Thursday, May 31, 2012

Η "Μάχη της Αθήνας" στο Γκάζι με τους Vodka Juniors



9.6.2012 | the Battle of Athens
This is the only show of Vodka Juniors for 2012. This is the last of the Dark Poetry shows. An attempt to revive the spirit of the Pirate Tours, and bring the monster back to life in the center of Athens. This is a celebration of the madness and emotional warfare we found ourselves into since the last record came out. A farewell to an era of relentless travelling and spreading the music. This is when we realized we 're not alone. This is a collective experience. This is the Battle of Athens

Vodka Juniors | the Battle of Athens
+ Planet of Zeus
Texnopolis, Gazi, Athens
June 9th 2012

Event and Journey Info: http://www.cballrec.com/thebattle
Event Info
Video Trailer
Planet of Zeus
Tickets Out!

Rhythm Records, Em. Benaki 74, Exarheia
Nico Tattoo, Andrianou 97, Plaka
Blue Bar, Gyftopoulou 8, Halandri
Gorilla, Thiseos 11, Maroussi
Rover Bar, Salaminos 6, Ladadika, Thessaloniki

Vodka Juniors
Dear friend, you have received this email because you have previously subscribed on our newsletters or because you may have downloaded one of our albums. If you wish to not receive any emails from us in the future please click on the unsubscribe link below 

Wednesday, May 30, 2012

«Ο δικός μας Αγγελόπουλος»

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΩΣ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
Το Megaron Plus και το Συνέδριο Κινηματογραφικών Λεσχών διοργανώνουν εκδηλώσεις για τον Ελληνα σκηνοθέτη, αύριο και την Παρασκευή
«Ο δικός μας Αγγελόπουλος»
Από την Αθήνα έως την Αλεξανδρούπολη, τη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου τιμούν την τρέχουσα εβδομάδα δύο ξεχωριστές εκδηλώσεις. Η πρώτη («Θόδωρος Αγγελόπουλος ? In memoriam») πραγματοποιείται αύριο στο Megaron Plus, στις 7.00 μ.μ. με ελεύθερη είσοδο (θα δοθούν δελτία προτεραιότητας από τις 5.30 μ.μ. και μετά), ενώ η δεύτερη θα διεξαχθεί στο πλαίσιο του 25ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, που ξεκινάει την Παρασκευή.
Το αφιέρωμα του Megaron Plus στον Θόδωρο Αγγελόπουλο θα ξεκινήσει συμβολικά με μια δική του ερωτική επιστολή προς την πόλη του, «μια γέρικη πόλη τεσσάρων χιλιάδων χρόνων», όπως λέει ο ίδιος στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη», γυρισμένη το 1983, με παραγωγό την ελληνική δημόσια τηλεόραση, σε δικό του σενάριο. Στην ταινία ακούγονται κείμενα του Κώστα Ταχτσή, ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Τάσου Λειβαδίτη, καθώς και μουσικά θέματα των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Λουκιανού Κηλαηδόνη και Διονύση Σαββόπουλου.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: Νεφέλες εναντίον... Αμφιτρύωνα

Η κωμωδία πρωταγωνιστεί στο καλοκαιρινό πρόγραμμα, με τον Νίκο Μαστοράκη να σκηνοθετεί το έργο του Αριστοφάνη και τον Λευτέρη Βογιατζή αυτό του Μολιέρου

Γιάννης Μπέζος και Αλέξανδρος Μυλωνάς πρωταγωνιστούν στις «Νεφέλες
Γιάννης Μπέζος και Αλέξανδρος Μυλωνάς πρωταγωνιστούν στις «Νεφέλες
Η κωμωδία ως παγκόσμια γλώσσα που «κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» θα κυριαρχήσει στην καλοκαιρινή περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου. Με τρεις από τους σημαντικότερους ?και ίσως τους κορυφαίους- συγγραφείς κωμωδιών όλων των εποχών, τον Αριστοφάνη, τον Μολιέρο και τον Σαίξπηρ, το Εθνικό κατεβαίνει στον ανοιχτό στίβο, καλώντας το κοινό να συναντηθεί με το χιούμορ, το πνεύμα αλλά και τον ουσιαστικό προβληματισμό τους. Γιατί... «όσο κοινό όχημα και για τους τρεις είναι το γέλιο, η σάτιρα, η ψυχαγωγία, άλλο τόσο είναι η βαθιά περίσκεψη για τον άνθρωπο και η κατανόηση της φθαρτής του μοίρας», σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Γιάννη Χουβαρδά. Επιβεβαιώνοντας έτσι πόσο ρευστά είναι τα όρια ανάμεσα στην εύθυμη και τη σοβαρή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

«Τυχαίο ατύχημα» από τους Μηχανικούς του φθηνού μελοδράματος


ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ»
«To Τυχαίο Ατύχημα Ενός Ανατρεπτικού», βασισμένο σε κείμενα του Ντάριο Φο και ντοκουμέντα της εποχής του θερμού φθινοπώρου της Ιταλίας του 1969, παρουσιάζει ο θίασος «Οι Μηχανικοί του Φθηνού Μελοδράματος» (έως τις 16 Ιουνίου) στο θέατρο «Aκης Δαβής».
«To Τυχαίο Ατύχημα Ενός Ανατρεπτικού», βασισμένο σε κείμενα του Ντάριο Φο και ντοκουμέντα της εποχής του θερμού φθινοπώρου της Ιταλίας του 1969, παρουσιάζει ο θίασος «Οι Μηχανικοί του Φθηνού Μελοδράματος» (έως τις 16 Ιουνίου) στο θέατρο «Aκης Δαβής».
Ο λόγος που επέλεξαν το συγκεκριμένο κείμενο; «Ο ανατρεπτικός γελωτοποιός σαρκάζοντας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας εκπαραθύρωσης στη θερμή Ιταλία του 1969, ξεσκεπάζει ένα οργανωμένο σχέδιο στρατηγικής της έντασης, του διαχρονικού και τόσο ισχυρού αυτού όπλου κάθε λογής κατασταλτικού μηχανισμού« σημειώνουν. Και παραθέτουν: «...κάπως θα τα χάνατε, είναι αλήθεια, όταν θα ανακαλύπτατε πως αυτή η σφαγή των αθώων στην τράπεζα έγινε μόνο και μόνο για να θάψει τις εργατικές κινητοποιήσεις του θερμού φθινοπώρου... Eγινε μόνο και μόνο για να εξαγριωθούν οι πολίτες, να τρομοκρατηθούν από το φοβερό έγκλημα και να ζητήσουν οι ίδιοι να φτιαχτεί ένα πανίσχυρο κράτος...».

