Sunday, October 23, 2011

Επίκαιρη όσο ποτέ η Ντενεκεδούπολη


Με μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, καθυστέρηση καταβολής της επιχορήγησης και απλήρωτο το δυναμικό του, αλλά με συνειδητή αισιοδοξία και σύνεση, το ΚΘΒΕ θα παρουσιάσει βήμα - βήμα το ρεπερτόριο του, σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη, δίνοντας προτεραιότητα στην καταβολή μισθών παρά στο ανέβασμα πολλών θεατρικών παραστάσεων. Επιμένοντας ελληνικά ανοίγει τις πόρτες του στη νέα σεζόν, με την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ στο Βασιλικό Θέατρο και τη "Ντενεκεδούπολη" της Ευγενίας Φακίνου, την Κυριακή 30 Οκτωβρίου σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου.
Πολύ χαρούμενη και συγκινημένη δήλωσε η συγγραφέας, καθώς μετά από 36 χρόνια μια τρέλα εκείνης της εποχής, όπου το περιβάλλον και η ανακύκλωση δεν σήμαινε τίποτα, θα μεταφερθεί στο σήμερα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ».
Με τη φαντασία να λειτουργεί στο μέγιστο, απόλυτο σεβασμό στην εικόνα της παλιάς ντενεκεδούπολης, μεγαλώνοντας όμως το μπερντέ και τα ντενεκεδάκια, με έναν συνδυασμό τεχνικής κινούμενου σχεδίου και λίγο από μαύρο θέατρο για κάποιες σκοτεινές καταστάσεις, η σκηνοθέτις της παράστασης, Φωτεινή Μπαξεβάνη, προσδοκά να γεμίσει ελπίδα τους μικρούς αλλά και μεγάλους θεατές, μιας και η "Ντενεκεδούπολη" υπήρξε αγαπημένη τουλάχιστον δύο προηγούμενων γενιών.
Η ΑΥΓΗ: 22/10/2011Α.Τ.

Μάνια Παπαδημητρίου: «Η αξιοπρέπεια δεν χάνεται, ούτε αποτιμάται με χρήματα»


Μαθήματα επιβίωσης: Με αυτόν τον τίτλο, η Μάνια Παπαδημητρίου και η ομάδα Familia συνεχίζουν τη θεατρική τους δουλειά πάνω στον αγώνα των Παλαιστινίων για επιβίωση και αυτοδιάθεση με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Η παράσταση με τίτλο Η Γάζα είναι... Μαθήματα επιβίωσης παρουσιάζεται από το Σάββατο 29 Οκτωβρίου από τη σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ και βασίζεται σε θεατρικά κείμενα που έγραψαν μικρά παιδιά μετά τους βομβαρδισμούς, προκειμένου να βοηθηθούν να επεξεργαστούν την τραυματική εμπειρία τους. Με την ευκαιρία αυτή, η ίδια ως σκηνοθέτης και οι συντελεστές της παράστασης (Αυγουστίνος Κούμουλος, Ειρήνη Λαναρά, Δανάη Παπουτσή, Δήμητρα Σύρου, Μαρία Τζάνη) έδωσαν μια μεγάλη συνέντευξη στον ιστότοπο Red Notebook, τόσο για την παράσταση και τον αγώνα των Παλαιστινίων όσο και για την κοινωνική διάσταση της τέχνης και την εμπειρία της συλλογικής δουλειάς, τον αγώνα των καλλιτεχνών για την επιβίωσή τους κ.λπ., από την οποία δημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα.

"Συναξάρι" ξεριζωμού από τον Α. Αντωνίου


Με ένα έργο «επίκαιρο», μολονότι διαδραματίζεται στις αρχές του περασμένου αιώνα, επιστρέφει, μόνος, στη «Θεατρική Σκηνή» της οδού Νάξου, ο Αντώνης Αντωνίου, με μόνο του όπλο, πέρα από το ταλέντο του δοκιμασμένου ηθοποιού, τον λόγο ενός κορυφαίου σύγχρονου λογοτέχνη, του Θανάση Βαλτινού...
Κι ο λόγος αυτός είναι επίκαιρος στις μέρες μας ακριβώς γιατί αναφέρεται σε μια ιστορική περίοδο, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα γνώρισε μια βαθύτατη οικονομική, αλλά και πολιτική και εθνική, κρίση, η οποία οδήγησε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της να πάρει τον δρόμο της μετανάστευσης (και τα οθωμανικά στρατεύματα έξω από τη Λαμία...)

