Η Ντόρα η εξερευνήτρια ανοίγει την αυλαία

«ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ 2012»
Φραγκούλης, Αλεξίου - Γαλάνη, «Ιππής», «Εκκλησιάζουσες», επιθεώρηση αλλά και παιδική παράσταση στο Φεστιβάλ του Δήμου Νίκαιας - Ρέντη

Χάρις Αλεξίου - Δήμητρα Γαλάνη (8/9). Μάριος Φραγκούλης (9/7)

Το Κατράκειο Θέατρο θα είναι και φέτος ο χώρος που θα φιλοξενήσει τις ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις που έχει εξασφαλίσει για το φετινό καλοκαίρι ο Δήμος Νίκαιας - Αγίου Ιωάννη Ρέντη. «Φιλοδοξούμε να ξαναδώσουμε στο Κατράκειο την παλιά του αίγλη και την πρωτοκαθεδρία του ως χώρου πολιτισμού και έξω από τα όρια της Περιφέρειας του Πειραιά. Το Κατράκειο Θέατρο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το όνομα της Νίκαιας και συνεπώς ο στόχος μας για αναβάθμιση του θεάτρου είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το όραμά μας για αναβάθμιση της πόλης μας», αναφέρουν οι εκπρόσωποι του δήμου. Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ «Κατράκειο 2012» παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς έχει καταφέρει να εξασφαλίσει κάποιες από τις καλύτερες μουσικές, θεατρικές και παιδικές παραγωγές του φετινού καλοκαιριού.

Σύμβολο θυσίας ή θύμα;

Την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη,παρουσιάζει το καλοκαίρι, ο θίασος «5^ηΕποχή Τέχνης», σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας. Η Ιφιγένεια, σύμβολο κάθε θυσίας, είναι το εξιλαστήριο θύμα των πολιτικών σκοπιμοτήτων κάθε εποχής. Η Ιφιγένεια δε θυσιάζει μόνο τη ζωή της, αλλά, κυρίως, θυσιάζει την αθωότητά της, καθώς καλείται ακαριαία, να συνειδητοποιήσει το ανελέητο του κόσμου αυτού.

Μετάφραση Κ.Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Θέμι Μουμουλίδη, σκηνικά Γιώργου Πάτσα, κοστούμια Παναγιώτας Κοκκόρου, μουσική Κωνσταντίνου Βήττα, φωτισμοί Νίκου Σωτηρόπουλου. Παίζουν: Καρυοφιλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μάινας, Ιωάννα Παππά, Μηνάς Χατζησάββας, Γιάννης Στάνκογλου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Αγγελος Μπούρας, κ.ά. Στο ρόλο της κορυφαίας η Ρίτα Αντωνοπούλου. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στις 25 Ιουνίου στo Φεστιβάλ Βύρωνα.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ «Δοκιμές» νέων σκηνοθετών

«Γιοι και κόρες»

«Το χώμα» από το «Συνεργείο»

Η αυλή ενός παλιού, μονώροφου, εγκαταλειμμένου σπιτιού, επί της πλατείας όπου ο αείμνηστος Λεων. Αυδής μαχόμενος υπερασπιζόταν όλα τα δικαιώματα των φτωχών Ελλήνων αλλά και των ακόμα πιο δύστυχων μεταναστών, που αγνοημένοι από την πολιτεία έμεναν στην περιοχή του Κεραμεικού, πλατεία που πήρε το όνομά του, αποδείχθηκε καταλληλότατος χώρος για την παράσταση του θεάτρου «Συνεργείο» με το έργο του Ισπανού συγγραφέα Χοσέ Ραμόν Φερνάντες «Το χώμα», σε σκηνοθεσία της Γιολάντας Μαρκοπούλου. Η χωμάτινη αυλή, με μόνο φυτό μια συκιά, οι μετωπικά διαταγμένες πόρτες των δωματίων του ισογείου, όπως και του ορόφου, ταίριαξαν με τη γειτονιά ενός μικρού χωριού, όπου διαδραματίζεται το έργο. Με ιδιότυπη αφηγηματική γραφή - απρόσωπη, τριτοπρόσωπη, ελάχιστα πρωτοπρόσωπη, με αλλεπάλληλα φλας μπακ στο παρελθόν και το παρόν, που ορίζουν τις εναλλαγές των σκηνικών επεισοδίων με τις λέξεις «Πριν» και «Τώρα» - ο Φερνάντες πλάθει μια ιστορία «ισπανική» αλλά και οικουμενική, ά-χρονη, αλλά και «σημερινή», με ρεαλισμό και υπόγεια «ποιητικότητα» που θυμίζει λίγο Λόρκα. Μια οικογένεια με μπόλικα κτήματα και εργάτες γης. Μια χήρα, «μητριαρχική» γριά - σύμβολο μιας κλειστής, συντηρητικής και ρατσιστικής κοινωνίας, που εγωτικά προστατεύει τα συμφέροντα της ίδιας και των παιδιών της, ορίζει τη «μοίρα» των οικείων της και του θύματός τους. Η «αφέντρα» μάνα πρωτοστατεί στην απόκρυψη της δολοφονίας από το γιο της, υποτίθεται για «λόγους τιμής», ενός απροστάτευτου από την πολιτεία, βαριά εκμεταλλευόμενου μετανάστη - δούλου στα κτήματα και στο σπίτι της, που άθελά του προκλήθηκε ερωτικά από την αρραβωνιαστικιά του γιου της και από το σμίξιμο αυτό γεννήθηκε ο «εγγονός» της γριάς, ο Πόθος (συμβολικό το όνομα). Το ψέμα επιβάλλεται ως «αλήθεια» και η δολοφονία του αδήλωτου, δύστυχου μετανάστη «θάβεται» με τη συνένοχη σιωπή της οικογένειας και του χωριού. Η σκηνοθέτης, διατηρώντας το κείμενο (μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ), μοίρασε εύστοχα τα αφηγηματικά, μονολογικά και διαλογικά μέρη κάθε προσώπου, άλλαξε τη σειρά των επεισοδίων και έστησε μια παράσταση λιτή, ρεαλιστικά αισθαντική και ατμοσφαιρική. Γόνιμη η συμβολή των συνεργατών της - Αλεξάνδρα Σιάφκου - Αριστοτέλης Καρανάνος (σκηνογραφική επιμέλεια, κοστούμια), Ηλέκτρα Περσελή (φωτισμοί), Ζωή Χατζηαντωνίου (κίνηση), Λάμπρος Πηγούνης (ήχοι - μουσική). Κυρίαρχη η λιτά επιβλητική ερμηνεία της Ολγας Τουρνάκη (μάνα). Συμπαθείς οι ερμηνείες των Γιώργου Μπινιάρη, Μαρίας Αιγινίτου, Τάνιας Παλαιολόγου, Ηλία Καράμπελα, Τεό Αλεξάντερ και η υποκριτική προσπάθεια του πραγματικού μετανάστη Μπαρκάτ Χοσεϊνί.

«Το χώμα»

«Αγγέλα»

