- «Ενα σπίτι παραμύθια» του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου, από σήμερα, για τρίτη χρονιά στην «Αθηναΐδα». Πέντε από τα σαράντα επτά τραγουδιστά παραμύθια που είχαν φτιάξει μαζί για μία μικρή ορχήστρα, έρχονται ξανά στη διάθεση των παιδιών. «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» του Αντερσεν, «Η έξυπνη Γκρέτα» των αδερφών Γκριμ, «Ο Τζακ κι η Φασολιά» του Joseph Jacobs, «Η συναυλία των ζώων» των αδερφών Γκριμ και «Η πεντάμορφη και το τέρας» της Gabrielle Suzanne Barbot de Villeneuve, αποτελούν τον πρώτο κύκλο σε μορφή όπερας, από πέντε ηθοποιούς - τραγουδιστές της ομάδας «Σπείρα Σπείρα», με τη συνοδεία δύο μουσικών ακορντεόν και κρουστά. Τα παιδιά συμμετέχουν, τραγουδούν και χορεύουν, κι έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τη χαρά της μεταμφίεσης, εφόσον τα πάντα διαδραματίζονται επί σκηνής κι έτσι αναπτύσσεται η δημιουργική τους φαντασία. Σκηνικό Μανόλης Παντελιδάκης. Φωτισμοί Ελευθερία Ντεκώ. Χορογραφία Αναστασία Γεωργαλά. Κοστούμια Δέσποινα Χειμώνα. Παίζουν και τραγουδούν: Χρήστος Ασλανίδης, Αθηνά Αφαλίδου, Χρήστος Γεροντίδης, Τερέζα Κρητικού, Αννα Ψαρρά.
-
«Η Παναγία των Παρισίων»
DRIMTZIAS KOSTAS 2008
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ: ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΕΡΓΑ, ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΙ, ΦΩΤΙΣΤΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΙ, ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΙ, ΚΡΙΤΙΚΟΙ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ, ΒΙΒΛΙΑ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ, ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ...
Saturday, October 15, 2011
Το θέατρο καλλιεργεί τα παιδιά
Η Ρούλα Πατεράκη στον «Κόκκινο βράχο»...
Με μότο τον πασίγνωστο στίχο του Ιωάννη Πολέμη «Τι είναι η πατρίδα μας» και εμφανή στόχο την επιστροφή στις ρίζες της θεατρικής μας παράδοσης, μέσα από μια σειρά επαναναγνώσεών της, ξεκινά η νέα σεζόν για το Εθνικό Θέατρο, η πρώτη μιας διετίας θεατρικού αναστοχασμού πάνω στην ελληνική πραγματικότητα...
Και την αυλαία αυτής της διετίας καλείται να σηκώσει η Ρούλα Πατεράκη, που σκηνοθετεί, για πρώτη φορά στο Εθνικό, τον Κόκκινο βράχο του Γρηγόριου Ξενόπουλου, που θα παρουσιάζεται από σήμερα στη Νέα Σκηνή.
Έργο των αρχών του αιώνα, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ο Κόκκινος βράχος στάθηκε η βάση για θεατρικό έργο Φωτεινή Σάντρη, που ο Ξενόπουλος συνέθεσε το 1908, για χάρη της Κυβέλης. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 11 Αυγούστου του 1908 από τον θίασό της στο θέατρο «Πανελλήνιον» και γνώρισε τεράστια επιτυχία, ενώ μέχρι και τις μέρες μας παραμένει ένα από τα πιο γνωστά έργα του συγγραφέα.
Ιφιγένεια εν Πολωνία...
Το Gardzienice ιδρύθηκε το 1977 από τον και έγινε γνωστό για τη συστηματική έρευνα της λαϊκής τέχνης και των μουσικών παραδόσεων, τη σωματική και φωνητική τεχνική των ηθοποιών του, την πρόθεσή του να εντάξει το θέατρο στο φυσικό περιβάλλον και, ιδιαίτερα, για την έμφαση που δίνει στη μουσικότητα, που «βρίσκεται στον πυρήνα όλης μου της δημιουργίας», όπως λέει ο ίδιος ο Staniewski, που στις παραστάσεις του χρησιμοποιεί μουσική, τελετουργίες και χορούς αυτοχθόνων κοινοτήτων από όλο τον κόσμο. Παράλληλα, ο Staniewski έφερε στο κέντρο της έρευνας και της προβληματικής του το αρχαίο ελληνικό δράμα, προσεγγίζοντάς το μέσω της συστηματικής μελέτης της αρχαίας ελληνικής μουσικής και εικονογραφίας.
