ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Δέκα συνολικά παραστάσεις (έξι δικές της παραγωγές και τέσσερις μετακλήσεις), νέες θεατρικές δυνάμεις και εναλλακτικές μορφές θεάτρου περιλαμβάνουν τα καλλιτεχνικά σχέδια της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης τη νέα περίοδο. Συγγραφείς της Θεσσαλονίκης (Ακης Δήμου, Σάκης Σερέφας, Στέλλα Μιχαηλίδου) υπογράφουν τρία πρωτότυπα θεατρικά κείμενα, ενώ τρία κορυφαία έργα του ψυχολογικού και κοινωνικού θεάτρου (Τενεσί Ουίλιαμς, Μπράιαν Φριλ, Μάρτιν Κριμπλ) συμπληρώνουν τη φετινή παραγωγή.

«Παρά το αβέβαιον μέλλον για τις επιχορηγήσεις της περσινής αλλά και της τρέχουσας θεατρικής περιόδου, ο θίασος θα προχωρήσει στην υλοποίηση του προγραμματισμού του, θεωρώντας αυτονόητο ότι θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις της Πολιτείας», ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θιάσου Νικηφόρος Παπανδρέου, παρουσιάζοντας το ρεπερτόριο. Στο θέατρο Αμαλία παρουσιάζονται ήδη ο «Γυάλινος κόσμος» (σκην. Νίκου Χουρμουζιάδη) και το «Ονειρο του Ρο» της Στέλλας Μιχαηλίδου. Και θα ακολουθήσουν το δράμα του Φρίελ «Μόλλυ Σουήνυ» (σκην. Ν. Χουρμουζιάδη), η «Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο» του Σάκη Σερέφα (σκην. Κορ. Χαρίτου), το καινούργιο έργο του Ακη Δήμου «Το βράδυ τρώμε στης Ιοκάστης» (σκην. Γ. Μόσχου) και το έργο του σύγχρονου Βρετανού συγγραφέα Μάρτιν Κριμπ «Στην εξοχή» (σκην. Γλ. Καλαϊτζή).

Ο Μάιος θα αφιερωθεί σ’ έναν κύκλο παραστάσεων που έχει τον γενικό τίτλο «Νέες ομάδες - νέα πρόσωπα». Την έναρξη κάνει η Δήμητρα Χουμέτη, με το έργο του Στήβεν Μπέρκοφ «Η κρυφή ζωή της Οφηλίας», η ομάδα σύγχρονου χορού «Αδράστεια» με το «Παιχνίδι του χρόνου», ενώ η εταιρεία θεάτρου «Χώρος» θα παρουσιάσει τον «Απόκοπο» του Μπεργαδή και η ομάδα «Κανιγκούντα» τη «Βοσκοπούλα», αγνώστου ποιητή.

ΤΥΠΟΣ: Πολλά έργα... κόντρα στα προβλήματα (Ριζοσπάστης),

ΚΑΣΕΤΙΝΑ ΚΑΙ ΣΑΡΔΕΛΕΣ ΜΕ ΣΑΡΔΑΜ...

Την «Κασετίνα» του Καρλ Στέρνχαϊμ, ανεβάζει (9/11), το Εθνικό Θέατρο στο «Κάππα». Η «Κασετίνα» ανήκει σε έναν κύκλο έργων με τίτλο «Ο ηρωικός βίος των μικροαστών» που έγραψε ο Καρλ Στερνχάιμ από το 1911 έως το 1922 με στόχο να σατιρίσει τα ήθη και τις αξίες της αστικής τάξης. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα προσωπεία πέφτουν, οι ηθικές αναστολές παραμερίζονται και το άυλο χρήμα μετατρέπεται σε αντικείμενο ερωτικού πόθου σε μια «μαύρη» γερμανική κωμωδία που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη. Η μετάφραση είναι του Γιώργου Δεπάστα, τα σκηνικά - κοστούμια της Λιλής Κεντάκα και η μουσική του Κώστα Βόμβολου. Παίζουν: Ερση Μαλικέντζου, Ταξιάρχης Χάνος, Κλέων Γρηγοριάδης, Εύη Σαουλίδου, Σύρμω Κεκέ, Εμιλυ Κολιανδρή και Θανάσης Δήμου.

Θα προηγηθούν δύο «προπαραστάσεις»: στις 7/11 (21.00) και 8/11 (20.00), στις οποίες θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές και το κοινό.