Στην αυλή ενός ακατοίκητου, παραμελημένου νεοκλασικού της οδού Κεραμεικού 28 (το διπλανό του, διατηρημένο νεοκλασικό σήμερα στεγάζει πορνείο), παρουσιάζεται (από την εταιρεία «Λυκόφως») το σημαντικότερο όχι μόνο από δραματουργική άποψη, αλλά πρωτίστως για τη συνταρακτική θεματολογικά τόλμη του, έργο της μετεμφυλιακής μας δραματουργίας: Η «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Εργο - καταγγελία των πολύμορφα ολέθριων συνεπειών του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών διώξεων, της αμερικανοκρατίας, του βίαιου ξεριζωμού από την ύπαιθρο αμέτρητων ανθρώπων και της προλεταριοποίησής τους στις μεγαλουπόλεις, των χαφιέδων και δολοφόνων του κράτους και παρακράτους. Επίκεντρο αυτού του συνταρακτικά ρεαλιστικού δράματος του Σεβαστίκογλου είναι ο πιο αδύνατος κοινωνικός «κρίκος». Οι κόρες της χαροκαμένης και ξεριζωμένης φτωχολογιάς της υπαίθρου, που κακοζούν ως υπηρέτριες αστών στην Αθήνα και που η μοναξιά και η αφέλειά τους μπορεί να τις οδηγήσει στην απελπισία, στην αυτοκτονία, αλλά και στα νύχια δολοφόνων χαφιεδόμουτρων και εκπορνευτών. Θύματα αυτών των καταστάσεων και τέτοιων ανθρωποειδών είναι οι υπηρέτριες του έργου. Η υπηρέτρια Τασία, κόρη και αδελφή οικογένειας αγωνιστών, από ντροπή για την εκπόρνευσή της από τον χαφιέ εραστή της, αυτοκτονεί. Η άλλη ερωμένη του εξαναγκάζεται να του πλασάρει άλλες υπηρέτριες. Μια άλλη για να γλιτώσει παντρεύεται ένα χωροφύλακα, που επειδή δεν βοηθά τον χαφιέ απολύεται. Ο χαφιές αποπλανά και μια άλλη που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός. Η μεγαλύτερη «αυτοπροστατεύεται» βυθισμένη σε μια «επιθετική» μοναξιά. Τραγικότερο θύμα, ακριβώς επειδή παραμένει «αμόλυντο» από τον χαφιέ - μαστροπό, είναι η 18χρονη υπηρέτρια Αγγέλα. Ορφανή από μάνα και από τον αγωνιστή πατέρα της, με δολοφονημένο τον αντάρτη αδελφό της, ερωτεύεται τον Λάμπρο, που μετά τη θητεία του στο Ναυτικό αναζητά την αδελφή του Τασία. Μαθαίνοντας το μυστικό της αυτοκτονίας της αδελφής του ο Λάμπρος θέλει να ζητήσει εξηγήσεις από τον υπαίτιο. Ομως, πριν προλάβει το νεαρό ζευγάρι να ξεφύγει από αυτό το εφιαλτικό «τοπίο», το σίχαμα οργανώνει τη δολοφονία του Λάμπρου. Ο αλβανικής καταγωγής, ολιγόπειρος ηθοποιός, αλλά με ευαισθησία και αντίληψη των δραματουργικών αξιών, Ενκε Φεζολάρι, δείχνει σκηνοθετικό ενδιαφέρον για τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Απολύτως σεβαστή η επιθυμία του να ασχοληθεί σκηνοθετικά με αυτήν. Αλλά μετά την «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, με την «Αγγέλα» έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη. Πολύ πρόωρα, όμως, και χωρίς τα «εφόδια» για να προβάλει τα πολιτικοϊδεολογικά συστατικά του έργου. Το έργο του Σεβαστίκογλου απαιτεί βαθύτατη - και όχι επιφανειακή - γνώση της ελληνικής εμφυλιακής και μετεμφυλιακής ιστορίας και κοινωνίας. Των αξιών, ηθών, αγώνων, πόθων και παθών του λαού μας. Αλλά και άριστη γνώση της μορφολογίας και θεματολογίας που «εισήγαγε» η «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου στη μεταπολεμική δραματουργία και θεατρική τέχνη. Απαιτεί και συμφωνία με τις ιδέες του κομμουνιστή αγωνιστή και συγγραφέα και το στόχο του έργου του. Εργο απόλυτα πολιτικοκοινωνικό. Απόλυτης, έως σκληρής, ρεαλιστικής ακρίβειας και αλήθειας, την οποία υπηρέτησε και ανέδειξε μοναδικά η έξοχη σκηνοθεσία του αλησμόνητου, πολύτιμου για το θέατρό μας Τάσου Μπαντή. Το έργο του Σεβαστίκογλου δε χωρά γραφικότητες και ψευδονατουραλιστικές ευκολίες και υπερβολές, τις οποίες δεν απέφυγε η σκηνοθεσία, επόμενα και η πολύ φιλότιμη υποκριτική «κατάθεση» των - όχι άμοιρων ταλέντου - ηθοποιών (με τη σειρά του προγράμματος): Ελένη Βεργέτη, Κωστής Καλλιβρετάκης, Βασίλης Μαργέτης, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Ιρις Πανταζάρα, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Καλλιόπη Τζερμάνη. Συμπαθής αλλά χωρίς δραματικό βάθος η ερμηνεία της Βίκυς Παπαδοπούλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Λόγω του έργου, πάντως, αξίζει να δει κανείς την παράσταση.

«Αγγέλα»

«Γιοι και κόρες» από τη«Sforaris»

Μετά την πραγματικά ενδιαφέρουσα περσινή παράσταση «Παραλλαγές» (σύνθεση μύθων, ποιημάτων, τραγουδιών της δημοτικής μας παράδοσης), ο θίασος «Sforaris» (σε συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής) συμμετέχει πάλι στο Φεστιβάλ Αθηνών, με μια νέα κειμενική σύνθεση του δημιουργού του θιάσου, ολιγόπειρου επίσης σκηνοθέτη, Γιάννη Καλαβριανού, με τίτλο «Γιοι και κόρες». Πρόκειται για επιλογή προφορικών αφηγήσεων ανθρώπων που είτε οι ίδιοι βίωσαν είτε από από παλιότερους άκουσαν προσωπικές περιπέτειες, εμπειρίες, μνήμες, που υποτίθεται αντανακλούν και τεκμηριώνουν την ιστορική και κοινωνική πορεία της Ελλάδας, στη διάρκεια όλου, σχεδόν, του 20ού αιώνα, φθάνοντας και μέχρι το σήμερα. Αν και ο τίτλος παραπέμπει σε ιστορίες και σχέσεις της παλιάς με τη νεότερη γενιά, ιδιαίτερα σε γονιούς και τέκνα, τελικώς όλα, σχεδόν, αφορούν μόνο στη νεότερη γενιά και σε σχέσεις φιλικές, ερωτικές, συζυγικές. Και, βέβαια, το βίντεο που εικονίζει ελάχιστα ηλικιωμένα πρόσωπα, ούτε τη σύνδεση της παλιάς με τις νεότερες γενιές επιτυγχάνει, ούτε την «απόδειξη» της αλήθειας όλων των μαρτυριών που επιλέχθηκαν. Η κειμενική σύνθεση, με τη δραματουργική επεξεργασία της Κατερίνας Κωνσταντινάκου, και η παρατραβηγμένα «νεάζουσα» και «παιγνιώδης» σκηνοθεσία επιλεκτικά, υποκειμενικά, απλουστευτικά, ξώπετσα και τελικώς ανούσια «αγγίζουν» την πολιτικοκοινωνική μας ιστορία. Μόνος στόχος μοιάζει να είναι ο εντυπωσιασμός των θεατών με ένα ανέμελα φασαριόζικο, σκηνικό «παίγνιο» στο οποίο καταθέτουν όλες τις σωματικές και εκφραστικές δυνάμεις τους οι ηθοποιοί Αννα Ελεφάντη, Μαρία Κοσκινά, Αλεξία Μπεζίκη, Κωνσταντίνος Ντέλλας, Γιώργος Παπαπαύλου. Συντελεστές της παράστασης είναι και οι Τάσος Παλαιορούτας (φωτισμοί), Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα (σκηνικό - κοστούμια), Χρύσανθος Χριστοδούλου (μουσική), Αλεξία Μπεζίκη (κινησιολογία).

ΘΥΜΕΛΗ,  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 20 Ιούνη 2012 

Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στο Λονδίνο...

National Theatre
www.nationaltheatre.org.uk

«Antigone». Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή παρουσιάζεται σε μια νέα διασκευή από τον Ντον Τέιλορ, η οποία συνδυάζει τον σεβασμό του πρωτότυπου έργου με τη μεταφορά του στην εποχή μας και τη σύνδεση των διαχρονικών μηνυμάτων του με τη σύγχρονη εμπειρία. Οπως έγραψε ο Ιαν Σάτλγουορθ στους Financial Times «είναι αδύνατο να μη δεις ότι ο Κρέων του Κρίστοφερ Ικλεστον είναι ο Τόνι Μπλερ: σίγουρος ότι η προσωπική του πεποίθηση μπορεί και πρέπει να επιβληθεί σε όλους, αγνοώντας κάθε αντίσταση». Ακόμα και όταν όλα γύρω του καταρρέουν -η θανατική καταδίκη της ανυπάκουης Αντιγόνης οδηγεί στην αυτοκτονία του ίδιου του γιου του Κρέοντα, του Αίμονα, και στη λαϊκή κατακραυγή- ο καταρρακωμένος ηγεμόνας αδυνατεί να συναισθανθεί το λάθος του. Η παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούν επίσης η Τζόντι Γουιτάκερ (Αντιγόνη) και ο Τζέιμι Μπάλαρντ (Τειρεσίας), έχει κερδίσει θερμούς επαίνους από την κριτική. Εως τις 21 Ιουλίου.

