Οι ήχοι από τα πούλια στοίχειωναν τα καλοκαιρινά απογεύματα τις αυλές στις γειτονιές της Αθήνας, τον καιρό που η αντιπαροχή, και οι κάθε λογής «αρπαχτές», ισοπέδωναν τα χαμηλά σπίτια της πόλης για να υψώσουν στη θέση τους απρόσωπα κτήρια από μπετόν...
Σε αυτήν την περίοδο, μεσούσης της δικτατορίας, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, τοποθέτησε ο δικό του Τάβλι ο Δημήτρης Κεχαΐδης, ένα έργο της νεοελληνικής δραματουργίας που έμεινε κλασικό, χάρη και στο ιστορικό ανέβασμά του πριν από 40 χρόνια, το 1972, από τον Κάρολο Κουν, στο Θέατρο Τέχνης, με τους Νικήτα Τσακίρογλου και Γιάννη Μόρτζο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Παρά την ηλικία του, το μονόπρακτο του Κεχαΐδη δεν σταμάτησε να επανέρχεται έκτοτε στις θεατρικές σκηνές (με τελευταίο ανέβασμά του πέρυσι, από τον Άρη Ρέτσο). Ήρθε λοιπόν ο καιρός, τώρα που πια οι αυλές όπου διαδραματίζεται σπανίζουν, να ριχτεί μια ακόμη «ζαριά», αυτή τη φορά στον «φυσικό χώρο» του έργου: μια αυλή, από τις λίγες που απέμειναν...
