Η «Γκόλφω» στην Επίδαυρο για μια παράσταση

Το πασίγνωστο στους Έλληνες βουκολικό δραματικό ειδύλλιο της Γκόλφως και του Τάσου μεταφέρεται για μια νύχτα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, την Παρασκευή 16 Αυγούστου. Πρόκειται για την παράσταση που σκηνοθετεί ο Νίκος Καραθάνος και κέρδισε τον χειμώνα το αθηναϊκό κοινό στη Σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου. Στο ορεινό χωριό, που κυλούν τα νερά της Στύγας, εκεί όπου σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους ήταν η πύλη για τον Κάτω Κόσμο και όπου θνητοί και αθάνατοι έπαιρναν τον ιερότερο όρκο, η Γκόλφω και ο Τάσος, δύο νεαρά παιδιά, ορκίζονται αιώνια αγάπη. Η Γκόλφω, πιστή στον όρκο της, αρνείται τον άρχοντα που θέλει να την παντρευτεί, αλλά ο Τάσος, αψηφώντας τον δικό του, δέχεται να πάρει γυναίκα του την πλούσια νέα που του προξενεύουν. Όταν αλλάξει γνώμη, θα είναι πολύ αργά. Η παραβίαση του όρκου ισοδυναμεί με θάνατο και κινεί τις δυνάμεις του πεπρωμένου με αδυσώπητο τρόπο.

«ΤΡΑΧΙΝΙΕΣ» Ο Ηρακλής μιλά για το τέλος των ηρώων

Μια συγκλονιστική τραγωδία με θέμα το απόλυτο πάθος της Δηιάνειρας για τον Ηρακλή και τις ακραίες συνέπειές του. Ενας κόσμος όπου ο έρωτας κινεί ορμητικά και ανεξέλεγκτα τις πράξεις των ηρώων, αλλά αναδεικνύεται δηλητηριώδης και καταστροφικός, καθώς οι θεοί εκδικούνται και η γνώση δεν οδηγεί στο φως. Ενα έργο για τον τρόμο του ανθρώπου μπροστά σε ένα σύμπαν που προσπαθεί να δαμάσει, αλλά αποδεικνύεται τελικά πως λίγο κατανοεί.

Οι «Τραχίνιες», από τις λιγότερο παιγμένες τραγωδίες του Σοφοκλή, πραγματεύονται τα παραπάνω με τρόπο σύγχρονο και άμεσο. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης που παρουσιάζεται, απόψε και αύριο, στην Επίδαυρο. Η Αννα Μάσχα, στην πρώτη της παρουσία στο επιδαύριο αλώνι σε μεγάλο ρόλο, υποδύεται την ερωτευμένη και απελπισμένη Δηιάνειρα, που θα προσπαθήσει να κερδίσει ξανά την αγάπη του Ηρακλή (Αργύρη Ξάφη), με ένα ερωτικό φίλτρο από το αίμα του Κένταυρου Νέσσου, όμως στην προσπάθειά της να αποτρέψει το αναπόφευκτο θα προκαλέσει χωρίς να το θελήσει τον θάνατο του αγαπημένου της.

ΜΙΡΚΑ ΓΕΜΕΝΤΖΑΚΗ Δασκάλα του ελληνικού θεάτρου

• Φτωχότερο έμεινε το ελληνικό θέατρο ύστερα από το "φευγιό" της Μίρκας Γεμεντζάκη την Παρασκευή, έπειτα από εγκεφαλικό που υπέστη πριν από λίγους μήνες. Κηδεύτηκε το Σάββατο.

