Γεράσιμος Σκιαδαρέσης: «Ημασταν πάντα ξένοι στον τόπο»

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ο ηθοποιός, λίγο πριν αρχίσει την αναζήτηση, μιλά στον «ΑτΚ» για τη δύναμη της ειλικρίνειας, της ευαισθησίας, του χιούμορ και του πάθους στις σχέσεις, αλλά και για τα όσα οξύμωρα συμβαίνουν στην ελληνική και διεθνή σκηνή. Εξηγεί γιατί πάντα ήμασταν φιλοξενούμενοι στη χώρα μας, μιλά για την αντιπαλότητα κράτους-πολιτών και σημειώνει ότι δεν έχει σημασία αν θα επιστρέψουμε στη δραχμή ή αν θα σωθούν οι καταθέσεις, αφού χάσαμε τη δύναμη να ονειρευόμαστε.

Ποια είναι η δική σας απάντηση στον τίτλο του έργου;

Τι να σας πω... Δεν το αποκλείεις, αλλά ευτυχώς υπάρχει και μια Μέρκελ που ισορροπεί την κατάσταση και σε κάνει να σκέφτεσαι ότι δεν είναι μόνον ανδρική υπόθεση. Ο ήρωάς μου, πάντως, αναζητά απάντηση στο ερώτημα «τι θέλουν οι γυναίκες;». Ολα ξεκινούν από μια ασήμαντη αφορμή, όταν η κοπέλα του τον αφήνει, ξεκαθαρίζοντας ότι έχει διορία δυο εβδομάδες να ψάξει την απάντηση. Ο ίδιος είναι ερωτευμένος και άρα έχει το κίνητρο για να κάνει τα πάντα ώστε να βρει τη λύση. Στην πορεία φέρνει στη μνήμη του πέντε διαφορετικούς χαρακτήρες, πέντε φαλλοκρατικά πρότυπα, που τον έχουν σημαδέψει και με τη βοήθεια του κοινού μέσα από μια διαδραστική παράσταση φτάνει σε κάποια συμπεράσματα. Οι πέντε είναι άτομα που γνώρισε στις καλοκαιρινές διακοπές που έκανε στο νησί της γιαγιάς του. Εχουμε, λοιπόν, ένα στρατηγό απόστρατο, που πρεσβεύει ότι οι γυναίκες θέλουν ειλικρίνεια, αλλά όχι υπερβολική, ένα Γάλλο αιώνιο φοιτητή, που εκτιμά ότι, αν μιλάς στις γυναίκες με «γαλλική προφορά», δηλαδή γλυκά και με τρόπο, τρώνε τα πάντα. Ο Τζίμης, ο «Σουμάχερ», είναι ένας τυπικός «Ελληνας εραστής», που πιστεύει ότι η λέξη κλειδί είναι το πάθος, ο εργένης «πρύτανης» 123 ετών ψηφίζει το χιούμορ ως το τέλειο δόλωμα και ο Σήφης, ο αγκαλίτσας, αν και Κρητικός, πιστεύει ότι το παν είναι η ευαισθησία που κρύβει ένα «σ' αγαπώ».

Χορεύοντας στον «Κήπο του Προφήτη»

Ένα θέαμα με χορευτές και μουσικούς βασισμένο στο έργο του μεγάλου Λιβανέζου ποιητή Khalil Gibran «Ο Κήπος του Προφήτη» ανεβαίνει από το Χοροθέατρο του ΚΘΒΕ από τις 29 Μαρτίου στην Πειραματική Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στη Μονή Λαζαριστών.  Στο πλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού «Θεσσαλονίκη Σταυροδρόμι Πολιτισμών», παρουσιάζει την παράσταση «Θα φύγουμε μαζί». Πρόκειται για την εξέλιξη μιας παράστασης που παρουσιάστηκε αρχικά ως work in progress στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών (Πειραματική Σκηνή) το Μάϊο του 2011, σε χορογραφία της ομάδας «sinequanon».

Η νεύρωση ως επιβίωση

[Κριτική θεάτρου] Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

Η κοινοτοπία - αλλά συχνά πυκνά το απωθούμε ή το λησμονούμε. Εννοώ το από δεκάδες αναλύσεις διαπιστωμένο γεγονός πως οι άνδρες κυρίως αλλά και οι γυναίκες δεν μπορούν να εξηγήσουν ή να αποκρυπτογραφήσουν τις αινιγματώδεις αντιδράσεις της γυναίκας. Κάθε γυναίκα είναι ένα κλειστό κύκλωμα, τελείως ιδιότυπο και ιδιόμορφο, απόκοσμο και αυτοτροφοδοτούμενο. Κι όταν ακόμη επιτρέπει σε κάποιον να το ερευνήσει, είναι σίγουρο πως θα παραπλανηθεί ή θα αστοχήσει στις ερμηνείες του ή, το συνηθέστερο, θα παγιδευτεί μέσα σε ψευδαισθήσεις ή φαντασιώσεις.