• Η κλασική φάρσα «Σαρδέλες με σαρδάμ» του Αγγλου συγγραφέα Μάικλ Φρέιν, ανεβαίνει σήμερα, στο θέατρο «Ιλίσια - Μιμή Ντενίση», σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη. Παίζουν: Μπάμπης Γιωτόπουλος, Μαρία Καβογιάννη, Κώστας Κόκλας, Καίτη Κωνσταντίνου, Μαρία Λεκάκη, Γιάννης Μπουραζάνης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Χρήστος Σιμαρδάνης και Δήμητρα Στογιάννη. Μετάφραση Μιμής Ντενίση. Ενας θίασος που θυσιάζεται για την τέχνη του, γίνεται θύμα κάθε αναποδιάς που μπορεί να συμβεί. Παρακολουθούμε δηλαδή ένα θίασο της συμφοράς, στις δοκιμές και παραστάσεις μιας σαπουνόπερας. Ο Φρέιν παρωδεί και μαζί αποθεώνει τη θεατρική μηχανή και την υποκριτική διαδικασία. Ενα θεατρικό έργο με θέμα τη σκηνή και τους ανθρώπους της.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΙΟΚΑΣΤΗΣ...

Ο Γιώργος Παπαθεοδώρου σκηνοθετεί την κωμωδία του Λεωνίδα Τσίπη «Η εκδίκηση της Ιοκάστης», που θα κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου, στο θέατρο «Αλεκτον».

Ο πανάρχαιος μύθος του Οιδίποδα επανέρχεται για να μας δείξει μέσα από σκληρές και βίαιες ανατροπές ότι «η ζωή μας κύκλους κάνει». Παίζουν οι Βύρων Κολάσης, Κατερίνα Γαβαλά, Θανάσης Ζερβάς, Αλέξης Μαρτζούκος, Ιπποκράτης Τροβάς, Ελένη Τριανταφύλλου και Μάνθα Μπαλούρδου.

ΑΠΟ 465 ΕΩΣ 2.000 ΔΟΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ IAN McKELLEN

$3,500 to see McKellen's Lear, and rear

Ed Pilkington in New York, The Guardian, Monday October 15, 2007

Tickets going for a princely sum ... Ian McKellen in King Lear. Photograph: Tristram Kenton

Americans are used to pawning the silverware for a couple of tickets to the Super Bowl or the upcoming World Series, but $3,500 (£1,720) for a performance of Shakespeare?

That is the price set on eBay for a couple of tickets for King Lear, which opens at UCLA's Royce Hall theatre in Los Angeles on Friday. And that is not just eBay hype: tickets start at $465 and rise to $2,000 on the website Stubhub, while Gotickets are offering them at up to $1,860.

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΕΞΠΙΡ; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ (ΑΚΟΜΗ) Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Who was Shakespeare? That is (still) the question

Campaign revives controversy of Bard's identity

Vanessa Thorpe, arts and media correspondent
The Observer, Sunday September 9, 2007

The literary conspiracy theory that refuses to go away, and which has a growing army of supporters all over the globe, reared its head in Chichester this weekend.

Two of Britain's most distinguished Shakespearean actors, Sir Derek Jacobi and Mark Rylance, the original artistic director of the new Globe Theatre, have launched a formal 'Declaration of Reasonable Doubt' about the identity of the Bard of Stratford-upon-Avon.

The actors said the document, which has been signed by 300 people, is an effort to provoke academic debate.

After the last matinee performance of I Am Shakespeare, a play that questions the identity of Shakespeare, at the Minerva Theatre in the West Sussex town yesterday, Rylance, the star, joined Sir Derek to present the controversial declaration to Dr William Leahy, the head of English at Brunel University in west London. Later this month Leahy is to convene the first MA in Shakespeare authorship studies.

The key belief of the Shakespeare Authorship Coalition is that a body of literary works which displays an understanding of law, history and mathematics could not have been written by a mere commoner from an illiterate household in Warwickshire. What is more, no records exist that the man usually assumed to be the greatest playwright in western literature ever received payment or personal preferment for his writing. Shakespeare's detailed will, in which he notably left his wife 'my second best bed with the furniture', fails to refer to any theatrical legacy. The coalition contends it is proof of cause for doubt.

Since the 18th century rival candidates for the authorship of the works have been put up by those convinced that William Shakespeare was just a pen-name. Christopher Marlowe, Francis Bacon and the Elizabethan nobleman Edward de Vere, have all been mooted as contenders and Sir Derek was happy to reveal yesterday which one would get his vote.

'I think the leading light was probably de Vere, as I agree that an author writes about his own experiences, his own life and personalities,' he said.

