Αποκριάτικα ήθη και έθιμα αναβιώνουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας

Οι Απόκριες είναι γιορτή με μεγάλη ιστορία. Έχοντας τις ρίζες τους στην Αρχαία Ελλάδα και τη λατρεία του Διονύσου, διαδόθηκε και σήμερα αποτελεί ένα πραγματικό ψηφιδωτό ιστορίας και λαογραφίας του παρελθόντος. Τα ήθη και τα έθιμα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας το μαρτυρούν.

Αποκριά (αποκρεά) σημαίνει αποχή από το κρέας. Επίσης, κατά μία εκδοχή, η λατινογενής λέξη «Καρναβάλι» αποτελείται από τις λέξεις carne = κρέας και vale = χαιρετώ.

Την έννοια της αποκριάς την συναντάμε για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα, στις πομπές που γίνονταν κατά τη διάρκεια των Ελευσινίων Μυστηρίων, που μαζί με τα Διονύσια είναι οι πρόγονοι του σημερινού καρναβαλιού.

Τις ημέρες των τελετουργιών οι παρευρισκόμενοι μεταμφιέζονταν σε σάτυρους ή κάλυπταν το πρόσωπό τους, προκειμένου να παραμείνει άγνωστη η ταυτότητά τους και επιδίδονταν στον χορό και στο ποτό με προκλητικές πράξεις και έντονη βωμολοχία.

Οι Ρωμαίοι στη συνέχεια ευτέλισαν την ουσία των τελετών αυτών και τις διέδωσαν στις χώρες της αυτοκρατορίας τους.

Σήμερα οι Απόκριες ονομάζονται «Τριώδιο». Η ονομασία αυτή προέρχεται από τις «τρεις ωδές» του Ευαγγελίου της Ορθοδοξίας.

Το «Τριώδιο» αρχίζει την Κυριακή του «Τελώνη και Φαρισαίου», συνεχίζει με την Κυριακή του «Ασώτου Υιού», την Κυριακή της «Απόκρεω» και ολοκληρώνεται την Κυριακή της «Τυρινής» ή «Τυροφάγου».

Η επόμενη είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής και ξεκινάει η νηστεία, η οποία διαρκεί 40 ημέρες. Οι χριστιανοί ονόμασαν την μέρα αυτή «Καθαρά Δευτέρα», γιατί με την έναρξη της νηστείας θεωρούσαν ότι ξεκίναγε η «κάθαρση» του σώματος και του πνεύματος.

Η πιο λαμπρή περίοδος της αθηναϊκής Αποκριάς συμπίπτει με την belle epoque στην εποχή του Τρικούπη. Τότε είναι που επικρατεί στα αστικά κέντρα το καρναβάλι δυτικού τύπου, με σερπαντίνες, παλιάτσους, τυποποιημένες μεταμφιέσεις, χορούς, πομπές με άρματα, κομιτάτα και άλλες πολυδάπανες παραστάσεις.

Ακόμη και στα τουρκοκρατούμενα Γιάννενα ή στην Κόνιτσα γινόταν η γνωστή παρέλαση των αρμάτων με συμβολικές και σατιρικές παραστάσεις.

Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες να αναβιώσουν τα παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Ένα πραγματικό ψηφιδωτό ιστορίας και λαογραφίας του παρελθόντος ζωντανεύει ξανά. Οι μύθοι και οι θρύλοι της χώρας μας, αυτές τις μέρες, έρχονται στο προσκήνιο και μέσα από τον χορό, το γλέντι και το τραγούδι γίνονται πραγματικότητα.

ΥΡΩ ΜΑΝΕ: Η τέχνη τώρα ανθίζει...

Υποδύεται τη Φωτεινή, μια «γουντιαλενική» ηρωίδα που «Πήρε τη ζωή της στα χέρια της» στο νέο θεατρικό του Βασίλη Κατσικονούρη

Καμιά φορά το τι θα γινότανε έχει μεγαλύτερη σημασία από το τι θα γίνει τελικά, υποστηρίζει η Φωτεινή, θεατρική ηρωίδα βγαλμένη μέσα από τη φαντασία και την πένα του Βασίλη Κατσικονούρη. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με αυτό, δεν μπορεί να το προσπεράσει δίχως στα σταθεί στην (δελεαστική) προοπτική που ανοίγει: μια πόρτα στη φαντασία. Γήινη και αέρινη, ρεαλίστρια και ονειροπόλα ταυτόχρονα, ένας χαρακτήρας δίχως άλλο γοητευτικός, η Φωτεινή ζωντανεύει στη σκηνή από την Υρώ Μανέ, στο «Πήρε τη ζωή της στα χέρια της».

Πρόκειται για το νέο του θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη (μετά το «Γάλα» και «Το μπουφάν της Χάρλεϊ») που παρουσιάζεται από τις 9 του μήνα στο «Θέατρον», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (αίθουσα Ιφιγένεια Β'). Σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη και μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, το κείμενο... «μιλά κατευθείαν στις καρδιές μας, σε μια εποχή που η ανάγκη για να κρατηθούμε δίπλα στην αλήθεια μας και να παλέψουμε γι' αυτήν, είναι μεγαλύτερη από ποτέ», σύμφωνα με την πρωταγωνίστρια.

«Δανειστές» σε μια θύελλα πάθους

ΘΕΑΤΡΟ «ΕΚΑΤΗ»

Οι «Δανειστές» είναι μια αμαρτία που ταλαντεύεται ανάμεσα σε ορμή και άλγος. Ποτέ οι ήρωες δεν είναι συμφιλιωμένοι και ο ένας θέλει να καταστρέψει τον άλλο, να τον εξουσιάσει.

Οι «Δανειστές» είναι μια αμαρτία που ταλαντεύεται ανάμεσα σε ορμή και άλγος. Ποτέ οι ήρωες δεν είναι συμφιλιωμένοι και ο ένας θέλει να καταστρέψει τον άλλο, να τον εξουσιάσει. Διακυβεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ανάμεσα στο άγνωστο και στο άρρητο.