Οι δρόμοι της φωτιάς

Hampstead Theatre
www.hampsteadtheatre.com

«Chariots of Fire». Βασισμένη στην ταινία «Οι δρόμοι της φωτιάς», η παράσταση μεταφέρει για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή μια από τις πιο συναρπαστικές «ολυμπιακές» ιστορίες, με ήρωες δύο νεαρούς δρομείς οι οποίοι, με μόνο όπλο τους την αγνή αγάπη για το άθλημά τους, καταφέρνουν να διακριθούν, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Η διασκευή του σεναρίου έγινε από τον Κόλιν Γουέλαντ, η σκηνοθεσία είναι του Εντουαρντ Χολ, η σκηνογράφος Μίριαμ Μπιούδερ μεταμόρφωσε τη σκηνή του Χάμπστεντ σε στάδιο, ενώ παρούσα είναι και η θρυλική μουσική σύνθεση που έγραψε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου για την ταινία. Η παράσταση, με πρωταγωνιστές τον Νίκολας Γούντσον και τον Τζέιμς Μακάρντλ, έχει αποσπάσει υμνητικές κριτικές και έχει αναδειχθεί στο σημαντικότερο θεατρικό γεγονός της φετινής ολυμπιακής χρονιάς του Λονδίνου. Τα εισιτήρια για τις παραστάσεις στο Χάμπστεντ (έως τις 16 Ιουνίου) έχουν εξαντληθεί, ενώ έχει προγραμματιστεί η μεταφορά του έργου στο Gielwood Theatre, στο Γουέστ Εντ, μετά τις 23 Ιουνίου.

Η σχέση της τέχνης με την τυραννία

• Δύο νέα θεατρικά έργα στο Λονδίνο με «πρωταγωνιστές» τους Μπουλγκάκοφ και Στάλιν

The Economist

Ακόμα και χωρίς τους περιορισμούς της λογοκρισίας, το σταλινικό καθεστώς προσφέρεται για σουρεαλιστική μεταχείριση. Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να χειριστεί καλλιτεχνικά τα τρελά καπρίτσια, την ανεξήγητη κλίμακα της σκληρότητας και την απίστευτη παράνοιά του; Δύο νέες θεατρικές παραγωγές στο Λονδίνο, που συμπτωματικά αφορούν τον Στάλιν και τον λογοτέχνη Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, χρησιμοποιούν πολύ αποτελεσματικά τη σουρεαλιστική φαντασία.

Η νέα εκδοχή του έργου του Μπουλγκάκοφ «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» που παρουσιάζεται από τους Complicite, μια βρετανική θεατρική ομάδα γνωστή για τις τολμηρές παραγωγές της, άρχισε ήδη ευρωπαϊκή περιοδεία μετά τη σύντομη, θριαμβευτική σειρά παραστάσεων στο θέατρο Μπάρμπικαν του Λονδίνου. Η ανοικονόμητη, χαοτική δομή του σπουδαίου αυτού μυθιστορήματος του Μπουλγκάκοφ -που εμπλέκει στην πλοκή του τον διάβολο, ο οποίος επισκέπτεται μαζί με τη συνοδεία του τη Μόσχα του Στάλιν, ερωτικές σχέσεις επώνυμων προσώπων και την αφήγηση του «μαιτρ» για τον Πόντιο Πιλάτο και τον Ιησού- περιέργως δεν έχει αποθαρρύνει τις θεατρικές διασκευές. Σ’ αυτήν την τελευταία θεατρική μεταφορά, ο Σάιμον Μακμπάρνεϊ, ο σκηνοθέτης της Complicite, πλειοδοτεί: Αντί να προσπαθήσει να απλοποιήσει, αναμειγνύει όλες τις ιστορίες ενισχύοντας και καλλωπίζοντάς τις με multimedia. Υπάρχουν προβολές βίντεο, ηχητικά εφέ, μαριονέτες και σκηνές γυμνού: ένας κάτισχνος Ιησούς, μια ιπτάμενη, γυμνή Μαργαρίτα.

Ακατάπαυστη φλυαρία επί σκηνής

Και ταυτόχρονα εκτελεστική τελειομανία, στο «Protect me» της περίφημης Schaubuehne

Του Σπυρου Παγιατακη [Η Καθημερινή, 10/6/2012]

SCHAUBUEHNE

Protect me

σκην.: Φαλκ Ρίχτερ

θέατρο: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

«Το θέατρο περνά κρίση... Ομως, κρίση περνά το θέατρο όχι μόνο σ’ εμάς αλλά σ’ όλη την Ευρώπη κι αυτό οφείλεται σε εξωτερικά αίτια...». Σύμφωνοι! Στους σημερινούς προβληματικούς καιρούς τ’ αυτιά μας έχουν πλέον εθιστεί στη λέξη «κρίση».

Πάντως, η παραπάνω φράση δεν είναι σημερινή. Είναι από άρθρο που γράφηκε στην εφημερίδα «Πρωΐα», τον Μάιο 1931, από τον σημαντικό και γερμανοσπουδαγμένο θεατράνθρωπο Φώτο Πολίτη, ο οποίος υποστήριζε το «καλό και μοντέρνο ελληνικό θέατρο» ενάντια στην άλλη εισαγόμενη σχολή, η οποία είχε τις ρίζες της στον φλύαρο γαλλικό ποιητικό ψευδορεαλισμό. Ηταν η εποχή που τα εισαγόμενα ρεύματα γερμανικού φροϋδισμού και εξπρεσιονισμού επηρέαζαν έντονα την τότε αθηναϊκή θεατρική πρωτοπορία, δηλαδή το κάθε ανατρεπτικό ή ανανεωτικό ρεύμα αλλαγής στο δεδομένο και το κατεστημένο που αντιπροσώπευε η θεατρική παράδοση. Μοιραία, λοιπόν, τα -γερμανικά- εξωτερικά αίτια είχαν κι αυτά τον ρόλο τους στην κρίση για την οποία μιλάει ο Φ. Πολίτης.

Ενα ταξίδι στον κόσμο των επιθυμιών και του ιερού

• Τα αδέλφια Ταμπέτ συνδυάζουν τον χορό, το τσίρκο και τη μουσική των σούφι

Συνέντευξη στη Σαντρα Bουλγαρη [Η Καθημερινή, 10/6/2012]

Σε μια Αθήνα που βράζει από αναμονή και αγωνίες, με ένα έργο που «θα μπορούσε να είναι αφιερωμένο στους “Αγανακτισμένους”» και όνειρό τους το επόμενο έργο τους να είναι εμπνευσμένο από τη ρεμπέτικη μουσική (!), οι δύο αδερφοί περφόρμερ, ο Αλί και ο Χεντί Ταμπέτ, γεννημένοι στο Βέλγιο από Τυνήσιο πατέρα και Βελγίδα μητέρα, έρχονται σε λίγες ημέρες στην Αθήνα. Αυτή την εβδομάδα (14, 15, 16/6, Πειραιώς 260, 9 μ. μ.) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα οι Χαμπέτ θα παρουσιάσουν την παράσταση «Rayahzone» (στα αραβικά η λέξη rayah σημαίνει ταξίδι) που συνδυάζει τον χορό, το τσίρκο και τη μουσική των σούφι. Σώματα, φωνές, κρουστά οι πρωταγωνιστές. «Σ’ ένα πολιτικό ταξίδι στον κόσμο των επιθυμιών και του ιερού», όπως το περιγράφουν οι ίδιοι.  Ο Αλί και ο Χεντί Ταμπέτ ασχολήθηκαν από μικροί με το τσίρκο και σύντομα στα ενδιαφέροντά τους προστέθηκε ο χορός, το θέατρο, η γραφή και η φωτογραφία. Ακόμη και όταν ο Χεντί Ταμπέτ έπαθε καρκίνο των οστών σε ηλικία 18 ετών και δύο χρόνια μετά έχασε το πόδι του, η αγάπη του για τη σκηνή παρέμεινε, και χρόνια μετά δημιούργησε μαζί με τον αδερφό του την παράσταση που θα δούμε στην Αθήνα.