Αριστοφάνης... ροκ

Συνεχίζοντας την έρευνά τους πάνω στη σύνδεση της θεατρικής πράξης και της παιδαγωγικής, με ιδιαίτερη εστίαση στους νεαρούς εφήβους και τη σχέση τους με το θέατρο, η σκηνοθέτις και θεατροπαιδαγωγός Τζωρτζίνα Κακουδάκη και η ομάδα 4Frontal, σε συνεργασία με το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, παρουσιάζουν από αύριο, στον Πάνω Χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου (αλλά και σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης), τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, μια «ροκ» παράσταση με ζωντανή μουσική. Στόχος της, η αναμέτρηση των μαθητών με τους σύγχρονους πολιτικούς και περιβαλλοντικούς προβληματισμούς για την ουτοπία μιας «άλλης», καλύτερης πολιτείας, μιας Νεφελοκοκκυγίας που η επιδίωξή της μπορεί βελτιώσει την καθημερινότητά μας. Μέσα από την σκηνική αναμέτρηση με το έργο του Αριστοφάνη, οι συντελεστές της παράστασης επιδιώκουν να το φέρουν στα μέτρα της σημερινής πραγματικότητας με τον συνδυασμό της αισθητικής απόλαυσης, της ψυχαγωγίας και της βιωματικής παιδαγωγικής. Στην παράσταση παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Γιώργος Ματαράγκας και Πάνος Τοψίδης.

Ένα Τρένο... μπουκιά και συχώριο


Τον Ηλία Μαμαλάκη τον έχουμε όλοι γνωρίσει από τις μαγειρικές του περιπλανήσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο. Στις τηλεοπτικές του αυτές εκπομπές, όπου ταξίδευε το κοινό του σε μέρη πραγματικά αλλά και κόσμους της (γευστικής) φαντασίας, ξεδίπλωνε κι ένα ακόμη ταλέντο του: αποδείκνυε ότι, περισσότερο ίσως κι από μάγειρος, είναι ένας γλυκύτατος και ικανότατος παραμυθάς...
Από εκεί μέχρι το πραγματικό παραμύθι, και μάλιστα επί σκηνής, η διαδρομή ήταν πολύ μικρή. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα... τρένο. Κι αυτό του το πρόσφερε η Τατιάνα Λύγαρη και βρίσκεται στο Ρουφ! Έτσι, ένας μάγειρας συγγραφέας και μια ηθοποιός σκηνοθέτις συναντήθηκαν στην αποβάθρα του Τρένου στο Ρουφ και το αποτέλεσμα είναι ένα... διαστημότρενο. Για την ακρίβεια, το Διαστημότρενο του κυρίου Ιγνάτιου Ροδόλφου ντε λος Χούπα Γκλούπα, αυτόν τον τίτλο - σιδηρόδρομο επέλεξε ο Η. Μαμαλάκης για το πρώτο του θεατρικό έργο για παιδιά.
Ήρωάς του ο κύριος Ιγνάτιος κ.λπ., μέγας ταξιδευτής, περιηγητής και διάσημος καλοφαγάς, φυσικά. Που οδηγεί ένα διαστημότρενο που γίνεται διαστημόπλοιο, υποβρύχιο, αεροπλάνο, ελικόπτερο και ταξιδεύει μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Στο γεμάτο περιπέτειες ταξίδι του, που ξεκινά αύριο, αποκαλύπτει μυθικούς τόπους, μεγάλες προσωπικότητες αλλά και... νόστιμα φαγητά, με πλήρωμα τους Μιχάλη Αφολαγιάν, Δάφνη Καφετζή, Παναγιώτη Κλίνη, Στέφη Πουλοπούλου και Κωνσταντίνο Τζανοκωστάκη.
* Παράλληλα, από αύριο στον χώρο του «Τρένου» πραγματοποιείται έκθεση φωτογραφίας του Ηλία Μαμαλάκη με τίτλο «Η χαρά της ζωής», τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα.

Θεατρική Απογραφή στη Θεσσαλονίκη


Το αποτέλεσμα ενός θεατρικού πειράματος, που στηρίζεται στη συνεύρεση έντεκα νεότερων θεατρικών ομάδων της Θεσσαλονίκης, οι οποίες συνεργάζονται για πρώτη φορά σε ένα κοινό πρότζεκτ - παραγγελία για το φεστιβάλ των «Δημητρίων», θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κοινό της πόλης από αύριο έως και τη Δευτέρα στο θέατρο «Άνετον». Με κοινή σκηνική σύμβαση την επίσκεψη ενός απογραφέα σε ένα σπίτι, οι ομάδες που συνεργάστηκαν («Α4Μ - Πειραματική ομάδα έρευνας παραστατικών τεχνών», «Άνευ Προηγουμένου», «Ars Moriendi», «C. for Circus», «contACT art club», «Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης», «Μαύρος Γάντζος», «Oberon», «ριSκο», «SourliBoom» και «Σχήμα εκτός άξονα») κλήθηκαν να δημιουργήσουν ένα σύντομο μονόπρακτο, χωρίς η μία να γνωρίζει την αισθητική και το περιεχόμενο της μικρής «παράστασης» των άλλων.

Τα μονόπρακτα συνδέθηκαν στις τελικές δοκιμές, καταλήγοντας στη σπονδυλωτή παράσταση Απογραφή πληθυσμού, η οποία φιλοδοξεί να συνθέσει ένα μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα. Ταυτόχρονα, επιδιώκει να προσφέρει ένα πανόραμα των καλλιτεχνικών και αισθητικών τάσεων των διαφορετικών ομάδων, μια ανακεφαλαίωση δέκα χρόνων πλούσιας θεατρικής ζωής στην πόλη...