The coalition's declaration lists 20 other well-known doubters of the past, including Mark Twain, Orson Welles, Sir John Gielgud and Charlie Chaplin.

Central planks in the document include suspicion surrounding the fact that all of the plays are chiefly set among the upper class and about the author's familiarity with Italian culture. There are questions too about his failure to mention Stratford or anything relating to his own life, including the death of his 11-year-old son, Hamnet. (Although there is no explanation why he might have given his only son a name so close to that of the playwright's most famous protagonist).

Dr Leahy said the new course at Brunel would simply aim to open up the question of the authorship: 'It has been a battle of mine for the last couple of years to get this into academia. It's a legitimate question, it has a mystery at its centre and intellectual discussion will bring us closer to that centre.'

The coalition first drew up its declaration in California last spring, where the organisation is spearheaded by the academics and sceptics John Shahan and Virginia Renner (a former head of Reader Services at the prestigious Huntington Library). 'We have nothing against the man from Stratford-upon-Avon,' the declaration reads, 'but we doubt that he was the author of the works. Our goal is to legitimise the issue in academia so students, teachers and professors can feel free to pursue it. This is necessary because the issue is widely viewed as settled in academia and is treated as a taboo subject.'

More mysteries

Who was he?

Some say the works were written by the poet and playwright Christopher Marlowe, others that Francis Bacon wrote them in his spare time, while some point to the nobleman Edward de Vere. Others argue they are collaborations penned by a brilliant team of anonymous writers.

What was he?

Contradictory theories include the idea that the Bard was also a Catholic spy, a secret agent working abroad, a religious recusant in hiding, a teacher or possibly a European cultural ambassador.

Who was his lover?

The true identities of the Dark Lady and the Fair Youth of the sonnets are still in dispute; some say the poems addressed to a young man are about the Earl of Pembroke, others the Earl of Southampton, while the lady could have been a Mary Fitton or the poet Emilia Lanier.

ANTHONY SHAFFER

Anthony Shaffer (center) on location during filming of The Wicker Man.

Ο Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, πεζογράφος και σεναριογράφος Άντονι Σάφερ [Anthony Shaffer], γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1926 και πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2001. Ήταν δίδυμος αδελφός του Peter Shaffer.

Έγραψε ένα έργο, το Sleuth [=Σλουθ, 1970] που παίχτηκε παντού με επιτυχία και γι’ αυτό τον μνημονεύω. Το έργο αυτό που κέρδισε το Βραβείο Τόνι για το 1970, παίχτηκε για περισσότερες από 2.300 παραστάσεις στο West End του Λονδίνου και περίπου 2.000 παραστάσεις στο Μπροντγουέι. Κέρδισε το Βραβείο Τόνι, ως το καλύτερο έργο του 1970. Δυο χρόνια αργότερα, διασκευάστηκε και για τον κινηματογράφο, και ο σκηνοθέτης Τζόζεφ Μάνκιεβιτς [Joseph Mankiewicz] το έκανε ταινία με τον Michael Caine, στο ρόλο του νεότερου άνδρα, του Μίλον Τιντλ, και τον Sir Laurence Olivier, στο ρόλο του μηχανορράφου Άντριου Γουάικ. Ο Ολίβιε κέρδισε το βραβείο των Κινηματογραφικών Κριτικών της Νέας Υόρκης, και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι το παιχνίδι δυο ανθρώπων που αγωνίζονται με καταπληκτική τάξη να δώσουν διέξοδο στο κενό και τη μοναξιά τους… Το Σλουθ παίχτηκε και στην Ελλάδα το 1971, στο θέατρο Διονύσια, σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Μάρσα Τέιλορ, σκηνικά Καρλ Τομς, και πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Χορν και τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

Άλλα έργα του Anthony Shaffer: The Savage Parade [=Η άγρια παρέλαση, 1963), Murderer [=Δολοφόνος, 1975), Widow's Weeds [= 1977), Whodunnit [με τον τίτλο The Case of the Oily Levantine, ανέβηκε στη σκηνή το 1977). Ο Σάφερ έγραψε και σενάρια για έργα της Agatha Christie που γυρίστηκαν ταινίες: Murder on the Orient Express [Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές], Death on the Nile [=Θάνατος στο Νείλο), Evil Under the Sun [=Κακό κάτω από τον ήλιο, 1982), Appointment With Death [= Συνάντηση με το θάνατο, 1988).