Η άμυνα της γυναίκας, η αντίδρασή της στις συνθήκες που επέβαλε ο ανδρικός βιασμός είναι αυτό που αποκαλείται γυναικεία νεύρωση. Είναι κάτι σαν το σύμβολο που διατρέχει όλη την «Ορέστεια» του Αισχύλου, το δίχτυ της Κλυταιμνήστρας που παγιδεύει τον Αγαμέμνονα στο λουτρό. Αυτό το δίχτυ, το πλέγμα του νευρικού συστήματος των γυναικών αποτελεί το αιώνιο και άλυτο αίνιγμα της γυναικείας συμπεριφοράς που το φάσμα της είναι απεριόριστο και κορυφώνεται στην προσποίηση οργασμού, τη μεγάλη αυταπάτη των ανδρών.

Σύγχρονο ξένο ρεπερτόριο

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

«Πυρκαγιές»

• «Πυρκαγιές» στο Εθνικό Θέατρο

«Πρέπει να πάψεις να λες "Ναι". Για να πάψεις, πρέπει να μάθεις να διαβάζεις, να σκέφτεσαι, να μιλάς. Να μάθεις να λες "Οχι"». Με «πυρήνα» αυτήν τη φράση (σοφή συμβουλή μιας βασανισμένης γιαγιάς στην εγγονή της), που θυμίζει το ποίημα του Μπρεχτ «Εγκώμιο στη γνώση» και εφαρμόζοντας την μπρεχτική μέθοδο αποστασιοποίησης με την τιτλοδότηση των σκηνών του έργου, ώστε ο θεατής κριτικά να σκέφτεται τα διαδραματιζόμενα - ο Λιβανέζος δραματουργός και σκηνοθέτης Ουαζντί Μουαουάντ, με το πολύ σημαντικό (δραματουργικά και θεματολογικά) έργο του «Πυρκαγιές» (βραβείο «Μολιέρος», 2003) μυθ-ιστορεί τα πάθη του Λιβάνου (του λιβανέζικου και παλαιστινιακού λαού) με την πολεμική επίθεση του ιμπεριαλιστικού Ισραήλ και τον εμφύλιο που «έσπειρε». Οκτάχρονος ήταν ο συγγραφέας όταν η οικογένειά του αναγκάστηκε να ξεριζωθεί, καταφεύγοντας, αρχικά το 1976 στη Γαλλία. Στερούμενη την άδεια παραμονής, η οικογένεια περιπλανήθηκε εκ νέου, μέχρι να εγκατασταθεί στο γαλλόφωνο Καναδά, όπου ο Μουαουάντ σπούδασε θέατρο και διακρίθηκε. Ο συγγραφέας, εμπνεόμενος από το μύθο του Οιδίποδα (μύθος που αλληγορεί για τα εγκλήματα και τα δεινά που γεννά ο πόθος για εξουσία, η έπαρση και η βία της, στις «Πυρκαγιές» διεκτραγωδεί τα πάθη του λιβανέζικου και γενικότερα των λαών της Μέσης Ανατολής, βασιζόμενος και σε υπαρκτά πρόσωπα. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου (εμφανίζεται σε τρεις ηλικίες) η Ναουάλ, παραπέμπει στην αγωνίστρια της λιβανικής αντίστασης κατά του κατακτητικού Ισραήλ, Σόχα Μπεσάρα. Μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας του Λιβάνου, η Σόχα Μπεσάρα, εικοσάχρονη, το 1988, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Λιβανέζο αρχιβασανιστή, αρχιφονιά του αντιστεκόμενου λαού του Λιβάνου και των Παλαιστινίων προσφύγων, στρατηγό - αρχηγό των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής και των φυλακών τους, στο Νότιο Λίβανο - Αντουάν Λαχάντ (βασανιστή και της Μπεσάρα, η οποία συνελήφθη και βασανίστηκε απάνθρωπα, κατηγορούμενη για την απόπειρα, σε συνεργασία με συναγωνίστριά της, γνωστή ως «Η γυναίκα που τραγουδά» - στο έργο το πρόσωπο αυτό