Αγαπούν και δένονται με ό,τι απομακρύνεται. Ο καθένας ζυγίζει τη δική του τύχη με το μαρτύριο του άλλου. To έργο του Αυγούστου Στρίντμπερκ παρουσιάζεται στο θέατρο «Εκάτη», από τις 11 του μήνα. Στους «Δανειστές» τρεις άνθρωποι ζουν στη λαιμητόμο του πάθους. Δύο άντρες αγαπούν απόλυτα και μισούν απόλυτα μια γυναίκα. Θρυμματίζονται οι ψυχές τους και είναι έρημοι μέσα στην ίδια την ύπαρξή τους. Παίζουν: Παναγιώτης Κατσίκης, Γιάννης Πάρτογλου, Φίλια Δελαγραμμάτικα. Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βαλεντίνη Λουρμπά.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ Δον Κιχώτης με πουέντ

Σε χορογραφία του θρύλου των Μπολσόι Βλαντίμιρ Βασίλιεφ και με ένα φινάλε-παρέλαση, η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει το αριστούργημα του Θερβάντες σε μουσική του Λεόν Μίνκους

Οι παραστάσεις θα δοθούν το Σάββατο, την Κυριακή και στις 12, 19, 24, 25 Φεβρουαρίου και 2, 3 Μαρτίου στο θέατρο «Ολύμπια»

Ο «Δον Κιχώτης», ήρωας δημοφιλής και ονειροπόλος, φοράει πουέντ και χορεύει στη μουσική του Λεόν Μίνκους. Ο Βλαντίμιρ Βασίλιεφ χορογραφεί τα βήματά του (βασισμένα στους Μαριούς Πετιπά, Αλεξάντερ Γκόρσκι και Καζιάν Γκολεϊζόφσκι) και υπογράφει το σενάριο (βασισμένο σε επεισόδια από το λογοτεχνικό έργο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες), ενώ το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής χορεύει, σε μια παραγωγή γεμάτη χρώμα, ένταση και πάθος. Οι παραστάσεις θα δοθούν το Σάββατο, την Κυριακή και στις 12, 19, 24, 25 Φεβρουαρίου και 2, 3 Μαρτίου στο θέατρο «Ολύμπια».

Ενα από τα σημαντικότερα έργα του κλασικού ρεπερτορίου αποτελεί ο «Δον Κιχώτης», μια ιστορία για τα υψηλά ιδανικά του ιπποτισμού, που συγκινεί διαχρονικά συνδυάζοντας κωμικά και ρομαντικά στοιχεία.Εχει καθιερωθεί ως ένα κλασικό αριστούργημα του μπαλέτου και έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλούς χορογράφους και χορευτές σε όλο τον κόσμο.

Ο θρύλος των Μπολσόι, χορευτής και χορογράφος Βλαντίμιρ Βασίλιεφ, χορογράφησε ειδικά για το μπαλέτο της ΕΛΣ τον «Δον Κιχώτη». Η χορογραφία του Βασίλιεφ βασίζεται σε αποσπάσματα από το λογοτεχνικό έργο του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Το περίφημο έργο του Θερβάντες προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών καλλιτεχνών. Τα πιο γνωστά μουσικά έργα που βασίστηκαν σε αυτό είναι το συμφωνικό ποίημα του Ρίχαρντ Στράους και τα μπαλέτα Δον Κιχώτης του Λεόν Μίνκους και του μεταγενέστερου Ν. Ναμπόκοφ.

Τρεις ηθοποιοί, οκτώ ήρωες και ένα έγκλημα

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΘΗΣΕΙΟΝ»

«Εντόπισα την ιστορία σε παλιές εφημερίδες», λέει ο Σάκης Σερέφας για το «Λιωμένο Βούτυρο» [που έκανε πρεμιέρα πριν μια εβδομάδα]

Eχοντας ολοκληρώσει έναν επιτυχημένο κύκλο περιοδείας σε Ελλάδα και Κύπρο, το «Λιωμένο Βούτυρο» επιστρέφει

«Φόνος. Εγκλημα πάθους. Στραγγαλισμός. Σπέρμα. Ματωμένα σεντόνια. Αδέσποτες ψυχές. Λούλα και Τάσος. Καλή ιστορία δείχνει να είναι...». Τελικά έγινε και ωραία παράσταση. Το «Λιωμένο Βούτυρο» του Σάκη Σερέφα επιστρέφει στην Αθήνα στη... revisited εκδοχή του -σε μια νέα, δηλαδή, ανάγνωση- από την εταιρεία θεάτρου «Χώρος». Η παραγωγή «Λιωμένο Βούτυρο revisited» κάνει πρεμιέρα αύριο στο θέατρο «Θησείον, ένα Θέατρο για τις Τέχνες» (παραστάσεις έως 18 Μαρτίου), έχοντας ολοκληρώσει ήδη έναν πολύ επιτυχημένο κύκλο περιοδείας στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Το έργο του Σάκη Σερέφα βασίζεται σε μια ιστορία που καταγράφηκε στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της Θεσσαλονίκης του 1960. Τρεις ηθοποιοί - οχτώ ήρωες. Πώς ένα δράμα μεταμορφώνεται με επιτυχία σε κωμωδία και το αντίστροφο. Μια παράσταση με έντονο αυτοσχεδιασμό και ζωντανή σχέση των ηθοποιών με τους θεατές. Ενα έγκλημα πάθους. Ενα απρόσμενο τέλος στη σκηνή. Η ιστορία του έργου είναι απλή. Ενας σκοτώνει έναν. Ενας αρσενικός άνθρωπος σκοτώνει έναν θηλυκό άνθρωπο. Πρώτα, ο αρσενικός ταΐζει φαγητό στον θηλυκό. Υστερα, τον πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο και τον αγκαλιάζει. Μετά, βγαίνει από το δωμάτιο, βρίσκει ένα παρατημένο ρουλεμάν, ξαναμπαίνει μέσα και τον κοπανάει με αυτό στο κεφάλι. Μόλις ξημερώνει, πηγαίνει στην αστυνομία και παραδίνεται. «Εντόπισα το έγκλημα τυχαία, ξεφυλλίζοντας παλιές εφημερίδες. Αυτή τον παρατάει στο χωριό κι έρχεται στην πόλη. Αυτός την ακολουθεί, την κερνάει ένα κρασί σε μια ταβέρνα και λίγες ώρες μετά τη στραγγαλίζει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου», σημειώνει ο συγγραφέας. «Ξέρω τι είναι αυτό που με ιντριγκάρει πιο πολύ σε αυτή την ιστορία. Πρώτον, πρόκειται για έγκλημα πάθους, όχι προμελετημένο.