Ρεντγκρέιβ: Η πολιτική ενίοτε μας κρατάει αιχμάλωτους

Kορυφαία ερμηνεύτρια και ακούραστη πολιτική ακτιβίστρια, η Βρετανή ηθοποιός επιλέγει τώρα μια στροφή προς τον ουμανισμό

The Guardian

Μεγάλη ηθοποιός, κρίμα που είναι υπερβολικά πολιτικοποιημένη. Αυτό, για δεκαετίες, ήταν ένα σχόλιο-κλισέ για τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Πάντα όμως μου φαινόταν πολύ ανόητο. Το πάθος που διακρίνει τις ερμηνείες της δεν είναι δυνατόν να διαχωριστεί από τον ακτιβισμό της. Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία της του 1991 βλέπεις ότι η φλόγα της έξοχης ερμηνείας της Ρόζαλιντ στο σαιξπηρικό «Οπως αγαπάτε» στο Στράτφορντ το 1961 -ρόλος που την έκανε σταρ- ήταν η ίδια φλόγα που πυροδότησε τη συμμετοχή της στην Επιτροπή των 100 εναντίον των πυρηνικών όπλων του Μπέρτραντ Ράσελ, κάτι για το οποίο διακινδύνευσε να συλληφθεί. Μου προκάλεσε έκπληξη, λοιπόν, όταν σε μια πρόσφατη δημόσια συζήτηση στην Οξφόρδη μίλησε για τον κίνδυνο «αιχμαλωσίας από την πολιτική». Ενώ παραμένει μια μεγάλη ηθοποιός, φαίνεται ότι η φλογερή επαναστάτρια, που την έχουμε δει σε αμέτρητες διαδηλώσεις και στην ηγεσία του βρετανικού Επαναστατικού Εργατικού Κόμματος, έχει μεταμορφωθεί σε σταυροφόρο των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Και ο ουμανισμός της ήταν αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στη συνάντησή μας στο λιτό διαμέρισμά της στο Λονδίνο για να μιλήσουμε για τον τελευταίο της ρόλο: προσκεκλημένη σκηνοθέτρια στο φεστιβάλ του Μπράιτον. Ακολουθεί εδώ τα βήματα άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων, όπως ο Μπράιαν Ινο και η Αουνγκ Σαν Σου Κι της Βιρμανίας. Τι ήταν εκείνο που την ώθησε να δεχθεί την πρόταση;

«Ανασταίνουν» τη Στοά Μπροντγουαίη

Της Μαίρης Αδαμοπούλου
ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 07 Ιουνίου 2012

Σε ένα τεράστιο ατελιέ, όπου έργα τέχνης γεννιούνται μπροστά στα μάτια των περαστικών, δρώμενα και ομιλίες εναλλάσσονται με προβολές, θα μετατραπεί για ένα δεκαήμερο ο σχεδόν ερημωμένος χώρος στην καρδιά της Αθήνας

Τα φώτα της δεν έσβηναν ποτέ. Η ζωή έσφυζε κάθε στιγμή της ημέρας. Το πρωί στις μπουτίκ της έκαναν τις αγορές τους οι κυρίες που έμεναν στην Κυψέλη και στα Πατήσια. Το βράδυ στα θεατρικά της σανίδια πατούσαν η Ελλη Λαμπέτη και ο Μάνος Κατράκης, ο Λευτέρης Βογιατζής στα πρώτα βήματά του και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Στα σαράντα της σήμερα η Στοά Μπροντγουαίη - μεταξύ των οδών Αγίου Μελετίου και Κεφαλληνίας - είναι πλέον μια σκιά του εαυτού της. Τα μαγαζιά της έχουν βάλει λουκέτο. Αφίσες ξεχασμένες από τις αλλοτινές προβολές στον χειμερινό και τον θερινό κινηματογράφο. Ξεφτισμένες πινακίδες από το νυχτερινό κέντρο που κάποτε φιλοξενούσε τρικούβερτα γλέντια. Μηχανάκια παρατημένα. Εικόνα παρακμής και εγκατάλειψης με μοναδικούς επιζώντες δύο θέατρα - Δανδουλάκη και Μπροντγουαίη -, ένα βιβλιοπωλείο και ένα καφέ.

Τα μυστικά της όπερας στα σχολεία

Της Δάφνης Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 08 Ιουνίου 2012

Το κουδούνι του 11ου Δημοτικού Πειραιά χτύπησε για να σημάνει την έναρξη της παράστασης «Ο κουρέας της Σεβίλλης», στην οποία συμμετείχαν οι μαθητές, από τη χορωδία έως τα σκηνικά, με την καθοδήγηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής 

«Οπερα δεν είναι εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά. Οπερα είναι όταν οι ερμηνευτές μιλούν ο ένας με τον άλλο με τραγούδι. Ο ερμηνευτής κάνει το σώμα του ηχείο». Κουβέντες μαθητή του 11ου Δημοτικού Σχολείου Πειραιά που έδιναν την εντύπωση ότι έχει εμβαθύνει στο θέμα. Η ακόμη πιο ψαγμένη συμμαθήτριά του, η Ζηνοβία, του επισήμανε: «Μονωδοί λέγονται οι ερμηνευτές όπερας».

Ηταν ίσως από τις ελάχιστες φορές που στο προαύλιο του σχολείου γινόταν συζήτηση για το λυρικό θέατρο. Δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ούτε ήταν μια ξαφνική, αυθόρμητη ενασχόληση των παιδιών με την όπερα - σπάνια συμβαίνει αυτό, όπως συχνά λένε οι ερμηνευτές του λυρικού θεάτρου.

ΒΙΚΥ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Μια τρελή τρελή σαραντάρα

Θα υποδυθεί τον χειμώνα στο «Μικρό Παλλάς» την ηρωίδα των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου, που η Ρένα Βλαχοπούλου απογείωσε στον κινηματογράφο

Τη διασκευή για την παράσταση στο Μικρό Παλλάς υπογράφει ο Θοδωρής Πετρόπουλος, ενώ σκηνοθετεί ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

«Εχω δικαίωμα, δικαίωμα και εγώ, απόψε να, απόψε να γλεντήσω και τη ζωή μου να χαρώ, έχω δικαίωμα και εγώ, σαν άνθρωπος να ζήσω...» τραγουδά η Ρένα Βλαχοπούλου στο «Μια τρελή τρελή σαραντάρα».

Τον χειμώνα το ίδιο τραγούδι θα ερμηνεύει η Βίκυ Σταυροπούλου, η οποία θα φορέσει το κοστούμι της... Σαραντάρας. Η πρωταγωνίστρια θα παραμείνει στη σκηνή του Μικρού Παλλάς (πέρυσι πρωταγωνιστούσε εκεί στο «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης») για έναν από τους ωραιότερους ρόλους του δίδυμου Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου, που η μοναδική Ρένα Βλαχοπούλου απογείωσε στο πανί (στο θεατρικό που ήταν το πρωτότυπο «Σαράντα και...» πρωταγωνιστούσε η Μαίρη Αρώνη), σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

«Δεσποινίς Τζούλια» για δύο μέρες η Στεφανία Γουλιώτη

ΣΤΗΝ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260»

Το Φεστιβάλ Αθηνών, τιμώντας τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, επιλέγει ως εναρκτήρια ελληνική παράσταση στην «Πειραιώς 260» (κτίριο Δ) τη «Δεσποινίδα Τζούλια», έργο που προκάλεσε τεράστιο σκάνδαλο όταν γράφτηκε το 1888 (παραστάσεις αύριο και Δευτέρα).

Τη σημερινή προσέγγιση του έργου υπογράφει ο Δημήτρης Λιγνάδης, ο οποίος «διαβάζει» αλλιώς το νατουραλιστικό αίτημα του Στρίντμπεργκ, καθώς και την περιβόητη μάχη των δύο φύλων που απασχολεί το συγκεκριμένο έργο. Οπως τονίζει ο ίδιος, «κάνει μια παράσταση στην οποία δεσπόζει το ερώτημα ''πού βρίσκεται ο άντρας και η γυναίκα''. Μ' άλλα λόγια, η ποίηση και η πραγματικότητα μέσα σ' αυτά τα δύο σκηνικά όντα». Το περίφημο ζευγάρι Τζούλια-Ζαν ερμηνεύουν η Στεφανία Γουλιώτη και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ενώ την αινιγματική Κριστίν υποδύεται η Μαρία Πρωτόπαπα.

Επιστρέφει ο «Τροβατόρε»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Η διάσημη όπερα του Βέρντι, που έχει παρουσιαστεί σε όλο τον κόσμο, ανεβαίνει μετά από 30 χρόνια στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Ο «Τροβατόρε» θα παρουσιαστεί αύριο και στις 12, 13 και 14 του μήνα

Η μελωδική έμπνευση του Βέρντι βρίσκεται στο απόγειό της στον «Τροβατόρε», μία κατεξοχήν «όπερα τραγουδιστών»

«Είτε ταξιδέψεις στην Ινδία, είτε στην Κεντρική Αφρική, θα ακούσεις τον Τροβατόρε», έγραφε ο Τζουζέπε Βέρντι το 1862, γεγονός που ισχύει μέχρι σήμερα. Οχι τυχαία, σε λιγότερο από μία δεκαετία, η όπερα κατέκτησε την υφήλιο, αφού πρόκειται για αρχετυπικό μελόδραμα του Ρομαντισμού, στο οποίο τα συναισθήματα εκφράζονται μέσα από μουσική μελωδική και ορμητική, άριες και ντουέτα γεμάτα πάθος, όπως επίσης διάσημα χορωδιακά, που δίκαια έχουν χαρίσει στην όπερα αυτή την αθανασία. Εχει να παρουσιαστεί στο Ηρώδειο τριάντα χρόνια, από το καλοκαίρι του 1982, γι' αυτό η παραγωγή του «Τροβατόρε» της Λυρικής, αύριο και στις 12, 13, 14 του μήνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Την ορχήστρα της ΕΛΣ διευθύνει ο αρχιμουσικός Λουκάς Καρυτινός, ενώ τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τους φωτισμούς έχει αναλάβει ο «μάγος της όπερας», όπως τον έχουν αποκαλέσει, Ιταλός σκηνοθέτης Στέφανο Πόντα.