Σκηνοθέτης και σημαντική δασκάλα φωνής, με μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη, η Μίρκα Γεμεντζάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο και ως υπότροφος του Ινστιτούτου Γκαίτε σπούδασε στη Γερμανία μονωδία, τραγούδι. Τραγούδησε σε όλες τις μεγάλες όπερες μέχρι που κατάλαβε ότι το θέατρο ήταν ο προορισμός της. Φεύγοντας από την όπερα πήγε στο Μπερλίνερ Κόντσερτ Κορ της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, όπου από το 1974-1983 διηύθυνε τέσσερις παιδικές χορωδίες, τέσσερις χορωδίες νέων και εργάστηκε ως φωνητική δασκάλα στα ορατόρια της Χορωδίας της Φιλαρμονικής του Βερολίνου.

Ο Λαζόπουλος στο Εθνικό: μια καραμπινάτη αυθαιρεσία και παρανομία!!!

«Επειδή το Αλ Τσαντίρι είναι αντιμνημονιακό, πρέπει να κόψω τον Λαζόπουλο; Αν αυτός που καλώ είναι αριστερός ή ό,τι άλλο –εξαιρώ τη Χρυσή Αυγή– ποσώς με ενδιαφέρει. Με αφορά η αισθητική του πρόταση. Εγώ είμαι αντιμνημονιακός από την εποχή του Καστελόριζου...»

Τάδε έφη Σωτήρης Χατζάκης, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, και πρώην του Κρατικού Θεάτρεου Βορείου Ελλάδος. Και είπε ότι προεκλογικά πήγε σε τρεις πολιτικές συγκεντρώσεις, του Φώτη Κουβέλη, του Παύλου Γερουλάνου και του Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο, όταν τον διόρισε το 2009 στο ΚΘΒΕ, είχε πληροφορήσει ότι δεν είναι Νεοδημοκράτης!!! Αστεία πράγματα...

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ αν είναι “αντιμνημονιακός” από την εποχή του Καστελόριζου, αλλά η φτωχή αισθητική του. Διότι θέτει την υπόθεση Λαζόπουλου τόσο ξώπετσα. Λες και μας ενδιαφέρει αν ο Λαζόπουλος είναι κατά των μνημονίων ή κατά του Παπανδρέου. Εκείνο που μας νοιάζει είναι πως ο Λαζόπουλος είναι μια περίπτωση γελωτοποιού, τσαρλατάνου και πλακατζή για τις παρέες των αργόσχολων και όχι να τον εντάσσει ο φίλος Χατζάκης στον προγραμματισμό του Εθνικού Θεάτρου με μόνο το όνομά του!!! Για να μπει στο πρόγραμμα του θεάτρου ένα έργο δεν πρέπει προηγουμένως ΝΑ ΕΓΚΡΙΘΕΙ;;;  

• Ο Χατζάκης ποιο έργο του Λαζόπουλου πρότεινε, ο εισηγητής ποιο έργο εισηγήθηκε και το Δ.Σ. ποιο έργο ενέκρινε;;;

Είναι πρωτοφανές. Ας μας πει πότε άλλοτε μπήκε το όνομα της Παξινού ή του Μινωτή ή του Βεάκη ή και κάποιου άλλου νεότερου στο πρόγραμμα χωρίς να ξέρουμε τι έργο θα παρουσιάσουν!!! Τι διάολο ρόλο παίζει ο εισηγητής δραματολογίου, τι ρόλο παίζει το διοικητικό συμβούλιο, γιατί ο κάθε συγγραφέας να υποβάλλει το έργο του για έγκριση στο Εθνικό Θέατρο όταν προκύπτει μια τέτοια καραμπινάτη αυθαιρεσαία, παρανομία, αγυρτεία;;; 

• Ποιος εγγυάται για την ποιότητα του έργου που ΘΑ γράψει και ΘΑ παρουσιάσει ο Λαζόπουλος, ΘΑ σκηνοθετήσει και ΘΑ πρωταγωνιστήσει;;;

Θα τρίζουν τα κόκαλα όλων των καλλιτεχνών μας που πέρασαν από το πρώτο θέατρο της χώρας και το τίμησαν με το έργο και το ήθος τους. Κι ο Χατζάκης υποκύπτει στον λαϊκισμό και μπάζει στο Εθνικό έναν σαχλαμάρα που περνάει τον εαυτό του για... Αριστοφάνη!!!