ονομάζεται Σαουντά). Χάρη στις διαμαρτυρίες της προοδευτικής λιβανικής, ευρωπαϊκής και ισραηλινής κοινής γνώμης, η Μπεσάρα ελευθερώθηκε το 1998. Ο Α. Λαχάντ, που φυγαδεύτηκε στο Ισραήλ και δικάστηκε ερήμην (και έκτοτε πλούτισε ως επιχειρηματίας ιδιοκτήτης των πολυτελών εστιατορίων «Λαχάντ» στο Τελ Αβίβ), στο έργο ονομάζεται Νιχάντ. Ισως, σε πραγματικό πρόσωπο παραπέμπει και η συναγωνίστρια της Ναουάλ, Σαουντά, που η Ναουάλ της έμαθε γράμματα κι εκείνη έμαθε την Ναουάλ να τραγουδά. Με πολλές, σύντομες σκηνές και αλλεπάλληλα φλας μπακ στο χρόνο, ο συγγραφέας πλέκει, χωρίς μελοδραματισμό, ένα διδακτικό μύθο. Ενας συμβολαιογράφος, εκτελεστής της διαθήκης της νεκρής πια Ναουάλ, δίνει στα δίδυμα παιδιά της ό,τι τους άφησε η μητέρα τους. Τα λιγοστά της χρήματα, ένα πουκάμισο φυλακής και από ένα φάκελο για το κάθε παιδί. Η ακατανόητα σιωπηλή όσο ζούσε, νεκρή, ζητά να αναζητήσουν και να βρουν τον πατέρα τους και το χαμένο αδελφό τους. Το «κουβάρι» του μύθου ξετυλίγεται. Η νεαρή Ναουάλ, γεννά ένα αγόρι, «καρπό» του διωκόμενου αγαπημένου της, Ουαχάμπ. Οταν ο κατακτητής αρπάζει το βρέφος της, ξεκινά μια μακρόχρονη και γεμάτη αγώνες αναζήτησή του. Πουθενά δεν βρίσκει το παιδί της. «Οδηγός» σ' αυτό το διπλό αγώνα της η συμβουλή της γιαγιάς της, να μάθει γράμματα και να μάθει να αντιστέκεται. Οταν οι δυο αγωνίστριες φυλακίζονται η Σαουντά συνεχώς τραγουδά, ενώ η Ναουάλ σιωπά, μετά το βιασμό της από τον Νιχάντ, τη γέννηση και αρπαγή - προκειμένου να δολοφονηθεί - του «καρπού» του βιασμού της. Τα δίδυμά της σώζονται και μετά την αποφυλάκισή της τα βρίσκει. Τα μεγαλώνει χωρίς να τους μιλήσει για τον σπορέα τους, τα εγκλήματα του οποίου κατήγγειλε σε δικαστήριο. Εκτελώντας την «εντολή» της νεκρής μάνας, τα δίδυμα ανακαλύπτουν στο πρόσωπο του Νιχάντ και τον πατέρα τους και τον αδελφό τους, που ο κατακτητής - για το συμφέρον του - το απέκοψε από τις «ρίζες» του και το μετέτρεψε σε απάνθρωπο αδελφοκτόνο «γενίτσαρο». Το έργο, σε ρέουσα μετάφραση (Εφη Γιαννοπούλου), με αρμόζοντα κοστούμια (Ελένη Μανωλοπούλου), επιμελημένο μουσικά (Κώστας Σουρβάνος) και κινησιολογικά (Ξένια Θεμελή), με λιτότα ρεαλιστική, «ποιητικά» ατμοσφαιρική, δραματικού βάθους και όχι μελοδραματική, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, παρουσιάζεται επί της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου (οι θεατές κάθονται μέσα σ' αυτή). Από τις συνολικά πολύ καλές ερμηνείες ξεχωρίζουν εκείνες των Λένας Παπαληγούρα (νεαρή Ναουάλ), Χριστίνας Μαξούρη (Σαουντά), Θέμιδος Μπαζάκα (τρίτη ηλικία της Ναουάλ), Μαρίας Κεχαγιόγλου (δεύτερη ηλικία της Ναουάλ). Αξιέπαινοι είναι και οι Γιώργος Συμεωνίδης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Δημήτρης Πιατάς, Δημήτρης Παπαγιάννης, Μιχάλης Μητρούσης, Βασίλης Παπαγεωργίου.