Ιερά λογοκρισία για το "Corpus Cristi"

Λογοκρισία για ακόμη μια φορά επιχειρεί η Εκκλησία με στόχο τη θεατρική παράσταση "Corpus Cristi". Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος κάλεσε τον λαό "να αποδοκιμάσει" τη συγκεκριμένη παράσταση που ανεβαίνει από την Τετάρτη στο θέατρο Χυτήριο από την ομάδα Artisan σε σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου. Η ΔΙΣ χαρακτηρίζει το έργο του Τ. ΜακΝάλι "βλάσφημο" και δυσφημιστικό για "το θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" και τη φαντασία των συγγραφέων "νοσηρή". Μάλιστα η ΔΙΣ... προειδοποιεί τους συγγραφείς, υπογραμμίζοντας ότι "καλόν είναι και απαραίτητο, οι συγγραφείς του θεατρικού έργου να σέβονται τη μεγάλη Ορθόδοξη παράδοση του Λαού μας και τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας", μάλλον αγνοώντας ότι ο συγγραφέας είναι ένας κι Αμερικάνος. Το έργο πραγματεύεται την ιστορία του Ιησού και των Αποστόλων ως μια ιστορία ενηλικίωσης μιας ομάδας ομοφυλόφιλων που ζουν στο σημερινό Τέξας. Να σημειωθεί ότι απόπειρες λογοκρισίας του συγκεκριμένου έργου υπήρξαν και στις ΗΠΑ.

Σύγχρονη ελληνική όπερα στη Λυρική Σκηνή

Της Κατερίνας Διακουμοπούλου* Η ΑΥΓΗ, 8/6/2012

Φέτος η Λυρική Σκηνή εξαπέλυσε θερινή «επίθεση πολιτισμού», έχοντας προγραμματίσει σαράντα πέντε παραγωγές, οι οποίες καλύπτουν το διάστημα 9 Μαΐου έως 29 Ιουλίου. Ο σχεδιασμός του καλοκαιρινού προγράμματος της ΕΛΣ προσανατολίστηκε προς τις εξής κατευθύνσεις: νέες παραγωγές όπερας και μπαλέτου, εκπαιδευτικά προγράμματα και δράσεις μακριά από την Αθήνα.

Στο πρόγραμμα της σύγχρονης όπερας, εκτός από το έργο Παλίρροια του Μπόρις Μπλάχερ, το οποίο γράφτηκε το 1946 στο Βερολίνο, θα παρουσιαστούν με κοινή σκηνογραφία και δύο νέες μονόπρακτες όπερες Ελλήνων συνθετών που προέκυψαν από τον διαγωνισμό για νέο έργο σύγχρονης όπερας, όπως είχε προκηρυχθεί το 2011 από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Πρόκειται για τον Διωγμένο της Ευαγγελίας Τόνια και το Ο Φρόιντ για εκείνη του Ιωσήφ Βαλέτ. Ο βασικός θεματικός άξονας και των τριών έργων είναι η ψυχανάλυση.

Φεστιβάλ Αθηνών: Κι όμως η αυλαία θα σηκωθεί...

Σκηνή από την παράσταση των Zimmermann και de Perrot

Έχοντας περάσει, κυριολεκτικά, από «σαράντα κύματα», με ματαιώσεις παραστάσεων ακόμη και στο παραπέντε, τελικά το Φεστιβάλ Αθηνών κατάφερε να διαψεύσει τις Κασσάνδρες που προέβλεπαν τη μη διεξαγωγή του φέτος και να είναι σήμερα έτοιμο να σηκώσει την αυλαία των καλλιτεχνικών του παραστάσεων στον χώρο που συνδέθηκε άρρηκτα με την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Λούκου, την Πειραιώς 260 -έναν χώρο που αρκετοί προφήτευαν ότι φέτος δεν θα χρησιμοποιηθεί... Έτσι, χθες το βράδυ, ένα γνώριμο και από προηγούμενες διοργανώσεις στο αθηναϊκό κοινό καλλιτεχνικό δίδυμο, οι Ελβετοί Martin Zimmermann και Dimitri de Perrot, παρουσίασε [και για τέσσερις βραδιές] την καινούργια τους παραγωγή Hans was Heiri. Μαζί με πέντε ακόμη χορευτές - ερμηνευτές, ο χορογράφος και ο συνθέτης, αντίστοιχα, στήνουν το δικό τους παράδοξο σύμπαν, ένα σύμπαν χωρίς λόγια, που με μουσική, χορό και ακροβατικά θέτει τα δικά τους, αλλά και πανανθρώπινα, ερωτήματα για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Δεκαήμεροι "Εορτασμοί" στο Εμπρός

Εχοντας συμπληρώσει έξι περίπου μήνες επανενεργοποίησης, το θέατρο «Εμπρός» και η ομάδα Mkultra, μία από τις ομάδες που συγκροτούν την Κίνηση Μαβίλη, η οποία πήρε την πρωτοβουλία για την καλλιτεχνική «κατάληψη» του χώρου, προσκαλεί από σήμερα το κοινό αυτή τη φορά όχι σε μια παράσταση αλλά σε μια διαδικασία.

Πρόκειται για ένα δεκαήμερο ερευνητικών δράσεων με τον τίτλο «Εορτασμοί σε τρίτο ενικό: Ανοιχτή διαδικασία», που θα διαρκέσει μέχρι τις 18/6, το οποίο περιλαμβάνει συμμετοχικά εργαστήρια ανοιχτά σε όλους, συζητήσεις, συλλογική έρευνα, διαδραστικές διαδρομές και παραστατικές παρουσιάσεις. Κάθε ημέρα αυτού του «εορταστικού» δεκαήμερου το κοινό μπορεί να συμμετέχει με διάφορους τρόπους στις δράσεις που διοργανώνονται, από την ένταξή του σε ένα εργαστήριο ή στη διαδικασία έρευνας, την παρακολούθηση δοκιμών ή παρουσιάσεων ή απλά να... μαγειρέψει μαζί με τα μέλη της ομάδας! Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους, αλλά για κάποιες δράσεις και εργαστήρια απαιτούν περιορισμένο αριθμό ατόμων.

"Τις Πταίει", μια θεατρική παράσταση που πρέπει να δείτε!

Το θεατρικό σχήμα «ΟμάΔα» παρουσιάζει μια σύγχρονη πολιτική κωμωδία του παρελθόντος. Ένας περιπλανώμενος θίασος σε κάποια πλατεία της Ελλάδας παίζει με τις «παιδικές αρρώστιες» του ελληνικού κράτους που καλά κρατούν ακόμα, μέσα από κείμενα (δοκίμια, θεατρικά, ποιήματα) που έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες «Μη Χάνεσαι», «Ο Ρωμιός» , «Άστυ» , «Μέλισσα των Αθηνών» , « Η Εφημερίς των Κυριών» , στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και μέσα από ποιήματα του Γεωργίου Σουρρή. Ο άνεργος, ο βουλευτής , ο υπουργός, ο κομματάρχης, ο τραμπούκος, ο κλέφτης, ο δημόσιος υπάλληλος εμφανίζονται μέσα σ’ αυτά τα κείμενα ως φιγούρες μιας ελληνικής commedia de l’ arte. Σχολιάζουν το κράτος και τους εαυτούς τους, χλευάζουν και χλευάζονται και με το σκωπτικό ύφος των σατυρικών εφημερίδων της εποχής, θέτουν το θέμα που έθεσε και ο Χαρίλαος Τρικούπης το 1874 όταν η χώρα διερχόταν μια ακόμα πολιτική και οικονομική κρίση.Τις Πταίει;

Η "Μάχη της Αθήνας" στο Γκάζι με τους Vodka Juniors

9.6.2012 | the Battle of Athens This is the only show of Vodka Juniors for 2012. This is the last of the Dark Poetry shows. An attempt to revive the spirit of the Pirate Tours, and bring the monster back to life in the center of Athens. This is a celebration of the madness and emotional warfare we found ourselves into since the last record came out. A farewell to an era of relentless travelling and spreading the music. This is when we realized we 're not alone. This is a collective experience. This is the Battle of Athens Vodka Juniors | the Battle of Athens + Planet of Zeus Texnopolis, Gazi, Athens June 9th 2012 Wath the trailer: http://www.youtube.com/watch?v=dZG6R3JWqnI Event and Journey Info: http://www.cballrec.com/thebattle Event Info Video Trailer Planet of Zeus Tickets Out! Online Tickets: http://vodkajuniors.eventbrite.com/ Rhythm Records, Em. Benaki 74, Exarheia Nico Tattoo, Andrianou 97, Plaka Blue Bar, Gyftopoulou 8, Halandri Gorilla, Thiseos 11, Maroussi Rover Bar, Salaminos 6, Ladadika, Thessaloniki Vodka Juniors www.vodkajuniors.com Dear friend, you have received this email because you have previously subscribed on our newsletters or because you may have downloaded one of our albums. If you wish to not receive any emails from us in the future please click on the unsubscribe link below