Στη φωτογραφία αριστερά, ο Anthony Shaffer όταν νυμφεύθηκε την Diane Cilento.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΝΤΗΡΗΣ

Από την εκπομπή «Παρασκήνιο» θα μεταδοθεί το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στον Δημήτρη Ροντήρη που έχει τίτλο «Δημήτρης Ροντήρης: τα χρόνια της ακμής». Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος παρακολουθούμε τα χρόνια του θριάμβου του με το Πειραϊκό Θέατρο τη δεκαετία του '60, όταν οι τραγωδίες του περιόδευσαν σε πάνω από εβδομήντα χώρες του κόσμου. Στη συνέχεια επιχειρείται μια σύγκριση του Ροντήρη με τον Κάρολο Κουν, καθώς για πάνω από 25 χρόνια αποτέλεσαν τους δυο αντίθετους πόλους στο ελληνικό θέατρο. Στα χρόνια μετά το 1970 ο Ροντήρης εγκατέλειψε τη σκηνοθεσία και απομονώθηκε. Οταν πέθανε το 1981 είχε σχεδόν ξεχαστεί και εθεωρείτο παρωχημένος. Τον Δημήτρη Ροντήρη και τη μέθοδο που χρησιμοποίησε στο έργο του, αποπειράται στην εκπομπή να προσεγγίσει ο σκηνοθέτης Λευτέρης Βογιατζής. Για τον Δ. Ροντήρη μιλούν ακόμα η ηθοποιός Ασπασία Παπαθανασίου, ο θεατρολόγος Δημήτρης Σπάθης, η κόρη του σκηνοθέτη Κωστούλα Ροντήρη, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο ηθοποιός Θωμάς Κινδύνης.

Στο ντοκιμαντέρ προβάλλεται πλούσιο οπτικοακουστικό και φωτογραφικό υλικό. Ακούγονται επίσης μεταξύ άλλων ο Μάνος Κατράκης και η Μελίνα Μερκούρη (Τρίτη, 6/11/07, ΕΤ-1 22.00).

Katharine Hepburn

Katharine Hepburn at the time of "Philadelphia Story."

Four years after Ms. Hepburn’s death, a cache of theater-related photographs, scrapbooks, journals, scripts and more forms a gift from her estate to the New York Public Library. The documents, all related to Ms. Hepburn’s stage career, offer a revealing glance at her personality, profession and obsessions.

The Theatrical Katharine Hepburn, in Journals and Letters

Katharine Hepburn on stage at the Colonial Theater during the Boston run of "The Philadelphia Story," March 1939.

By PATRICIA COHEN

The New York Times, Published: October 30, 2007

The letter to George C. Tyler, a theatrical producer in New York, suggests a young actress that he “might keep in mind” for a part. “She has had a variety of experience,” it says, and “she comes from a good family.”

The well-bred lady was Katharine Hepburn, and the undated letter, from a family friend, is part of a cache of theater-related photographs, scrapbooks, journals, scripts and more. Four years after Hepburn’s death, the material forms a gift from her estate to the New York Public Library that is to be announced today. The documents, all related to Hepburn’s stage career, offer a revealing glance at her personality, profession and obsessions.

There are fan notes from Henry Fonda, Laurence Olivier and Judy Garland. “I’ve always said you were our leading actress,” Garland wrote during the 1952 run of “The Millionairess,” before complaining, “I am getting fat and pregnant and mean.” After seeing “The West Side Waltz” in 1981, Charlton Heston wrote, “You have made all our hearts tremble, one time or another.”

Yet as her niece Katharine Houghton explained, Hepburn’s “relationship with the theater was really very problematic.”

She was fired from her first role, in “The Big Pond” in 1928, after one performance. Dorothy Parker memorably wrote in her review of “The Lake” in 1933 that “Miss Hepburn runs the gamut of emotions from A to B.”

The trouble was her voice, which Tallulah Bankhead once likened to “nickels dropping in a slot machine.” Hepburn was unable to control it and often lost the ability to speak during performances, Ms. Houghton said.

It made the theater a terrifying place. “‘The Lake’ was such a horrible experience for her,” Ms. Houghton said, “She was sure that the audience was her enemy.”

“She was basically a very, very shy person,” Ms. Houghton continued, “terrified of coming into a room even at family get-togethers.”

In a journal from a 1950-51 road tour of “As You Like It,” Hepburn wrote that she kept her fears of a cold and laryngitis to herself: “I find that people are always ready to bury you and that the only thing that keeps you out of your grave is your own determination to stay out.”

After losing her voice during the run of George Bernard Shaw’s “Millionairess,” she went to a speech coach, Alfred Dixon. Her detailed notes are in the collection, inside a leather-bound folder with the gold-embossed initials “S.T.”