«Ρίτερ, Ντένε, Φος»

• «Ρίτερ, Ντένε, Φος» στο θέατρο«Σφενδόνη»

Νόθος γιος μιας Αυστριακής μεγαλοαστής, «πληγωμένη» ψυχή, ανήσυχο και ατίθασο πνεύμα, συνειδητά «κατήγορος» της αστικής τάξης, του κυνικού εγωτισμού της, της συμμετοχής της στον εκφασισμό της Αυστρίας και στην άνοδο και τα εγκλήματα του ναζισμού, ο Τόμας Μπέρνχαρντ, με το έργο του «Ρίτερ, Ντένε, Φος» (τα ονόματα του τίτλου είναι τα ονόματα τριών σπουδαίων Γερμανών ηθοποιών, που πρωτοέπαιξαν τα τρία πρόσωπα του έργο), βρίσκει μια ακόμη ευκαιρία για να σαρκάσει την ανούσια, βαρετή, διαστροφική, παρασιτική, κοινωνικά άχρηστη, πνιγμένη στην ανία και τον παραλογισμό και τελικά στη δυστυχία, ακόμα και στην τρέλα, μεγαλοαστική τάξη. Μυθοπλαστικό «όχημα» της σαρκαστικής κριτικής του Μπέρνχαρντ είναι ο Αυστριακός φιλόσοφος Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν - γόνος ανεξάντλητα βαθύπλουτης μεγαλοαστικής οικογένειας - του οποίου οι ιδέες και ο βίος αντέφασκαν συνεχώς (άλλοτε εμφανίζονταν κοινωνικά «προοδευτικές» και ταξικά «ενοχικές» κι άλλοτε βαθύτατα αντιδραστικές), τόσο που να ζήσει για πολλά χρόνια και να πεθάνει ως τρόφιμος ψυχιατρείου, και οι δύο αδελφές του, που, ανομολόγητα, φαντασιώνονται «ερωτικές» περιπτύξεις μαζί του. Τα τρία, πραγματικά, πρόσωπα του έργου, είναι πλασμένα και με δάνεια στοιχεία της οικογένειας του Μπέρνχαρντ. Ο Βίτκενσταϊν (Φος στο έργο) στα νιάτα του έκφρασε προοδευτικές κοινωνικά και φιλοσοφικά απόψεις, απόψεις που κατά περιόδους τον ωθούσαν να αδιαφορεί για τον ανεξάντλητο κληρονομημένο πλούτο του, να σκέφτεται να τον μοιράσει, να ζει μακριά από το πατρικό μέγαρο και να αηδιάζει με τα μεγαλεία και τον τρόπο ζωής της τάξης του, να ζει μόνος σαν «ασκητής» και να στοχάζεται σε μια καλύβα στην ερημιά. Η «τρελή», σύμφωνα με τις αδελφές του, συμπεριφορά του, απαιτούσε ψυχοθεραπεία και εγκλεισμό σε ψυχιατρείο. Στη διάρκεια μιας ολιγοήμερης εξόδου από το ψυχιατρείο διαδραματίζεται το έργο του Μπέρνχαρτν. Η μεγαλύτερη αδελφή, η Ντένε, επιθυμώντας τον ερχομό του αδελφού, έχοντας δώσει άδεια στους υπηρέτες, η ίδια - μητρικά αλλά με υπόκρυφο ερωτισμό για τον αδελφό της - ετοιμάζει με το τελετουργικό της μεγαλοαστικής τάξης την υποδοχή του και το γεύμα τους. Η άλλη αδελφή, η Ρίτερ, δυσφορώντας με τον ερχομό του αδελφού, πίνει ακατάσχετα, κατά το συνήθειό της. Η επιστροφή στο σπίτι φουντώνει το αίσθημα της ματαιότητας, του κενού, της αηδίας, της αποξένωσης, της προτίμησης του αδελφού να επιστρέψει αμέσως στο ψυχιατρείο, αποκαλύπτει ότι η «τρέλα» των «λογικών» αδελφών του, γενικότερα των «μεγαλοπρεπών» γεννητόρων της οικογένειάς του είναι πολύ φρικτότερη από των ψυχοπαθών, ότι η διανοητική διαστροφή και η ψυχολογική διαταραχή είναι στη «φύση» της τάξης του. Την παράσταση (το κείμενο βασίζεται σε μετάφραση της Ιωάννας Μεϊτάνη), με υπέροχο, σχολιαστικό σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Αλέκου Γιάνναρου, κοστούμια της Μάγδας Καλορίτη, κινησιολογία της Πέρσας Σταματοπούλου, σκηνοθέτησαν, από κοινού, οι τρεις άξιοι, πολύπειροι, αισθητικά και υποκριτικά πραγματικά πολύ απαιτητικοί ηθοποιοί (με τη σειρά της διανομής) Ράνια Οικονομίδου, Αννα Κοκκίνου και Δημήτρης Καταλειφός. Μια σκηνοθεσία πολύ ενδιαφέρουσα, απόλυτου ρεαλισμού (πολύ αργόρυθμη όμως) πλουτίζοντάς την με τις πολύ καλές ερμηνείες τους. Σηματικότερες κατά τη γνώμη της στήλης είναι οι ερμηνείες του Δημήτρη Καταλειφού και της Αννας Κοκκίνου (Ντένε).

ΘΥΜΕΛΗ,  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 28 Μάρτη 2012 

«Τερατώδη προβλήματα» του Μάρτιν Ντάουνινγκ

Mε μεγάλη επιτυχία έκανε πρεμιέρα σε μία βραδιά για φίλους, η ανατρεπτική και cult κωμωδία -παρωδία «Τερατώδη προβλήματα» του Μάρτιν Ντάουνινγκ στη Β' Σκηνή του θεάτρου Άλμα.   

• 

Mε μεγάλη επιτυχία έκανε πρεμιέρα σε μία βραδιά για φίλους, η ανατρεπτική και cult κωμωδία -παρωδία «Τερατώδη προβλήματα» του Μάρτιν Ντάουνινγκ στη Β' Σκηνή του θεάτρου Άλμα.

Λίγα λόγια για το έργο:

Τερατώδη προβλήματα

Ο δόκτωρ Βίκτωρ Φράνκεσταϊν, μένει σ'ενα λοφτ ενός ουρανοξύστη στο Μανχάτταν μαζί με τον υπηρέτη του τον Ιγκόρ, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Κουασιμόδο και την πιστή του οικονόμο την κυρία Λούρκερ, η οποία είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του.