«Ο δικός μας Αγγελόπουλος»

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΩΣ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Το Megaron Plus και το Συνέδριο Κινηματογραφικών Λεσχών διοργανώνουν εκδηλώσεις για τον Ελληνα σκηνοθέτη, αύριο και την Παρασκευή

Από την Αθήνα έως την Αλεξανδρούπολη, τη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου τιμούν την τρέχουσα εβδομάδα δύο ξεχωριστές εκδηλώσεις. Η πρώτη («Θόδωρος Αγγελόπουλος ? In memoriam») πραγματοποιείται αύριο στο Megaron Plus, στις 7.00 μ.μ. με ελεύθερη είσοδο (θα δοθούν δελτία προτεραιότητας από τις 5.30 μ.μ. και μετά), ενώ η δεύτερη θα διεξαχθεί στο πλαίσιο του 25ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, που ξεκινάει την Παρασκευή.

Το αφιέρωμα του Megaron Plus στον Θόδωρο Αγγελόπουλο θα ξεκινήσει συμβολικά με μια δική του ερωτική επιστολή προς την πόλη του, «μια γέρικη πόλη τεσσάρων χιλιάδων χρόνων», όπως λέει ο ίδιος στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη», γυρισμένη το 1983, με παραγωγό την ελληνική δημόσια τηλεόραση, σε δικό του σενάριο. Στην ταινία ακούγονται κείμενα του Κώστα Ταχτσή, ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Τάσου Λειβαδίτη, καθώς και μουσικά θέματα των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Λουκιανού Κηλαηδόνη και Διονύση Σαββόπουλου.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: Νεφέλες εναντίον... Αμφιτρύωνα

Η κωμωδία πρωταγωνιστεί στο καλοκαιρινό πρόγραμμα, με τον Νίκο Μαστοράκη να σκηνοθετεί το έργο του Αριστοφάνη και τον Λευτέρη Βογιατζή αυτό του Μολιέρου

Γιάννης Μπέζος και Αλέξανδρος Μυλωνάς πρωταγωνιστούν στις «Νεφέλες

Η κωμωδία ως παγκόσμια γλώσσα που «κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» θα κυριαρχήσει στην καλοκαιρινή περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου. Με τρεις από τους σημαντικότερους ?και ίσως τους κορυφαίους- συγγραφείς κωμωδιών όλων των εποχών, τον Αριστοφάνη, τον Μολιέρο και τον Σαίξπηρ, το Εθνικό κατεβαίνει στον ανοιχτό στίβο, καλώντας το κοινό να συναντηθεί με το χιούμορ, το πνεύμα αλλά και τον ουσιαστικό προβληματισμό τους. Γιατί... «όσο κοινό όχημα και για τους τρεις είναι το γέλιο, η σάτιρα, η ψυχαγωγία, άλλο τόσο είναι η βαθιά περίσκεψη για τον άνθρωπο και η κατανόηση της φθαρτής του μοίρας», σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Γιάννη Χουβαρδά. Επιβεβαιώνοντας έτσι πόσο ρευστά είναι τα όρια ανάμεσα στην εύθυμη και τη σοβαρή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

«Τυχαίο ατύχημα» από τους Μηχανικούς του φθηνού μελοδράματος

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ»

«To Τυχαίο Ατύχημα Ενός Ανατρεπτικού», βασισμένο σε κείμενα του Ντάριο Φο και ντοκουμέντα της εποχής του θερμού φθινοπώρου της Ιταλίας του 1969, παρουσιάζει ο θίασος «Οι Μηχανικοί του Φθηνού Μελοδράματος» (έως τις 16 Ιουνίου) στο θέατρο «Aκης Δαβής».

«To Τυχαίο Ατύχημα Ενός Ανατρεπτικού», βασισμένο σε κείμενα του Ντάριο Φο και ντοκουμέντα της εποχής του θερμού φθινοπώρου της Ιταλίας του 1969, παρουσιάζει ο θίασος «Οι Μηχανικοί του Φθηνού Μελοδράματος» (έως τις 16 Ιουνίου) στο θέατρο «Aκης Δαβής».

Ο λόγος που επέλεξαν το συγκεκριμένο κείμενο; «Ο ανατρεπτικός γελωτοποιός σαρκάζοντας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας εκπαραθύρωσης στη θερμή Ιταλία του 1969, ξεσκεπάζει ένα οργανωμένο σχέδιο στρατηγικής της έντασης, του διαχρονικού και τόσο ισχυρού αυτού όπλου κάθε λογής κατασταλτικού μηχανισμού« σημειώνουν. Και παραθέτουν: «...κάπως θα τα χάνατε, είναι αλήθεια, όταν θα ανακαλύπτατε πως αυτή η σφαγή των αθώων στην τράπεζα έγινε μόνο και μόνο για να θάψει τις εργατικές κινητοποιήσεις του θερμού φθινοπώρου... Eγινε μόνο και μόνο για να εξαγριωθούν οι πολίτες, να τρομοκρατηθούν από το φοβερό έγκλημα και να ζητήσουν οι ίδιοι να φτιαχτεί ένα πανίσχυρο κράτος...».

ΜΩΡΙΣ ΜΠΕΖΑΡ Ο ανανεωτής του χορού και τα «Μπαλέτα Λωζάνης»

«Μπολερό»

Πριν από εικοσιπέντε χρόνια, μετά από μια μακρόχρονη διεθνούς φήμης σταδιοδρομία, γεμάτη δημιουργίες, μια κορυφαία μορφή του χορού στον 20ό αιώνα, ο Μωρίς Μπεζάρ, το 1987 ιδρύει μια πολυάριθμη χορευτική ομάδα, γνωστή ως«Μπαλέτα της Λωζάνης», που τιμητικά φέρουν το όνομά του. Πολύπειρος και καταξιωμένος, ήδη, με τις προηγούμενες χορευτικές ομάδες που είχε δημιουργήσει (το 1953 την ομάδα «Les Ballets Romantiques», την οποία μετονομάζει σε «Les Ballets de l'Etoile» και μετά «Ballet - Theatre», το 1960, στις Βρυξέλλες, τα «Μπαλέτα του 20ού αιώνα»), με τα «Μπαλέτα της Λωζάνης», ή Μπαλέτα «Μωρίς Μπεζάρ», αυτοδίκαια κατέκτησε την πρωτοκαθεδρία ως μια αδιαλείπτως σπουδαία και παραγωγική «δύναμη», διεθνώς, του σύγχρονου χορού.

Ο πάντα θεματολογικά και αισθητικά ανήσυχος Μωρίς Μπεζάρ, δεν σταματούσε να καινοτομεί, να συνεργάζεται με σπουδαίους συνθέτες, ενδυματολόγους, σκηνογράφους και προπαντός να επιλέγει, να αναπτύσσει με τη διδασκαλία του και να αναδεικνύει, συνεχώς δοκιμασμένους αλλά και νεότερους ταλαντούχους χορευτές, ώστε να στηρίζει και να εξελίσσει τα «οράματά» του, με τις χορογραφικές συλλήψεις του. Λάτρης της Ελλάδας, του αρχαίου και σύγχρονου πολιτισμού της, ο Μπεζάρ όχι μόνον εμπνεόταν από αυτόν αλλά τον ανέδειχνε, συνεργαζόμενος με Ελληνες δημιουργούς. Χορογράφησε έργα Ελλήνων συνθετών, λ.χ. του Μάνου Χατζιδάκι, με τον οποίο ήταν φίλοι από το 1965.