Παράταση ζωής στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»

Οι Θεσσαλονικείς στηρίζουν την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», που απειλείται με λουκέτο, και δίνουν παράταση ζωής στην ιστορική θεατρική σκηνή. Λόγω της αθρόας προσέλευσης θεατών στο θέατρο «Αμαλία», παρατείνονται έως τις 26 Φεβρουαρίου τα τρία έργα εναλλασσόμενου ρεπερτορίου.

Οι Θεσσαλονικείς στηρίζουν την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», που απειλείται με λουκέτο, και δίνουν παράταση ζωής στην ιστορική θεατρική σκηνή. Λόγω της αθρόας προσέλευσης θεατών στο θέατρο «Αμαλία», παρατείνονται έως τις 26 Φεβρουαρίου τα τρία έργα εναλλασσόμενου ρεπερτορίου.

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή παρουσιάζεται η σπαρταριστή κωμωδία παρεξηγήσεων με θέμα τον κόσμο του θεάτρου, του Κεν Λούντβιχ «Πανικός στα παρασκήνια» (φωτογραφία) σε σκηνοθεσία Στάθη Μαυρόπουλου με τους Δημήτρη Ναζίρη, Εφη Σταμούλη, Μένη Κυριάκογλου κ.ά.

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη συνεχίζεται η συμπαραγωγή της «Τέχνης» με τη θεατρική ομάδα Passatempo, με το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ «Ολεάννα», σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή. Πρόκειται για ένα ανελέητο παιχνίδι φύλων και εξουσίας με πρωταγωνιστές έναν καθηγητή και μία φοιτήτρια, τους οποίους ερμηνεύουν ο Γιάννης Μόχλας και η Νανά Παπαγαβριήλ.

Τέλος, κάθε Κυριακή πρωί στις 11.30 παρουσιάζεται «Το νερό της ζωής», μια παράσταση για θεατές κάθε ηλικίας, βασισμένη σε ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Ελένης Δημοπούλου.

ΚΘΒΕ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΜΕΝΗΣ: Η μαντάμ Σουσού είναι η Ελλάδα

Τη «Μαντάμ Σουσού» σε μια σπάνια θεατρική διασκευή του ίδιου του Δημήτρη Ψαθά, που ανέβηκε μία και μοναδική φορά από τον θίασο της κυρίας Κατερίνας (Ανδρεάδη) το 1942 (με τον Αιμίλιο Βεάκη στον ρόλο του Παναγιωτάκη), παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από τις 10 Φεβρουαρίου στο Βασιλικό Θέατρο.

Η Φωτεινή Μπαξεβάνη υποδύεται τη «Μαντάμ Σουσού» στο Βασιλικό Θέατρο

Τη «Μαντάμ Σουσού» σε μια σπάνια θεατρική διασκευή του ίδιου του Δημήτρη Ψαθά, που ανέβηκε μία και μοναδική φορά από τον θίασο της κυρίας Κατερίνας (Ανδρεάδη) το 1942 (με τον Αιμίλιο Βεάκη στον ρόλο του Παναγιωτάκη), παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από τις 10 Φεβρουαρίου στο Βασιλικό Θέατρο.

Την παράσταση σκηνοθετεί ο Γιώργος Αρμένης και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν η Φωτεινή Μπαξεβάνη και ο Κώστας Σαντάς.

ΣΤΟ «ΒΡΥΣΑΚΙ» η αιώνια κραυγή του Νίκου Καζαντζάκη

Ενα από τα πιο εμπνευσμένα και συμπαγή κείμενα της ελληνικής γλώσσας, πολυεπίπεδο και αποκαλυπτικό, το δοκίμιο-μανιφέστο, στο οποίο ο Καζαντζάκης καταθέτει τις οδύνες και τις ελπίδες του προσωπικού του αγώνα για την ανεύρεση και την κατανόηση του Θεού, του δικού του Θεού, μεταφέρεται στη μορφή θεατρικού μονολόγου από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη.

Ενα από τα πιο εμπνευσμένα και συμπαγή κείμενα της ελληνικής γλώσσας, πολυεπίπεδο και αποκαλυπτικό, το δοκίμιο-μανιφέστο, στο οποίο ο Καζαντζάκης καταθέτει τις οδύνες και τις ελπίδες του προσωπικού του αγώνα για την ανεύρεση και την κατανόηση του Θεού, του δικού του Θεού, μεταφέρεται στη μορφή θεατρικού μονολόγου από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη. «Salvatore Dei "Ασκητική" του Ν. Καζαντζάκη» τιτλοφορείται η παράσταση που παρουσιάζεται από τις 9 Φεβρουαρίου έως τις 5 Απριλίου στο «Βρυσάκι».

«Μέσα στην περίεργη εποχή που διανύουμε, όπου επαναπροσδιορίζονται αξίες και αρχές του κοινωνικού μας ιστού, η αιώνια κραυγή του Ν. Καζαντζάκη φαντάζει ως η πιο επίκαιρη από ποτέ», σημειώνει ο Βασίλης Βασιλάκης.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έχει εδώ και αρκετά χρόνια αφοσιωθεί στην πολιτιστική δράση έξω από τη θεατρική αγορά της Αθήνας, στην Αίγινα. Η επίμονη αναμέτρησή του με το κείμενο του Ν. Καζαντζάκη τον ώθησε να το σχηματοποιήσει σε θεατρικό μονόλογο. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος: «Με ένα παλιό ποδήλατο απομακρυνόμουν από την πόλη και απάγκιαζα στις αυλές των μικρών εκκλησιών, σε ερημικές παραλίες ή στα βουνά της Αίγινας, προσπαθώντας να κατανοήσω τα πυκνά σε νόημα και ανάγκη λόγια του Καζαντζάκη. Δύσκολος, φοβερός, ατέλειωτος ανήφορος».

Η θεατρική διασκευή είναι της Ευτυχίας Δρούκα.

Εξι ηθοποιοί σε «Οίκους ανοχής» έως τις 19 Φεβρουαρίου

Πού κατοικώ και τι ανέχομαι σήμερα; Τι πουλάω και ποιος μ' αγοράζει; Σε τι νόμισμα θα γίνει η συναλλαγή; Τι θα μπορούσε σήμερα να είναι ένας οίκος ανοχής; Ισως ένας ενδιάμεσος χώρος. Ενας χώρος ανάμεσα στην «πραγματική» ζωή και την αξία της. Εκεί που τελικά αιωρούμαστε όλοι μας. Μια νοητή γραμμή, πάνω στην οποία ισορροπούμε ή πέφτουμε, βοηθάμε κάποιον ή τον σπρώχνουμε. Εξι ηθοποιοί, ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις προσδοκίες τους. Πώς δρουν και τι ανέχονται; Τι πουλάνε και ποιος τους αγοράζει; Οίκος ανοχής γίνονται το σώμα τους, η πατρίδα τους, η θρησκεία τους, η ζωή τους η ίδια. Η προσευχή, ο εθνικός ύμνος, ο έρωτας, η εργασία είναι πράξεις ουδέτερες; «...Κατεδαφίζουν τον οίκο μου. Να το ανεχτώ;».