Τι θα συμβεί άραγε όταν θα πάνε να ζητήσουν τη βοήθεια του ο ομοφυλόφιλος λυκάνθρωπος Χάρυ Τάλμποτ, ο Κόμης Δράκουλας, η βρυκόλακας Σούκι Στάκχαουζ, το Φάντασμα της Όπερας και μία σταρ του Χόλιγουντ, η οποία έχασε το Όσκαρ από τη Νάταλι Πόρτμαν;

Παίζουν:

Αντρέας Κοντόπουλος, Αποστόλης Τότσικας, Γιάννης Παπαθανασίου, Νικολέττα Θωμά, Απόλλωνας Μπόλλας, Ηλιάννα Γαϊτάνη, Αντώνης Αντωνάκος, Φαίη Ζαρμπή.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία-Σκηνικά- Κοστούμια-Μουσική επιμέλεια: Τάσος Ιορδανίδης

Χορογραφίες: Φαίη Ζαρμπή
Φωτισμοί: Μπάμπης Αρώνης
ΣκηνοθεσίαVideo-προβολής: Αλέξανδρος Ζαρμπής
Διάρκεια παράστασης: 95 λεπτά.

Θέατρο Άλμα

Ακομινάτου 15 Μεταξουργείο,τηλ.             2105220100 begin_of_the_skype_highlighting            2105220100      end_of_the_skype_highlighting      
Δευτέρα-Τρίτη: 21.15
Γενική Είσοδος: 12 ευρώ

Απώλεια για το θέατρο

Κηδεύτηκε χτες ο εξαιρετικός ηθοποιός Σοφοκλής Πέππας

Το τελευταίο «αντίο» σε έναν από τους πιο «πολύτιμους» (λόγω της ευαισθησίας, της πνευματικότητας και του μέτρου της υποκριτικής του) ηθοποιούς του θεάτρου μας, στον Σοφοκλή Πέππα, είπαν χτες συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοί του, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο δημοφιλής ηθοποιός έχασε τη μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, την Κυριακή ξημερώματα, στο σπίτι του, σε ηλικία 63 χρόνων, αφήνοντας ανεκπλήρωτο ένα όνειρό του. Να ανεβάσει τη «Δολοφονία του Μαρά», ένα έργο πολιτικό και επίκαιρο, για το οποίο έκανε πρόβες με ομάδα μαθητών του.

Ο Σοφοκλής Πέππας, άνθρωπος και καλλιτέχνης, με έμφυτη ευγένεια, σεμνότητα, καλοσύνη, ήθος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στη σχολή Γιώργου Θεοδοσιάδη και αποφοίτησε το 1970. Πρωτοεμφανίστηκε το 1972, παίζοντας με τον θίασο Δ. Μυράτ, στο έργο «Το παράξενο τάμα». Συνεργάστηκε με πάρα πολλούς θιάσους ποιοτικού ρεπερτορίου, αλλά και με το Εθνικό Θέατρο και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, παίζοντας δευτεραγωνιστικούς και πρωταγωνιστικούς ρόλους. Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τους θιάσους «Ανοιχτό Θέατρο», θίασος Γ. Φέρτη - Ξ. Καλογεροπούλου, «Δεσμοί», «Σκηνή» και «νέα Σκηνή» του Λ. Βογιατζή, «Πράξη», κ.ά. Επαιξε σε αρκετά έργα στο «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ-1), σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Πήρε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στην ταινία του Τ. Ψαρρά «Η σκόνη που πέφτει» (διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Καΐρου). Το 2002 σκηνοθέτησε το έργο του Ζ. Π. Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών» (θίασος «Πράξη»). Το 2008, το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο του απένειμε το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία του στον επώνυμο ρόλο στον τσεχοφικό «Θείο Βάνια». Ο Σ. Πέππας είχε «χαρίσει» την - έξοχη, βαθύτονη αλλά και εύπλαστη - φωνή του στο ρόλο του «Μπαμπαστρούμφ» (στην παιδική σειρά «Στρουμφάκια»).

Συλλυπητήρια για το θάνατο του Σ. Πέππα εξέφρασε ο υπουργός Πολιτισμού, Π. Γερουλάνος. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 27 Μάρτη 2012 ]

27 Μαρτίου 2012: Το ΘΕΑΤΡΟ γιορτάζει!

• Ο Τζον Μάλκοβιτς για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Εδώ και πενήντα χρόνια γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου που καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου: Την Τρίτη, 27 Μαρτίου, ο αμερικανός ηθοποιόςΤζον Μάλκοβιτς θα διαβάσει το μήνυμα παίρνοντας τη σκυτάλη από τόσους και τόσους ανθρώπους του θεάτρου. Μεταξύ πολλών άλλων έχουν προηγηθεί οι Ζαν Κοκτώ, Αρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πίτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Εσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς. 