Τις απόψεις του διάσημου σκηνοθέτη θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν διά ζώσης και να συζητήσουν μαζί του οι θεατές της ταινίας Ιφιγένεια εν Α..., μετά το τέλος της προβολής. Η ταινία, βασισμένη στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι, γυρίστηκε το 2008 σε χώρους γύρω από τον Παρνασσό, με τη συμμετοχή ηθοποιών του θιάσου αλλά και μουσικών, Ελλήνων φοιτητών δραματικών σχολών, κατοίκων της περιοχής.
Βασισμένη στην Ιφιγένεια εν Ταύροις, η θεατρική παράσταση του Gardzienice επιδιώκει να ερμηνεύσει τη «διάθεση των καιρών», θίγοντας μεγάλα σύγχρονα ζητήματα, όπως το θέμα της ευσέβειας, τα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης της σύγχρονης Ευρώπης, ακόμα η παρούσα ευρωπαϊκή κρίση. Με θυελλώδη ρυθμό και αδιάκοπη κίνηση, και μια εικαστική αντίληψη που αρδεύεται από την αρχαία ελληνική και την ανατολικοευρωπαϊκή χριστιανική εικονογραφία, η παράσταση εικονογραφεί την αντίληψη του Staniewski και την εθνομουσικολογική έρευνα του θιάσου.
Η παράσταση, που θα παρουσιαστεί με ελληνικούς υπέρτιτλους, παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος της πολωνικής προεδρίας της Ε.Ε.
Επιστροφή στον Λόρκα
Η παράσταση, στην οποία οι ηθοποιοί Γιώργος Μωρόγιαννης και Κίμων Ρηγόπουλος όχι μονάχα πρωταγωνιστούν αλλά και αυτοσκηνοθετούνται, έχει τη φόρμα μιας συνέντευξης: ενός «περίεργου» δημοσιογράφου, που πηγαίνει με προσωπικά κίνητρα να πάρει συνέντευξη από έναν πρώην φασίστα, η οποία θα εξελιχθεί σε μια προσωπική μονομαχία.
Η ιδέα για το έργο αυτό προέκυψε πριν από αρκετά χρόνια, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Σεβίλλη, όπου ο ίδιος ο συγγραφέας ήρθε σε επαφή με τη ζωντανή μνήμη των γεγονότων σε κάθε γωνιά της πόλης. Σήμερα, «που ένας άλλου τύπου φασισμός ξεπροβάλλει απ’ το αυγό του φιδιού, στην Ελλάδα και στον κόσμο», όπως σημειώνει ο καθηγητής Ανδρεάδης, οι μνήμες της φρανκικής δικτατορίας «αποκτούν ένα νέο νόημα και καλούν σε εγρήγορση».
Στην παράσταση του θεάτρου «Σημείο» τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Ιουλία Σταυρίδου και τη μουσική ο Νίκος Τσακρής.
Δείξε μου τον φίλο σου
Πέρα από το «κλασικό» ερώτημα αν υπάρχει φιλία μεταξύ των δύο φύλων επιδιώκει να οδηγήσει τον θεατή ο Γιώργος Κεμερλής στην παράσταση Δείξε μου τον φίλο σου, που παρουσιάζεται από χθες και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης», στα Ιλίσια, σε σκηνοθεσία της Χριστίνας Γκόλια. Αντίθετα, το ερώτημα που επιδιώκει να αναδείξει, και γύρω από αυτό ξεδιπλώνονται οι κωμικές καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές καταστάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, είναι: "υπάρχει έρωτας μεταξύ δύο πραγματικών φίλων;" Γιατί, μπορεί ο Βίκτωρ Ουγκώ να έλεγε πως "η φιλία είναι σαν τα παλιά βιβλία, ο χρόνος τους προσδίδει μεγαλύτερη αξία", όμως κάποτε έρχεται η στιγμή που κι από ένα καλό βιβλίο δεν έχεις να πάρεις τίποτα καινούργιο. Οπότε; Τι θα μείνει στη θέση του στο τέλος;
Στην παράσταση τους ρόλους του ζευγαριού ερμηνεύουν ο συγγραφέας και η Αφροδίτη Κλεάνθη, ενώ τραγουδά η Δόμνα Κουντούρη.