“We’re assuming it belonged to Spencer Tracy,” the great love of her life, Bob Taylor, the collection’s curator, said. (He said the collection should be available to the public in February at the Library for the Performing Arts at Lincoln Center.)

Not until the outpouring of acclaim for her portrayal of Coco Chanel in the 1969 musical “Coco” did Hepburn, then 62, begin to enjoy performing live, Ms. Houghton said.

Among the finds in the collection is the handwritten text of a short speech that Hepburn gave at the end of a performance of “Coco” on May 8, 1970, at the request of the actor Keir Dullea, who wanted to commemorate the four students shot earlier that week at Kent State University by National Guardsmen.

“Now, you may call them rebels or rabble rousers or anything you please,” Hepburn wrote. “Nevertheless, they were our kids and our responsibility. Our generation are responsible, and we must take time to pause and reflect and do something.” After asking for a moment of silence, she added, “If any of you wish to leave, you are free to do so, for if you do, I know you will still think about it.”

The speech was a surprise, Ms. Houghton said. Hepburn was “very careful not to mix politics with the theater,” she said, adding that her aunt often quoted Tracy’s comment that “actors who got involved in politics can suffer the fate of the man who shot Lincoln.”

In her journal from the “As You Like It” tour, Hepburn meticulously recorded the daily expenses for advertising, the box office receipts, theater descriptions (from the electrical current, “A.C. 110-220,” to which tap had scalding water, “the center”); hotel details (when room service quit for the night); and where to have sweaters professionally washed and blocked.

One episode she recounted was when, driving from Tulsa, Okla., to Wichita, Kan., she and her driver were arrested for speeding. Taken by the police to a lawyer’s office in Blackwell, Okla., Hepburn declared, “I have been arrested by this moron.” Hepburn’s fury grew as they were unable to find a judge. “I said that I was sorry I did not have a week to take off,” she wrote, “and if I ever found an Oklahoma car in Connecticut, I would flatten all the tires.”

She ended up singeing her coat (probably a mink, Ms. Houghton said) on a gas stove. “You must have paid $700 for it,” the lawyer commented.

Hepburn wrote, “I am ashamed to say that I was cheap enough to answer: ‘Certainly not. $5,500.’ And he just looked pathetic, and I must say I felt awfully moronic.”

As Hepburn prepared for the “As You Like It” tour, Lawrence Langner of the Theater Guild was trying to get George Bernard Shaw to sign off on a production of “The Millionairess.” He wrote Hepburn about the meeting he and his wife, Armina, had in London with Shaw, referred to as G.B.S. in his letter:

“G.B.S.: What sort of an athlete is Kate? She has to do judo. That’s what you call jiu-jitsu.

“Armina: She’s a very good athlete.

“G.B.S.: (not hearing correctly) I know she’s a good actress. I mean is she strong?

“Armina: Is she strong? Why, she gets up and plays tennis every morning. She’s one of the most athletic girls I know. She’s terrific.

“G.B.S.: Then I think it’s dangerous for her to play the part.

“L.L. (getting a word in edgeways): Why?

“G.B.S.: Dangerous for the actor she’s doing the judo with. She’ll probably kill him.

“L.L.: Oh, no, G.B.S. She’s a very tender-hearted girl. She wouldn’t kill another actor.”

Cyrano de Bergerac στη Νέα Υόρκη

Η Jennifer Garner και ο Kevin Kline στην παραγωγή του David Leveaux "Cyrano de Bergerac" στο Richard Rodgers Theater.

Στην κριτική του για την εφημερίδα The New York Times, ο Ben Brantley called the show "a double shot of silvery hokum, sweet but surprisingly potent."

Χοροθέατρο Λυδία Λίθος

Chair’s Tragedy και The Bloody Brother. Στα πλαίσια εκδηλώσεων Νύχτες Nova Pars στον πολυχώρο Altera Pars το Χοροθέατρο “Λυδία Λίθος” παρουσιάζει τις παραστάσεις χορού “Chair’s Tragedy” και “The Bloody Brother”.