Saturday, May 26, 2012

ΜΩΡΙΣ ΜΠΕΖΑΡ Ο ανανεωτής του χορού και τα «Μπαλέτα Λωζάνης»



«Μπολερό»
Πριν από εικοσιπέντε χρόνια, μετά από μια μακρόχρονη διεθνούς φήμης σταδιοδρομία, γεμάτη δημιουργίες, μια κορυφαία μορφή του χορού στον 20ό αιώνα, ο Μωρίς Μπεζάρ, το 1987 ιδρύει μια πολυάριθμη χορευτική ομάδα, γνωστή ως«Μπαλέτα της Λωζάνης», που τιμητικά φέρουν το όνομά του. Πολύπειρος και καταξιωμένος, ήδη, με τις προηγούμενες χορευτικές ομάδες που είχε δημιουργήσει (το 1953 την ομάδα «Les Ballets Romantiques», την οποία μετονομάζει σε «Les Ballets de l'Etoile» και μετά «Ballet - Theatre», το 1960, στις Βρυξέλλες, τα «Μπαλέτα του 20ού αιώνα»), με τα «Μπαλέτα της Λωζάνης», ή Μπαλέτα «Μωρίς Μπεζάρ», αυτοδίκαια κατέκτησε την πρωτοκαθεδρία ως μια αδιαλείπτως σπουδαία και παραγωγική «δύναμη», διεθνώς, του σύγχρονου χορού.
Ο πάντα θεματολογικά και αισθητικά ανήσυχος Μωρίς Μπεζάρ, δεν σταματούσε να καινοτομεί, να συνεργάζεται με σπουδαίους συνθέτες, ενδυματολόγους, σκηνογράφους και προπαντός να επιλέγει, να αναπτύσσει με τη διδασκαλία του και να αναδεικνύει, συνεχώς δοκιμασμένους αλλά και νεότερους ταλαντούχους χορευτές, ώστε να στηρίζει και να εξελίσσει τα «οράματά» του, με τις χορογραφικές συλλήψεις του. Λάτρης της Ελλάδας, του αρχαίου και σύγχρονου πολιτισμού της, ο Μπεζάρ όχι μόνον εμπνεόταν από αυτόν αλλά τον ανέδειχνε, συνεργαζόμενος με Ελληνες δημιουργούς. Χορογράφησε έργα Ελλήνων συνθετών, λ.χ. του Μάνου Χατζιδάκι, με τον οποίο ήταν φίλοι από το 1965.
Ο Μωρίς Μπεζάρ
Αν και ο Μπεζάρ σπούδασε κλασικό χορό, χόρεψε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κλασικά έργα και χορογράφησε έργα στα πρότυπα του κλασικού χορού, «οραματίστηκε» την ανανέωση του κλασικού χορού, για να γίνει πιο προσιτός στο ευρύ κοινό. Αποψη του Μπεζάρ ήταν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν «σύνορα» και διαχωρισμοί ανάμεσα στις τέχνες, στις χώρες, στους ανθρώπους, γι' αυτό σε όλες σχεδόν τις ομάδες που δημιούργησε υπήρχαν χορευτές από όλες τις φυλές της Γης. Ο Μπεζάρ, χωρίς να απορρίπτει τους πολύ δύσκολους «κανόνες», το απαιτητικό «λεξιλόγιο» του κλασικού χορού - τον οποίο θεωρούσε το «θεμέλιο», την απαραίτητη βάση για την εκγύμναση και την ευρύτητα των εκφραστικών μέσων των χορευτών - επέλεγε θέματα και συνεργασίες μακριά από παρωχημένα σύμβολα (tutus, στεφάνια κ.λπ.) Ανακάτεψε τις pointes (σύμβολο της κλασικής τεχνικής) με συμβολικές κινήσεις των χεριών (Ινδία), στοιχεία εξπρεσιονιστικού χορού, αλλά και τζαζ, τουίστ και ροκ. Ανέτρεψε το συμβατικό παρουσιάζοντας μια μοντέρνα αισθητική τόσο στα κουστούμια, όσο και στη σκηνογραφία. Παράλληλα, έφερε μια νέα αντίληψη στην αναπαράσταση των δύο φύλων και του σώματος, αλλά και έδινε στα έργα του κοινωνικές προεκτάσεις. Επιδιώκοντας την «επικοινωνία» του χορού με ευρύτερες μάζες, συχνά τον έβγαζε από την παραδοσιακή σκηνή, δίνοντας παραστάσεις σε μεγάλους - κλειστούς αλλά και ανοιχτούς - συναυλιακούς χώρους, εγκαινιάζοντας και ως προς αυτό μια νέα αντίληψη και εποχή στο χορό.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ Ξεκινά με ακυρώσεις...