Ένα «Αερόπλοιο» στην Αμερική
Στην Ουάσιγκτον βρίσκεται το «Αερόπλοιο», η παιδική σκηνή του θεάτρου Τόπος Αλλού, προκειμένου να παρουσιάσει την παράσταση Της φωτιάς, του ανέμου και του δρόμου δίχως γυρισμό του Νίκου Καμτσή, στο πλαίσιο του 4ου Kids Eurofestival ως επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας, μια αναγνώριση της ερευνητικής δουλειάς του πάνω στην ελληνική λαϊκή αφηγηματική παράδοση.
Το Φεστιβάλ, που διοργανώνεται από το Γαλλο-αμερικανικό Πολιτιστικό Ίδρυμα και παρουσιάζει τα πιο αξιόλογα θέατρα για παιδιά από τις 27 χώρες της Ε.Ε., ξεκινά σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Νοεμβρίου. Το «Αερόπλοιο» θα παρουσιάσει το έργο του Ν. Καμτσή, που βασίζεται σε ένα ελληνικό λαϊκό παραμύθι, από τις 15-17 Οκτωβρίου στο Kennedy Center της αμερικανικής πρωτεύουσας, ενώ παράλληλα θα διοργανώσει δύο θεατρικά σεμινάρια, για τη μάσκα στα λαϊκά δρώμενα και την κατασκευή και εμψύχωση παραμυθένιων χαρακτήρων.
Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Νίκου Καμτσή, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μίκας Πανάγου, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Χρήστος Ξενάκης. Αφηγείται η παραμυθού Στέλλα Μιχαήλ.
Το Φεστιβάλ, που διοργανώνεται από το Γαλλο-αμερικανικό Πολιτιστικό Ίδρυμα και παρουσιάζει τα πιο αξιόλογα θέατρα για παιδιά από τις 27 χώρες της Ε.Ε., ξεκινά σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Νοεμβρίου. Το «Αερόπλοιο» θα παρουσιάσει το έργο του Ν. Καμτσή, που βασίζεται σε ένα ελληνικό λαϊκό παραμύθι, από τις 15-17 Οκτωβρίου στο Kennedy Center της αμερικανικής πρωτεύουσας, ενώ παράλληλα θα διοργανώσει δύο θεατρικά σεμινάρια, για τη μάσκα στα λαϊκά δρώμενα και την κατασκευή και εμψύχωση παραμυθένιων χαρακτήρων.
Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Νίκου Καμτσή, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μίκας Πανάγου, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Χρήστος Ξενάκης. Αφηγείται η παραμυθού Στέλλα Μιχαήλ.
Ο Μαρξ επιστρέφει... στα Ιλίσια
Ο Μαρξ επιστρέφει... Όχι μονάχα οι θεωρίες του, που αναγνωρίζονται σήμερα από αρκετούς σαν ένα ενδιαφέρον εργαλείο ερμηνείας της κρίσης που σαρώνει τις ευρωπαϊκές οικονομίες και κοινωνίες, αλλά ο ίδιος προσωπικώς! Επιστρέφει για λίγο από τον άλλο κόσμο, μόνο και μόνο για να αποδείξει πως οι ιδέες του δεν έχουν πεθάνει. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει στον πνευματώδη μονόλογο του Αμερικανού ιστορικού και ακτιβιστή Χάουαρντ Ζιν Ο Μαρξ στο Σόχο, που με τον Άγγελο Αντωνόπουλο στον ρόλο του Γερμανού φιλόσοφου επιστρέφει κι αυτός από τη Δευτέρα στη σκηνή του θεάτρου «Ιλίσια», για πέμπτη χρονιά.
Ο μονόλογος του Χ. Ζιν, γραμμένος στα 1999, ως αντίδραση στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τις θριαμβολογίες για το «τέλος της ιστορίας», μέσα από ένα κείμενο με φοβερές εντάσεις και με μια συγκινησιακή λειτουργία που πολύ συχνά ανατρέπεται από κωμικά στοιχεία, παρουσιάζει έναν Μαρξ θυμωμένο με τη διαστρέβλωση των θεωριών του και τη σύνδεσή τους με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που τον επικαλούνταν, αλλά και έναν Μαρξ «ανθρώπινο», που μιλά για την ελευθερία, την επανάσταση, την οικογένεια, τον Σαίξπηρ, την ηλιθιότητα των ηγετών του κόσμου, τον έρωτα, το κρασί, τον Ναπολέοντα, τη δημοκρατία, την τηλεόραση... Έναν Μαρξ αυτοκριτικό, που δεν διστάζει να παραδεχθεί επί σκηνής ότι έκανε λάθος το 1848 που έλεγε πως ο καπιταλισμός ήταν στα τελευταία του, αλλά και βέβαιο πως ο καπιταλισμός σκάβει τον λάκκο του κι ότι κάτι νέο θα βγει απ’ όλα αυτά...