Chair’s Tragedy: Μια γυναίκα με το βάρος μιας απουσίας... Μια άδεια καρέκλα – η θύμησή του... Μια Άρια που γίνεται εμμονή... Ένα έργο δωματίου για μια ύπαρξη παγιδευμένη στο παρελθόν... Ένα δράμα που επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ... Η σόλο χορογραφία «Chair’s Tragedy» έχει παρουσιαστεί στο «Pocket Theatre Festival» 6 – 11 Μαΐου 2006 (δεύτερο βραβείο), θέατρο Φούρνος, στο 5ο Φεστιβάλ Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων στο θέατρο Αργώ (6 – 7 Ιουνίου 2006) και στο Athens Video Art Festival ’07, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (14 Απριλίου 2007). Με το solo Chair’s Tragedy το Χοροθέατρο Λυδία Λίθος θα συμμετέχει στις 16/10 στην 15ª Quinzena de Dança de Almada (International Platform for Choreographers) στην Almada της Πορτογαλίας. Χορογραφία - σκηνοθεσία: Σπύρος Μπερτσάτος, Μουσική: “Casta Diva” – Bellini, Σκηνογραφία: Νικόλαος Ζαβαλιάρης, Κρίνα Βροντή, Ειδικές Κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος, Ερμηνεία: Σίλια Καρφοπούλου. [10, 13 και 14 Νοεμβρίου, στις 21:30].

The Bloody Brother: Ένας διάσημος θύτης, ένα διάσημο θύμα και ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα σε μια ανατρεπτική εκδοχή ενός γεγονότος που αποτελεί σοκ για όλο το ανθρώπινο γένος ανεξαρτήτου εποχής. Χορογραφία-σκηνοθεσία-κοστούμια: Σπύρος Μπερτσάτος, μουσική: Ensemble Accentus, Boney M, βοηθός χορογράφου: Σίλια Καρφοπούλου, ερμηνεύουν: Μάνος Κοπανάκης, Δημήτρης Μαργαρίτης [11, 12 και 15 Νοεμβρίου, στις 21:30].

Πολυχώρος ALTERA PARS, Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός.

e-mail: lydialithosdancetheatre@yahoo.gr

Ερασιτεχνικό Θέατρο: σκέψεις, προβληματισμοί, προτάσεις

Οι «Πολιτιστικές Απόπειρες», υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Ν. Μάκρης, διοργανώνουν τριήμερο εκδηλώσεων ερασιτεχνικού θεάτρου με θέμα το «Ερασιτεχνικό Θέατρο (σκέψεις, προβληματισμοί, προτάσεις)» στις 3 και 4/11 στο Σινέ «Αλίκη» (πρώην Αμερικανική Βάση). Θα μιλήσουν (με σειρά εμφάνισης) οι: Σάσα Γκούβελου, Νανά Νικολάου, Π. Καρακωνσταντόγλου, Λία Βιτάλη, Λένα Γεωργιάδη, Αντώνης Πρέκας, Πολ Σκλάβος, Μαριάννα Τριανταφυλλίδη, Νάσια Χολέβα, Κώστας Αρζόγλου, Κώστας Φαρμασώνης, Κώστας Κουτσομύτης, Λέανδρος Πολενάκης. Θα παρουσιαστούν οι παραστάσεις: «Λαίδη Φθειροζόλ» του Τ. Ουίλιαμς και «Η Ιστορία του Ζωολογικού κήπου» του Ε. Αλμπι από τη Θεατρική ομάδα «Εξόρυξη» του Δήμου Λαυρίου (2/11). Παρουσίαση του Θεατρικού Εργαστηρίου του Συλλόγου Πολιτιστικές Απόπειρες (3/11). «Πρόταση γάμου» και «Λιούμπα» του Τσέχοφ, διασκευή από τον «Βυσσινόκηπο» από τη Θεατρική ομάδα της Σαρωνίδας (4/11). Οι θεατρικές παραστάσεις θα δοθούν στην αίθουσα Πολύτροπο - Πολιτιστικές Απόπειρες (Λεωφ. Μαραθώνος 26).

MOTORTOWN... ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Ο Βρετανός θεατρικός συγγραφέας Σάιμον Στίβενς θα βρίσκεται στην Ελλάδα από τις 5 έως τις 8 Νοεμβρίου με αφορμή την επίσημη πρεμιέρα του έργου του «Motortown» που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Την Τρίτη (6/1), στις 4.30 μ.μ., θα πραγματοποιήσει ανοιχτό μάθημα θεατρικής γραφής για νέους συγγραφείς (με περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων). Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο τηλ. 210-9212900 μέχρι και την Κυριακή.