Η ομάδα «Επτά» αυτήν τη φορά ερευνά τη δυνατότητα δημιουργίας θεατρικής ενότητας, τόσο σε επίπεδο συνδυασμού ετερόκλητων κειμένων όσο και στην αυτόνομη παρουσία εικαστικού καλλιτέχνη, με έναν κοινό άξονα: τους οίκους ανοχής, έτσι όπως σήμερα θα μπορούσαν να οριστούν, μέσω της παραγωγής «Οίκοι ανοχής», που παρουσιάζεται στο «Basement» του «Bios» έως τις 19 Φεβρουαρίου.

Tη σκηνοθεσία υπογράφει η Βίκυ Μαστρογιάννη και ο Μιχάλης Γεωργίου, τα σκηνικά-κοστούμια και τους φωτισμούς η Αγγελική Μπόζου, την πρωτότυπη μουσική ο Θάνος Κοσμίδης και την επιμέλεια κίνησης η Πατρίτσια Απέργη.

Παίζουν: Ελεάνα Αποστολάκη, Μιχάλης Γεωργίου, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Σοφία Λιάκου, Μάριος Παναγιώτου και Βαγγέλης Παπαδάκης.

Μεταμορφώσεις μέσα στα όρια

• Σκηνοθεσία και ερμηνείες κρατούν την «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» στην πλευρά της ποιότητας
• Του Σπυρου Παγιατακη, Η Καθημερινή, 22/1/2012 
• ΤΣΑΡΛΣ ΛΑΝΤΛΑΜ, Η κατάρα της Ιρμα Βεπ, σκην.: Κων. Αρβανιτάκης, Θέατρο Ροές 

 Τον φίλο μου τον Δημήτρη από την Κέρκυρα θα τον έλεγα Ελληνάρα. Ιδιος μ’ εκείνον τον Ελληνοαμερικανό πατέρα της νύφης στην ταινία «Γάμος α λα ελληνικά», βλέπει τα πάντα να έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Πρόσφατα είδαμε μαζί την κωμωδία η «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» του Τσαρλς Λάντλαμ, όπου κατά τη διάρκεια της δράσης δύο άνδρες ηθοποιοί μεταμορφώνονται αστραπιαία και συνεχόμενα  σε πολλά και διάφορα πρόσωπα – συχνά φορώντας γυναικεία ρούχα. Για μια ακόμα φορά, ο Δημήτρης από τους Λάκωνες θριαμβολόγησε: «Είδες που σου ’λεγα! Σαν τον Πενθέα στις “Βάκχες” είναι! Σαν τον Μνησίλοχο στις “Θεσμοφοριάζουσες”». «Ενα λεπτό! Υπήρχαν πολύ νωρίτερα και οι Κινέζοι και οι Ινδοί, για να μη σου πω για την πιο πρόσφατή μας “Τούτσι” – ξένη αυτή ανάμεσα σε αμέτρητες αλλοδαπές τραβεστί. Και αν επιμένεις για εγχώριους “μεταμορφωτές” –όπως τους έλεγαν στον Μεσοπόλεμο– να σου πω για τα αστέρια της μεταμορφωτικής παρενδυτικής παράδοσης στη χρυσή επιθεώρησή μας, όπως ήταν ο Χριστοδούλου, ο Ροτζάιρον, οι αδελφοί Μάνου και άλλοι πολλοί». Στην παιγνιώδη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, που δείχνει να βρέθηκε σε μεγάλα κέφια δουλεύοντας εδώ, όπως άλλωστε και ο Αντώνης Λουδάρος και ο Γεράσιμος Γεννατάς, οι οποίοι παίζουν οκτώ ρόλους αλλάζοντας πενήντα εφτά κοστούμια (στις οδηγίες του συγγραφέα αναφέρονται μόνο 35 αλλαξιές), το μυστήριο της Ιρμα Βεπ αποκαλύπτεται εύκολα. Είναι το όνομα της πρώτης –θανούσης– συζύγου του Βρετανού λόρδου Ελγκαρ Χίλκρεστ, και είναι αναγραμματισμός της λέξης βαμπίρ. Στην πλοκή αναμειγνύονται ακόμα λυκάνθρωποι, μούμιες, δράκουλες και μια «Ρεβέκκα» όπως τη φαντάστηκε ο Αλφρεντ Χίτσκοκ στην ταινία του, το 1940. Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και τη διακωμώδηση. Εννοείται ότι σε παρόμοιες παρενδύσεις υπάρχει πάντα η οσμή, η υποψία μιας σεξουαλικής ανατροπής, ενός φετιχισμού μιας ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς. Ο ίδιος ο πολυγραφότατος συγγραφέας (1943 - 1987) ποτέ δεν κράτησε μυστικές τις ομοφυλόφιλες προτιμήσεις του και ήταν ο πρώτος που έπαιξε στο έργο του μαζί με τον σύντροφό του, Εβερετ Κουίντον. Επιστήμονες έχουν γράψει τόμους και τόμους για τους άνδρες που ντύνονται γυναίκες (το περίφημο cross-dressing), και τα εμβριθή συμπεράσματα που βγήκαν είναι πολλά και αντιφατικά. Πάντως, στη δική μας τη συγκεκριμένη περίπτωση, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κ. Αρβανιτάκης χάρη στην καλλιεργημένη του αισθητική και –το κυριότερο– χάρη στην εύστροφη και καλόγουστη ερμηνευτική σάτιρα των δύο πρωταγωνιστών, η παράσταση αποφεύγει τον μεγαλύτερό της κίνδυνο: να γίνει drag show. Γιατί ασφαλώς σε drag show εμφανίζονται κι εκεί άνδρες με γυναικεία, όμως το λεπτό σύνορο ανάμεσα στη χοντροκομμένη γελοιοποίηση και στο ψάξιμο ενός κωμικού χαρακτήρα από έναν ταλαντούχο ηθοποιό είναι μια «κόκκινη γραμμή» –για να μείνουμε στη σημερινή κοινωνικο-οικονομική ορολογία–, η οποία χωρίζει το φθηνό τέχνασμα από την υποκριτική ποιότητα. Δόξα τω Θεώ, στην ιντερνετικά ανεπτυγμένη εποχή που ζούμε, κάτι τέτοιο μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμμασι. Δείτε και συγκρίνετε για παράδειγμα στο YouTube αποσπάσματα από δύο αμερικανικές παραστάσεις της «Ιρμα Βεπ». Από τη μια μεριά χοντράδα (στο: http://www. youtube.com/watch?v=50vu6WDBKtA&feature=related), και από την άλλη απόλαυση (στο: http://www .youtube.com/watch?v=DlpjD2df7xk). Είναι η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον Αριστοφάνη και στις κακογραμμένες και κακοπαιγμένες σύγχρονες επιθεωρήσεις. Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και την υπερβολή στην κωμωδία. Η καλοδουλεμένη μετάφραση των Λάκη Λαζόπουλου, Ακη Σακελλαρίου, Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και Μαριλένας Παναγιωτοπούλου, τα γεμάτα εφέ σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τα ευφάνταστα στην κωμικότητά τους κοστούμια της Κλερ Μπρέισγουελ, και το τόσο σημαντικό για την περίσταση μακιγιάζ του Αγγελου Μέντη προσφέρουν μια ποιότητα στο ψευτο-κωμικό υπόβαθρο της σάτιρας.

«ΑΙΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗ» Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία» στη σκηνή

Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία», η επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού, η ηθική και το τίμημά της απασχολούν τον Χουάν Μαγιόργκα, έναν από τους καταξιωμένους Ισπανούς θεατρικούς συγγραφείς των τελευταίων χρόνων (Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2009), στο έργο «Αιώνια Ειρήνη».

Το έργο του Χουάν Μαγιόργκα, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου

Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία», η επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού, η ηθική και το τίμημά της απασχολούν τον Χουάν Μαγιόργκα, έναν από τους καταξιωμένους Ισπανούς θεατρικούς συγγραφείς των τελευταίων χρόνων (Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2009), στο έργο «Αιώνια Ειρήνη».

Η «Αιώνια Ειρήνη» παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα, στο θέατρο «Altera Pars», κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για 12 παραστάσεις, από την ομάδα «Circle team».

Το έργο, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να ξεφύγει από την τυποποίηση που έχει δημιουργηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου, διατηρώντας όμως τη δυνατότητα απεύθυνσης στο ευρύ κοινό. Εχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες και έχει παιχτεί σε έξι χώρες.

Τρεις σκύλοι πρόκειται να υποβληθούν σε τρεις δοκιμασίες, με έπαθλο το «λευκό περιλαίμιο» και την ευκαιρία να συμμετάσχουν ενεργά στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός κόσμου ειρηνικού, χωρίς πολέμους, χωρίς σύνορα, έτσι ώστε κανένας άνθρωπος να μη νιώθει ξένος σε κανένα σημείο της γης.

Τι αξίες πρέπει να προσπεράσει όμως κάποιος για να βγει νικητής και τελικά υπάρχει υπέρτατο ιδανικό για χάρη του οποίου μπορούν να θυσιαστούν όλα όσα πιστεύουμε; Πόσο αιματηρός μπορεί να είναι ο δρόμος για την «αιώνια ειρήνη»;

Τη μετάφραση υπογράφει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Ζωγραφάκης, τα σκηνικά/κουστούμια η Ελενα Χρηστούλη και τη μουσική ο Νίκος Καρίμαλης. Παίζουν: Δημήτρης Ζωγραφάκης, Mc Yinka (Μανώλης Αφολάνιο), Πατρίκιος Κωστής, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Βασίλης Μήλιος.

ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ Με το «Τρομπόνι» του νεοέλληνα

Με το «Τρομπόνι» του Μάριου Ποντίκα περιοδεύει το Κλιμάκιο Μακεδονίας-Θράκης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Με το «Τρομπόνι» του Μάριου Ποντίκα περιοδεύει το Κλιμάκιο Μακεδονίας-Θράκης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Οι παραστάσεις σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή ξεκινούν στη Λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών την Παρασκευή και μετά από περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, το έργο θα συνεχιστεί με περιοδεία σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.

Ο Πελοπίδας, «το καλύτερο τρομπόνι» μιας επαρχιακής μπάντας, η Ευτυχία που ονειρεύεται τη μεγάλη ζωή στην πρωτεύουσα, δύο άντρες «λάτρεις» της μουσικής και του γέλιου και ένα μέντιουμ μελλοντολόγος «στροβιλίζονται» στους ρυθμούς μιας μπάντας που παίζει χωρίς διαλείμματα.

To «Τρομπόνι» -έργο σταθμός- επίκαιρο όσο ποτέ, φανερώνει με εύστοχο και κωμικοτραγικό τρόπο μια αποκαλυπτική ψυχογραφία του νεοέλληνα σε κρίσιμες κοινωνικά στιγμές.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Λίλας Καρακώστα, η μουσική του Θόδωρου Αμπατζή και παίζουν: Τάσος Πεζιρκιανίδης, Γιολάντα Μπαλαούρα, Βασίλης Σπυρόπουλος, Δημήτρης Κολοβός.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά... Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις...Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά... Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις...Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας που ποτέ δεν βλέπουμε. Το «μήλον της Εριδος» και οι διεκδικήτριές του. Τα τρία πρόσωπα δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλο που σε όλη τη διάρκεια βρίσκονται πάνω στην ίδια σκηνή. Η επικοινωνία τους συμβαίνει μόνο μέσω μηνυμάτων! Αυτές οι «φλεγόμενες» ηρωίδες ανταλλάσσουν μικρούς μονολόγους, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα στις εμμονές τους να αναπτυχθούν και εκείνες να βρεθούν κωμικά εκτεθειμένες μέσα στην υπερβολή τους. Το αρχικό κείμενο της Εστέρ Βιλάρ σε μορφή διηγήματος έχει την τρομερή αμεσότητα και την καυστικότητα ενός προφορικού λόγου. Η θεατρική διασκευή του κρατάει αυτά τα στοιχεία αλλά κι ακόμα ένα που κάνει το έργο ασυνήθιστο.