Η παράσταση Ο Μαρξ στο Σόχο παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια φρόντισε ο Γιώργος Ασημακόπουλος.
Ο μονόλογος του Χ. Ζιν, γραμμένος στα 1999, ως αντίδραση στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τις θριαμβολογίες για το «τέλος της ιστορίας», μέσα από ένα κείμενο με φοβερές εντάσεις και με μια συγκινησιακή λειτουργία που πολύ συχνά ανατρέπεται από κωμικά στοιχεία, παρουσιάζει έναν Μαρξ θυμωμένο με τη διαστρέβλωση των θεωριών του και τη σύνδεσή τους με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που τον επικαλούνταν, αλλά και έναν Μαρξ «ανθρώπινο», που μιλά για την ελευθερία, την επανάσταση, την οικογένεια, τον Σαίξπηρ, την ηλιθιότητα των ηγετών του κόσμου, τον έρωτα, το κρασί, τον Ναπολέοντα, τη δημοκρατία, την τηλεόραση... Έναν Μαρξ αυτοκριτικό, που δεν διστάζει να παραδεχθεί επί σκηνής ότι έκανε λάθος το 1848 που έλεγε πως ο καπιταλισμός ήταν στα τελευταία του, αλλά και βέβαιο πως ο καπιταλισμός σκάβει τον λάκκο του κι ότι κάτι νέο θα βγει απ’ όλα αυτά...
Η παράσταση Ο Μαρξ στο Σόχο παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια φρόντισε ο Γιώργος Ασημακόπουλος.
Ανακρίνοντας τον συγγραφέα
Ένα από τα περισσότερο επιτυχημένα έργα του «τρομερού παιδιού» του βρετανικού θεάτρου, του Martin McDonagh, το The Pillowman (2003), μια παραβολή για τον άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό, γυμνός απέναντι στην εξουσία, παρουσιάζεται από αυτήν την Κυριακή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου.
Ένα άγριο και τρομακτικό παραμύθι ξετυλίγει επί σκηνής ο Ιρλανδός δραματουργός, καθώς ο νεαρός συγγραφέας Κατούριαν υφίσταται την εξοντωτική ανάκριση δύο αστυνομικών ως ύποπτος για φόνους μικρών παιδιών, καθώς οι ιστορίες του περιγράφουν δολοφονίες που έγιναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο...
Αν και ο Μάρτιν ΜακΝτόνα εστιάζει, μέσα από τον κωμικό παραλογισμό, στη βία, σωματική και ψυχική, τους καταπιεστικούς μηχανισμούς και τον θάνατο, η παράλληλη ανάκριση του αδερφού του Μίχαλ, ενός ανθρώπου με νοητικά προβλήματα, αλλά και οι ίδιες οι ιστορίες του Κατούριαν, αποκαλύπτουν έναν θανάσιμο κύκλο βίας που ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια και καθορίζει τη ζωή του και τη ζωή τού αδερφού του... Έτσι, οι μακάβριες ιστορίες του συγγραφέα αποδεικνύονται ένα μέσο για να αισθανθεί κοντά σε κάποιον, να πιαστεί από κάτι που έχει αρχή, μέση και τέλος ώστε να καταφέρει να αντιμετωπίσει το χάος της πραγματικότητας.
Στην παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Γιώργος Βαλαής, Θανάσης Δόβρης, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Φωτόπουλος. Η μετάφραση είναι του Δημήτρη Κιούση, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, η μουσική του Νίκου Μαρδάκη, ενώ στη σκηνοθεσία συμπράττει η Μαρία Φιλίνη.