Ο Μωρίς Μπεζάρ

Αν και ο Μπεζάρ σπούδασε κλασικό χορό, χόρεψε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κλασικά έργα και χορογράφησε έργα στα πρότυπα του κλασικού χορού, «οραματίστηκε» την ανανέωση του κλασικού χορού, για να γίνει πιο προσιτός στο ευρύ κοινό. Αποψη του Μπεζάρ ήταν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν «σύνορα» και διαχωρισμοί ανάμεσα στις τέχνες, στις χώρες, στους ανθρώπους, γι' αυτό σε όλες σχεδόν τις ομάδες που δημιούργησε υπήρχαν χορευτές από όλες τις φυλές της Γης. Ο Μπεζάρ, χωρίς να απορρίπτει τους πολύ δύσκολους «κανόνες», το απαιτητικό «λεξιλόγιο» του κλασικού χορού - τον οποίο θεωρούσε το «θεμέλιο», την απαραίτητη βάση για την εκγύμναση και την ευρύτητα των εκφραστικών μέσων των χορευτών - επέλεγε θέματα και συνεργασίες μακριά από παρωχημένα σύμβολα (tutus, στεφάνια κ.λπ.) Ανακάτεψε τις pointes (σύμβολο της κλασικής τεχνικής) με συμβολικές κινήσεις των χεριών (Ινδία), στοιχεία εξπρεσιονιστικού χορού, αλλά και τζαζ, τουίστ και ροκ. Ανέτρεψε το συμβατικό παρουσιάζοντας μια μοντέρνα αισθητική τόσο στα κουστούμια, όσο και στη σκηνογραφία. Παράλληλα, έφερε μια νέα αντίληψη στην αναπαράσταση των δύο φύλων και του σώματος, αλλά και έδινε στα έργα του κοινωνικές προεκτάσεις. Επιδιώκοντας την «επικοινωνία» του χορού με ευρύτερες μάζες, συχνά τον έβγαζε από την παραδοσιακή σκηνή, δίνοντας παραστάσεις σε μεγάλους - κλειστούς αλλά και ανοιχτούς - συναυλιακούς χώρους, εγκαινιάζοντας και ως προς αυτό μια νέα αντίληψη και εποχή στο χορό.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ Ξεκινά με ακυρώσεις...

«Δεσποινίς Ζιλί» από το βερολινέζικο θίασο «Σαουμπίνε»

Συρρικνωμένο θα είναι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού (ΥΠΠΟ-Τ) μέχρι πριν δύο μήνες, που ανακοινώθηκε το πρόγραμμα, δεν είχε δώσει στο Φεστιβάλ το 50% του περσινού προϋπολογισμού, με αποτέλεσμα να χρωστά ακόμη το Φεστιβάλ - σε προμηθευτές κυρίως και λιγότερα σε καλλιτέχνες - 1,2 εκατ. ευρώ. Το ΥΠΠΟ-Τ χρωστά στο Ελληνικό Φεστιβάλ 3,2 εκατ. (1,5 από πέρσι και τα υπόλοιπα από ΦΠΑ προηγούμενων ετών).

Χωρίς «Μπερλινέρ Ανσάμπλ» («Berliner Ensemble») και Μπομπ Γουίλσον, ούτε και Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης, αλλά με το βερολινέζικο θίασο «Σαουμπίνε», αντ' αυτών, προχωρά το Φεστιβάλ Αθηνών στην αναμφίβολα δυσκολότερη διοργάνωση των τελευταίων χρόνων. Για οικονομικούς και διαδικαστικούς λόγους, το «Berliner Ensemble» ματαίωσε τις δύο παραστάσεις του - Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον και το μονόλογο «Απλά περίπλοκο» του Μπέρνχαρντ, σε σκηνοθεσία Κλάους Πάιμαν. Επίσης, το Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης ματαίωσε την παράσταση «Σονάτα των Φαντασμάτων» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Την αυλαία του Φεστιβάλ, στις 8 Ιούνη στην οδό Πειραιώς, δεν θα σηκώσει το «Berliner Ensemble», αλλά το απολαυστικό δίδυμο από την Ελβετία, Ζίμερμαν και Ντε Περό.

Στο πρόγραμμα της «Πειραιώς», οριστικοποιήθηκε για τις 21 και 23 Ιούνη ο βερολινέζικος θίασος «Σαουμπίνε», με το έργο «Δεσποινίς Ζιλί», σε σκηνοθεσία της Βρετανίδας Κέιτι Μίτσελ και με την «Επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα», σε σκηνοθεσία του Ούγγρου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μάρτον. Ετσι για τον Ιούνη το πρόγραμμα του θεάτρου του Φεστιβάλ διαμορφώνεται ως εξής:

«Δεσποινίς Τζούλια»

-- Στις 10-11 Ιούνη, 21.00, στην Πειραιώς 260, Κτίριο Δ, παρουσιάζεται στο έργο τουΣτρίντμπεργκ «Δεσποινίς Τζούλια». Μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ. Διασκευή - Σκηνοθεσία Δημήτρης Λιγνάδης. Σκηνικά - Κοστούμια Εύα Νάθενα. Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Μουσική Ηρώ. Αναζητώντας τη «μορφή του νέου περιεχομένου, το νέο κρασί που θα τινάξει τα παλιά μπουκάλια», ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ γράφει το «Δεσποινίς Τζούλια» (1888) και προκαλεί σκάνδαλο, εστιάζοντας στη σαρκοβόρα πάλη ανάμεσα σε δύο τάξεις, δύο φύλα, δύο ψυχισμούς. Τη σημερινή προσέγγιση του έργου υπογράφει ο Δημήτρης Λιγνάδης. Η Στεφανία Γουλιώτη και ο σκηνοθέτης ερμηνεύουν τους ρόλους της αβυσσαλέας σχέσης Τζούλιας - Ζαν, με την Μαρία Πρωτόπαππα στον αινιγματικό ρόλο της Κριστίν, σε μια παράσταση στο πλαίσιο της επετείου των εκατό χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα.

Οι Rootlessroot επιστρέφουν!

Η πολυβραβευμένη στο εξωτερικό δυναμική ομάδα χορού Rootlessroot επιστρέφει για 2 μόνο ημέρες στην Ελλάδα στo πλαίσιo του Μήνα Χορού 2012 και παρουσιάζει για πρώτη φορά με ζωντανή μουσική το «Eyes in the Colors of the Rain», ένα κομμάτι που συγκινεί και συνεπαίρνει με όχημα το ανθρώπινο σώμα, στο Θέατρο Χώρα στις 22 και 23 Μαΐου.

Η πολυβραβευμένη στο εξωτερικό δυναμική ομάδα χορού Rootlessroot επιστρέφει για 2 μόνο ημέρες στην Ελλάδα στo πλαίσιo του Μήνα Χορού 2012 και παρουσιάζει για πρώτη φορά με ζωντανή μουσική το «Eyes in the Colors of the Rain», ένα κομμάτι που συγκινεί και συνεπαίρνει με όχημα το ανθρώπινο σώμα, στο Θέατρο Χώρα στις 22 και 23 Μαΐου.

Η παράσταση, που έχει ήδη κάνει sold out παραστάσεις στην Ελλάδα (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2011), Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία, Μ. Βρετανία, Ιταλία, Αυστρία, Σουηδία και στην Ισπανία, θα πλαισιώνεται από τους STACY που ερμηνεύουν ζωντανά επί σκηνής τη μουσική της παράστασης.

Ανοιξιάτικες παραστάσεις

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

«Λήθη» στο «Πορεία»

«Λήθη»

Γυμνός, «από το πουθενά», χωρίς «τίποτα πίσω» του, χωρίς όνομα, γεnνιέται ο άνθρωπος. «Αγραφη» ακόμα η ζωή, η πορεία του. «Αγραφο» το μυαλό του. Αλλά το σώμα από σώμα προέρχεται και νιώθει. Εχει μνήμη και εκ γενετής και εφ' όρου ζωής. Ομως, με το θάνατο και το σώμα γυμνό, χωρίς πια μνήμη, περνά στη σιωπή και στη λήθη. Αυτό το πανανθρώπινο, αέναο, άχθος της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι το θέμα του βαθύτατα στοχαστικού, γοητευτικά ποιητικού, παρότι γραμμένου με απέριττα απλή, καθημερινή, κοφτή γλώσσα, θεατρικού μονολόγου του Δημήτρη Δημητριάδη, με τίτλο «Λήθη» («Λήθη» τιτλοφορείται και το βιβλίο με πέντε θεατρικούς μονολόγους του Δ.Δ. από τις εκδόσεις «Σαιξπηρικόν»). Μετά την περσινή εξαιρετική σκηνοθετική επιτυχία του μονολόγου, στο «Πορεία», με ερμηνευτή τον Δημησθένη Παπαδόπουλο, ο Δημήτρης Τάρλοου, εύστοχα σκεπτόμενος ότι το κείμενο αυτό αφορά και στα δύο φύλα, το ανέβασε πάλι, με ερμηνεύτρια την Εκάβη Ντούμα, μια ταλαντούχα ηθοποιό της γενιάς της. Η σκηνοθεσία «άκουσε», αισθάνθηκε και ανέδειξε το φιλοσοφικό βάθος, το ποιητικό ήθος, αλλά και την «ωμή» αλήθεια για τη ζωή και το θάνατο, για τη «μοίρα» της ανθρώπινης ύπαρξης, που διατυπώνει το κείμενο αυτό. Η σκηνοθετική «ανάγνωση» καθηλώνει τον θεατή, καθώς ευτύχησε και με το ευφυές, πολύσημο στην απλότατά του σκηνικό - ένα γυάλινο κουτί που παραπέμπει στον αμνιακό σάκο, σε οικιακό και εργασιακό χώρο και σε φέρετρο (Ελένη Μανωλοπούλου), με τους εξαιρετικούς φωτισμούς (Felice Ross) και με την υποβλητική μουσική (Blaine Reininger). Η σκηνοθεσία καθοδήγησε, αλλά και αξιοποίησε, την πνευματικότητα και την υποκριτική ικανότητα της Εκάβης Ντούμα να σωματοποιεί την αλήθεια της ψυχοδιανοητικής λειτουργίας του ανθρώπου.