Τα σκηνικά είναι της Δάφνης Λαρούνη, σε καλλιτεχνική επιμέλεια σκηνικού Κατερίνας Αϊναροζίδου, τα κοστούμια είναι της Ιωάννας Τιμοθεάδου. Παίζουν: Μαριάννα Κυριάκη, Αθηνά Νιαβή, Σουζάνα Βαρτάνη.

Ας γίνουμε για λίγο παιδιά

 «ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ»

“Οι κοντοί μπροστά” είναι ο τίτλος της κοινωνικής κωμωδίας του Πάνου Τσαπάρα, που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη, στο θέατρο “Προσκήνιο”.

“Οι κοντοί μπροστά” είναι ο τίτλος της κοινωνικής κωμωδίας του Πάνου Τσαπάρα, που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη, στο θέατρο “Προσκήνιο”.

Παρουσιάζει τις συγκρουσιακές σχέσεις των γονέων με τα παιδιά και το πώς ο καθένας βρίσκει τη δικαίωσή του για την άρνησή του στις υποχρεώσεις του μέσα στη ζάλη της καθημερινότητας. Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο αφού “μας αγγίζει όλους από την άποψη ότι όλοι τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθώντας να φέρουμε εις πέρας τις υποχρεώσεις μας”, σημειώνει ο συγγραφέας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νικόλας Μαρμαράς, τα σκηνικά-κοστούμια η Μικέλα Τσότζου και τη μουσική ο Πάνος Τσαπάρας.

Παίζουν: Στέλλα Μπονάτσου, Συμεών Φιστές, Νικόλας Μαρμαράς, Δημήτρης Παπαδάτος, Κατερίνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Πανουτσοπούλου, Αντώνης Τακτικός.

«ΤΡΕΛΟΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ». Η μάχη αρσενικού- θηλυκού

Ενα έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα "έρωτας", "αρσενικό-θηλυκό" είναι το "Τρελός για σένα" της Μαργαρίτας Κωνσταντοπούλου, που παρουσιάζεται στο "Decadence Nouvelle", σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ρωμνιού. Εκείνος νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο. Εκείνη έμεινε μόνη.

Ενα έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα "έρωτας", "αρσενικό-θηλυκό" είναι το "Τρελός για σένα" της Μαργαρίτας Κωνσταντοπούλου, που παρουσιάζεται στο "Decadence Nouvelle", σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ρωμνιού. Εκείνος νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο. Εκείνη έμεινε μόνη.

Εκείνος γυρίζει. Εκείνη νιώθει ακόμα πιο μόνη. Εκείνος ξένος. Είναι ο άντρας της. Είναι η γυναίκα του. Ολα τόσο γνώριμα, τόσο οικεία, όμως κανένας από τους δύο δεν μπορεί να βρει τον ρόλο του. Ενα σύγχρονο έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα: αρσενικό - θηλυκό. Μια ψυχή σε δύο σώματα ή πάλη μεταξύ άγριων σαρκοφάγων; Ερωτας, αγάπη, συντροφικότητα. Και ο χρόνος; Σύμμαχος ή εχθρός; Ισως τελικά να χρειάζεται να "σκοτώσουμε" για να καταλάβουμε. Αν είμαστε δυνατοί, τον εαυτό μας. Αν όχι; Παίζουν: Μαργαρίτα Κωνσταντοπούλου, Θάνος Καρακάσης.

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΦΑ» Μυστήριο και μια βόμβα

• Δύο νομπελίστες φυσικοί συζητούν για την αγάπη, την προδοσία, αλλά και τον θάνατο, στην «Κοπεγχάγη» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μαργαρίτης

Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας και Θοδωρής Αντωνιάδης πρωταγωνιστούν στην «Κοπεγχάγη»

Πυρηνική φυσική, ζητήματα ηθικής, παγκόσμια ιστορία, διεθνείς σχέσεις και ολοζώντανοι χαρακτήρες, ανθρώπινα πάθη, πίστη και προδοσία, έχθρα και αγάπη είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το γοητευτικό έργο του Μάικλ Φρέιν «Κοπεγχάγη», που χαρακτηρίζεται από γοργούς ρυθμούς και εκρηκτικές εντάσεις, αποτελώντας ένα μακρύ ταξίδι από τη Φυσική ως τον Ανθρωπο. Η παράσταση παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα στο θέατρο «Αλφα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και με τους Ηρώ Μουκίου, Βασίλη Ρίσβα, Θοδωρή Αντωνιάδη.

Το έργο (το 13ο του συγγραφέα) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο, στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, τον Μάιο του 1998, και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων στην κοινότητα των ιστορικών της επιστήμης, αποσπώντας τα βραβεία της Ενωσης Κριτικών. Είναι βασισμένο σε μια συνάντηση-γεγονός ανάμεσα στους δύο από τους σημαντικότερους νομπελίστες φυσικούς, τον Γερμανό Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (1901-1976) και τον Δανό Νιλς Μπορ (1885-1962) -από τους θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας- μαζί με τη γυναίκα του Μπορ, Μαργκρέτε (1890-1984). Τον Σεπτέμβριο του 1941, σε μια εποχή που η ανθρωπότητα ζει τη φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χάιζενμπεργκ, ως επικεφαλής του Ατομικού Προγράμματος της ναζιστικής Γερμανίας, φτάνει ξαφνικά στην κατεχόμενη Δανία και επισκέπτεται τον δάσκαλο και φίλο του Νιλς Μπορ, που ζει στο σπίτι του στην Κοπεγχάγη υπό περιορισμόν. Τι ρόλο έπαιξε η μυστηριώδης αυτή συνάντηση στο κυνήγι των εξοπλισμών και την κατασκευή της τρομερής ατομικής βόμβας; Μαζί με τους δύο μεγάλους άνδρες -και ανάμεσά τους- η Μαργκρέτε Μπορ, η οποία εκφράζει το ανθρώπινο στοιχείο σ' αυτή την παράξενη σύγκρουση Επιστήμης, Ηθικής, και Ιστορίας, όπου τα πάθη και το συναίσθημα, η προδοσία και η αγάπη, κυριαρχούν πάνω στα ηλεκτρόνια και στα νετρόνια, πάνω στη διάσπαση του ατόμου και τη βόμβα που σκορπά τον θάνατο.