Ένα άγριο και τρομακτικό παραμύθι ξετυλίγει επί σκηνής ο Ιρλανδός δραματουργός, καθώς ο νεαρός συγγραφέας Κατούριαν υφίσταται την εξοντωτική ανάκριση δύο αστυνομικών ως ύποπτος για φόνους μικρών παιδιών, καθώς οι ιστορίες του περιγράφουν δολοφονίες που έγιναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο...
Αν και ο Μάρτιν ΜακΝτόνα εστιάζει, μέσα από τον κωμικό παραλογισμό, στη βία, σωματική και ψυχική, τους καταπιεστικούς μηχανισμούς και τον θάνατο, η παράλληλη ανάκριση του αδερφού του Μίχαλ, ενός ανθρώπου με νοητικά προβλήματα, αλλά και οι ίδιες οι ιστορίες του Κατούριαν, αποκαλύπτουν έναν θανάσιμο κύκλο βίας που ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια και καθορίζει τη ζωή του και τη ζωή τού αδερφού του... Έτσι, οι μακάβριες ιστορίες του συγγραφέα αποδεικνύονται ένα μέσο για να αισθανθεί κοντά σε κάποιον, να πιαστεί από κάτι που έχει αρχή, μέση και τέλος ώστε να καταφέρει να αντιμετωπίσει το χάος της πραγματικότητας.
Στην παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Γιώργος Βαλαής, Θανάσης Δόβρης, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Φωτόπουλος. Η μετάφραση είναι του Δημήτρη Κιούση, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, η μουσική του Νίκου Μαρδάκη, ενώ στη σκηνοθεσία συμπράττει η Μαρία Φιλίνη.
Το "Σκοτεινό σπίτι"
Το Σκοτεινό σπίτι, του Αμερικανού σκηνοθέτη και δραματουργού Νηλ Λαμπιούτ, παρουσιάζεται για λίγες μονάχα παραστάσεις (12-23/10) στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης από τον σκηνοθέτη Χρήστο Λύγκα. Το έργο, γραμμένο το 2007, αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών και της σεξουαλικής κακοποίησης που υπέστη στην παιδική του ηλικία ο ένας από αυτούς, κάτι που στάθηκε καταλύτης για την μεταξύ τους σχέση. Τα κρυμμένα κάτω από το χαλί μυστικά μιας οικογένειας, το θέμα-ταμπού των δυο παιδιών που έγιναν άνδρες κουβαλώντας αυτό το βάρος σε όλη τους της ζωή, αναλύει μέσα από ζωηρούς διαλόγους και καθηλωτική δράση ο συγγραφέας. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Θοδωρής Οικονομίδης, Μαρία Προϊστάκη και ο σκηνοθέτης, ενώ η μουσική είναι του Γιώργου Κουμεντάκη και τα σκηνικά του Γιάννη Μετζικώφ.
* Στον ίδιο χώρο παρουσιάζεται επίσης από το Σάββατο 17/10 η μουσικοθεατρική παράσταση του Θοδωρή Οικονομίδη Καταλόγια ΙΙ, που βασίζεται σε τέσσερα γνωστά δημοτικά τραγούδια: «Της μάνας φόνισσας», η ιστορία μιας μάνας που σκοτώνει το παιδί της επειδή την έπιασε με τον εραστή της, «Του γεφυριού της Άρτας», που μιλάει για τη θυσία της όμορφης γυναίκας του πρωτομάστορα για να σταθεί το γεφύρι, και «Της κακιάς πεθεράς», η οποία από φθόνο σκοτώνει τη νύφη της, καθώς και «Του νεκρού αδερφού», η ανάγνωση των οποίων επιχειρείται μέσα από τους κώδικες του αρχαιοελληνικού θεάτρου, με τη χρήση μασκών, κούκλας, ζωντανής μουσικής, τραγουδιού και σωματικής έκφρασης. Παίρνουν μέρος οι Δ. Μητροπούλου, Ε. Μπάρλα, Θ. Οικονομίδης, Ι. Μιχαλά, Ι. Πιατά, Μ. Κωτσάκη, Φ. Ρεϊζίδου, Χ. Χιώτης, Χ. Στουραΐτη.
Στο Θέατρο τέχνης της οδού Φρυνίχου...