Μοντέρνο έργο με "παλιό κοστούμι"


Τι είναι η πατρίδα μας; Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα του ποιητή, αλλά και στον προβληματισμό που θέτει το Εθνικό Θέατρο, κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2011-13, οφείλει να αναρωτηθεί: τι ήταν η πατρίδα μας; Μόνον έτσι ίσως προεικάσει την απάντηση και στο τελικό ερώτημα: τι θα είναι, τελικά, η πατρίδα μας;
Γι’ αυτό και από χθες επιστρέφει σε ένα εμβληματικό κείμενο της νεοελληνικής δραματουργίας: τον Βασιλικό, έργο του Αντωνίου Μάτεση, του Ζακύνθιου λογίου, φίλου του Διονυσίου Σολωμού (και του Σπυρίδωνος Τρικούπη), που γράφτηκε στα τέλη της Επανάστασης και λίγο πριν τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, στα 1829-30.
Πρόκειται για ένα έργο που απηχεί, αλλά και συμπυκνώνει, τα πολιτικο-ιδεολογικά αιτήματα του αιώνα των Φώτων, καθώς και τις αναζητήσεις του για μια άλλη μορφή δράματος: Με αφορμή μια ερωτική ιστορία, ανάμεσα στον Φιλιππάκη, νέο κατώτερης τάξης, και την κόρη του ευγενή Δαρείου Ρονκάλα, ο Μάτεσης ξεδιπλώνει την σύγκρουση της παλιάς συντηρητικής αριστοκρατίας με την αναδυόμενη αστική κοινωνία και τις φιλελεύθερες ιδέες που τη συνέχουν.

Η τέχνη της προφορικής αφήγησης στο «Εργαστήρι Μαιρηβή»


Ο Στ. Πελασγός και η Μάγδα Κοσσίδα μας μαθαίνουν να λέμε... παραμύθια
Λαμπρινή Κουζέλη, ΤΟ ΒΗΜΑ:  21/10/2011


«Σε συνθήκες κρίσης οι άνθρωποι στρέφονται προς τις λαϊκές τέχνες -στην προφορική αφήγηση, στο ρεμπέτικο, στον Καραγκιόζη-, επειδή είναι λιτές, είναι άμεσες, είναι φτωχές και μπορούν να αναπτυχθούν παντού και από οποιονδήποτε με ελάχιστα μέσα και προσφέρουν στους ανθρώπους την παρηγοριά και την ενθάρρυνση που χρειάζονται για να ζήσουν καλύτερα τη ζωή τους», μας λέει ο αφηγητής Στέλιος Πελασγός, ο οποίος θα διδάξει την τέχνη του παραδοσιακού παραμυθά και του σύγχρονου ιστορητή στο «Εργαστήρι Μαιρηβή» σε έξι αυτοτελή εργαστήρια ως τον Μάρτιο του 2012, ξεκινώντας από το Σάββατο.

Είναι μια τέχνη που ο ίδιος τη διδάχτηκε στη Γαλλία τη δεκαετία του '80 από τονΜπρουνό ντε λα Σαλ, πρωτεργάτη του κινήματος αναβίωσης της προφορικής λογοτεχνίας στα τέλη της δεκαετίας του '60, και την ασκεί στην Ελλάδα από το 1990, κυρίως στον Βόλο και στο Πήλιο όπου ζει, αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου όπου ταξιδεύει.

«Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» αλά ελληνικά

Αριέττα Μουτούση, Αντώνης Φραγκάκης, Σμαράγδα Καρύδη και Βίκυ Σταυροπούλου: Τρεις «γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» εξαιτίας ενός άντρα


Η κινηματογραφική επιτυχία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ανεβαίνει στο θέατρο Μικρό Παλλάς από τον Γιάννη Κακλέα
ΤΟ ΒΗΜΑ: 22/10/2011



Η Πέπα, η Καντέλα, η Λουτσία, η Μαρίσα έρχονται στο Μικρό Παλλάς για να μας θυμίσουν ότι είναι «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», όπως έχει διαγνώσει εδώ και, περίπου, είκοσι πέντε χρόνια ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Βασισμένη στη θεατρική διασκευή των Τζέφρι Λέιν καιΝτέβιντ Γιάζμπεκ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 2010 ως μιούζικαλ είναι η παράσταση αλά ελληνικά που υπογράφει ο Γιάννης Κακλέας. Εξαιτίας ενός άνδρα, του Ιβάν _τον οποίο ερμηνεύει ο Αντώνης Φραγκάκης, παρακολουθούμε τις ιστορίες διαφόρων γυναικών και τα δεινά τους λόγω έρωτα, πάθους και απιστίας...

