Μπρεχτ «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι»

Το έργο του Μπρεχτ «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι» κάνει πρεμιέρα, στις 19 του Οκτώβρη, στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου. Ο Μπρεχτ, πάνω στα πρότυπα των επεισοδίων και των παλιών λαϊκών επών, στήνει μέσα σε μια ατμόσφαιρα ποιητικού λαϊκού πανηγυριού μια κωμωδία γεμάτη μουσική και χρώματα, προβάλλοντας τις ταξικές σχέσεις και διαφορές μιας κοινωνίας που ζει μέσα στο γαλήνιο τοπίο της φινλανδικής εξοχής. Μας ταξιδεύει στα όμορφα δάση του Βορρά για να μας μιλήσει για την ιστορία του γαιοκτήμονα Γιόχαν Πούντιλα, ενός «θηρίου προϊστορικού», που, χρησιμοποιώντας την πονηριά και το μεθύσι του, κινείται με άνεση ανάμεσα στην αθωότητα και την ωμή χυδαιότητα. Ο αφέντης Πούντιλα εξουσιάζει ανθρώπους, σχέσεις και καταστάσεις, αποκαλύπτοντας το μεγάλο χάσμα που χωρίζει την ιδιοκτησία από την εργατική τάξη. Αποφασισμένος να διατηρήσει τη δύναμή του, αλλά και να διαχειριστεί τη μοναξιά της ψυχής του, έρχεται αντιμέτωπος με την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που δουλεύουν γι' αυτόν, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους.

Ο σοφέρ του ο Μάττι, ένας απόλυτα ελεγχόμενος χαρακτήρας, είναι ο ιδανικός υπηρέτης, πιστός και ειλικρινής, που όμως με τη τελική του αναχώρηση δείχνει το δρόμο για την απελευθέρωση και την επανάσταση. Δίπλα σε αυτόν, εργάτες, υπηρέτριες, γυναίκες του μεροκάματου και της φτώχειας προσπαθούν να κατανοήσουν άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με πίκρα τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και της θηριώδους εκμετάλλευσης.

Μετάφραση: Οδυσσέας Νικάκης. Σκηνοθεσία: Κώστας Καζάκος. Μουσική σύνθεση: Διονύσης Τσακνής. Σκηνικά - κοστούμια: Φαίδων Πατρικαλάκης. Χορογραφία: Κατερίνα Φωτιάδη. Φωτισμοί: Θανάσης Σταυρόπουλος. Παίζουν: Κώστας Καζάκος (Πούντιλα). Αφηγητής - τραγουδιστής: Διονύσης Τσακνής. Παίζουν επίσης: Θοδωρής Γράμψας, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Νίκος Μόσχοβος, Παύλος Ορκόπουλος, Σταμάτης Τζελέπης, Νίκος Χανιωτάκης, Χριστιάνα Μαντζουράνη, Μαρία Τζανή, Γεωργία Καλλέργη, Ελένη Δαφνή, Βερόνικα Δαβάκη, Εύα Βάρσου, Γιάννης Γούνας κ.ά. Οι μουσικοί: Κώστας Μητρόπουλος, Γιώργος Τσιατσούλης, Πάρις Θωμόπουλος.

Ο Νίτσε επιστρέφει στο θέατρο Θησείον

Μετά την περυσινή μεγάλη ανταπόκριση και αποδοχή κοινού και κριτικών, η παράσταση "Οταν έκλαψε ο Νίτσε" του Ίρβιν Γιάλομ που παρουσιάστηκε σε ευρωπαϊκή πρεμιέρα, θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία, σε συμπαραγωγή με τη Λυκόφως, από 19 Σεπτεμβρίου έως 7 Οκτωβρίου, και στη συνέχεια θα παρουσιαστεί ξανά στην Αθήνα, στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες από 13 Οκτωβρίου και για έναν μήνα.