«Είναι τιμή μου που το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Ουνέσκο μου ζήτησε να χαιρετίσω την 50η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Θα απευθυνθώ σύντομα στους συνάδελφους του θεάτρου, φίλους και συντρόφους. Μακάρι η δουλειά σας να είναι πειστική και αυθεντική. Μακάρι να είναι βαθιά, συγκινητική, στοχαστική και μοναδική. Μακάρι να μας βοηθά να στοχαζόμαστε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και μακάρι αυτός ο στοχασμός να είναι ευλογημένος με θάρρος, ειλικρίνεια, ανυποκρισία και χάρη. Μακάρι να είστε σε θέση να ξεπερνάτε τις αντιξοότητες, τη λογοκρισία, τη φτώχεια και το μηδενισμό, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλοί από εσάς θα είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε. Μακάρι να είστε ευλογημένοι με ταλέντο και αυστηρότητα για να μας διδάξετε πώς χτυπά η καρδιά σε όλη την πολυπλοκότητα της, και να έχετε την περιέργεια και την ταπεινότητα να το κάνετε έργο ζωής. Και μακάρι οι καλύτεροι από εσάς - γιατί μόνο οι καλύτεροι από εσάς, και μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες και σύντομες στιγμές, - να καταφέρετε να διατυπώσετε το βασικότερο των ερωτημάτων: "Με ποιο τρόπο ζούμε;" Καλή τύχη!».

ΠΕΤΕΡ ΣΤΑΙΝ - Δ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Επίτιμοι διδάκτορες στη Φιλοσοφική

• Ο Γερμανός θεατράνθρωπος Πέτερ Στάιν και ο Ελληνας σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος θα αναγορευτούν επίτιμοι διδάκτορες του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 27 Μαρτίου.

Διονύσης Φωτόπουλος και Πέτερ Στάιν

Ο Γερμανός θεατράνθρωπος Πέτερ Στάιν και ο Ελληνας σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος θα αναγορευτούν επίτιμοι διδάκτορες του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 27 Μαρτίου. Στα είκοσι χρόνια της λειτουργίας του, το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών έχει αναγορεύσει επίτιμους διδάκτορες δημιουργούς με υψηλό κύρος και καλλιτεχνικό έργο. Στην τελετή που θα γίνει στη Μεγάλη Αίθουσα του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), θα προσφωνήσουν τους τιμώμενους οι πρυτανικές αρχές, οι ομότιμοι καθηγητές του Τμήματος Σπύρος Ευαγγελάτος, ακαδημαϊκός, και ο Αγγελος Δεληβορριάς, διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, και ο πρόεδρος του Τμήματος, Πλάτων Μαυρομούστακος. Με ενδιαφέρον αναμένονται οι ομιλίες των ίδιων των Πέτερ Στάιν και Διονύση Φωτόπουλου.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ «Περί ζώων» από επτά άνδρες και μία γυναίκα

• Με θέμα το εμπόριο γυναικείας σάρκας, το έργο της νομπελίστριας Ελφρίντε Γέλινεκ που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Στο πρώτο μέρος του έργου της Ελφρίντε Γέλινεκ βρίσκουμε τον μονόλογο μιας γυναίκας (Βίκυ Βολιώτη) που οδηγήθηκε σ’ αυτό το κύκλωμα από έρωτα. «Ο Ερωτας είναι ένα συγκεκριμένο είδος εξάρτησης», λέει...

Εργο βαθιά πολιτικό, που ξεπερνάει τα όρια της θεματολογίας του, δηλαδή το τράφικινγκ γυναικείας σάρκας, καθώς τοποθετεί ένα αδυσώπητο μεγεθυντικό φακό ανάμεσα στον θεατή και την κοινωνία που τον περιβάλλει, είναι το «Περί Ζώων» της Ελφρίντε Γέλινεκ.

Το έργο, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο «Θέατρο Τέχνης» της οδού Φρυνίχου, σε σκηνοθεσία Κ. Αλέξη Αλάτση, μας αφορά ιδιαίτερα: σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες η Ελλάδα καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στη λίστα των ευρωπαϊκών χωρών με υψηλά ποσοστά στο εμπόριο γυναικών.

Το θεατρικό έργο «Περί Ζώων» (2007) της Αυστριακής συγγραφέως Ελφρίντε Γέλινεκ (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2004) είχε σαν αφορμή ένα ρεπορτάζ του βιεννέζικου περιοδικού «Φάλτερ», στο οποίο ο δημοσιογράφος Φλοριάν Κλινκ αποκάλυπτε το σκάνδαλο του τράφικινγκ γυναικών από ένα γραφείο συνοδών πολυτελείας της Βιέννης.

Στο ρεπορτάζ δημοσιευόταν μέρος των πρωτοκόλλων παρακολούθησης της αστυνομίας με συνομιλίες μεταξύ προαγωγών και πελατών. Αυτά τα πρωτόκολλα πήρε στα χέρια της η Γέλινεκ και τα μετέτρεψε σ' ένα ιδιόμορφο μάγμα γλώσσας, σ' έναν καταρράκτη λόγου που ξεσκεπάζει τη δυτική κοινωνία του ακραίου καπιταλισμού.

Οι Χαλασοχώρηδες του Παπαδιαμάντη ανεβαίνουν στη σκηνή

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΚΜΗΝΗ» Το 1892 (έναν χρόνο πριν από την πτώχευση του ΄93) δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ακρόπολη» το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Οι Χαλασοχώρηδες».