Και βέβαια η σάχλα που λέγεται “Αλ Τσαντίρι”, δεν είναι για το Εθνικό Θέατρο και κρίμα που ο Χατζάκης επιχειρηματολογεί με αυτή τη σάχλα, που παρουσιάζεται από ένα υποβαθμισμένο τηλεοπτικό κανάλι, που σκορπίζει αυτή η σάχλα βρόμα και δυσωδία με τους εμετούς του Λαζόπουλου, ο οποίος βγάζει τα απωθημένα του για ανθρώπους της πολιτικής, του θεάτρου, της μουσικής, ακόμη και για απλούς πολίτες που αυτός δεν τους βλέπει με καλό μάτι!!!!

Athens Big Bang Festival

To M-word web Radio και ο Φάνης Καφούσιας διοργανώνουν στο θέατρο

Χυτήριο, μια νέα πρωτότυπη συνάντηση καλλιτεχνών, το Athens Big Bang

Festival.

Το Athens Big Bang Festival απευθύνεται σε καλλιτεχνικές ομάδες, άτομα και

κοινωνικούς φορείς (καλλιτέχνες παραστατικών τεχνών, θεάτρου, χορού και

performance, μουσικούς, εικαστικούς καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές,

μελετητές, συγγραφείς, ποιητές, ερευνητές) οι οποίοι επιθυμούν να

συμμετέχουν ενεργά στις εκδηλώσεις παρουσιάζοντας το έργο τους στο κοινό.

Στόχος του φεστιβάλ είναι να δημιουργηθεί μια σύγχρονη Βιωματική Σκηνή,

μια κοινότητα δράσεων και διαλόγου, μέσα από υγιείς και ευγενείς

συνεργασίες που θα αναπτυχθούν μεταξύ των καλλιτεχνών.

Το Athens Big Bang Festival είναι το φεστιβάλ που συνδημιουργούν οι ίδιοι οι

καλλιτέχνες.

Σας περιμένουμε λοιπόν όλους για να γιορτάσουμε την έναρξη του

διαδραστικού και συμμετοχικού Athens Big Bang Festival και να ζήσουμε εκ

των έσω την δημιουργία μιας ευρύτερης Βιωματικής Σκηνής με την αμοιβαία

και ενεργό συμμετοχή καλλιτεχνών και κοινού.

Η εναρκτήρια γιορτή του Athens Big Bang Festival θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22

Ιουνίου 2013 στο Χυτήριο Theater & Art Cafe, όπου σας περιμένουμε για μια ουσιαστική

συνάντηση γνωριμίας.

Λόγω των πολλών συμμετοχών που έχουμε δεχτεί για την εναρκτήρια εκδήλωση στις

22/6, το θέατρο Χυτήριο μας παραχωρεί μία επιπλέον ημέρα, οπότε:

καλούμε ομάδες χορού και θεάτρου οι οποίες έχουνε έργο να παρουσιάσουν την Δευτέρα

24/6/13, να δηλώσουν συμμετοχή στο athensbbf@gmail.com. Σημαντικό μέρος των

εσόδων θα διατεθεί στις ομάδες.

Την ερχόμενη Πέμπτη The Audience και Έλεν Μίρεν «έρχονται» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Την επιτυχημένη παράσταση «The Audience» με την Έλεν Μίρεν στο ρόλο της βασίλισσας Ελισάβετ παρουσιάζει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Πέμπτη (Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, ώρα 21:00), σε απευθείας μετάδοση από το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου. Πρόκειται για την έκτη απευθείας μετάδοση της φετινής σεζόν, που προσφέρει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, σε συνεργασία με τη Βρετανική Πρεσβεία και το Βρετανικό Συμβούλιο. Βασισμένη στο έργο του Πίτερ Μόργκαν, η παράσταση εστιάζει την υπόθεσή του στις εβδομαδιαίες ακροάσεις της βασίλισσας με τους πρωθυπουργούς. Καλύπτει δώδεκα συναντήσεις, από την πρώτη, με την Ελισάβετ αμήχανη ενώπιον του Ουίνστον Τσόρτσιλ ώς τις πρόσφατες με τους Τζον Μέιτζορ και Γκόρντον Μπράουν.  