Venison: Ένας παραληρηματικός λαβύρινθος από μνήμες

Με την παράσταση «Venison»* η ομάδα «The Helter Skelter Company» επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης [«Άμλετ, ο Πρίγκιπας της Δανίας», Black Box, Μάρτιος – Απρίλιος 2011] και αντλεί υλικά από τις «Ευμενίδες» του Αισχύλου και τον Ντοστογιέφσκι, με σκοπό να παρακολουθήσει -μέσα από κόσμους που πλέουν ο ένας εντός του άλλου- την πτώση ένος προσώπου από τον πολιτισμό προς τη βαρβαρότητα, από το έγκλημα στην τιμωρία, από τον άνθρωπο στο κτήνος.

Ο Επιθεωρητής Γρηγόρης Βαλτινός έρχεται στο Θέατρο Ιλίσια

Το κλασικό έργο του Τζων Πρίσλεϋ «Ο Επιθεωρητής έρχεται», πρόκειται να ανεβάσει τον ερχόμενο χειμώνα στο θέατρο «ΙΛΙΣΙΑ» ο Γρηγόρης Βαλτινός. Μαζί του θα είναι ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, στον ρόλο του Επιθεωρητή, αφού στο συγκεκριμένο ανέβασμα θα επιχειρηθεί μια διαφορετική ανάγνωση του έργου, με ένα νεαρότερο πρωταγωνιστή στον ομώνυμο ρόλο. Επίσης πρωταγωνιστούν η Κερασία Σαμαρά, ο Μάνος Ζαχαράκος, ο Κώστας Βασαρδάνης, η Ευτυχία Γιακουμή και ο Στάθης Νικολαΐδης. Η παράσταση θα ανέβει σε μετάφραση-σκηνοθεσία του Γρηγόρη Βαλτινού, σκηνικά-κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα. Boηθός σκηνοθέτη Χαρά Μπαλτά.

Τσέχοφ, Βάκχες και μία ρομαντική ιστορία

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

• 17 παραγωγές, νέες και ανατρεπτικές προτάσεις στο πρόγραμμα της σεζόν

«Πού συναντάει κανείς ανθρώπους; Πού γνωρίζονται οι άνθρωποι; Σε παμπ; Στο γυμναστήριο; Στο σούπερ μάρκετ; Θα σας πω εγώ πού. Αν δεν έχεις βρει τον άνθρωπό σου πριν να πάρεις το πτυχίο σου, θα παντρευτείς κάποια συνάδελφό σου. Δεν κάνω πλάκα. Είναι απλό. Ξέρετε πώς αναπαράγονται τα ζώα σε συνθήκες αιχμαλωσίας; Τα βάζουν στο ίδιο κλουβί». H «Ρομαντική μου ιστορία», του Σκοτσέζου συγγραφέα D. C. Jackson, είναι ένα έργο για τη «δύσκολη προσπάθεια των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης και της δουλειάς, που προσγειώνει απότομα τους 35άρηδες στην ενήλικη ζωή», όπως σημειώνει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος που το σκηνοθετεί στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» (από 12/12, θα προηγηθούν παραστάσεις στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης). Ο τελευταίος προτείνει ένα ρεπερτόριο πλούσιο με συνολικά δεκαεπτά παραγωγές. Ανάμεσά τους και «Το μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη» του Βασίλη Ρίσβα και της Ρεγγίνας Καπετανάκη, παραγωγή που εντάσσεται στην ενότητα «Θέατρο για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα».

Ο «Γδαρμένος» στο Θέατρο Θεμέλιο

Πάντα υπάρχει κάποιος πιο δυνατός από σένα... Ένας νεαρός, ο Έντ, μέλος μιας βίαιης συμμορίας, βρίσκεται στο έδαφος χτυπημένος από τους πρώην συντρόφους του. Καθώς παλεύει στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου ξετυλίγεται, σαν μια ταινία, το κουβάρι της ζωής του πίσω στο χρόνο.

Τα «Χάρτινα λουλούδια» του Εγκον Βολφ στα "Ιλίσια"...