Ο Φρέιν δημιούργησε μια φανταστική συζήτηση που πραγματοποιείται μετά τον θάνατο των δύο, προσπαθώντας να δώσουν τέλος στις εκκρεμότητες σχετικά με το τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ τους σε κείνη τη σύντομη συνάντησή τους το 1941 που αποτέλεσε και το τέλος της προσωπικής τους σχέσης. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η περίφημη συνάντηση ήταν αρνητικές, μια και έλαβε χώρα στην κατεχόμενη από τα γερμανικά στρατεύματα Κοπεγχάγη, ενώ οι ναζί είχαν ήδη αρχίσει τις έρευνες για την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία και χιούμορ αντιστοιχίζει την αρχή της αβεβαιότητας στην ανθρώπινη ζωή. Ενα είναι βέβαιο, ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για την ακρίβεια της μνήμης του; Ποια είναι τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις μας; Πώς κάποιες σκέψεις ή κάποιες τυχαίες ανακαλύψεις ή ακόμα και κάποιες παρεξηγήσεις ή προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα τη φρίκη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι;

Η παραγωγή αποτελεί συνεργασία της θεατρικής εταιρείας «Αμφιάρειο» με το θέατρο «Αλφα» και τον Στέφανο Ληναίο. Τη μετάφραση υπογράφει η Αννίτα Δεκαβάλλα, τη σκηνοθεσία και τους φωτισμούς ο Γιάννης Μαργαρίτης, τα σκηνικά-κοστούμια ο Δημήτρης Κακριδάς και τη μουσική επιμέλεια η Σεμέλη Μαργαρίτη. Σκηνοθεσία βίντεο: Αλέξανδρος Ζαρμπής. Παίζουν: Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας, Θοδωρής Αντωνιάδης.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από το Θέατρο Εξαρχείων (στη συνέχεια μετακόμισε και συνεχίστηκε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με μεγάλη επιτυχία) με τους Κώστα Καζάκο, Τάκη Βουτέρη και Αφροδίτη Γρηγοριάδου, πριν από έξι χρόνια. Μετά την πρεμιέρα του στο Λονδίνο, λόγω της μεγάλης επιτυχίας της παράστασης μεταφέρθηκε στο Γουέστ Εντ, όπου παίχθηκε για τρία συνεχή χρόνια. Τον Απρίλιο του 2000 ανέβηκε στη Νέα Υόρκη και τιμήθηκε με τρία βραβεία ως το καλύτερο έργο της χρονιάς και εν συνεχεία πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στις ΗΠΑ.

Αντιγόνη Καράλη, Εθνος, 13/1/2012

Αγανακτισμένοι στο θέατρο «Παραμυθίας»

Μία ανατρεπτική σάτιρα, από οκτώ νέους ηθοποιούς που έχει ως στόχο να αναδείξει μια άλλη πλευρά της σημερινής πραγματικότητας, αποτελεί το «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος, δεν έχουμε κι εμείς», που παρουσιάζει η Καλλιτεχνική Ομάδα «Ομήρου Παράφωνοι», στο θέατρο «Παραμυθίας».

Μία ανατρεπτική σάτιρα, από οκτώ νέους ηθοποιούς που έχει ως στόχο να αναδείξει μια άλλη πλευρά της σημερινής πραγματικότητας, αποτελεί το «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος, δεν έχουμε κι εμείς», που παρουσιάζει η Καλλιτεχνική Ομάδα «Ομήρου Παράφωνοι», στο θέατρο «Παραμυθίας».

Μια νοικοκυρά βρίσκεται σε απόγνωση, ένας ταλαίπωρος σύζυγος χρωστάει λεφτά σε όλες τις τράπεζες, δύο νέοι γίνονται φάσιον βίκτιμς, δύο όμορφες κοπέλες αναζητούν γαμπρό χωρίς επιτυχία, μια μαθήτρια του δημοτικού κάνει κατάληψη στο σχολείο της, ένας νέος παραδίδει μαθήματα γοητείας και ένας καθηγητής δίνει διάλεξη για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Τώρα όταν όλοι αυτοί βρεθούν αγανακτισμένοι σε μία σκηνή στο σύνταγμα... Ολα μπορεί να συμβούν...

Σκηνοθετεί η Ελντα Πανοπούλου. Παίζουν: Γιώργος Γιαννή, Χριστίνα Κυριάκου, Στέλλα Κωστοπούλου, Τάσος Μερκούρης, Γιάννης Παπαευθυμίου, Κατερίνα Παπασιδέρη, Κωνσταντίνος Φερεντούρος, Μαρία Χανιωτάκη.

"LUV" του Thomas Sainsbury στο Nixon από τη θεατρική ομάδα Square Theatre Company

Οι πρώτοι τέσσερις επισκέπτες της σελίδας θα μας στείλουν τα στοιχεία τους ώστε να παραλάβουν από το ταμείο του θεάτρου μια [εννοείται, ΔΩΡΕΑΝ] ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για να παρακολουθήσουν την παράσταση

• H μαύρη κωμωδία του βραβευμένου Νεοζηλανδού συγγραφέα Thomas Sainsbury ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη θεατρική ομάδα Square, στη σκηνή του Nixon.

Ένας νεαρός με αντικοινωνική συμπεριφορά και  διαταραγμένη προσωπικότητα,  ψάχνει μανιωδώς  να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μια σνομπ μοντέλα εθισμένη στις πλαστικές επεμβάσεις, μια αριβίστρια gold digger εις αναζήτησην γαμπρού, και ένας εγωκεντρικός και παντελώς ατάλαντος gay που μάταια ονειρεύεται να κάνει ένα reality με θέμα τη ζωή του, γιατί  δεν έχει ζωή, και δώδεκα ακόμα εξωφρενικοί χαρακτήρες ζωντανεύουν από τη θεατρική ομάδα Square. Xαρακτήρες στα άκρα,  ενεργειακά βαμπίρ, φυλακισμένα στη φιλαυτία τους, εμποτισμένα με τα ιδανικά ενός παρωχημένου lifestyle που φαντάζει πλέον πιο ψόφιο από ποτέ και μεγαλωμένα με την αισθητική φτηνιάρικων reality, κυνηγούν την αγάπη και την ευτυχία, χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν κανέναν -πόσο μάλλον τον ίδιο τους τον εαυτό- και χωρίς να καταφέρνουν να προσδιορίσουν τι ακριβώς θα τους κάνει ευτυχισμένους. 