«Δεσποινίς Ζιλί» από το βερολινέζικο θίασο «Σαουμπίνε»
Συρρικνωμένο θα είναι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού (ΥΠΠΟ-Τ) μέχρι πριν δύο μήνες, που ανακοινώθηκε το πρόγραμμα, δεν είχε δώσει στο Φεστιβάλ το 50% του περσινού προϋπολογισμού, με αποτέλεσμα να χρωστά ακόμη το Φεστιβάλ - σε προμηθευτές κυρίως και λιγότερα σε καλλιτέχνες - 1,2 εκατ. ευρώ. Το ΥΠΠΟ-Τ χρωστά στο Ελληνικό Φεστιβάλ 3,2 εκατ. (1,5 από πέρσι και τα υπόλοιπα από ΦΠΑ προηγούμενων ετών).
Χωρίς «Μπερλινέρ Ανσάμπλ» («Berliner Ensemble») και Μπομπ Γουίλσον, ούτε και Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης, αλλά με το βερολινέζικο θίασο «Σαουμπίνε», αντ' αυτών, προχωρά το Φεστιβάλ Αθηνών στην αναμφίβολα δυσκολότερη διοργάνωση των τελευταίων χρόνων. Για οικονομικούς και διαδικαστικούς λόγους, το «Berliner Ensemble» ματαίωσε τις δύο παραστάσεις του - Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον και το μονόλογο «Απλά περίπλοκο» του Μπέρνχαρντ, σε σκηνοθεσία Κλάους Πάιμαν. Επίσης, το Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης ματαίωσε την παράσταση «Σονάτα των Φαντασμάτων» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Την αυλαία του Φεστιβάλ, στις 8 Ιούνη στην οδό Πειραιώς, δεν θα σηκώσει το «Berliner Ensemble», αλλά το απολαυστικό δίδυμο από την Ελβετία, Ζίμερμαν και Ντε Περό.
Στο πρόγραμμα της «Πειραιώς», οριστικοποιήθηκε για τις 21 και 23 Ιούνη ο βερολινέζικος θίασος «Σαουμπίνε», με το έργο «Δεσποινίς Ζιλί», σε σκηνοθεσία της Βρετανίδας Κέιτι Μίτσελ και με την «Επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα», σε σκηνοθεσία του Ούγγρου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μάρτον. Ετσι για τον Ιούνη το πρόγραμμα του θεάτρου του Φεστιβάλ διαμορφώνεται ως εξής:
«Δεσποινίς Τζούλια»
-- Στις 10-11 Ιούνη, 21.00, στην Πειραιώς 260, Κτίριο Δ, παρουσιάζεται στο έργο τουΣτρίντμπεργκ «Δεσποινίς Τζούλια». Μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ. Διασκευή - Σκηνοθεσία Δημήτρης Λιγνάδης. Σκηνικά - Κοστούμια Εύα Νάθενα. Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Μουσική Ηρώ. Αναζητώντας τη «μορφή του νέου περιεχομένου, το νέο κρασί που θα τινάξει τα παλιά μπουκάλια», ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ γράφει το «Δεσποινίς Τζούλια» (1888) και προκαλεί σκάνδαλο, εστιάζοντας στη σαρκοβόρα πάλη ανάμεσα σε δύο τάξεις, δύο φύλα, δύο ψυχισμούς. Τη σημερινή προσέγγιση του έργου υπογράφει ο Δημήτρης Λιγνάδης. Η Στεφανία Γουλιώτη και ο σκηνοθέτης ερμηνεύουν τους ρόλους της αβυσσαλέας σχέσης Τζούλιας - Ζαν, με την Μαρία Πρωτόπαππα στον αινιγματικό ρόλο της Κριστίν, σε μια παράσταση στο πλαίσιο της επετείου των εκατό χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα.

Tuesday, May 22, 2012

Οι Rootlessroot επιστρέφουν!

Η πολυβραβευμένη στο εξωτερικό δυναμική ομάδα χορού Rootlessroot επιστρέφει για 2 μόνο ημέρες στην Ελλάδα στo πλαίσιo του Μήνα Χορού 2012 και παρουσιάζει για πρώτη φορά με ζωντανή μουσική το «Eyes in the Colors of the Rain», ένα κομμάτι που συγκινεί και συνεπαίρνει με όχημα το ανθρώπινο σώμα, στο Θέατρο Χώρα στις 22 και 23 Μαΐου.
Οι Rootlessroot επιστρέφουν!
Η πολυβραβευμένη στο εξωτερικό δυναμική ομάδα χορού Rootlessroot επιστρέφει για 2 μόνο ημέρες στην Ελλάδα στo πλαίσιo του Μήνα Χορού 2012 και παρουσιάζει για πρώτη φορά με ζωντανή μουσική το «Eyes in the Colors of the Rain», ένα κομμάτι που συγκινεί και συνεπαίρνει με όχημα το ανθρώπινο σώμα, στο Θέατρο Χώρα στις 22 και 23 Μαΐου.
Η παράσταση, που έχει ήδη κάνει sold out παραστάσεις στην Ελλάδα (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2011), Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία, Μ. Βρετανία, Ιταλία, Αυστρία, Σουηδία και στην Ισπανία, θα πλαισιώνεται από τους STACY που ερμηνεύουν ζωντανά επί σκηνής τη μουσική της παράστασης.