Από 17 έως 19 Ιουνίου, αφιέρωμα στον Λευτέρη Βογιατζή διοργανώνει το Φεστιβάλ Αθηνών

Ένα αφιέρωμα στον Λευτέρη Βογιατζή που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή διοργανώνει το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου από τις 17 έως τις 19 Ιουνίου. Το Φεστιβάλ θυμάται το έργο του ως ηθοποιού και όχι ως σκηνοθέτη. Το κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Λευτέρη Βογιατζή περιλαμβάνει τρεις σημαντικές ερμηνείες του στις ταινίες Μελόδραμα (1980) του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Ακροπόλ (1995) και Γυμνά χέρια (2011) του Γιώργου Σκεύα. «Ο Λευτέρης έδειξε ένα δρόμο και προπαντός έναν τρόπο» λέει ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος. «Ποτέ δεν υποκρίθηκε ένα ρόλο και ποτέ δεν υποχώρησε σε καμιά αληθοφάνεια, όπως ζητάει η πιάτσα. Αυτό που μου άρεσε στον κινηματογραφικό ηθοποιό Βογιατζή είναι ότι το πρόσωπό του θύμιζε Μπάστερ Κήτον και το παίξιμό του είχε κάτι από Χοντρό-Λιγνό και από Τζέρι Λιούις» προσθέτει.

Αδυναμία λειτουργίας του Δημοτικού Θεάτρου δηλώνει ο Δήμος Πειραιά

Παρά το γεγονός ότι οι εργασίες αναστύλωσης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά έχουν ολοκληρωθεί από τον περασμένο Ιούλιο, το κτίριο δεν έχει παραδοθεί ακόμα. Ο Δήμος Πειραιά δηλώνει ότι αδυνατεί να παραλάβει το έργο, λόγω οικονομικής αδυναμίας να λειτουργήσει το Θέατρο. Ερώτηση για την αποκατάσταση και λειτουργία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά είχαν απευθύνει στον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρία Ρεπούση, Γιώργος Κυρίτσης και Μαρία Γιαννακάκη, επισημαίνοντας ότι το Δημοτικό Θέατρο είναι θέατρο και καλλιτεχνικός θεσμός, όχι μόνο τοπικής, αλλά και εθνικής εμβέλειας, για το οποίο αν και δαπανήθηκαν περισσότερα χρήματα, από το αρχικά προβλεπόμενο ποσό, ο Δήμος Πειραιά δεν το έχει επισήμως παραλάβει, απαιτώντας τη διασφάλιση της χρηματοδότησης του και τον προσδιορισμό του τρόπου λειτουργίας του.

"Καρυοθραύστης"... κόμιξ από τη Λυρική

Επίσημη πρώτη για το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με ένα από τα διασημότερα έργα κλασικού χορού, τον Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκι, που θα παρουσιάζεται από σήμερα στο θέατρο Ολύμπια σε χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλλα και μουσική διεύθυνση των Γιάρι Χεμελέινεν και Γιώργου Βράνου. Στην εκδοχή του διευθυντή του μπαλέτου της ΕΛΣ, που είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 2000 στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, αλλά χορογραφήθηκε εκ νέου, στο επίκεντρο βρίσκεται μια ερωτική ιστορία, ενώ το αρχικό σενάριο αφορά το όνειρο ενός μικρού κοριτσιού, με τον Πρίγκιπα παρόντα από την αρχή. Το χιούμορ που κυριαρχεί στην παράσταση αποφορτίζει την ένταση, ενώ η όλη σύλληψη έχει δανειστεί πολλά από την αισθητική των κόμιξ. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παραγωγής έχει σχεδιάσει ο διακεκριμένος σκηνογράφος Κριστόφ Κρέμερ, ο οποίος έχει συνεργαστεί με σημαντικά λυρικά θέατρα και φεστιβάλ.