Αρχισαν στο θέατρο «Ιλίσια» οι παραστάσεις του έργου «Χάρτινα λουλούδια» του Εγκον Βολφ. Μετάφραση Εύας Μπίθα, σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου, σκηνικά - κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμούς Μελίνας Μάσχα, μουσική «Lost Bodies». Παίζουν: Κατερίνα Λέχου και Αρης Σερβετάλης. Το έργο που θα παίζεται κάθε Δευτέρα, Τρίτη (9 μ.μ.) εξερευνά τον άνθρωπο που αναζητά, διεκδικεί, ικετεύει, κατατροπώνει ή κατατροπώνεται στον αγώνα για αγάπη, αποδοχή, επιβολή. Μια ανατομία της ασταμάτητης πάλης των φύλων, των τάξεων, των ιδεολογιών, της διαφορετικότητας, σε μια ταξική κοινωνία ανισότητας, βίας, περιθωριοποίησης της φτωχολογιάς. Ο Μπαρακούντα - άνεργος, άστεγος, απελπισμένος «φτωχοδιάβολος» - εισβάλει στο σπίτι της εύπορης, πολιτισμένης, εκλεπτυσμένης Εύας. Η σύγκρουσή τους θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, γι' αυτό το διαμέρισμα της Εύας φαντάζει οικουμενικό «πεδίο μάχης».

Ιβάν Βιριπάγεφ «Ψευδαισθήσεις»... επαναλαμβάνεται!

Στο «Θέατρο Οδού Κυκλάδων», όπου στεγάζεται η 30χρονη «νέα Σκηνή» του Λευτέρη Βογιατζή, επαναλαμβάνεται από αύριο (9 μ.μ.) το έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ «Ψευδαισθήσεις». Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, μέσα από το παιχνίδι της αφήγησης. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται ως αυταπάτη, τα βιώματα ως ψευδαισθήσεις. Το έργο - παραγγελία του θεάτρου «Χέμνιτς» στη Γερμανία, όπου ανεβάστηκε το Δεκέμβρη του 2011, παίχθηκε σε Μόσχα, Κρακοβία, Βαρσοβία, Ζυρίχη, Εδιμβούργο και αλλού. Στο έργο μιλούν δύο ζευγάρια. Ο Ντάνι και η Σάντρα, ο Αλμπερτ και η Μάργκαρετ. Φίλοι όλοι μεταξύ τους, είναι πάνω από ογδόντα χρόνων. Παντρεμένοι πάνω από πενήντα χρόνια, στο κατώφλι πια του θανάτου αναζητούν την αλήθεια της ζωής τους, των σχέσεών τους, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα: Αγάπησαν; Αγαπήθηκαν; Μετάφραση Ελένη Μπακοπούλου, σκηνοθεσία Κατερίνα Ευαγγελάτου, σκηνικό - κοστούμια Εύα Μανιδάκη, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Παντελής Δεντάκης, Αλεξία Καλτσίκη, Βασίλης Κουκαλάνι, Καλλιόπη Σίμου.

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ: Η «Ρόουζ» πάει Θεσσαλονίκη

Η Ζωή Λάσκαρη επανέρχεται στη Θεσσαλονίκη με το έργο του Μάρτιν Σέρμαν, "Ρόουζ"

Δεκαέξι χρόνια μετά την τελευταία εμφάνιση της Ζωής Λάσκαρη σε θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης -1996, συνεργασία με ΚΘΒΕ για το έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά- η δημοφιλής πρωταγωνίστρια επανέρχεται στη συμπρωτεύουσα με το έργο του βραβευμένου με Πούλιτζερ, Μάρτιν Σέρμαν, «Ρόουζ». Οι παραστάσεις θα δοθούν, Παρασκευή με Κυριακή, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

«Ο αφέντης Πούντιλα» στο «Καρέζη»