Ο Στίβενς ήταν υποψήφιος με τους «Ερωδιούς» του για το βραβείο Olivier καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Εχει κερδίσει το βραβείο Pearson καλύτερου έργου 2002 για το «Port». Το έργο «Στην όχθη του μεγάλου κόσμου» κέρδισε το βραβείο Olivier καλύτερου νέου έργου 2006. Τέλος, το «Motortown» ανακηρύχθηκε καλύτερο ξένο έργο της χρονιάς (2007) από το γερμανικό περιοδικό «Theater Heute». Συνεργάστηκε ως φιλοξενούμενος συγγραφέας (resident dramatist) με το Royal Court το 2000. Δίδαξε νέους συγγραφείς στο Πρόγραμμα Νέων Συγγραφέων του Royal Court από το 2001 έως το 2005. Το 2006 έγινε ο πρώτος φιλοξενούμενος συγγραφέας, εγκαινιάζοντας το θεσμό για τον National Theatre.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ«ΤΕΧΝΗΣ»

«Τέχνη» της αβεβαιότητας. Η ακύρωση, για δεύτερη συνεχή χρονιά, του φεστιβάλ πειραματικού θεάτρου «Θεατρική Ανοιξη», είναι η μοναδική βεβαιότητα για την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».

Νικηφόρος Παπανδρέου

Δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ από την περσινή επιχορήγηση των 180.000 ευρώ. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ελπίζει ότι το ΥΠΠΟ θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Παρά την αβεβαιότητα και τα προβλήματα, ο διευθυντής της, Νικηφόρος Παπανδρέου, παρουσίασε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της φετινής περιόδου.

Περιλαμβάνει τα έργα: Γυάλινος κόσμος του Τ. Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη, Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Κορίνας Χαρίτου, Το βράδυ τρώμε στης Ιοκάστης του Ακη Δήμου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, Στην εξοχή του Μάρτιν Κριμπ, σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή, Ονειρο του ρο της Στέλλας Μιχαηλίδου, σε σκηνοθεσία της ίδιας, Η κρυφή ζωή της Οφηλίας του Στίβεν Μπέρκοφ από τη Δήμητρα Χουμέτη, Παιχνίδι του χρόνου από την ομάδα σύγχρονου χορού Αδράστεια, Απόκοπος του Μπεργαδή, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, Βοσκοπούλα σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη. [Από Ελευθεροτυπία]

ΚΘΒΕ: Νίκου Καζαντζάκη ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ

Με μία μεγάλη παραγωγή, αφιερωμένη στα 50 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη το ΚΘΒΕ ξεκινά την χειμερινή περίοδο, αποτίοντας φόρο τιμής στον σπουδαίο Έλληνα λογοτέχνη, φέρνοντας στη σκηνή ένα έργο «αιρετικό», προκλητικό και ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό, τον Ιουλιανό τον Παραβάτη σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ Νικήτα Τσακίρογλου. Η πρεμιέρα της παράστασης είναι το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, στο Βασιλικό Θέατρο.

Λίγα λόγια για το έργο: Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός (331-363 μ.Χ), στη σύντομη παραμονή του στο θρόνο της ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας, βαθύτατα επηρεασμένος από την ελληνική παιδεία, συνέδεσε το όνομά του με την προσπάθεια επιστροφής του βασιλείου στην Εθνική θρησκεία. Χαρακτηρίστηκε από την Εκκλησία πολέμιος του χριστιανισμού και στιγματίστηκε με το προσωνύμιο. Παραβάτης, αν και ορισμένοι θεωρούν ότι εκείνο που, στην πραγματικότητα, επιχειρούσε ήταν μία συμφιλίωση του ελληνικού πνεύματος με τη χριστιανική πίστη.

Καθώς ο αρχαίος κόσμος βάδιζε προς το τέρμα του και με φόντο μια εποχή που παραδίδει ανεπιστρεπτί την πρωτοκαθεδρία στην χριστιανική θρησκεία, το έργο μας μεταφέρει στις τελευταίες μέρες της εκστρατείας του Ιουλιανού κατά των Περσών το 363 μ. Χ. Σε ένα τοπίο ερήμου, στην έξαψη της μάχης, ο Ιουλιανός, εκτός από τους Πέρσες, έρχεται αντιμέτωπος με ένα ασφυκτικό πλέγμα συνωμοσίας των φανατικών χριστιανών του στρατοπέδου του και την επιτακτική αναγκαιότητα της φυσικής του εξόντωσης.

Νίκος Καζαντζάκης. Ο Καζαντζάκης δανείζεται την ιστορική φυσιογνωμία του Ιουλιανού, για να εκφράσει τον προσωπικό του στοχασμό, στήνοντας ένα δράμα ακραίων καταστάσεων, καταιγιστικής δράσης και αδρής θεατρικότητας. Εστιάζει στη γοητευτική, αντιφατική και απρόβλεπτη προσωπικότητα του αυτοκράτορα, στο μοναχικό αγώνα ενός πολεμιστή και φιλοσόφου που αναζητά από παιδί την ελευθερία και την αυτοσυνειδησία, που πολεμά με πάθος το φόβο και την ελπίδα, που νικάει και νικιέται, αναδεικνύοντας σε αληθινό πρωταγωνιστή του έργου, τη δίψα του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου για αυτοπραγμάτωση και για ατομική λύτρωση.