Βασανίζομαι [του Αντώνη Τσιπιανίτη]... στο Θέατρο Άβατον

Πώς μπορεί να ανατραπεί μέσα σε λίγα λεπτά η ζωή ενός ανθρώπου όταν μαθαίνει ότι του απομένουν λίγες μέρες ζωής; Είναι οι σχέσεις του αρκετά δυνατές ώστε να αντέξουν αυτό το χτύπημα; Και αν όλα καταρρεύσουν, υπάρχει αρκετός χρόνος για μια νέα αρχή;

Πώς μπορεί να ανατραπεί μέσα σε λίγα λεπτά η ζωή ενός ανθρώπου όταν μαθαίνει ότι του απομένουν λίγες μέρες ζωής; Είναι οι σχέσεις του αρκετά δυνατές ώστε να αντέξουν αυτό το χτύπημα; Και αν όλα καταρρεύσουν, υπάρχει αρκετός χρόνος για μια νέα αρχή; Μια διαφορετική και ιδιαίτερη ματιά πάνω στη σύγχρονη πραγματικότητα όπου όλα επαναπροσδιορίζονται και αλλάζουν. Μέσα από ένα άμεσο και στοχευμένο λόγο, αναδεικνύονται οι ανησυχίες και τα προβλήματα του σημερινού Έλληνα, όλα εκείνα που βγαίνουν στην επιφάνεια εξαιτίας των δεδομένων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών. 

Ο «Πατέρας», του Στρίντμπεργκ στο Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν

Ενα από τα σημαντικότερα έργα του Αυγούστου Στρίντμπεργκ παρουσιάζει φέτος το «Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν», σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, στο Υπόγειο(Πεσμαζόγλου 5). Απόδοση: Νίκος Γκάτσος. Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ. Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Δουνδουλάκη. Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου. Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου. Παίζουν: Γιάννης Φέρτης, Μαρίνα Ψάλτη, Ερση Μαλικένζου, Φαίδων Καστρής, Δημήτρης Μυλωνάς, Ιουλία Γεωργίου, Παναγιώτης Νάτσης.

Γράμμα σ’ ένα παιδί... Βασισμένο στο BEST SELLER της Οριάνα Φαλάτσι, «Γράμμα σ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ».

«Μετά τη sold out επιτυχία στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 2012 και το βραβείο κοινού καλύτερης παράστασης και ερμηνείας, η παράσταση «Γράμμα σ’ ένα παιδί» της Μάρως Μπουρδάκου με τη Ζέτα Δούκα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο Θέατρο Κάππα από 20 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Για πρώτη φορά στη σκηνή ένα βιβλίο που συγκίνησε τον κόσμο από την Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Μέση Ανατολή στην Λατινική Αμερική, από την Κίνα στην Ιαπωνία, από την Ινδία στο Ιράν και το Μπαγκλαντές, όπου κι αν ταξίδεψε αυτό το μυθιστόρημα συγκλόνισε και αναγνωρίσθηκε ως αριστούργημα. Ένα εκρηκτικό ντοκουμέντο που συγκλονίζει με τον ωμό ρεαλισμό του τις συνειδήσεις ανδρών και γυναικών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κράμερ εναντίον Κράμερ