Δ. Τσακνής - Κ. Καζάκος

O λόγος του Μπρεχτ, 115 χρόνια από τη γέννησή του (10/2/1898) και 56 από το θάνατό του (14/5/1956), παραμένει σπουδαία «φωνή» του σήμερα και του αύριο, γιατί πάντα θα συνομιλεί με όλους τους εκμεταλλευόμενους ανθρώπους και λαούς. Γιατί συνδέει πλούτο σκέψης και λαϊκή απλότητα έκφρασης. Γιατί μιλά με τρυφερότητα για τη σκληρότητα των εκμεταλλευτών. Ο Κώστας Καζάκος θα ανεβάσει στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», το σπουδαίο έργο του μεγάλου δραματουργού, «Ο αφέντης Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι», με πολυμελή θίασο. (σ.σ. Ο Κ. Καζάκος έχει ανεβάσει τον «Πούντιλα» και στο ΚΘΒΕ).

Ερως Θνητών, Αθάνατος: Μια μουσική παράσταση για τον έρωτα

Τέσσερις μύθοι περασμένοι σε μια κόκκινη κλωστή από μουσικές, τραγούδια και απόκοσμους ήχους μάς ταξιδεύουν στον πυρήνα της καρδιάς μας. Ο Πλάτωνας στο "Συμπόσιό" του παραθέτει το «μύθο των ψυχών» υποστηρίζοντας ότι ο λόγος που ερωτευόμαστε είναι η εναγώνια αναζήτηση της επαναφοράς στην αρχική μας κατάσταση, αυτή της πληρότητας... Αναζητήσαμε... Συναντήσαμε ελάφια, νεράιδες, μυθικούς άρχοντες και τέλος την Ηρώ και τον Λέανδρο. Τα όνειρα, οι προσδοκίες, η προσμονή, η απόγνωση, το γέλιο, το κλάμα, όλες οι αντιφάσεις του έρωτα, είναι τα μυστικά υλικά - οι ουσίες των ηρώων - όπου σα θάλασσα κολυμπήσαμε και ανασύραμε τούτη την παράσταση...

Ο σκοτεινός Κόμης του Λωτρεαμόν ανεβαίνει στο σανίδι

Η παράσταση «lautréamont – maldoror. Eγκώμιο Mιας Mεταμόρφωσης» θα παρουσιαστεί για 10 παραστάσεις στο Υπόγειο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Πρόκειται για μια παράσταση της Bijoux de Kant βασισμένη στα «6 Άσματα του Μαλντορόρ» του Κόμη του Λωτρεαμόν. Ο Κόμης του Λωτρεαμόν αποτελεί μια από τις σκοτεινότερες και σπουδαιότερες φιγούρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γεννημένος το 1846 στην Ουρουγουάη από πλούσια οικογένεια Γάλλων, ο Ιζιντόρ Ντυκάς - όπως ήταν το πραγματικό του όνομα-, κατάφερε μόλις στα 24 του, να ολοκληρώσει τα «Άσματα του Μαλντορόρ» και να πεθάνει.

Με πολλές επαναλήψεις ξεκινά ο θεατρικός χειμώνας

Στη «Θεατρική Σκηνή»επαναλαμβάνεται το έργο του Θανάση Βαλτινού «Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη». Στην ταραγμένη Ελλάδα του 1897, που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ο ξενιτεμός στη «γη της επαγγελίας», την Αμερική, ήταν ένα όνειρο που κυνηγούσαν όλοι. Το έργο του Βαλτινού ξετυλίγει την αληθινή ιστορία του Ανδρέα Κορδοπάτη, ο οποίος το 1903 ξεκίνησε από το χωριό Δάρα Μαντινείας, για να καταλήξει κυνηγημένος μετανάστης στην Αμερική, ακολουθώντας τους χιλιάδες μετανάστες από όλη την Ελλάδα, κυρίως από την Πελοπόννησο. Διασκευή - σκηνοθεσία: Αντώνης Αντωνίου. Σκηνικά - κοστούμια: Νίκου Κασαπάκη. Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Τον Ανδρέα Κορδοπάτη υποδύεται ο Αντώνης Αντωνίου.