Ολα συμβαίνουν μέσα σε σαράντα οκτώ ώρες στη Μαδρίτη, με αφορμή το γεγονός ότι ο Ιβάν εγκαταλείπει την Πέπα κι εκείνη τον αναζητά για να της εξηγήσει την αιτία... Τα πράγματα περιπλέκονται καθώς συγχρόνως τον ψάχνουν η σύζυγος και ο ο γιος του, ενώ στο γαϊτανάκι μπλέκονται μια κολλητή φίλη της Πέπα, μια δικηγόρος, ένας τρομοκράτης... Αληθινό και σουρεαλιστικό το έργο αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη κινηματογραφική του Πέδρο Αλμοδόβαρ, που τον έκανε διεθνώς διάσημο. Η ταινία προβλήθηκε το 1988 στην Ελλάδα.
Φανατικός θαυμαστής του έργου του Αλμοδόβαρ, ο Γιάννης Κακλέας «πιστεύει ότι είναι μια σημαντική προσωπικότητα, μια προσωπικότητα από εκείνες που δημιουργούν ένα σύμπαν, όπως ο Χίτσκοκ, ο Φελίνι, ο Μπέργκμαν ή ο Γούντι Αλεν...  

Ο Πίτερ Μπρουκ φρεσκάρει τον Μότσαρτ


«Αυτός είναι ένας Μαγικός Αυλός, όχι όπως θα τον περιμένατε. Η βαριά πανοπλία των σκηνικών, ο σκοτεινός συμβολισμός, το εντυπωσιακό θέαμα απουσιάζουν. Στη θέση τους θα συναντήσετε έναν αιώνια νέο Μότσαρτ παρέα με νέους, ταλαντούχους τραγουδιστές, ηθοποιούς και μουσικούς, έτοιμους -όπως και ο συνθέτης- να αυτοσχεδιάσουν, να ανατρέψουν, να εξερευνήσουν καινούργια χρώματα, να μεταμφιέσουν τις φόρμες».
«Ενας μαγικός αυλός» στην Αθήνα«Ενας μαγικός αυλός» στην ΑθήναΠρόσκληση-δήλωση του Πίτερ Μπρουκ για μια παράσταση, που μετά την τραγωδία της Κάρμεν και τις εντυπώσεις του Πηλέα, ολοκληρώνει την πρότασή του για την όπερα. Η παράσταση με τίτλο «Ενας μαγικός αυλός» έκανε πρεμιέρα στο Theatre des Bouffes du Nord του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2010 και κέρδισε το «Μολιέρ» μουσικού θεάτρου της χρονιάς. Βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ και το λιμπρέτο του Εμάνουελ Σίκανεντερ, το έργο ανεβαίνει σε τέσσερις παραστάσεις (2, 3, 4, 5 Νοεμβρίου) στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής με τους ίδιους συντελεστές. Προσαρμογή: Πίτερ Μπρουκ, Φρανκ Κράβτσικ, Μαρί-Ελέν Ετιέν. Φωτισμοί: Φιλίπ Βιαλάτ. Πιάνο: Φρανκ Κράβτσικ, Ματάν Ποράτ.

Σκηνοθετώντας το τέλος του καπιταλισμού


  • ΤΟ «ΜΕΤΑ», ΑΠΟ ΤΟ Β. ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Από το κρατίδιο του Βόρειου Κουρδιστάν στο μεγαλύτερο βυρσοδεψείο των Βαλκανίων, στον Βοτανικό, ταξίδεψε το «Μετά», ένα σκηνικό δοκίμιο γι' αυτό που θα 'ρθει μετά την κρίση και τον καπιταλισμό.
Ενα μεταμοντέρνο, μικτό θέαμα για το... μετά που θα έρθει, έχει στηθεί στο Βυρσοδεψείο.Ενα μεταμοντέρνο, μικτό θέαμα για το... μετά που θα έρθει, έχει στηθεί στο Βυρσοδεψείο.Μια σκηνική σύλληψη της Ελλης Παπακωνσταντίνου, βραβευμένης συμμαθήτριας της Σάρα Κέιν και σκηνοθέτιδος στο Royal Court, που τον τελευταίο καιρό βρισκόταν μεταξύ Βυρσοδεψείου και Κύπρου, όπου σκηνοθέτησε για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου το «Ονειρο Θερινής Νυκτός».
«Ας κάνουμε την αλλαγή. Ας αντικαταστήσουμε τους πολιτικούς μας με ποιητές», προτείνει. «Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Υπάρχουν άνθρωποι απ' όλους τους χώρους που αντιστέκονται». Και φέρνει ως παράδειγμα τα 25 άτομα που συμμετέχουν στο «Μετά».
«Ολοι συνέπραξαν αφιλοκερδώς, μέσα από έναν κολεκτιβισμό. Δεν ξεχωρίζεις τους ηθοποιούς απ' τους εθελοντές. Είναι σημαντικό να ξεπεράσουμε τα στεγανά τού ποιος είναι καλλιτέχνης. Ας μιλάμε καλύτερα για το ποιος δρα, ποιος αντιστέκεται», λέει με πάθος.