Η Ελληνική Θεαμάτων παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την παράσταση «Κράμερ εναντίον Κράμερ», στο θέατρο Εμπορικόν. Η ταινία Κράμερ εναντίον Κράμερ σε διασκευή και σκηνοθεσία του  Robert Benton και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους την Μέρυλ Στρηπ και τον Ντάστιν Χόφμαν, βραβεύτηκε το 1985 με 5 Όσκαρ. Το έργο πραγματεύεται την μεταμόρφωση ενός «απόντα» γονιού σε ιδανικό πατέρα που προσπαθεί ν’ αναπληρώσει την απουσία της γυναίκας του και μητέρας του ανήλικου παιδιού τους όταν εκείνη τους εγκατέλειψε για να βρει τον «χαμένο εαυτό της»  μακριά από τον εγκλωβισμένο ρόλο της μητέρας -συζύγου. Επιστρέφει όμως και διεκδικεί την επιμέλεια του παιδιού. Ο δικαστικός αγώνας είναι αναπόφευκτος. Τα έντονα δραματουργικά στοιχεία του έργου δίχασαν και διχάζουν μέχρι σήμερα το κοινό, ωστόσο στο τέλος αυτό που μένει αναλλοίωτο είναι η ανιδιοτελής και παντοτινή αγάπη των γονιών προς το παιδί.

Mistero Buffo

Το καυστικά σατιρικό σπονδηλωτό έργο του ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο, Mistero Buffo είναι η πρώτη δουλειά της νεοσύστατης ομάδας Επτάρχεια του σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλου. Η ομάδα Επτάρχεια θα παρουσιάζει από 19 Νοεμβρίου 2012 στο "Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες" το Mistero Buffo (1969) ακριβώς με τον τρόπο που επιθυμεί και ο ίδιος ο συγγραφέας του, χωρίς σκηνικά, κοστούμια, φωτισμούς. Ο Ντάριο Φο μεταγράφει τις εμβόλιμες κωμικές σκηνές των μεσαιωνικών λειτουργικών δραμάτων στα κείμενα που του χάρισαν το βραβείο Νόμπελ, όπου το θείο και το ανθρώπινο δράμα ξαναδιαβάζονται με τραγικωμικό τρόπο και με έντονο  κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και καυστική αντιεξουσιαστική σάτιρα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το συγκεκριμένο έργο έχει μεταφραστεί σε 30 διαφορετικές γλώσσες και έχει παρουσιαστεί σε όλον τον κόσμο με μεγάλη επιτυχία. Κάθε παράσταση θα περιλαμβάνει διαφορετικές σκηνές, καθώς ο αριθμός των σκηνών είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορούν να παρουσιαστούν σε μία μόνο παράσταση.

Οι άλλες μου ζωές στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Η παράσταση "Οι άλλες μου ζωές" είναι μια μονολογική θεατρική σύνθεση στιγμών της πορείας του Κώστα Καστανά στο θέατρο. Ένα παιχνίδι αναδρομής συναρμολογημένο από αποσπάσματα ρόλων, που μελέτησε και έπαιξε, το οποίο εμπλουτίζεται από αποστάγματα σκέψεων, μνήμες και σχόλια. Ανεβαίνει στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης για τρεις μόνο παραστάσεις στις 12,13 και 21 Νοεμβρίου 2012. Ο Κώστας Καστανάς, κάποια χρόνια μετά, ξανά-ταξιδεύει με αγαλλίαση σ’ αυτά τα κείμενα των σπουδαίων συγγραφέων, τα οποία ιδωμένα ως ενιαίο σύνολο έχουν πάρει τη μορφή ενός σχεδόν πλήρους θεατρικού απολογισμού. Και ευγνωμονεί την τύχη του που του έδωσε τη χαρά να τα ζήσει, από τη νεανική του ηλικία, να τα ανακαλύπτει αδιάκοπα και τώρα να τα παρουσιάσει στο κοινό, σε μία ενιαία παράσταση φιλοδοξώντας η σύνθεση των ρόλων, μαζί με τα προσωπικά του σχόλια και τις μνήμες από πρόβες και παραστάσεις μιας ζωής να διαμορφώνουν ένα νέο, πρωτότυπο θεατρικό έργο.