«Λευκές νύχτες» στο «Θέατρο οδού Κεφαλληνίας»

«Λευκές νύχτες»

Η τρυφερότητα της νιότης. Ο αγνός έρωτας. Η πραγματική, ανταποδοτική, αφιλοκερδής αγάπη. Η ειλικρίνεια. Η αλήθεια. Η καλοσύνη. Η κατανόηση και συμπάθεια για τον βασανισμένο, πικραμένο, μοναχικό άνθρωπο. Η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός. Η χωρίς όρους και εγωισμούς φιλία. Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή και στην ευτυχία. Ολα τα όμορφα αισθήματα, όλες οι ανθρώπινες αξίες, αναδύονται από τη νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Λευκές νύχτες». Ενα κείμενο «ιαματικό» για τη βομβαρδισμένη από τη σημερινή απάνθρωπη κοινωνική πραγματικότητα και την παρακμιακή «κουλτούρα» ψυχή και σκέψη, που προσφέρει και αισθητική απόλαυση, καθώς «διαβάστηκε» με ρεαλιστική λιτότητα αλλά και περίσσια αισθαντικότητα από όλους τους συντελεστές της θεατροποίησής του. Η ανθεκτική μετάφραση του έργου από τον Αρη Αλεξάνδρου διασκευάστηκε σεβαστικά και προσεκτικά «από την ομάδα εργασίας κατά τη διάρκεια των προβών», όπως αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης, αξιοποιώντας τη «θεατρικότητα» που διαθέτουν οι ολοζώντανοι μονόλογοι, αλλά κυρίως διάλογοι μεταξύ των προσώπων του έργου. Η διασκευή συνέδεσε το ανδρικό πρόσωπο της αφηγούμενης ιστορίας με τον ίδιο τον συγγραφέα, βασιζόμενη στο γεγονός πως οτιδήποτε έγραψε ο μεγάλος δημιουργός πήγαζε απολύτως από την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και από τη δική του ζωή και από δικά του βιώματα. Για τη στήριξη αυτής της σύνδεσης, μάλιστα, παρέθεσε στο πρόγραμμα της παράστασης μια επιστολή του Ντοστογιέφσκι σε μια φίλη που πολύ αγάπησε στα νιάτα του. Μπορεί η φίλη της νιότης του να αντιστοιχεί στη φτωχή, νεαρή, ορφανή Νάστενκα, που ο έρημος και «ονειροπόλος» νέος τη βλέπει στο ποτάμι να κλαίει και φοβούμενος μην αυτοκτονήσει την προσεγγίζει και μαθαίνει την αιτία των δακρύων της. Τον αγνό έρωτά της για έναν νοικάρη στο σπίτι της, που της υποσχέθηκε ότι μετά από ένα χρόνο θα γυρίσει και θα παντρευτούν, ενώ επέστρεψε δεν πήγε να τη δει. Ο «ονειροπόλος», αν και ερωτεύεται την κοπέλα κάνει τα πάντα για να σμίξει με τον αγαπημένο της προσφέροντας σε εκείνη και χάνοντας ο ίδιος τη δυνατότητα για ευτυχία. Το ήθος και το μέγεθος της αυτοθυσίας του θα ανταμειφθεί με την παντοτινή φιλία της. Ο Δημήτρης Καταλειφός - με τη συμβολή του αφαιρετικού σκηνικού (πολύ όμορφο το ζωγραφιστό ποταμίσιο περιβάλλον) και τα λιτά κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, τους φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου που αποδίδουν τη νυχτερινή υγρασία του ποταμίσιου περιβάλλοντος, τη διακριτικά ατμοσφαιρική μουσική του Σταύρου Γασπαρινάτου και την κινησιολογία της Κατερίνας Φωτιάδη, σκηνοθέτησε μια ελκυστικά ατμοσφαιρική παράσταση, εμφυσώντας και αποσπώντας από τους δύο ηθοποιούς πολύ καλές ερμηνείες. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, με απόλυτη απλότητα, φυσικότητα, με όλο της το «είναι» πλάθει την απλή, αφοπλιστικά αγνή και ειλικρινή, πονεμένη, πιστή στον έρωτά της Νάστενκα. Αισθαντικός, αλλά κάπως «σφιγμένος» ο Στάθης Μαντζώρος (Ονειροπόλος).

«Το διπλό βιβλίο» στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών»

«Το διπλό βιβλίο»

Βασισμένο σε δικά του βιώματα, αλλά και στα πάθη του ξεριζωμού και της μετανάστευσης της φτωχής, στερημένης, βασανισμένης, χαροκαμένης από πολέμους και διώξεις, ελληνικής εργατιάς και αγροτιάς, στη διάρκεια σχεδόν όλου του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στη μαζική μετανάστευση επί τρεις δεκαετίες μετά τον εμφύλιο πόλεμο, το αυτοβιογραφικό αλλά και ετερογραφικό μυθ-στόρημα του Δημήτρη Χατζή «Το διπλό βιβλίο», αποτέλεσε την «πρώτη ύλη» για το σκηνικό εγχείρημα που ανέβασε στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών», ο θίασος «Pequod». Ο θίασος επέλεξε εκτενή αποσπάσματα από ορισμένα κεφάλαια του έργου και μικρά από άλλα κεφάλαια (συνολικά τα κεφάλαια είναι εννέα), προσπαθώντας, βάσει των αποσπασμάτων που επέλεξαν να «συμπυκνώσουν» το ιστορικό χρονο-χωρικό εύρος του έργου του Χατζή και βάσει αυτών των αποσπασμάτων να «διερμηνεύσουν» τις ιδέες, τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις του συγγραφέα για τα ποικίλα αίτια της μετανάστευσης, τον καημό του για τα βάσανα των μεταναστών, την εξουθενωτική εκμετάλλευσή τους στα εργοστάσια του μεγάλου γερμανικού και άλλου κεφαλαίου, τη βασανιστική νοσταλγία τους για την πατρίδα αλλά και την αποξένωσή τους από αυτήν, τον αγώνα προσαρμογής και δημιουργίας οικογένειας στην ξενιτιά. Τα αποσπάσματα που επέλεξε η ομάδα, αλλά και η έλλειψη βιωματικής γνώσης - λόγω ηλικιακής απόστασης - ενδεχομένως και λόγω ιδεολογικοπολιτικής «απόστασής» της από τους βασανισμένους ανθρώπους των γενεών που μυθ-ιστορεί το βιβλίο του Χατζή, αποτελούν μια περιορισμένη «ανάγνωση» του έργου, μπερδεύοντας και τον θεατή που δεν το έχει διαβάσει για τις ιστορικοπολιτικές «γέφυρες» που ενώνουν τους χώρους και τους χρόνους της ζωής των προσώπων - συμβόλων που έπλασε ο συγγραφέας. Το έργο του Χατζή είναι καθαρόαιμο αφήγημα, που εκτείνεται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, σε άλλες χώρες και σε πολλές δεκαετίες. Κάθε προσπάθεια, λοιπόν, θεατροποίησής του είναι εκ προοιμίου ανέφικτη. Η διασκευαστική προσπάθεια της ομάδας, δεδομένου του περιορισμένου αριθμού των μελών της και του πολυπρόσωπου έργου, ήταν αδύνατο να υπερβεί την αφηγηματική γραφή του έργου, ακόμη και επιχειρώντας να συνθέσει μερικούς διαλόγους και να αναπαραστήσει συναισθήματα, καταστάσεις, βιώματα μερικών προσώπων. Λιτή, σεμνή, σοβαρή, με φανερό μόχθο, αλλά και υποχρεωμένη να είναι αφηγηματική, η σκηνοθετική και ερμηνευτική δουλειά των αξιόλογων ηθοποιών της ομάδας, από θεατρική άποψη ήχησε μονότονα και κουραστικά. Τη δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία, σκηνογραφική και ενδυματολογική επιμέλεια υπογράφει η ομάδα. Φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα. Παίζουν: Γιάννης Κλίνης, Χριστίνα Μωρόγιαννη, Νικολίτσα Ντρίζη, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή.

ΘΥΜΕΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 16 Μάη 2012