Wednesday, May 16, 2012

Ανοιξιάτικες παραστάσεις


ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ
«Λήθη» στο «Πορεία»
«Λήθη»
Γυμνός, «από το πουθενά», χωρίς «τίποτα πίσω» του, χωρίς όνομα, γεnνιέται ο άνθρωπος. «Αγραφη» ακόμα η ζωή, η πορεία του. «Αγραφο» το μυαλό του. Αλλά το σώμα από σώμα προέρχεται και νιώθει. Εχει μνήμη και εκ γενετής και εφ' όρου ζωής. Ομως, με το θάνατο και το σώμα γυμνό, χωρίς πια μνήμη, περνά στη σιωπή και στη λήθη. Αυτό το πανανθρώπινο, αέναο, άχθος της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι το θέμα του βαθύτατα στοχαστικού, γοητευτικά ποιητικού, παρότι γραμμένου με απέριττα απλή, καθημερινή, κοφτή γλώσσα, θεατρικού μονολόγου του Δημήτρη Δημητριάδη, με τίτλο «Λήθη» («Λήθη» τιτλοφορείται και το βιβλίο με πέντε θεατρικούς μονολόγους του Δ.Δ. από τις εκδόσεις «Σαιξπηρικόν»). Μετά την περσινή εξαιρετική σκηνοθετική επιτυχία του μονολόγου, στο «Πορεία», με ερμηνευτή τον Δημησθένη Παπαδόπουλο, ο Δημήτρης Τάρλοου, εύστοχα σκεπτόμενος ότι το κείμενο αυτό αφορά και στα δύο φύλα, το ανέβασε πάλι, με ερμηνεύτρια την Εκάβη Ντούμα, μια ταλαντούχα ηθοποιό της γενιάς της. Η σκηνοθεσία «άκουσε», αισθάνθηκε και ανέδειξε το φιλοσοφικό βάθος, το ποιητικό ήθος, αλλά και την «ωμή» αλήθεια για τη ζωή και το θάνατο, για τη «μοίρα» της ανθρώπινης ύπαρξης, που διατυπώνει το κείμενο αυτό. Η σκηνοθετική «ανάγνωση» καθηλώνει τον θεατή, καθώς ευτύχησε και με το ευφυές, πολύσημο στην απλότατά του σκηνικό - ένα γυάλινο κουτί που παραπέμπει στον αμνιακό σάκο, σε οικιακό και εργασιακό χώρο και σε φέρετρο (Ελένη Μανωλοπούλου), με τους εξαιρετικούς φωτισμούς (Felice Ross) και με την υποβλητική μουσική (Blaine Reininger). Η σκηνοθεσία καθοδήγησε, αλλά και αξιοποίησε, την πνευματικότητα και την υποκριτική ικανότητα της Εκάβης Ντούμα να σωματοποιεί την αλήθεια της ψυχοδιανοητικής λειτουργίας του ανθρώπου.
«Λευκές νύχτες» στο «Θέατρο οδού Κεφαλληνίας»
«Λευκές νύχτες»
Η τρυφερότητα της νιότης. Ο αγνός έρωτας. Η πραγματική, ανταποδοτική, αφιλοκερδής αγάπη. Η ειλικρίνεια. Η αλήθεια. Η καλοσύνη. Η κατανόηση και συμπάθεια για τον βασανισμένο, πικραμένο, μοναχικό άνθρωπο. Η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός. Η χωρίς όρους και εγωισμούς φιλία. Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή και στην ευτυχία. Ολα τα όμορφα αισθήματα, όλες οι ανθρώπινες αξίες, αναδύονται από τη νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Λευκές νύχτες». Ενα κείμενο «ιαματικό» για τη βομβαρδισμένη από τη σημερινή απάνθρωπη κοινωνική πραγματικότητα και την παρακμιακή «κουλτούρα» ψυχή και σκέψη, που προσφέρει και αισθητική απόλαυση, καθώς «διαβάστηκε» με ρεαλιστική λιτότητα αλλά και περίσσια αισθαντικότητα από όλους τους συντελεστές της θεατροποίησής του. Η ανθεκτική μετάφραση του έργου από τον Αρη Αλεξάνδρου διασκευάστηκε σεβαστικά και προσεκτικά «από την ομάδα εργασίας κατά τη διάρκεια των προβών», όπως αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης, αξιοποιώντας τη «θεατρικότητα» που διαθέτουν οι ολοζώντανοι μονόλογοι, αλλά κυρίως διάλογοι μεταξύ των προσώπων του έργου. Η διασκευή συνέδεσε το ανδρικό πρόσωπο της αφηγούμενης ιστορίας με τον ίδιο τον συγγραφέα, βασιζόμενη στο γεγονός πως οτιδήποτε έγραψε ο μεγάλος δημιουργός πήγαζε απολύτως από την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και από τη δική του ζωή και από δικά του βιώματα. Για τη στήριξη αυτής της σύνδεσης, μάλιστα, παρέθεσε στο πρόγραμμα της παράστασης μια επιστολή του Ντοστογιέφσκι σε μια φίλη που πολύ αγάπησε στα νιάτα του. Μπορεί η φίλη της νιότης του να αντιστοιχεί στη φτωχή, νεαρή, ορφανή Νάστενκα, που ο έρημος και «ονειροπόλος» νέος τη βλέπει στο ποτάμι να κλαίει και φοβούμενος μην αυτοκτονήσει την προσεγγίζει και μαθαίνει την αιτία των δακρύων της. Τον αγνό έρωτά της για έναν νοικάρη στο σπίτι της, που της υποσχέθηκε ότι μετά από ένα χρόνο θα γυρίσει και θα παντρευτούν, ενώ επέστρεψε δεν πήγε να τη δει. Ο «ονειροπόλος», αν και ερωτεύεται την κοπέλα κάνει τα πάντα για να σμίξει με τον αγαπημένο της προσφέροντας σε εκείνη και χάνοντας ο ίδιος τη δυνατότητα για ευτυχία. Το ήθος και το μέγεθος της αυτοθυσίας του θα ανταμειφθεί με την παντοτινή φιλία της. Ο Δημήτρης Καταλειφός - με τη συμβολή του αφαιρετικού σκηνικού (πολύ όμορφο το ζωγραφιστό ποταμίσιο περιβάλλον) και τα λιτά κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, τους φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου που αποδίδουν τη νυχτερινή υγρασία του ποταμίσιου περιβάλλοντος, τη διακριτικά ατμοσφαιρική μουσική του Σταύρου Γασπαρινάτου και την κινησιολογία της Κατερίνας Φωτιάδη, σκηνοθέτησε μια ελκυστικά ατμοσφαιρική παράσταση, εμφυσώντας και αποσπώντας από τους δύο ηθοποιούς πολύ καλές ερμηνείες. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, με απόλυτη απλότητα, φυσικότητα, με όλο της το «είναι» πλάθει την απλή, αφοπλιστικά αγνή και ειλικρινή, πονεμένη, πιστή στον έρωτά της Νάστενκα. Αισθαντικός, αλλά κάπως «σφιγμένος» ο Στάθης Μαντζώρος (Ονειροπόλος).
«Το διπλό βιβλίο» στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών»
«Το διπλό βιβλίο»
Βασισμένο σε δικά του βιώματα, αλλά και στα πάθη του ξεριζωμού και της μετανάστευσης της φτωχής, στερημένης, βασανισμένης, χαροκαμένης από πολέμους και διώξεις, ελληνικής εργατιάς και αγροτιάς, στη διάρκεια σχεδόν όλου του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στη μαζική μετανάστευση επί τρεις δεκαετίες μετά τον εμφύλιο πόλεμο, το αυτοβιογραφικό αλλά και ετερογραφικό μυθ-στόρημα του Δημήτρη Χατζή «Το διπλό βιβλίο», αποτέλεσε την «πρώτη ύλη» για το σκηνικό εγχείρημα που ανέβασε στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών», ο θίασος «Pequod». Ο θίασος επέλεξε εκτενή αποσπάσματα από ορισμένα κεφάλαια του έργου και μικρά από άλλα κεφάλαια (συνολικά τα κεφάλαια είναι εννέα), προσπαθώντας, βάσει των αποσπασμάτων που επέλεξαν να «συμπυκνώσουν» το ιστορικό χρονο-χωρικό εύρος του έργου του Χατζή και βάσει αυτών των αποσπασμάτων να «διερμηνεύσουν» τις ιδέες, τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις του συγγραφέα για τα ποικίλα αίτια της μετανάστευσης, τον καημό του για τα βάσανα των μεταναστών, την εξουθενωτική εκμετάλλευσή τους στα εργοστάσια του μεγάλου γερμανικού και άλλου κεφαλαίου, τη βασανιστική νοσταλγία τους για την πατρίδα αλλά και την αποξένωσή τους από αυτήν, τον αγώνα προσαρμογής και δημιουργίας οικογένειας στην ξενιτιά. Τα αποσπάσματα που επέλεξε η ομάδα, αλλά και η έλλειψη βιωματικής γνώσης - λόγω ηλικιακής απόστασης - ενδεχομένως και λόγω ιδεολογικοπολιτικής «απόστασής» της από τους βασανισμένους ανθρώπους των γενεών που μυθ-ιστορεί το βιβλίο του Χατζή, αποτελούν μια περιορισμένη «ανάγνωση» του έργου, μπερδεύοντας και τον θεατή που δεν το έχει διαβάσει για τις ιστορικοπολιτικές «γέφυρες» που ενώνουν τους χώρους και τους χρόνους της ζωής των προσώπων - συμβόλων που έπλασε ο συγγραφέας. Το έργο του Χατζή είναι καθαρόαιμο αφήγημα, που εκτείνεται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, σε άλλες χώρες και σε πολλές δεκαετίες. Κάθε προσπάθεια, λοιπόν, θεατροποίησής του είναι εκ προοιμίου ανέφικτη. Η διασκευαστική προσπάθεια της ομάδας, δεδομένου του περιορισμένου αριθμού των μελών της και του πολυπρόσωπου έργου, ήταν αδύνατο να υπερβεί την αφηγηματική γραφή του έργου, ακόμη και επιχειρώντας να συνθέσει μερικούς διαλόγους και να αναπαραστήσει συναισθήματα, καταστάσεις, βιώματα μερικών προσώπων. Λιτή, σεμνή, σοβαρή, με φανερό μόχθο, αλλά και υποχρεωμένη να είναι αφηγηματική, η σκηνοθετική και ερμηνευτική δουλειά των αξιόλογων ηθοποιών της ομάδας, από θεατρική άποψη ήχησε μονότονα και κουραστικά. Τη δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία, σκηνογραφική και ενδυματολογική επιμέλεια υπογράφει η ομάδα. Φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα. Παίζουν: Γιάννης Κλίνης, Χριστίνα Μωρόγιαννη, Νικολίτσα Ντρίζη, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή.

ΘΥΜΕΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 16 Μάη 2012

Friday, May 11, 2012

Ματαιώσεις πριν την πρεμιέρα


Μαζί με το "πότε", τις συγκεκριμένες ημερομηνίες των παραστάσεων του Φεστιβάλ Αθηνών, που ανακοινώθηκαν χθες, λιγότερο από ένα μήνα από την προγραμματισμένη έναρξη, μάθαμε, δυστυχώς, και το "χωρίς ποιους"... Έτσι, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, Μπερλίνερ Ανσάμπλ και Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης δεν θα παρουσιάσουν τα σαιξπηρικά Σονέτα, σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον, και Απλά περίπλοκος του Τ. Μπέρνχαρντ, σε σκηνοθεσία Κλάους Πάιμαν, το μεν, τη Σονάτα των φαντασμάτων του Στρίντμπεργκ το δε, ενώ ναυάγησε τελικά και η παρουσία στη χώρα μας του Propeller Theatre Company με τον Ερρίκο Ε' σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Χωλ, αφού αποκλείστηκε από την Επίδαυρο (αντ’ αυτής συζητιόταν το Ηρώδειο, αλλά τελικά το σχέδιο ναυάγησε). Αντί για τον βερολινέζικο θίασο, την αυλαία του Φεστιβάλ, στις 8 Ιουνίου (αν έως τότε όλα έχουν πάει καλά), θα σηκώσουν οι Ελβετοί Ζίμερμαν και ντε Περό, με ένα σκηνικό θέαμα που συνδυάζει χορό, ακροβατικά και μουσική. Το κενό του Μπερλίνερ Ανσάμπλ θα καλύψει η επίσης βερολινέζικη Σαουμπίνε, στις 21 και 23 Ιουνίου, με Στρίντμπεργκ και Δεσποινίδα Τζούλια, σε σκηνοθεσία της Βρετανίδας Κέιτι Μίτσελ, καθώς και με την Επιστροφή του Οδυσσέα, σε σκηνοθεσία του Ούγγρου Ντέιβιντ Μάρτον, ενώ η δημοφιλής Φιόνα Σω θα παρουσιάσει στη Μικρή Επίδαυρο το ποιητικό έργο του Κόλριτζ The rime of the Ancient Mariner.