Χταποδάκια και άλλα διηγήματα στο Bios

Tα «Χταποδάκια» παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο των Scratch Nights του Bob Theatre Festival 2012 στο ΒIOS και επιστρέφουν ως«Χταποδάκια και άλλα διηγήματα», σε μια σκηνική προσαρμογή του διηγήματος του Μ. Καραγάτση που ήταν και η αρχική παρουσίαση της παράστασης. Τρεις νέοι ηθοποιοί (Ηλίας Βογιατζηδάκης, Μυρτώ Πανάγου και Νατάσα Παπανδρέου) ξαναπιάνουν το νήμα της πρώτης παρουσίασης «Τα χταποδάκια». Η ομάδα επιστρέφει στο BIOS εμπλουτίζοντας το εγχείρημα δραματοποίησης κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Στα «Χταποδάκια» του Μ. Καραγάτση προστίθενται άλλα τέσσερα διηγήματα εμβληματικών συγγραφέων της μεταπολεμικής γενιάς: «Τα ρέστα» του Κ. Ταχτσή, «Ένας χωρισμός» του Μ. Χάκκα, «Ο τάφος» του Δ. Χατζή και «Ο κ. Γαρύφαλλος» του Ντ. Χριστιανόπουλου.

Θεατρικό αναλόγιο: Τα χάρτινα λουλούδια στο Αγγέλων Βήμα

Τα θεατρικά αναλόγια σε ρυθμό παράστασης για "Τα χάρτινα λουλούδια" παρουσιάζονται στο "Αγγέλων Βήμα" τις Πέμπτες 8, 15, 22 και 29 Νοεμβρίου 2012. Αυτά τα αναλόγια είναι τμήμα της θεματικής ενότητας με τίτλο: "Η εξουσία σε φόντο ασπρόμαυρο" που παρουσιάζεται φέτος στο "Αγγέλων Βήμα" και περιλαμβάνει στο σύνολό της επτά θεατρικές παραγωγές και πέντε θεατρικά αναλόγια σε ρυθμό παράστασης. Ένα από αυτά τα πέντε, είναι αφιερωμένο στα "χάρτινα λουλούδια". "Τα χάρτινα λουλούδια" είναι ένα αβυσσαλέο έργο με πολλά επίπεδα ανάγνωσης και άπειρους συμβολισμούς. Επιλέχθηκε και εντάχθηκε σε αυτή τη θεματική ενότητα για να ανιχνευθεί, μέσα από την ανάλυσή του, το θέμα της εξουσίας σε τρία επίπεδα:

X-tokio στο Από Μηχανής Θέατρο

Η Εταιρεία Θεάτρου Συν-Επί (+,Χ) παρουσιάζει από 3 Δεκεμβρίου 2012 τo έργο του Στέλιου Λυκουρέση Χ-Τokio σε συνεργασία με τη θεατρική ομάδα blindspot. Μετά την παράσταση «Parklife» η ομάδα blindspot επιστρέφει με τη νέα της παράσταση «Χ-Τokio», η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Εταιρεία Θεάτρου Συν-Επί (+,Χ). Σε ατμόσφαιρα ενός τυπικού ανακριτικού χώρου οι δύο ηθοποιοί βρίσκονταιαποκλεισμένοι μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς να μπορούν να δουν ή να ακούσουν τίποτα έξω από αυτό. Ο τρίτος ηθοποιός και οι θεατές-ως αυτόπτες μάρτυρες- τους βλέπουν, αλλά τους ακούνε μόνο μέσα από τα μικρόφωνα που έχουν «παγιδεύσει» το μικρό δωμάτιο.