Ως «μια υποχρεωτική εκπνοή πριν από την ασφυξία» χαρακτηρίζει ο θίασος Κανιγκούντα την Πόλη-κράτος, που παρουσιάζεται και φέτος, από σήμερα έως και το τέλος του Οκτώβρη στο Θέατρο τέχνης της οδού Φρυνίχου. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, πρόκειται για μία παράσταση πολιτική, «με τραγούδι, σάτιρα και συγκίνηση, σε μια πόλη ποτισμένη με χημικά», το κείμενο της οποίας κατέγραψε ο θίασος με τη βοήθεια συζητήσεων με πολιτικούς, δημοσιογράφους και συγγραφείς...
Η πόλη για την οποία γίνεται λόγος είναι, φυσικά, η Αθήνα. Κι ο χρόνος, αν υπάρχει χρόνος, λίγο πριν από την ασφυξία. Ο σκηνοθέτης Γιάννη Λεοντάρης και ο θίασος (Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιώργος Φριντζήλας, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Ευθύμης Θέου, Ανθή Ευστρατιάδου) παραδίδουν στους θεατές ένα μάθημα ιστορίας που ξεκινά από τα βασικά χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής πόλης-κράτους: ελευθερία, αυτονομία, αυτάρκεια, για να ακολουθήσουν μετά το αίμα, η πολεοδομία, ο πληθυσμός, τα υλικά οικοδομής, οι κατακτητές...
Η πόλη για την οποία γίνεται λόγος είναι, φυσικά, η Αθήνα. Κι ο χρόνος, αν υπάρχει χρόνος, λίγο πριν από την ασφυξία. Ο σκηνοθέτης Γιάννη Λεοντάρης και ο θίασος (Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιώργος Φριντζήλας, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Ευθύμης Θέου, Ανθή Ευστρατιάδου) παραδίδουν στους θεατές ένα μάθημα ιστορίας που ξεκινά από τα βασικά χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής πόλης-κράτους: ελευθερία, αυτονομία, αυτάρκεια, για να ακολουθήσουν μετά το αίμα, η πολεοδομία, ο πληθυσμός, τα υλικά οικοδομής, οι κατακτητές...
Αναζητώντας «Ελιξίριο» στη Λυρική...
Με Γκαετάνο Ντονιτσέτι και το Ελιξίριο του έρωτα, μία από τις πιο γοητευτικές και μελωδικές όπερες του ρεπερτορίου, ξεκινούν σήμερα οι παραστάσεις της νέας σεζόν στο θέατρο «Ολύμπια» της οδού Ακαδημίας. Στη σημερινή της πρεμιέρα, η Εθνική Λυρική Σκηνή επιφυλάσσει μια ακόμη «πρώτη»: τη συνεργασία της, για πρώτη φορά, με τον Σταμάτη Φασουλή, που ανέλαβε τη σκηνοθεσία, μεταφέροντας το ερωτικό μελόδραμα του Ντονιτσέτι, από το 1831, οπότε συντέθηκε, σε ένα εργοστάσιο του μεσοπολέμου. Η ασπρόμαυρη καταθλιπτική ατμόσφαιρά του αντικατοπτρίζει τη συναισθηματική κατάσταση του Νεμορίνο, ο οποίος διεκδικεί ανεπιτυχώς την πλούσια και όμορφη Αντίνα, η οποία όμως σύντομα θα δώσει τη θέση της στην εφορία που προκαλεί το ελιξίριο και οι «μαγικές» του ιδιότητες...
Πλήθος νέων παραστάσεων
- Το αυτοβιογραφικό έργο τουΣτρίντμπεργκ, ο «Πελεκάνος», επαναλαμβάνεται στο «Bios», (17/10 - 15/11, κάθε Δευτέρα - Τρίτη). Στο έργο αυτό, ο Στρίντμπεργκ αναφέρεται σε θέματα που τον απασχόλησαν: τον θάνατο, τον έρωτα, τις βίαιες οικογενειακές σχέσεις. Αξονας της ενδιαφέρουσας παράστασης είναι η προσωπικότητα του συγγραφέα. Δύο ηθοποιοί αφηγούνται την ιστορία μιας οικογένειας: Μετά το θάνατο του πατέρα, σε ένα διαμέρισμα, σε στιγμή αλληλοαποκαλύψεων, μια οικογένεια βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αλήθειές της. Αμαρτίες, μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται, αφήνοντας τα πρόσωπα απελπισμένα. Μετάφραση: Ερι Κύργια. Σκηνοθεσία: Σύλβια Λιούλιου. Σκηνικά - Κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας. Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου. Video: Χρήστος Δήμας. Φωτογραφίες: Μαριλένα Βαϊνανίδη. Παίζουν: Λαέρτης Βασιλείου, Μιλτιάδης Φιορέντζης.
- Στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» σήμερα ανεβάζεται το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν ΜακΝτόνα «The pillowman», μια παραβολή για τον άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σωματική και ψυχολογική βία, τον αυταρχισμό και καταναγκασμό. Σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, σκηνικά - κοστούμια Εύας Μανιδάκη, μετάφραση Δημήτρη Κιούση, μουσική Νίκου Μαριδάκη. Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Θανάσης Δόβρης, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Φωτόπουλος. Τη Δευτέρα θα δοθεί η επίσημη του έργου της Λούλας Αναγνωστάκη «Παρέλαση» και την Τρίτη (18/10) η επίσημη του έργου του Τιμ Κράουτς «Συγγραφέας».
- Οι Γιώργος Μωρόγιαννης και Κίμων Ρηγόπουλος, αυτοσκηνοθετούμενοι, παίζουν το έργο του Γιάγκου Ανδρεάδη «Φώναξε είμαι ζωντανός», που αναφέρεται στη δολοφονία του Λόρκα από τους φρανκιστές φασίστες. Η μυθοπλασία βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Ενα έργο τραγικά επίκαιρο, σήμερα, αφού ένας άλλου τύπου φασισμός, που απειλεί με αφανισμό εκατομμυρίων εργαζομένων σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας. Παραστάσεις (14/10 - 6/11), κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή (9.30 μ.μ.) στο θέατρο «Σημείο».
- Επαναλαμβάνεται (από 17/10, κάθε Δευτέρα - Τρίτη) στο «Ιλίσια» ο μονόλογος τουΧάουαρντ Ζιν «Ο Μαρξ στο Σόχο» με τον Αγγελο Αντωνόπουλο, που «ανασταίνει» στο σημερινό, «παγκοσμιοποιημένο» καπιταλισμό, τον Μαρξ. Το έργο σήμερα και αύριο θα παιχθεί στις Ανδρικές και Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού. Ενα κείμενο που μιλά για την ιστορία, τον πολιτισμό, την ελευθερία, τον πόλεμο, την παγκόσμια κρίση, την υπεραξία και όλα τα ανθρώπινα. Μετάφραση: Αρης Λασκαράτος. Δραματουργική επεξεργασία: Αγγελος Αντωνόπουλος. Σκηνοθεσία Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου.
- Στο Ιδρυμα «Μ. Κακογιάννης» σήμερα (9 μ.μ.) το Πολωνικό Κέντρο Θεατρικής Πρακτικής «Gardzienice» θα παρουσιάσει την ταινία «Ιφιγένεια εν Α...» και στις 17 και 18/10 τη θεατρική παράσταση «Ιφιγένεια εν Τ...» σε σκηνοθεσία Στανιέφσκι, (παράσταση εμπνευσμένη από την αρχαία τραγωδία και με την οποία ασχολείται η ταινία).
- Στο θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης», ανεβάστηκε και παίζεται κάθε Δευτέρα - Τρίτη, το έργο του Γιώργου Κεμερλή «Δείξε μου το φίλο σου», με θέμα τον έρωτα και τη φιλία. Σκηνοθεσία Χριστίνας Γκόλια. Παίζουν: Γιώργος Κεμερλής, Αφροδίτη Κλεάνθη. Τραγούδι: Δόμνα Κουντούρη.
«Μπορείς να επιλέξεις αν θέλεις να είσαι ήρωας ή θύμα»
- Ο πολιτικός Προμηθέας του Γιαν Φαμπρ στην Αθήνα
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011
Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Τον τραβάνε οι φωτιές τον Γιαν Φαμπρ.
Ο τίτλος της νέας του παράστασης, περισσότερο θεατρικής, παρά χορευτικής, τα λέει όλα: «Προμηθέας, Τοπίο ΙΙ». Εχει ασχοληθεί μαζί του και παλιά (1988), έτσι που κάποιοι βιάστηκαν να αποφανθούν: «Ο Φαμπρ βρήκε το άλτερ έγκο του στον Τιτάνα που έκλεψε τη φωτιά από τον Δία». «Δεν τη δέχομαι αυτή την ταύτιση», μας λέει και γελάει. Αλλα είχε στο μυαλό του όταν αποφάσισε να κρεμάσει τον Προμηθέα επί 1 ώρα και 40 λεπτά σε έναν σταυρό με σχήμα Χ, σε απόσταση 3 μέτρων από τη σκηνή, και να στήσει ολόγυρά του ένα τολμηρό υπερθέαμα με 10 ερμηνευτές-χορευτές.