Τέχνη, η ελεύθερη πολιορκημένη


Η φετινή επέτειος του ΟΧΙ βρίσκει την Ελλάδα αλυσοδεμένη από τους δανειστές της, με μια κυβέρνηση παραδομένη αμαχητί στις εντολές τους, με την κοινωνία κατακερματισμένη και σε αναβρασμό.
Ο Κάρολος Κουν με την Ελλη Λαμπέτη στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τ. Ουίλιαμς.Ο Κάρολος Κουν με την Ελλη Λαμπέτη στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τ. Ουίλιαμς.Οι λέξεις πόλεμος και κατοχή παρεισφρέουν στις κουβέντες των ανθρώπων, με τη μεταφορική τους έννοια έστω, καταχρηστικά ενδεχομένως, που δεν παύουν όμως να εκφράζουν όλο και μεγαλύτερη ανασφάλεια, όλο και μεγαλύτερο θυμό. Τα χρόνια του '40, ωστόσο, χρόνια απίστευτης φρίκης και ανέχειας, αλλά και ψυχικής ανάτασης και ηρωισμού, λειτουργούν σήμερα κι αλλιώς: το ότι η χώρα επιβίωσε και πρόκοψε, όσο πρόκοψε έκτοτε, παρά τον αλληλοσπαραγμό που μεσολάβησε, είναι μια παρηγοριά γι' αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Κι αν σταθούμε ειδικά στο χώρο της τέχνης, θα διαπιστώσουμε ότι ακόμα και υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες, μπορεί να γίνουν θαύματα.

Έγκλημα και τιμωρία



«Της Φραγκογιαννούς άρχισε πράγματι «να ψηλώνη ο νους της». Είχε «παραλογίσει» επί τέλους. Επόμενον ήτο, διότι είχεν εξαρθή εις ανώτερα ζητήματα. Εκλινεν επί του λίκνου.
Εχωσε τους δύο μακρούς, σκληρούς δακτύλους μέσα εις το στόμα του μικρού, διά να "το σκάση". Ηξευρον ότι δεν ήτο τόσον συνήθεια "να σκάζουν" τα πολύ μικρά παιδία. Αλλ' είχε "παραλογίσει" πλέον. Δεν ενόει καλά τι έκαμνε, και δεν ωμολόγει εις εαυτήν τι ήθελε να κάμη. Και παρέτεινε το σκάσιμον επί μακρόν· είτα εξάγουσα τους δακτύλους της από το μικρόν του οποίου είχε κοπή η αναπνοή, έδραξεν έξωθεν τον λαιμόν του βρέφους, και τον έσφιγξεν επ' ολίγα δευτερόλεπτα. Αυτό ήτο όλον».
«Η φόνισσα» του Αλ. Παπαδιαμάντη ανεβαίνει στις 9 Νοεμβρίου στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Τον ρόλο της Φραγκογιαννούς, της σίριαλ κίλερ μικρών αθώων κοριτσιών με το «αγαθό» κίνητρο να τ' απαλλάξει από την βασανισμένη μοίρα που επιφυλάσσει γι' αυτά η ζωή, ερμηνεύει η Μπέττυ Αρβανίτη.

Thursday, October 20, 2011

Ενας ψυχίατρος στα έδρανα του Πολυτεχνείου


Ο Νίκος Αρβανίτης, ηθοποιός με πολλά χιλιόμετρα στη σκηνή, βρίσκεται αυτό τον καιρό μεταξύ δύο ρόλων: του γιατρού και του φοιτητή. Τον πρώτο τον υποδύεται στο «Σόλο ντουέτο» του Τομ Κεμπίνσκι, για δεύτερη χρονιά στο θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, με συμπρωταγωνίστρια τη Μάνια Παπαδημητρίου.

Ο Νίκος Αρβανίτης προσπαθεί να σώσει από την αυτοκτονία τη Μάνια ΠαπαδημητρίουΟ Νίκος Αρβανίτης προσπαθεί να σώσει από την αυτοκτονία τη Μάνια ΠαπαδημητρίουΤον δεύτερο τον ζει στο Πολυτεχνείο, όπου είχε το θάρρος να ξανακαθήσει στα φοιτητικά έδρανα έπειτα από 23 χρόνια, για να πάρει επιτέλους το πτυχίο Μεταλλειολογίας.
Στο «Σόλο Ντουέτο», ως κορυφαίος ψυχίατρος, βρίσκεται αντιμέτωπος με την περίπτωση μιας διάσημης βιολονίστριας, η οποία πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. «Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο. Είναι όμως κι αυτό που λένε ένα κλασικό έργο θεάτρου δωματίου. Αυτό προσπάθησε να κάνει και η παράσταση της Ελένης Μποζά. Να αναδείξει την αναμέτρηση των ηθοποιών πάνω στη σκηνή».
Κι ενώ πέρσι εξέφραζαν φόβους ότι το έργο αφορά ένα πολύ «ειδικό» κοινό, τελικά διαψεύστηκαν: «Είμαστε στο 2011 και η εξοικείωση του κόσμου με αυτό που λέμε ψυχανάλυση και ψυχίατρος είναι μεγάλη. Ο άνθρωπος που ζητά βοήθεια, δεν είναι πολυτέλεια, αλλά καθημερινότητα».