Αλέξης Σολoμός: Τελείωσα όσο απένταρος είχα ξεκινήσει

• Στιγμές και απόψεις του σκηνοθέτη όπως είχαν καταγραφεί από «Το Βήμα»
• Λοβέρδου Μυρτώ, ΤΟ ΒΗΜΑ: 30/09/2012

Δεκατρία χρόνια πριν, 1999. Ο Αλέξης Σολομός στο σπίτι της οδού Φωκυλίδου στο Κολωνάκι, είχε όρεξη να μιλήσει για θέατρο, ειδικά και γενικά. Να θυμηθεί τον αγαπημένο του Σαίξπηρ, αλλά και τους μαθητές του, το θέατρο και τα βιβλία, τους δασκάλους του, τον Αριστοφάνη, το αρχαίο δράμα... Την περασμένη Τρίτη ο Αλέξης Σολομός, σε ηλικία 94 ετών, έφυγε από τη ζωή. Αφήνει πλούσια παρακαταθήκη - μεταφράσεις, σκηνοθεσίες, εκδόσεις. Μαθητής του Καρόλου Κουν στο Κολλέγιο Αθηνών, ξεκίνησε, όπως ο ίδιος θυμάται, να παίζει στις παραστάσεις του δασκάλου του αναλαμβάνοντας ρόλους... ζώων. Η συνέχεια ήταν καταιγιστική.Τον Οκτώβριο του 1999 ο Αλέξης Σολομός δέχτηκε να παραχωρήσει στο «Βήμα» μια μεγάλη συνέντευξη. Είχε ήδη επτά χρόνια να σκηνοθετήσει και ενδιαμέσως είχε αρνηθεί σχετικές προτάσεις. Είχε όμως πολλά να πει.

Μην πυροβολείτε τον Αριστοφάνη!

«Εκσυγχρονισμένοι» Ιππής σε μια πρόχειρη –και ως προς τη μετάφραση– παράσταση

• ΚΡΙΤΙΚΗ Του Σπυρου Παγιατακη, Η Καθημερινή, 30/9/2012

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

Ιππής

Σκηνοθ.: Σταμάτης Φασουλής

Θέατρο: ΚΘΒΕ, συμπαραγωγή με το Ακροπόλ

Οποιος ατύχησε να δει φέτος το καλοκαίρι τη συμπαραγωγή του ΚΘΒΕ με το Ακροπόλ, ήτοι αυτούς τους φθηνο-επιθεωρησιακούς και ακαταλαβίστικα κακότεχνους «Ιππής» του Αριστοφάνη, μεταφρασμένους και σκηνοθετημένους τοιουτοτρόπως από τον Σταμάτη Φασουλή, παρακαλώ θερμά ας μην παρεξηγήσει ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα του θεάτρου και της ποίησης. Αρκετά τον έχουν παρεξηγήσει τον κακομοίρη τον Αριστοφάνη, στις ιδεολογικά ιδιαίτερα θερμές περιόδους της μεταπολίτευσης και της περιβόητης τότε σημειολογίας – δηλαδή σ’ εκείνες τις δεκαετίες 1970 και 1980.

Λυδία Φωτοπούλου: «Ζούμε σήμερα μια πολύ αργή σήψη»

«Αρνούμαι να μπω στη λογική του φόβου», δηλώνει η Λυδία Φωτοπούλου λίγο πριν από την πρεμιέρα του «Ο Ορφέας στον Αδη»

• Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 30/9/2012

Γεννήθηκε στην Καβάλα, έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και τα τελευταία οκτώ χρόνια η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου ζει μόνιμα στην Αθήνα. Τη συναντήσαμε στο αθηναϊκό της σπίτι, σ’ ένα μικρό δρομάκι στο Μετς. Εχοντας περάσει πολλά από τα χρόνια της επαγγελματικής της ζωής στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, τα τελευταία, τα «αθηναϊκά», συνεργάζεται κυρίως με την κρατική σκηνή της Αθήνας, το Εθνικό Θέατρο. Σε λίγες ημέρες θα υποδυθεί τη Λέιντι, την ηρωίδα του Τενεσί Γουίλιαμς σ’ ένα έργο που παρουσιάζεται σπάνια, «Ο Ορφέας στον Αδη». Με φόντο ένα αθηναϊκό σούρουπο έγινε η κουβέντα μας, που ξεκίνησε από τη σύγκριση Αθήνας - Θεσσαλονίκης και πήγε σε πολλά άλλα.

Αυστραλός σκηνοθετεί Τσέχοφ στο Λονδίνο

Ο πολυσυζητημένος Μπένεντικτ Αντριους παρουσιάζει τις «Τρεις αδελφές» στο Young Vic

The Guardian

Ο Μπένεντικτ Αντριους ακόμα θυμάται ένα γράμμα που είχε λάβει πριν από 11 χρόνια, μετά το ανέβασμα μιας ανατρεπτικής παράστασης του έργου του Τσέχοφ «Οι τρεις αδελφ.ές» στο Σίδνεϊ: «Σας εύχομαι καλή τύχη στην καριέρα σας ως σκηνοθέτης βιντεοκλίπ» έγραφε, «έτσι ώστε να αφήσετε εκείνους από εμάς που θυμούνται με αγάπη κάτι που λέγεται θέατρο, να εξακολουθήσουμε να το απολαμβάνουμε».

Ο Αντριους είναι εκείνο το είδος σκηνοθέτη που προκαλεί θόρυβο. Η οκτάωρη παράσταση που σκηνοθέτησε το 2009 με ιστορίες από τον Σαίξπηρ έκανε έναν κριτικό να δηλώσει: «Ο Μπένεντικτ Αντριους είναι ο εφιάλτης μου για το πού μπορεί να φτάσει το “θέατρο του σκηνοθέτη”», ενώ η κριτική στην εφημερίδα Telegraph για τη φουτουριστική παραγωγή της όπερας του Μοντεβέρντι «Η επιστροφή του Οδυσσέα» άρχιζε με μια άμεση δήλωση: «Δεν μου άρεσε η νέα παραγωγή του Αντριους... ούτε στο ελάχιστο». Εκείνη η πρώτη σκηνοθεσία του στις «Τρεις αδελφές» ήταν σαφώς ένα σημάδι για τα επερχόμενα: «Είχα ρίξει πάρα πολλά πράγματα στην παράσταση. Η σκηνή ήταν γεμάτη παιχνίδια από τον “Πόλεμο των άστρων”, ακουγόταν μουσική ντίσκο. Πραγματικά, η παράσταση ήταν ένας κυκεώνας, με την καλή έννοια».

Το «Μεγάλο μας τσίρκο» σήμερα, με την ευκαιρία της παράστασης του ΚΘΒΕ

• Πολενάκης Λέανδρος, Η ΑΥΓΗ: 30/09/2012

Το «Μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη γράφηκε σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή μέσα στην «επάρατη» επταετία και παίχτηκε το καλοκαίρι του 1973, ενώ διαμορφωνόταν μια πολιτική αλλαγή που κανείς δεν ήξερε ακόμη ποια μορφή θα έπαιρνε και τι θα «έσερνε» πίσω της. Έχω την εντύπωση ότι το έργο του Καμπανέλλη, που συνάντησε, τότε, όπως τώρα που ξαναπαίζεται, την ολόθερμη ανταπόκριση του κοινού, συνέβαλε με τον τρόπο του στη διαμόρφωση της αλλαγής.