Ψηφοφόροι και ψηφοθήρες περιμένουν τις εκλογές στους «Χαλασοχώρηδες»

Η ιστορία διαδραματίζεται στο νησί την τελευταία εβδομάδα βουλευτικών εκλογών. Ο Παπαδιαμάντης σατιρίζει τα πολιτικά και εκλογικά ήθη της εποχής και προβάλλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους. Παρουσιάζει με κωμικό τρόπο την αναστάτωση και τον εκφυλισμό της τοπικής κοινωνίας τις ημέρες των εκλογών. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν απλώς άνθρωποι που συμμετέχουν σ' ένα παιχνίδι ανταγωνισμού και επιβίωσης. Ψηφοφόροι και ψηφοθήρες έχουν μπροστά τους λίγες μέρες για να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν... Το 2012, μέσα στη σύγχυση που όλοι βρισκόμαστε, αναζητάμε τις κοινές μας ιστορίες. Στοχαζόμαστε, μιλάμε, συμμετέχουμε πολιτικά. Οι «Χαλασοχώρηδες» βρίσκουν επίκαιρα πατήματα.

Η ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΙΤΣΟΥ

Βραβείο για τα «Ορφανά».  «Ελπίζω να δικαιώσω τον σκοπό για τον οποίο έγινα ηθοποιός», είπε η νικήτρια στην απονομή που έγινε χθες το βράδυ

Η Μαρία Κίτσου με δάκρυα στα μάτια παρέλαβε το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη από τη Μανουέλα Παυλίδου

«Είναι μεγάλη τιμή. Ευχαριστώ από την καρδιά μου την κριτική επιτροπή που πίστεψε σε μένα. Ελπίζω να τους βγάλω ασπροπρόσωπους και να δικαιώσω τον σκοπό για τον οποίο έγινα ηθοποιός». Η Μαρία Κίτσου με δάκρυα στα μάτια παρέλαβε το «Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη» 2010-2011, από τα χέρια της Μανουέλας Παυλίδου (η περσινή νικήτρια του θεσμού, Λουκία Μιχαλοπούλου, απουσίαζε, γιατί έπαιζε σε παράσταση), την αγαπημένη καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη.

ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΤΑΡΔΗΣ Εβαλε Θεμέλιο στο θέατρο

• Ο δάσκαλος και πρωταγωνιστής άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Κυριακής στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο σε ηλικία 87 ετών

Πρωταγωνιστής του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με παρουσία και φωνή επιβλητική, ο Νίκος Βασταρδής «έφυγε» από κοντά μας σε ηλικία 87 ετών. Αφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Κυριακής στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο. Τους τελευταίους μήνες η υγεία του ήταν επιβαρημένη εξαιτίας ενός ατυχήματος, ενώ μέχρι πριν από οκτώ μήνες ήταν υγιέστατος και δίδασκε στη σχολή του. Γιατί ο Νίκος Βασταρδής, πατέρας της ηθοποιού και σεναριογράφου Αννας Ανδριανού, υπήρξε κυρίως δάσκαλος. Είκοσι χρόνια από το «Θεμέλιο» πέρασαν δεκάδες ηθοποιοί, ενώ νωρίτερα δίδασκε υποκριτική και στη σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Ο Νίκος Βασταρδής γεννήθηκε στον Πειραιά την 1η Μαΐου του 1924 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης-Καρόλου Κουν. Παρέμεινε κοντά στον δάσκαλό του και πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στην «Αγριόπαπια» του Ιψεν. Μετά το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε με το Θέατρο του Λαού (1944) και τους Ενωμένους Καλλιτέχνες (1945-1946). Το 1947 συμμετείχε στον θίασο του Γιώργου Παππά και το 1948 στον θίασο Βασίλη Λογοθετίδη. Στη συνέχεια στράφηκε προς το μουσικό θέατρο, όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια. Το 1953, μάλιστα, συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας, ενώ το 1955 ανέβασε διάφορες επιθεωρήσεις. Το 1956 επιστρέφει στην πρόζα και ερμηνεύει τον Βοναπάρτη στο έργο του Τσβάιχ «Του φτωχού τ' αρνί» με τον θίασο Τζ. Καρούσου - Μαίρης Λεκκού.

Από το 1958 μέχρι το 1962 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μ. Κατράκη και από το 1962 μέχρι το 1964 συμμετείχε στον θίασο Ελσας Βεργή. Το 1965, ως συνθιασάρχης με τον Κατράκη και τη Βεργή, περιόδευσε στην Ευρώπη παρουσιάζοντας αρχαίες τραγωδίες. Την περίοδο 1965-1966 έγινε συνθιασάρχης με τον Κ. Ρηγόπουλο και την Κάκια Αναλυτή, ενώ στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε πολλές παραστάσεις. Το 1973 περιόδευσε με προσωπικό θίασο στις επαρχιακές πόλεις. Το 1982 ίδρυσε το θέατρο «Θεμέλιο», στην οδό Λέσβου, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα.

Στην τηλεοπτική σειρά «Πορφύρα και αίμα», όπου υποδύθηκε τον Ρωμανό Διογένη δίπλα στη βασίλισσα Ευδοκία της Βούλας Ζουμπουλάκη.

Η παρουσία του στον κινηματογράφο δεν υπήρξε τόσο σημαντική («Χωρίς συνείδηση», «Ιπποκράτης και Δημοκρατία», «Παύλος Μελάς» κ.ά.), αλλά στη δεκαετία του 1970 η στροφή του προς την τηλεόραση υπήρξε άκρως επιτυχημένη σε σειρές όπως οι «Εν τούτω νίκα», «Ανακριτικό γραφείο» και κυρίως η «Πορφύρα και αίμα», όπου υποδύθηκε τον Ρωμανό Διογένη δίπλα στη βασίλισσα Ευδοκία της Βούλας Ζουμπουλάκη. Είχε μεταφράσει και διασκευάσει θεατρικά έργα και είχε γράψει το βιβλίο «Θυμάμαι ιστορίες μέσα κι έξω από την αυλαία». Η κηδεία του έχει προγραμματιστεί για σήμερα, στις 3 μ.μ., στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Με τη Νόρα Βαλσάμη

«Ο Νίκος Βασταρδής υπήρξε ένας σημαντικός Δάσκαλος του ελληνικού Θεάτρου. Υπηρέτησε σε όλη του σχεδόν τη ζωή την Τέχνη του με ήθος, συνέπεια και μεγάλη αγάπη για τους νέους ανθρώπους, σε πολλούς από τους οποίους μεταλαμπάδευσε γενναιόδωρα τη γνώση και την εμπειρία του» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Παύλος Γερουλάνος, πληροφορούμενος τον θάνατο του Νίκου Βασταρδή.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 20/3/2012

Η «Αrs moriendi» στο Τελλόγλειο

Η θεατρική ομάδα «Ars Moriendi» παρουσιάζει στο Τελλόγλειο τηνperformance «Κατάλογοι.14 – Πένθη» που βασίζεται στο ομώνυμο σκληρό και άκρως ποιητικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη. Το έργο του Δημητριάδη είναι ένας στοχασμός πάνω στην ποίηση και τη ματαιότητα της ζωής που μιλάει για την πίστη, την αγωνία και το θάνατο. Η παράσταση της «Ars Moriendi» θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 21 Μαρτίου, στις 19.30 το βράδυ, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. και εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη και τους συντελεστές της παράστασης.

Όπως αναφέρει στο σκηνοθετικό της σημείωμα η Πηνελόπη Χατζηδημητρίου «στους Καταλόγους. 14, η γλώσσα της ποίησης του Δημητριάδη προσπαθεί να βρεθεί στο ύψος του σώματος όταν αυτό κατεβαίνει στο έσχατο βάθος. Η γλώσσα αυτή παλεύει να συγκρατήσει ό,τι λίγο-λίγο χάνεται μέσα στο χώμα. Οι λέξεις του Δημητριάδη πενθούν όχι μόνο την σταδιακή εξαφάνισή του σώματος στο ασώματο τίποτα αλλά και την απόσταση που όλο μακραίνει ανάμεσα στο σώμα και στο σώμα...».

• Who is who

Η Ομάδα Θεάτρου «Ars Μoriendi» δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2007 από τον Θάνο Νίκα και την Πηνελόπη Χατζηδημητρίου. Στελεχώθηκε από νέους καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι προέρχονται κυρίως από το χώρο του θεάτρου και του χορού.

Από το Νοέμβριο του 2007 μέχρι τον Μάιο του 2011, στεγάστηκε στo δικό της στούντιο. Έχει παρουσιάσει τις παραστάσεις Οδυσσέας του Δημήτρη Δημητριάδη, Περιγραφή Εικόνας του Heiner Μüller, Περιγραφή Εικόνας-Εκδοχή Β΄ του Heiner Μüller, Οδυσσέας και κάτι, βασισμένη στην τριλογία Ομηριάδα του Δημήτρη Δημητριάδη και Φαίδρας Τόπος, μια σύνθεση από τους Κρήτες του Ευριπίδη.

Τον Οκτώβριο του 2011, συμμετείχε στην Απογραφή Πληθυσμού των Δημητρίων, με την παράσταση Πεθαίνω σαν Χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη. Στόχος της ομάδας είναι να λειτουργήσει ως ένας χώρος έρευνας και δημιουργίας που θα προσφέρει εναλλακτικές αναγνώσεις έργων της ελληνικής και της ξένης δραματουργίας.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

• Τίτλος: Κατάλογοι. 14 – Πένθη
• Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
• Σκηνοθεσία: Πηνελόπη Χατζηδημητρίου
• Σκηνική εγκατάσταση & φωτισμοί: Θάνος Νίκας
• Παίζουν: Ειρήνη Καλογηρά, Θάνος Νίκας

ΧΡΗΣΙΜΑ

• Ημερομηνία: Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
• Ώρα: 19.30
• Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ., Αγ. Δημητρίου 159 Α, Θεσσαλονίκη, τηλ.             2310 991377 begin_of_the_skype_highlighting            2310 991377      end_of_the_skype_highlighting      ,             2310 247111 begin_of_the_skype_highlighting            2310 247111      end_of_the_skype_highlighting      
• Είσοδος ελεύθερη