Bent στο Vault Theatre Plus

ΒΕΝΤ (ετυμολογία λέξης: αυτός που γέρνει, που έχει κλίση, κυρτός. Επίσης ο αποφασισμένος να φτάσει μέχρι τα άκρα. Παλιότερα η λέξη χαρακτήριζε την ομοφυλοφιλία). Το έργο ακολουθεί τη διαδρομή του Μαξ, ενός απελευθερωμένου σεξουαλικά ομοφυλόφιλου άντρα στο Βερολίνο του 1934, ο οποίος συζεί μ’ έναν χορευτή (Ρούντυ) που δουλεύει στο φημισμένο για την εποχή gay club της Γκρέτα και συχνάζει εκεί παραδομένος στο αλκοόλ, την κοκαίνη και το ευκαιριακό σεξ. Ένα βράδυ γνωρίζει ένα νεαρό αξιωματικό (Βολφ) και τον πηγαίνει σπίτι, για ακόμα μία ερωτική βραδιά. Το ίδιο βράδυ ο Χίτλερ, με το πρόσχημα της οργάνωσης πραξικοπήματος, αποφασίζει να καθαιρέσει και να απομακρύνει τους ομοφυλόφιλους από τα στρατεύματα του, αφού πρώτα δολοφονήσει πάνω από διακόσια ηγετικά στελέχη των Ες– Ες και τους συντρόφους τους.

Ο Artaud θυμάται τον Hitler και το Cafe Roman στο Θέατρο Εξαρχείων

Ο (εσωτερικός) μονόλογος του Tom Peuckert "Ο Artaud θυμάται...." εξ ολοκλήρου επινοημένος, στηρίζεται σε ένα πραγματολογικό δεδομένο: από την ψυχιατρική κλινική Rodex του Παρισιού, όπου είχε εισαχθεί, λίγο μετά τα σαράντα του χρόνια (αρχής γενομένης το 1937), ο θεωρητικός του «Θεάτρου της σκληρότητας», 1935 συντάσσει ένα σύντομο κείμενο-αφιέρωση στο βιβλίο του Les Nouvelles Revelations de l’Etre (Gallimard, 1956) με ημερομηνία «3η Δεκεμβρίου 1943» και αποδέκτη τον Adolf Hitler. Του υπενθυμίζει την πρώτη τους συνάντηση τον Μάϊο του 1932, «κάποιο απόγευμα στο Romanishes Cafe» στο Βερολίνο, και παρακαλεί τον θεό να του δίνει την χάρη του» (παραισθητικός ασφαλώς ισχυρισμός). Το Romanishes Cafe υπήρξε πράγματι ο γνωστότερος χώρος συνάντησης καλλιτεχνών και διανοούμενων την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Η Διεύθυνση της κλινικής θα αποκρύψει την αφιέρωση και η συνέχεια του δράματος θα παιχτεί στην εσωτερική, θυελλώδη σκηνή του αποστολέα: Μνήμη μιας φανταστικής συνάντησης, πραγματικής ωστόσο ως επίθεσης εναντίον της δυτικής σκέψης, εναντίον του διαχωρισμού της τέχνης από την ζωή. Ακόμη, εκβιασμένη (προληπτική) μνήμη μιας «εμετικής σύμπτωσης και ταύτισης» με το τερατώδες. Το «θέατρο της σκληρότητας» θέλησε να διαπλάσει τη σκληρότητα της ζωής. Le double en theatre. Ο Artaud (1896 - 1948), που έφτασε να δηλώσει πως ο Hitler ετοίμασε τον πόλεμο για να τον απελευθερώσει, εκβιάζει την ταύτησή του μ’ έναν πρώην επίδοξο και αποτυχημένο καλλιτέχνη και εισχωρεί στον παραληρηματικό του «επί σκηνής» λόγο, αυτόν που κατόρθωσε να καταργήσει το θέατρο κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά πάντων και αφυπνίζοντας το σκοτεινό ένστικτο του γερμανικού λαού (κατά τον Artaud πάντα).