Θέατρο από νέους για νέους


Επτά νεανικές θεατρικές ομάδες απ’ όλη την Αθήνα συμμετέχουν σε έναν διήμερο θεατρικό μαραθώνιο, παρουσιάζοντας ισάριθμα πρωτότυπα ελληνικά έργα, γραμμένα και παιγμένα από εφήβους για εφήβους, έργα που αφορούν τη ζωή και τις ανησυχίες τους. Αυτό είναι, με λίγα λόγια, το 2o Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου που διοργανώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο με πρωτοβουλία της ειδικευμένης στο εφηβικό θέατρο ομάδας Grasshoper, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

«Μάο» στην Πειραματική

Τη συνεργασία της με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών εγκαινιάζει η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», φιλοξενώντας την Τρίτη 15 και την Τετάρτη 16 Μαΐου στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης την παράσταση Μάο, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Μέντη, καλλιτεχνικού διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου των Σερρών. Το έργο αποτελεί διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του βραβευμένου με το πρώτο Κρατικό Βραβείο Διηγήματος Χρήστου Οικονόμου και αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού που βγαίνει κάθε νύχτα στον δρόμο, όχι για να μετρήσει τ’ άστρα αλλά για να αναμετρηθεί με τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής του... Στην παράσταση παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Νίκος Λύτρας, Μαρία Μπενάκη και Μιχάλης Κοβανίδης. Αλλά και η ίδια η Πειραματική φιλοξενείται αυτήν την Κυριακή στις Σέρρες, παρουσιάζοντας την Χρυσή πόλη της Δανάης Τανίδου, μια παράσταση για την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, που γράφτηκε στο πλαίσιο των καλλιτεχνικών δράσεων για τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση της πόλης στο ελληνικό κράτος. Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή με την ομάδα «Παπαλάνγκι» και η σκηνοθεσία είναι του Τάσου Αγγελόπουλου, ενώ παίρνουν μέρος οι Έφη Σταμούλη, Στάθης Μαυρόπουλος, Γιώργος Γιόκοτος, Άννα Ευθυμίου, Μαριέττα Σπηλιοπούλου, Λιάνα Ταουσιάνη.

Αναζητώντας το πολιτικό θέατρο

Θέτοντας το ερώτημα "Τι θα μπορούσε να είναι το πολιτικό θέατρο στην εποχή μας;", το Ινστιτούτο Γκαίτε ανοίγει τις πύλες του σε μια συζήτηση που διερευνά τη σχέση θεάτρου και πολιτικής, με αφορμή την παρουσίαση του έργου του Γερμανού συγγραφέα και σκηνοθέτη Falk Richter, το έργο του οποίου παρουσιάζεται στη χώρα μας από τη βερολινέζικη Schaubuehne, η οποία θα φιλοξενηθεί στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από τις 18 έως 20 Μαΐου. Στη συζήτηση, η οποία θα διεξαχθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Γκαίτε την Τετάρτη 16.5, στις 8.30 μ.μ., θα πάρουν μέρος, εκτός από τον Γερμανό σκηνοθέτη, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς και ο επίσης σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς, ενώ θα συντονίσει η θεατρολόγος Κάτια Αρφαρά. Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάλογη συζήτηση είχε διεξαχθεί στο Ινστιτούτο Γκαίτε νωρίτερα αυτή τη χρονιά, με την ευκαιρία της παρουσίας στη χώρα μας του Φραντς Ξάβερ Κρετς, το έργο του οποίου Stallerhof είχε παρουσιαστεί στο Θέατρο του Ν. Κόσμου.

"Σωματικό θέατρο": Έννοιες και παρανοήσεις


    Της Κατερίνας Διακουμοπούλου*

    Ο όρος «σωματικό θέατρο» συχνά εμφανίζεται στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι ως εισαγόμενο είδος μεταμοντέρνας έκφρασης. Στην πραγματικότητα μάλλον δεν έχουμε προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά αυτού του θεατρικού είδους και τείνουμε να επαναλαμβάνουμε έναν «εύηχο» όρο που απλώς αντιλαμβανόμαστε ότι σχετίζεται με τις παραστατικές τέχνες.
    Η σύγχυση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι θίασοι που έχουν υιοθετήσει το «σωματικό θέατρο» πολύ συχνά δεν έχουν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους, αλλά και κάποιοι δεν διαφέρουν από τις θεατρικές ομάδες που δεν φέρουν τον τίτλο «σωματικό θέατρο». Εξετάζοντας τις ομάδες του physical theater των ΗΠΑ και της Αγγλίας, των χωρών όπου συστηματοποιήθηκε το είδος, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως σωματικό θέατρο κάθε παράσταση που το κύριο εκφραστικό της μέσο είναι η κίνηση του ανθρώπινου σώματος, πλαισιωμένη από μουσική και περιορισμένη «λεκτική συνεισφορά».

