Η Σύλβια Λιούλιου με τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση του «Αίαντα» (31/7, 1/8, Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου).
Μια νεαρή ταλαντούχα σκηνοθέτις, ένας πυρήνας καλλιτεχνών οι οποίοι εγκαινιάζουν την έρευνά τους πάνω στο αρχαίο δράμα. Στο κέντρο της συνάντησής τους η παράσταση «Αίας» (ο δεύτερος του φετινού καλοκαιριού!) του Σοφοκλή, που θα παρουσιαστεί την ερχόμενη εβδομάδα (31/7, 1/8, 9 μ.μ.) στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου σε σκηνοθεσία της Σύλβιας Λιούλιου.
«Διάλεξα τον “Αίαντα” όχι με άξονα την πιθανότητα για πολιτική ερμηνεία του έργου αλλά με οδηγό τη συγκίνηση που νιώθω για το ποίημα αυτό που μιλάει για έναν θάνατο που θα συμβεί και μια κηδεία που διακυβεύεται», λέει η Σύλβια Λιούλιου σε συνομιλία της με την «Κ».
«Διάλεξα τον “Αίαντα” όχι με άξονα την πιθανότητα για πολιτική ερμηνεία του έργου αλλά με οδηγό τη συγκίνηση που νιώθω για το ποίημα αυτό που μιλάει για έναν θάνατο που θα συμβεί και μια κηδεία που διακυβεύεται», λέει η Σύλβια Λιούλιου σε συνομιλία της με την «Κ».










Η
Στεφανία Γουλιώτη - κατά κοινή ομολογία μία από τις καλύτερες ηθοποιούς
της γενιάς της - αποφάσισε εφέτος να πειραματιστεί. Διάλεξε τις
«Ευμενίδες» (458 π.Χ.) του Αισχύλου, «ένα έργο παραμελημένο και
πολύπαθο, αλλά και με μεγάλο ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον», για να περπατήσει
σε έναν νέο ερμηνευτικό δρόμο, αυτόν της αλήθειας: «Δεν μου αρέσει η
ιδέα πως η δουλειά του ηθοποιού είναι να λέει ψέματα στον κόσμο.
Υποτίθεται πως αυτή η τέχνη είναι ταυτισμένη με μια αποστολή, ότι έχει
κάτι ιερό, ότι ποιούμε ήθος και τελικά εκπαιδευόμαστε ώστε να πούμε όσο
καλύτερα ψέματα μπορούμε. Και όσο πιο ικανοί ψεύτες γινόμαστε, τόσο πιο
πολύ μας επευφημούν και μας χειροκροτούν. Θέλω να νιώθω ότι κάνω κάτι
πιο ουσιαστικό. Με ενοχλεί όταν απλώς υποκρίνομαι. Υπάρχει μία
ερμηνευτική περιοχή όπου φεύγουν οι προθέσεις, η ματαιοδοξία, το εγώ σου
και εκεί στοχεύω τώρα. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει σε μια κανονική
παράσταση γιατί συνήθως σου ζητάνε τα εργαλεία που έχεις πρόχειρα, όλον
τον καλό σου εαυτό, κι εσύ για να αρέσεις - στον σκηνοθέτη, στους
συναδέλφους, στο κοινό - αυτά δίνεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα για
εμάς τους ηθοποιούς είναι ότι δεν υπηρετούμε το θέατρο αλλά τις δικές
μας ανάγκες. Ψάχνουμε μόνο την αποδοχή».