Οι «Desperados» επιστρέφουν μετά από 12 χρόνια

Πιο επίκαιρο από ποτέ και δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα, το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου "Desperados" επιστρέφει στο θέατρο "Αμιράλ" με μια παρέα νέων ηθοποιών από τις 24 του μήνα.


Οι «Desperados» επιστρέφουν μετά από 12 χρόνια
Πιο επίκαιρο από ποτέ και δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα, το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου "Desperados" επιστρέφει στο θέατρο "Αμιράλ" με μια παρέα νέων ηθοποιών από τις 24 του μήνα.
Τα ερωτήματα που θέτει, τα προβλήματα που θίγει, η φρεσκάδα και το χιούμορ του κάνουν το έργο πιο επίκαιρο από ποτέ. Μοιάζει σαν να γράφτηκε τώρα. Ισως γιατί ασχολείται με τα προβλήματα των νέων και όσων αισθάνονται νέοι.
Το "Desperados" είναι μια νεανική κωμωδία-σταθμός. Είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Ηλιόπουλου. Δημιούργησε ρεύμα και αγαπήθηκε όσο κανένα έργο της γενιάς του. Μια παρέα φοιτητών της Νομικής κάνουν ένα πάρτι για να γιορτάσουν την αποφοίτησή τους, μια που την επομένη το πρωί ορκίζονται.
Η βραδιά όμως δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελαν. Το πάρτι είναι αποτυχία και μια σειρά από κωμικά γεγονότα θα τους φέρουν αντιμέτωπους με τους εαυτούς τους... Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Ηλιόπουλος και τα σκηνικά-κοστούμια ο Μιχάλης Σδούγκος. Παίζουν: Αγγ. Θεοφίλου, Ζ. Καλπιτζή, Αθ. Κούσουλα, Δ. Μαγκλάρας κ.ά.

Tuesday, October 18, 2011

Η πορεία προς τον «Γκοντό»


  • Τη σκοτεινή αλλά και ανθρώπινη πλευρά του Μπέκετ αποκαλύπτει ο τόμος της αλληλογραφίας του που κυκλοφορεί 

 Λαμπρινή Κουζέλη, ΤΟ ΒΗΜΑ: 17/10/2011
Η πορεία προς τον «Γκοντό»
«Δεν ξέρω ποιος είναι ο Γκοντό. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει. Και δεν ξέρω καν αν πιστεύουν ότι υπάρχει αυτοί οι δυο που τον περιμένουν» απαντούσε ο Σάμιουελ Μπέκετ (φωτ.) σε όσους ζητούσαν ερμηνείες για το διάσημο έργο του.

 «Είδα σήμερα μια αγγελία στους "Irish Times". Ζητείται αρχισυντάκτης για την "Επιθεώρηση του Συνδέσμου Παντοπωλών, Γαλακτοπωλών και Εμπόρων". Μισθός 300 λίρες τον χρόνο. Σκέφτομαι σοβαρά να κάνω αίτηση για τη θέση. Η εμπειρία στη δημοσιογραφία επί εμπορικών θεμάτων θα είναι πολύ ωφέλιμη».
Αυτά γράφει σε επιστολή του λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ο 40χρονος Σάμιουελ Μπέκετ, ο οποίος ζει στο Παρίσι, γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα που δεν θέλει κανείς να εκδώσει και ταλαιπωρείται για να εξασφαλίσει τα προς το ζην κάνοντας μεταφράσεις, κυρίως για το πρωτοποριακό λογοτεχνικό περιοδικό «Transition», ενώ η σύντροφός του Σουζάν Ντεσεβό-Ντιμενίλ εργάζεται ως μοδίστρα.

Monday, October 17, 2011

Ενιαία παράσταση με 11 θιάσους στη Θεσσαλονίκη

Οι παραστάσεις θα δοθούν το Σάββατο 22, Κυριακή 23 και Δευτέρα 24 Οκτωβρίου στο θέατρο «Ανετον» με γενικό εισιτήριο εισόδου 10 ευρώ.