    Οταν το σκηνικό κλέβει... μια παράσταση


    Του Ανδρεα Pικακη, Η Καθημερινή, 11/5/2012
    ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΟΡΟΥ. Αυτό έγινε με το δίπτυχο που πρότεινε το Ολλανδικό Χοροθέατρο (NDT1) στο Μέγαρο Μουσικής (5/4). «Δίπτυχο», όμως ο καλλιτεχνικός διευθυντής και συν-χορογράφος με την Σολ Λεόν των έργων, Πολ Λάιτφουτ, στη συνέντευξη Τύπου μας είπε ότι το δεύτερο έργο, «Πεταλούδα», αποτελεί συγκινησιακά την εξέλιξη του πρώτου, «Πόθος». Γι’ αυτό και κάπως μείναμε μετέωροι στην τελική (;) εικόνα με τον χορευτή μόνο στη σκηνή, τους τεχνικούς να εμφανίζονται και τα φώτα της πλατείας να… αναβοσβήνουν. Οταν επανήλθαμε από το διάλειμμα, άλλοι χορευτές βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη κάποιας χορογραφίας που είχε ήδη ξεκινήσει.
    Και στα δύο έργα τα σκηνικά ήταν των χορογράφων. Το δωμάτιο που γυρίζει αργά στο σκοτάδι, στον «Πόθο», και οι χορευτές ερμηνεύουν άλλοτε στο πάτωμα, άλλοτε στον αναποδογυρισμένο τοίχο ή στο ταβάνι, δεν είναι βέβαια εύρημα. Ηδη το 1951 στην ταινία «Βασιλικοί Γάμοι» του Στάνλεϊ Ντόνεν, ο Φρεντ Αστέρ χόρευε κλακέτες σε μονοπλάνο -παρακαλώ! - γύρω γύρω στο δωμάτιο, ανάποδα στο ταβάνι, λοξά στους τοίχους. Γύριζε το δωμάτιο σε μοχλό, γύριζε και η κάμερα. Μαγικό! Τώρα, με τη «ζωντανή» αίσθηση για το δράμα της υπό συζήτηση σχέσης του ζευγαριού μέσα στον κλειστό χώρο που αιωρείται, ο όλος αντίχτυπος είναι βέβαια διαφορετικός.

    Ανατρεπτικό φινάλε για «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» από την ΕΛΣ


    Της Σαντρας Bουλγαρη, Η Καθημερινή, 11/5/2012
    ΧΟΡΟΣ. Μία από τις πιο εντυπωσιακές ανατροπές που έκανε ο Ρενάτο Τζανέλα στη δική του χορογραφική προσέγγιση του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για το Μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής ήταν το φινάλε. Η πρεμιέρα της νέας αυτής παραγωγής δόθηκε προχθές το βράδυ (9/5) στην κατάμεστη αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής και χειροκροτήθηκε θερμά.
    Το φινάλε λοιπόν ήταν μια ανατροπή που έδωσε μια συγκινητική, παθιασμένη θα έλεγα, ώθηση σε μια αξιέπαινη προσπάθεια. Η Ιουλιέτα βρίσκεται κοιμισμένη σ’ ένα γυάλινο φέρετρο (τι όμορφη εικόνα!) και ο Ρωμαίος, νομίζοντας ότι έχει πεθάνει, αυτοκτονεί με το μαχαίρι του. Συνήθως, στις κλασικές εκδοχές του μπαλέτου, βλέπουμε την Ιουλιέτα να ξυπνάει αφού ο Ρωμαίος έχει πεθάνει. Ο Τζανέλα μας ξαφνιάζει όταν στη χορογραφία του βάζει την Ιουλιέτα να ξυπνήσει λίγο πριν πεθάνει ο Ρωμαίος, χτυπάει τα χέρια της στο τζάμι του φέρετρου για να του τραβήξει την προσοχή, εκείνος την βλέπει, τη βγάζει έξω και χορεύουν, αγκαλιάζονται γεμάτοι πάθος όταν εκείνη συνειδητοποιεί ότι ο Ρωμαίος πεθαίνει στα χέρια της...

    Περφόρμανς σε... Κοινή Θέα στην αυλή του Εθνικού Θεάτρου


    Της Ιφιγενειας Διαμαντη, Η Καθημερινή, 11/5/2012
    Τμήματα από σκηνικά παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας ανασύρθηκαν από τις αποθήκες και αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια εναλλακτική... «αυλή των θαυμάτων». Για πρώτη φορά στην εκατονταετή και πλέον ιστορία του, ο υπαίθριος χώρος του κτιρίου Τσίλλερ στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου υποδέχεται το κοινό σε μια σειρά περφόρμανς, προβολών, παραστάσεων, και μουσικής -όλες με ελεύθερη είσοδο- που εντάσσονται στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων του Εθνικού, «Εκλεκτικές Συγγένειες - Κοινή Θέα».
    • Ο σχεδιασμός
    Σήμερα, αύριο καθώς και την ερχόμενη Πέμπτη 17/5, Παρασκευή 18/9 και Σάββατο 19/9, από τις 20.30 έως τις 23.00, η αυλή της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού «αγκαλιάζει» όσους προσέλθουν και... θέσουν και εαυτούς σε κοινή θέα των γύρω πολυκατοικιών. Περφόρμανς με ιστορικά κοστούμια, έργο που διερευνά τη σχέση του Ιψεν με την Ελλάδα, συζητήσεις για τον ακάλυπτο, δείπνο από τον Αλέξανδρο Ψυχούλη με «άρωμα» μεταναστευτικής κουζίνας λόγω περιοχής, αλλά και περφόρμανς από τους Χρήστο Λούλη, Μανώλη Μαυροματάκη, Νίκο Ψαρρά, Λένα Παπαληγούρα και Βασίλη Παπαγεωργίου, πρόσωπα από τα πέντε φετινά έργα της Κεντρικής Σκηνής, περιλαμβάνει το πρόγραμμα που ξεκίνησε χθες. Η ιδέα ανήκει στο ελληνικό σκέλος του διεθνούς Architecture For Humanity, οργανισμού που σχεδιάζει δράσεις που ενσωματώνουν ποικιλία κλίμακας και χρήσεων, σχεδιάζοντας καινοτόμες, βιώσιμες και λειτουργικές κτιριακές δομές.