Σκηνοθεσία: Νικήτας Τσακίρογλου, Σκηνικά: Λαλούλα Χρυσικοπούλου, Κοστούμια: Λαλούλα Χρυσικοπούλου, Ελένη Δουνδουλάκη, Βοηθοί σκηνοθέτες: Γιάννης Παρασκευόπουλος, Κορίνα Χαρίτου, Επιμέλεια μουσικής: Κοσμάς Εφραιμίδης, Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης, Video art: Γιάννης Πειραλής, Οργάνωση Παραγωγής: Ηλίας Κοτόπουλος.

Τους ρόλους ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης): Άννυ Ντουμούζη (Βάγια), Μαρίζα Τσάρη (Μαρίνα), Αστέρης Πελτέκης (Στέφανος), Κώστας Ζαχαράκης (Επίσκοπος), Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Συνωμότης- 1ος Οδηγός), Θανάσης Κεραμίδας (Συνωμότης-2ος Οδηγός), Χρήστος Σουγάρης (Ιουλιανός), Πάνος Ξενάκης (Στρατηγός γέρος), Δημήτρης Κολοβός (Πήγασος), Γιώργος Κώτσος (Ο Γούμενος), Γιάννης Παρασκευόπουλος (Γραφιάς), Τάσος Πανταζής (Στρατής), Γιώργος Ρούφας (Μαθητής), Κώστας Ίτσιος (Φρουρός Εθνικός), Παντελής Καλπάκογλου (Φρουρός Χριστιανός), Στέλλα Καζάζη (Βασίλισσα Ελένη), Στράτος Τρίπκος (Ασκητής), Φώτης Ζήκος (Μαντατοφόρος από την Ολυμπία), Κώστας Μπάσης (Μαντατοφόρος από την Έφεσο), Στέργιος Τζαφέρης (Μαντατοφόρος από την Ιερουσαλήμ), Μαντατοφόροι- Στρατιώτες: Χρήστος Γεωργίου, Βασίλης Ιερωνυμάκης Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, Δάκης Μαυρουδής, Χρήστος Πίτσας, Αργύρης Σαζακλής, Μίλτος Σαμαράς, Τάκης Στάγκος.

Καζαντζάκης, Νίκος

Μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας

Ένας από τους σημαντικότερους και αμφιλεγόμενους Έλληνες συγγραφείς και φιλόσοφος του 20ου αιώνα, γνωστότερος για τα έργα του Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και ο Τελευταίος Πειρασμός που έχουν γίνει και ταινίες. Είναι ο περισσότερο μεταφρασμένος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης και ολοκλήρωσε εκεί το γυμνάσιο. Το 1902 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ξεκίνησε νομικές σπουδές. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα, το 1906, δημοσιεύοντας το δοκίμιο Η Αρρώστεια του Αιώνος και το πρώτο του μυθιστόρημα Όφις και Κρίνο. Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στα νομικά, στο Παρίσι.

Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη ως Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως, έχοντας ως αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων από την περιοχή του Καυκάσου. Οι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημα του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Τον επόμενο χρόνο μετά από την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο Καζαντζάκης αποχώρησε από το Υπουργείο Περιθάλψεως και πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ευρώπη. Εργάστηκε ως ανταποκριτής των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Η Καθημερινή. Στις αρχές του 1954, δημοσιεύτηκε στη Γαλλία το μυθιστόρημά Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, για το οποίο ο Καζαντζάκης βραβεύτηκε, καθώς ανακηρύχθηκε καλύτερο ξένο βιβλίο της χρονιάς.

Το 1955 ανέλαβε μαζί με τον Κακριδή την έκδοση της μετάφρασης της Ιλιάδας, με προσωπικά τους έξοδα ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε τελικά στην Ελλάδα ο Τελευταίος Πειρασμός. Τον επόμενο χρόνο, τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης στη Βιέννη. Μετά από ένα δεύτερο ταξίδι στην Κίνα, προσκεκλημένος της κινέζικης κυβέρνησης, επέστρεψε με κλονισμένη την υγεία του και νοσηλεύτηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας και το Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 1957 σε ηλικία 74 ετών. Στον τάφο του χαράχθηκε η επιγραφή: Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος.