προσφέρει επαγγελματικά σεμινάρια υψηλής ποιότητας σε πολύ προσιτές τιμές. Σε ένα στιγμιότυπο καθημερινό, συζητούνται, αναλύονται και ανατροφοδοτούνται οι πιο τρέντι θεωρίες συνωμοσίας. Ολα συνδέονται με όλα σε έναν καταιγισμό διαδοχικών παραπομπών διαδικτυακού τύπου. Παράλληλα, μια περφόρμερ αντιδρά και λειτουργεί αποτροπαϊκά, προσπαθώντας να αμβλύνει τον αρχέγονο φόβο του ανθρώπου για το άγνωστο και τον θάνατο. Η περφόρμανς "Μας ψεκάζουν" είναι σε έναν βαθμό αυτοσχεδιαστική. Το κείμενο και η κίνηση προκύπτουν σε χρόνο πραγματικό, σύμφωνα με τις αδρές δραματουργικές γραμμές της ομάδας Magenta.
Η εννοιολογική και εικαστική σύλληψη είναι της ομάδας Magenta (Κατερίνα Σωτηρίου και Ελενα Τιμπλαλέξη) και οι φωτισμοί του Δημήτρη Καρνάβα. Παίζουν η Στέλλα Αντύπα, ο Νίκος και ο Αλέξανδρος.

«Ο πατέρας» στο θέατρο «Βαφείο - Λάκης Καραλής»


  • Ο Γιώργος Βούρος σκηνοθετεί το έργο "Ο πατέρας" του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου στο θέατρο "Βαφείο - Λάκης Καραλής".


Ο Γιώργος Βούρος σκηνοθετεί το έργο "Ο πατέρας" του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου στο θέατρο "Βαφείο - Λάκης Καραλής".
Το 2012 έχει καθιερωθεί ως Ετος Στρίντμπεργκ. "Ο έρωτας ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα είναι άγριος αγώνας, εξοντωτικός πόλεμος", λέει ο Στρίντμπεργκ στο έργο, καθώς και "... ζήσαμε τη ζωή μας χωρίς να την καταλάβουμε, τη ζήσαμε σαν μικρά παιδιά γεμάτα φαντασίες και όνειρα, γεμάτα ιδανικά και ψευδαισθήσεις. Ωσπου επιτέλους ξυπνήσαμε με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά - κι αυτός που μας ξύπνησε ήταν κι αυτός υπνοβάτης...".
Παίζουν: Γιώργος Βούρος, Σπύρος Δημακόπουλος, Δημήτρης Ανδριανός, Λάμπρος Κόκκορης, Σπύρος Δημακόπουλος, Μαρία Σκούπα, Θοδωρής Ανθόπουλος, Λαμπρινή Λίβα, Ελένη Σταυράκη-Κοντοσταύλου.