    Οριστικοποιήθηκε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών

    Οριστικοποιήθηκε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2012 και αναρτήθηκε πριν από λίγη ώρα στην επίσημη ιστοσελίδα του Φεστιβάλ www.greekfestival.gr. Σε αυτό, βρίσκονται οι ημερομηνίες και οι χώροι διεξαγωγής των εκδηλώσεων. Χωρίς «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» και Μπομπ Γουίλσον, ούτε και Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης, αλλά με το βερολινέζικο θίασο «Σαουμπίνε» αντ' αυτών, προχωρά το Φεστιβάλ Αθηνών, στην αναμφίβολα δυσκολότερη διοργάνωση της τελευταίας επταετίας, από τότε που το ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος. Για οικονομικούς και διαδικαστικούς λόγους, το «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» ματαίωσε τις δύο παραστάσεις του -Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον και το μονόλογο «Απλά περίπλοκο» του Μπέρνχαρντ, σε σκηνοθεσία Κλάους Πάιμαν. Επίσης, το Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης ματαίωσε την παράσταση «Σονάτα των φαντασμάτων» του Α. Στρίντμπεργκ. Την αυλαία του Φεστιβάλ, στις 8 Ιουνίου, δεν θα «σηκώσει» στην οδό Πειραιώς το «Μπερλίνερ Ανσάμπλ», αλλα το απολαυστικό δίδυμο από την Ελβετία, Ζίμερμαν και ντε Περό. Στο πρόγραμμα της Πειραιώς, οριστικοποιήθηκε για τις 21 και 23 Ιουνίου, ο βερολινέζικος θίασος «Σαουμπίνε», με το έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Α. Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία της Βρετανής Κέιτι Μίτσελ και με την «Επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα», σε σκηνοθεσία του Ούγγρου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μάρτον. Η εν λόγω παράσταση βασίζεται στην ομώνυμη όπερα του Κλαούντιο Μοντεβέρντι.

    Καλοκαίρι με Σαίξπηρ και Βέρντι

    ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
    «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο Μέγαρο Μουσικής ανοίγουν την αυλαία του θερινού προγράμματος. Θα ακολουθήσουν ακόμα 44 παραστάσεις μέχρι τον Ιούλιο
    «Τροβατόρε» στο Ηρώδειο και βραδιές χορού στη σκιά της Ακρόπολης περιλαμβάνει το καλοκαιρινό πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
    «Τροβατόρε» στο Ηρώδειο και βραδιές χορού στη σκιά της Ακρόπολης περιλαμβάνει το καλοκαιρινό πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
    Παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες η «Εθνική Λυρική Σκηνή» εντείνει την εξωστρεφή της πορεία αυτό το καλοκαίρι. Στη δύσκολη οικονομική συγκυρία το μοναδικό λυρικό θέατρο της χώρας μας απαντά με 45 παραστάσεις -από μικρές παραγωγές έως όπερες στο Ηρώδειο- μέσα σε διάστημα τριών μηνών (Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος). Το καλοκαιρινό πρόγραμμα της Λυρικής «έχει σχεδιαστεί πάνω σε τέσσερις βασικούς άξονες: τις νέες παραγωγές όπερας, τις παραγωγές μπαλέτου, τα εκπαιδευτικά προγράμματα και τις δράσεις εκτός Αθηνών», τόνισε χθες κατά την παρουσίασή του ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, Μύρων Μιχαηλίδης.
    Δύο οι όπερες στο Ηρώδειο. Ο «Τροβατόρε» του Βέρντι, ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του κορυφαίου Ιταλού δημιουργού που δικαίως έχει χαρακτηριστεί «το αρχετυπικό μελόδραμα του ρομαντισμού».

    «Ταξίδια» στην ελληνική μυθολογία

    ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

    Μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους με αρχαίους μύθους από την Αργολίδα, τα «Ταξίδια του νερού» παρουσιάζεται σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο του Ιερού του Ασκληπιού στην Επίδαυρο. Η παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά δημοτικού και γυμνασίου στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των παιδιών και των νέων σε θέματα παραδόσεων και γνωριμίας με την ελληνική μυθολογία, αξιοποιώντας τους μαγευτικούς αρχαιολογικούς χώρους στην περιφέρεια Πελοποννήσου. Παρουσιάζεται επίσης στον Αρχαιολογικό χώρο Μυκηνών (αύριο), στην Αρχαία Τίρυνθα (την Τετάρτη), στο Ναύπλιο (11, 12, 13/5) και στο Δήμο Ερμιονίδας (14/5). Το έργο, το οποίο δημιουργήθηκε από τον θίασο «Ωκύπους», είναι ένα ταξίδι στην Αργολίδα με θεματικό άξονα μύθους που σχετίζονται με το νερό. Οι μύθοι ζωντανεύουν μέσα από διαφορετικούς τρόπους αφήγησης οι οποίοι παρασέρνουν τα παιδιά σε ένα ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο γεμάτο από ήχους, εικόνες, μυρωδιές και χρώματα.

    «Περιμένοντας τον Γκοντό» στη Θεσσαλονίκη


    Η παράσταση«Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, που παίχτηκε με επιτυχία στοΘέατρο Τέχνης Καρόλος Κουν το χειμώνα, θα παρουσιαστεί (16-20/5) στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη». Πρόκειται για το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού και ίσως το σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ού αιώνα. Εχει γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών και συζητήσεων. Δύο άστεγοι αλήτες περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκοντό που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Τους πέντε ανδρικούς ρόλους του έργου ερμηνεύουν οι: Κάτια Γέρου, Δήμητρα Χατούπη, Μυρτώ Αλικάκη, Λουκία Πιστιόλα, Εύα Οικονόμου – Βαμβακά. Μετάφραση: Σουζάνα Χούλια. Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου. Κίνηση: Πωλίνα Κρεμαστά.