Εκείνο που μένει από το «Μεγάλο μας τσίρκο» είναι μια αίσθηση, σωστή, της ιστορικής αδικίας που έπληξε τον ελληνικό λαό από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα

Ο «Ρωμιός» και το «Ρωμιάκι» είναι οι δύο χαρακτηριστικές φιγούρες του έργου, η «ραχοκοκαλιά» του. Μέσα από τους διαλόγους τους ο Καμπανέλλης σχολιάζει θυμόσοφα τη νεοελληνική Ιστορία και προδιαγράφει αισιόδοξα το μέλλον: βάζει το «Ρωμιάκι», στο φινάλε, να αφουγκράζεται το έδαφος καλώντας μας να ακούσουμε «κάτι μεγάλο που έρχεται».

Το «μεγάλο» που προσμέναμε ήρθε, κούτσα - κούτσα, με τη μορφή της Μεταπολίτευσης, που βγήκε στα μετερίζια με τα νυχτικά της και μας έσκασε από εκεί πάνω ένα φτενό χαμόγελο ξεδοντιασμένης γραίας. Τα υπόλοιπα, γνωστά.

Εκείνο που μένει από το «Μεγάλο μας τσίρκο» είναι μια αίσθηση, σωστή, της ιστορικής αδικίας που έπληξε τον ελληνικό λαό από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Το επεισόδιο με τους πρέσβεις των «Μεγάλων Δυνάμεων» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) να μαλώνουν για το αν πρέπει να επιτρέψουν στους Έλληνες να έχουν Σύνταγμα, με καταληκτικό συμπέρασμα: «να έχουν δια να μην έχουν», είναι έξοχο. Το μεγάλο ζήτημα, όμως, είναι πώς διαχειριζόμαστε αυτή τη δίκαιη πίκρα για την άνιση μεταχείρισή μας από τους «μεγάλους». Η αίσθηση της ιστορικής αδικίας από μόνη της δεν φτάνει. Τι να πουν π.χ. οι Παλαιστίνιοι για τη δική τους άδικη ιστορική μοίρα; Δεν είμαστε οι μόνοι.

Ζουβέ Ελβίρα: Τα 7 μαθήματα επαναλαμβάνονται

Στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Τόπος Αλλού θα επαναληφθεί, λόγω επιτυχίας, από την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, μέχρι την Κυριακή 28 Οκτωβρίου η παράσταση «ΖΟΥΒΕ ΕΛΒΙΡΑ», 7 μαθήματα του Λουί Ζουβέ σε κείμενο της Μπριζίτ Ζακ, σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, με τον ίδιο στο ρόλο του Ζουβέ και την Aurora Marion στο ρόλο της Ελβίρας.

Παρίσι 1940: Την ώρα που ο λαϊκισμός περισσεύει, τα ψέματα κυριαρχούν, ο ναζισμός πλησιάζει κι οι ευρωπαίοι κάνουν πως δεν τον βλέπουν να έρχεται, η καταλυτική φυσιογνωμία ενός μεγάλου δασκάλου του θεάτρου ονόματι Ζουβέ εμφανίζεται στη σκηνή και ψάχνει την αλήθεια βαθιά μέσα σε ό,τι έχει απομείνει έντιμο. Τους ρόλους. Το θέατρο. Την σκηνή.

Το νεοελληνικό θέατρο θρηνεί την απώλεια του Αλέξη Σολομού (94 χρ.)

Έφυγε την Τρίτη από τη ζωή, σε ηλικία 94 χρόνων, ο θεατρικός σκηνοθέτης, μεταφραστής, συγγραφέας και θεωρητικός του θεάτρου Αλέξης Σολομός. Ο Αλέξης Σολομός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1918. Μαθητής του Καρόλου Κουν στο Κολλέγιο Αθηνών, μυήθηκε νωρίς στον κόσμο του θεάτρου και αργότερα εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, λίγο πριν πάρει το πτυχίο, για να αφοσιωθεί σ' αυτό. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1939-1942) με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη, στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου (1945-46), στο Πανεπιστήμιο Γέηλ των ΗΠΑ και στο Δραματικό Εργαστήρι του Πισκάτορ (1946-48).