Στην προσπάθεια τους αυτή, μπλέκουν σε διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, τσαλαπατούν τους γύρω τους και τους εαυτούς τους και το μόνο που κερδίζουν τελικά είναι η απόλυτη μοναξιά. Ένα πείραμα ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Σας παραθέτουμε μια μικρή αλλά πολύ εύστοχη παρουσίαση της Μαρίας Μανωλέλη για το ΝΤΟΥέΝΤΕ: 

"Δεκαέξι χαρακτήρες ενσαρκώνονται από τέσσερεις ηθοποιούς. Μία θεατρική παράσταση και μία ταινία. Τεράστιοι αναπαυτικοί καναπέδες αντί για καθίσματα και μπαρ στη θέση του φουαγιέ. Αντί για παρασκήνια τα κουτιά της Πανδώρας. Όλα στην παράσταση LUV κρύβουν μια έκπληξη. Μια μοντέρνα μαύρη κωμωδία του Thomas Sainsbury από τη θεατρική ομάδα square. Εκπληκτική μουσική από τον Αλέξανδρο Βούλγαρη “THE BOY” και σκηνοθεσία του Αντώνη Σπίνουλα. Ζωές χτισμένες πάνω στη ματαιοδοξία με μοναδικό επίκεντρο το εγώ ή ετερόφωτοι χαρακτήρες που μόνο στην αντανάκλαση βρίσκουν λόγο ύπαρξης. Πίσω από τη χρυσόσκονη, μοναξιά. Τα βάθρα χάρτινα. Η Ιωάννα Σταυροπούλου και η Δάφνη Μανούσου μίλησαν στο ΝΤΟΥέΝΤΕ για τη Τζέμα και τη Μισέλ του LUV αλλά και για την κάθε Τζέμα και την κάθε Μισέλ της καθημερινότητας"

Σκηνοθεσία: Αντώνης Σπίνουλας

Μετάφραση: Καλλιόπη Αναγνωστή 

 Σκηνικά κοστούμια: Βασιλική Σύρμα 

Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης - The Boy 

Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλλα Μπούρου 

Επιμέλεια Videο: Αντώνης Σπίνουλας, Αργύρης Θανάσουλας. 

Φωτογραφίες: Μαγδαλινή Στεφανάτου 

Παίζει η ομάδα: Αργύρης Θανάσουλας, & Γιάννης Λασπιάς, Δάφνη Μανούσου, Ιωάννα Σταυροπούλου.

• Για τον Συγγραφέα

Ο Thomas Sainsbury  είναι ένας νέος και πολύ δημοφιλής συγγραφέας μαύρης κωμωδίας της Νέας Ζηλανδίας. Είναι γνωστός στις ΗΠΑ Αγγλία και Αυστραλία. Το Luv παίχτηκε στην Αγγλία και σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο.

Μερικά από τα έργα του είναι Sunday Roast, LUV, The Mall, Loser, Beast and The Christmas Monologues. Έχει διακριθεί τρεις φορές  σε διαγωνισμό των  Playmarket's New Zealand. Το LUV, The Mall και Beast and The Christmas Monologues έχουν δημοσιευθεί από το τον τύπο. Την ερχόμενη χρονιά θα παιχτεί για πρώτη φορά η  κωμωδία «Super City»  στην τηλεόραση.

• στο Bar Nixon
• Κάθε Παρασκευή- Σάββατο – Κυριακή στις 9:00μ.μ
• Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ.
• Τηλ. Κρατήσεων 6943-863033

«Η αυλή των θαυμάτων» είναι οδυνηρά επίκαιρη

[Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 20/12/2011]. Πενήντα τρία χρόνια πριν, το 1958, πρωτοανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το κλασικό, πλέον, έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Η αυλή των θαυμάτων». Την περασμένη Τετάρτη, παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα (η πρώτη ήταν το 1982, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα). Στην Κεντρική Σκηνή ο Μανόλης Παντελιδάκης έστησε την εσωτερική αυλή των παλιών αθηναϊκών σπιτιών (με αρκετά υπερβολικά και νεωτερικά στοιχεία), και το πλήθος του μικρόκοσμου που ο Καμπανέλλης έβαλε να συγκατοικούν στο εσωτερικό της άρχισε να παρουσιάζεται μπροστά μας. Λαϊκοί άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες ή άνεργοι, με εντάσεις, με κακίες, με απωθημένα, με όνειρα αδικαίωτα, με κρυμμένη σοφία ζουν εκεί «σαν μια οικογένεια». Μοιράζονται τα μυστικά τους, τα όνειρά τους, ερωτεύονται, φαντασιώνονται, ελπίζουν.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΙΓΚΟΥΑΝΑ του Τενεσί Ουίλιαμς

Κάτω απ’ το εκτυφλωτικό και βασανιστικό φως του Μεξικού,

ο συγγραφέας ξετυλίγει έναν κόσμο οδυνηρό αλλά και ηδονικό…

• Θέατρο Αργώ

Από 30 Ιανουαρίου έως 17 Απριλίου 2012

Από τις 30 Ιανουαρίου 2012 η Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων αναμετράται με το ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Η νύχτα της ιγκουάνα». 
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30 στο Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 15, μετρό Μεταξουργείο, τηλ: 210-5201.684) το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τον οδυνηρό και ηδονικό κόσμο του συγγραφέα κάτω απ’ το εκτυφλωτικό και βασανιστικό φως του Μεξικού με τα έντονα εναλλασσόμενα καιρικά φαινόμενά του. 

Το έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν σε συνεργασία με την Καλλιτεχνική Εταιρεία Αργώ της Αιμιλίας Υψηλάντη.

Με τη «Νύχτα της Iγκουάνα» ο Τενεσί Ουίλιαμς κλείνει το 1961 τη σειρά των μεγάλων θεατρικών επιτυχιών του, που είχε ξεκινήσει με το «Γυάλινο κόσμο» το 1945. Στο έργο αυτό ο Τενεσί Ουίλιαμς συνθέτει μια επιτομή της θεματολογίας και της φιλοσοφίας της όλης δημιουργίας του, ενώ συγχρόνως αναπτύσσει τις καταλήξεις της ζωής γνωστών ηρώων του από προηγούμενες δημιουργίες. «Η Νύχτα της Iγκουάνα» μπορεί να θεωρηθεί ως το τελευταίο κεφάλαιο μιας λαμπρής σταδιοδρομίας, καθώς συνεχίζει και ολοκληρώνει προσφιλή θέματα και προβληματισμούς του συγγραφέα.