«Απογραφή πληθυσμού» με ότι μπορεί να σημαίνει ο όρος, με όποιον τρόπο κι αν τον αντιλαμβάνεται ο κάθε… απογραφόμενος επιχειρούν θεατρικά έντεκα ομάδες της Θεσσαλονίκης σε μια κοινή παράσταση-μαμούθ (η διάρκεια της ξεπερνά τις τέσσερις ώρες) υπό την οργανωτική «ομπρέλα» των 46ων Δημητρίων.
Η μοναδική κοινή σκηνική σύμβαση την οποία και οι έντεκα τηρούν είναι το «θέμα». Ένας απογραφέας επισκέπτεται ένα χώρο (συνολικά έντεκα χώρους - έντεκα θιάσους) ο οποίος μπορεί να είναι σπίτι, γραφείο, ίδρυμα, φυλακή, ο ψυχισμός των ανθρώπων, και επιχειρεί να τον καταγράψει.
Ο κάθε θίασος-απογραφόμενος χώρος αυτοσκηνοθετούμενος με έναν, δύο ή και δέκα ηθοποιούς-μέλη προτείνει τη δική του θέαση στην έννοια της απογραφής, το δικό του σκηνικό σπιτιού ή άποψης και έτσι… στήνεται μια σπονδυλωτή παράσταση με κοινό θέμα αλλά διαφορετικές προσεγγίσεις κάθε σκηνής.
Ο κάθε θίασος παρουσιάζει (χωρίς να ξέρει τι ακριβώς κάνει ο δεύτερος, τρίτος κλπ θίασος) τη δική του προσέγγιση, απογράφεται με το δικό του τρόπο και απογράφει τις δικές του προτάσεις. Οι διαφορετικές σκηνές - απόψεις (μονόπρακτα) που θα παρουσιάσουν στην ενιαία παράσταση οι 11 θίασοι διαρκούν από 15 λεπτά η κάθε μια.
Οι έντεκα θίασοι της πόλης (με 64 ηθοποιούς και 117 συνολικά συντελεστές ) συνευρίσκονται σκηνικά για πρώτη φορά σε κοινό πρόγραμμα χωρίς όμως να γνωρίζουν την αισθητική και το περιεχόμενο της παράστασης των άλλων και φιλοδοξώντας να συνθέσουν το περιπετειώδες μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα (η υποτιθέμενη απογραφή γίνεται σήμερα στην Ελλάδα).
Τα μονόπρακτα θα συνδεθούν με τυχαία σειρά (με κλήρωση σε κάθε παράσταση για το ποιος θα παίξει πρώτος, δεύτερος, τρίτος κ.α.) γεννώντας έτσι απρόβλεπτα συμπεράσματα όσον αφορά στις ποικίλες αισθητικές και τεχνικές τάσεις των ομάδων αλλά και τις εμπειρίες τους από την θεατρική τους δράση την τελευταία δεκαετία στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης.
Στη Θεσσαλονίκη, την τελευταία δεκαετία δρουν και παρουσιάζουν περιστασιακά τις δουλειές τους περισσότεροι από 30 επαγγελματικοί και ημιεπαγγελματικοί θίασοι.
Στην προσπάθεια των Δημητρίων και του μέλους της καλλιτεχνικής τους επιτροπής (υπεύθυνης για τα θεατρικά) Ιφιγένειας Ταξοπούλου, κατάφεραν να συνενωθούν υπο το ιδιαίτερο αυτό πρόγραμμα εντεκα ομάδες («Α4Μ - Πειραματική ομάδα έρευνας παραστατικών τεχνών», «Άνευ Προηγουμένου», «Ars Moriendi», «C. for Circus», «contACT art club», «Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης», «Μαύρος Γάντζος», «Oberon», «ριSκο», «SourliBoom» και «Σχήμα εκτός άξονα»).
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Sunday, October 16, 2011

Η μαύρη ρίζα της ευψυχίας


  • Πολενάκης Λέανδρος
  • Η ΑΥΓΗ: 16/10/2011



"Απόθεσα όλη μου την ιδιοφυΐα μέσα στη ζωή μου, μέσα στα έργα του δεν απόθεσα παρά το ταλέντο μου", έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αυτός ο παράδοξος αφορισμός χαρακτηρίζει ολόκληρη την ιδιομορφία της περίπτωσής του. Βαθύτατα Ιρλανδός, λάτρης της Αρχαίας (και σύγχρονης) Ελλάδας, ο Ουάιλντ, ένας άνθρωπος βαθιά σκεπτόμενος, ενσάρκωσε στη ζωή και στον θάνατό του ολόκληρη την αντίφαση του ύστερου ρομαντικού κινήματος, ζώντας το "παρά δόξαν".

Το "De Profundis" του Όσκαρ Ουάιλντ, με την ομάδα "Διέλευσις"
Ίδρυσε το κίνημα του "αισθητισμού", με κύριο σύνθημα: "Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο". Δεν έφθασε στον στόχο του όμως. Η στρατευμένη στη σωτηρία του κόσμου, διά της ομορφιάς τέχνη του, διασταυρώθηκε καθ' οδόν με το κίνημα της καθαρής "τέχνης για την τέχνη" και ηττήθηκε κατά κράτος. Ο ίδιος σταυρώθηκε ανάμεσα στην αγάπη του για τον "φωτεινό" Απόλλωνα και την έλξη του για τον "σκοτεινό" Διόνυσο, έναν ακόμη τεχνητό διχασμό που δεν μπόρεσε ο ρομαντισμός να ξεπεράσει. Επειδή οι καιροί ήταν άκαιροι και, κυρίως, επειδή τα εκτυφλωτικά "φώτα" της Δύσης έκρυβαν το "δάσος της φαντασίας" που είναι η ίδια η αγάπη και λυτρώνει, κατά τον λόγο του ποιητή. Έδειχναν μόνο το "δέντρο της γνώσης", που δεν είναι πάντα η αγάπη και δεν λυτρώνει πάλι κατά τον λόγο του ποιητή, όταν στερείται από τη μαύρη ρίζα της ευψυχίας. Δηλαδή την αιώνια αποστολή και δύναμη του Λόγου του Ποιητή.
Επιτρέψτε μου, όμως να διηγηθώ ένα αρχαίο παραμύθι για τη "μαύρη ρίζα της ευψυχίας" που είχε επισημάνει και δημοσιεύσει μέσα στην κατοχή ο Σικελιανός:

«Εζησα τα χρυσά λεφτά της τηλεόρασης»


  • Ο Θανάσης Ευθυμιάδης παίζει από χθες στον «Κόκκινο βράχο» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού 
  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 15/10/2011

Τον γνωρίσαμε από τους τηλεοπτικούς του ρόλους τον ηθοποιό Θανάση Ευθυμιάδη, αλλά δεν είναι καθόλου μικρή και η θεατρική του παρουσία. Και στο Εθνικό και στο ελεύθερο θέατρο. Από το θέατρο ξεκίνησε, του Λευτέρη Βογιατζή πρώτα και μετά στο «Αμόρε». Τελείωσε τη Σχολή Βεάκη με δασκάλους την Κονιόρδου, τον Τσακίρογλου, κ.ά. «Ολοι στην Ελλάδα, θέατρο σπουδάσαμε. Δεν υπάρχουν σχολές κάμερας. Εμπειρικά μάθαμε την κάμερα και την τηλεόραση». Λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα του έργου του Ξενόπουλου «Κόκκινος Βράχος» στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, συναντηθήκαμε με τον Θανάση Ευθυμιάδη ακριβώς απέναντι από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως. Είναι ένα από τα αγαπημένα του μέρη στην Αθήνα και το επισκέπτεται πολύ συχνά. Ο Θανάσης Ευθυμιάδης μιλάει για τη συμμετοχή του σ’ αυτή την παράσταση, όσο μιλάει και για την οικογένειά του - τη γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Είναι άμεσος, ειλικρινής, φαίνεται ένας άνθρωπος που γνωρίζει τι γίνεται γύρω του και έχει απόλυτη επίγνωση των επιλογών του.

Saturday, October 15, 2011

Κοινωνικά καταστροφική η αδιαφορία



Το «Θέατρο Νέου Κόσμου» και το«Θέατρο της Αλήθειας» παρουσιάζουν, σε σκηνοθεσία του Ενκε Φεζολάρι, την«Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη. Δυο αδέρφια, η Ζωή και ο Αρης, ζουν απομονωμένα από τον έξω κόσμο, εξόριστοι στην ασφάλεια του δωματίου τους. Η μόνη τους επαφή με την πόλη και τους ανθρώπους είναι ένα «παράθυρο». Η ιδέα της παρέλασης, κάτω από το σπίτι τους, φαντάζει ως η μοναδική διέξοδος. Από το παράθυρο θα παρακολουθήσουν την έναρξη, την απρόσμενη εξέλιξη και την αποτρόπαια έκβαση της παρέλασης. Από το παράθυρο θα εισβάλει ο έξω κόσμος, που τόσον καιρό αποφεύγουν, και θα τους συντρίψει.
«Σε εποχές όπου η κατάρρευση του νόμου και του ήθους» - σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης - «εκμηδενίζει την ανθρώπινη υπόσταση, η ιδιώτευση έχει καταστροφικές συνέπειες για το κοινωνικό σύνολο. Η μη συμμετοχή στα κοινά, η εκούσια απομόνωση, η αδιαφορία και προπαντός ο φόβος αντιμετώπισης της πραγματικότητας παραλύει και αποδυναμώνει όχι μόνο το ίδιο το άτομο, αλλά και τον περίγυρό του. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, γίνεται εμφανές πόσο οι ζωές μας είναι άρρηκτα δεμένες αφού οι πράξεις μας έχουν "πολιτικό" αντίκτυπο στους συνανθρώπους μας. Η αδιαφορία, λοιπόν, είναι καταστρεπτική πράξη... Μόνη σανίδα σωτηρίας τα όνειρα. Προσπαθώντας να κρατήσουν ακέραιη την αθωότητά τους, μέσα στους τέσσερις τοίχους, αποκτηνώνονται. Το οξυγόνο, η μόνη τους τροφή. Αυτοεξόριστοι στην Εδέμ κατασπαράζουν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν. Το αδηφάγο τέρας, όμως, θα εισβάλει με τα γαλανόλευκα χρώματα της παρέλασης, επιβεβαιώνοντας πως οι άνθρωποι είμαστε μέρος της ιστορίας και η ιστορία είναι βαμμένη με αίμα».
Σκηνικά - κοστούμια: Δάφνη Κούτρα / Τheia (Θεοδώρα Προβοπούλου). Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Κίνηση: Χαρά Κότσαλη. Παίζουν: Μάνος Καρατζογιάννης, Βασιλική Τρουφάκου. Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, έως 22 του Φλεβάρη.