Παραμύθια με ένα «Φαφούτικο λιοντάρι» να πίνει το «Νερό της ζωής»
ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ενα παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης, "Το νερό της ζωής", ετοίμασε και παρουσιάζει η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" στο θέατρο "Αμαλία" της Θεσσαλονίκης, τις Κυριακές στις 11.30 το πρωί και τις καθημερινές για τα σχολεία.
Ενα παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης, "Το νερό της ζωής", ετοίμασε και παρουσιάζει η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" στο θέατρο "Αμαλία" της Θεσσαλονίκης, τις Κυριακές στις 11.30 το πρωί και τις καθημερινές για τα σχολεία.
Το έργο αποτελεί μια ελεύθερη διασκευή ενός από τα πιο γνωστά παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Αρχίζει με το ταξίδι ενός νέου που ψάχνει να βρει το αθάνατο νερό για να το φέρει στον άρρωστο πατέρα του. Θα περάσει μεγάλες περιπέτειες, κινδύνους, δοκιμασίες, στο σκοτεινό δάσος, στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, στον στοιχειωμένο πύργο, αλλά η αγάπη είναι πιο δυνατή απ' τον κίνδυνο, πιο δυνατή απ' τον φόβο, αυτή στο τέλος θα νικήσει.
«Διάλογος» με τον Ελύτη
Θεατρικό-μουσικό αναλόγιο βασισμένο στο ποιητικό έργο του "Μαρία Νεφέλη" απόψε στο Δημαρχιακό Μέγαρο για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του
To «Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά» είναι συμπαραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» και του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.
Με ένα θεατρικό-μουσικό αναλόγιο, που αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εκδοχή της "Μαρίας Νεφέλης", συμπαραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της "Τέχνης" και του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, συμμετέχουν τα 46α Δημήτρια του Δήμου Θεσσαλονίκης στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη.
Η «Παρέλαση» εισβάλλει στο σπίτι
ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
Δύο αδέλφια βλέπουν από το δωμάτιό τους μια παρέλαση με αποτρόπαια έκβαση, στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη
Mέσα από την ιστορία δύο εξόριστων αδελφών (ανα)βιώνουμε την προσωπική μας εξορία και... παρελαύνουμε στη δύση της Δύσης. Αφορμή η "Παρέλαση"της Λούλας Αναγνωστάκη, ένα κείμενο επίκαιρο, που παρουσιάζεται από τη Δευτέρα στον κάτω χώρο του "Θέατρου του Νέου Κόσμου". Σύμφωνα με την υπόθεση, δύο αδέλφια, η Ζωή και ο Αρης, ζουν απομονωμένα από τον έξω κόσμο, εξόριστοι στην ασφάλεια του δωματίου τους. Η μόνη τους επαφή με την πόλη και τους ανθρώπους είναι ένα "παράθυρο". Η ιδέα της παρέλασης που θα λάβει χώρα κάτω από το σπίτι τους φαντάζει ως η μοναδική διέξοδος από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Από το παράθυρο θα παρακολουθήσουν την έναρξη, την απρόσμενη εξέλιξη και την αποτρόπαια έκβαση της παρέλασης. Από το παράθυρο θα εισβάλει ο έξω κόσμος, που τόσο καιρό αποφεύγουν, και θα τους συντρίψει.
Labels:
Αναγνωστάκη Λούλα,
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Friday, October 14, 2011
«Η επανάσταση είναι τρελή και τυφλή»
Σε ένα μικρό χωριό της Ανατολικής Πολωνίας, ο σκηνοθέτης Βλοντζίμιερζ Στανιέβσκι ίδρυσε το 1977 το Κέντρο Θεατρικής Πρακτικής Gardzienice. Από την αρχή απέφευγε, όπως λέει, τα διαφημιστικά κόλπα και έδινε βάση στη δουλειά. «Εχοντας εργαστεί μέρα και νύχτα με ειλικρίνεια και σεβασμό, όταν ακούω ότι οι συντάξεις ή οι κοινωνικές ασφαλίσεις είναι στον αέρα κατανοώ τον κόσμο που επαναστατεί. Αν και όσοι έχουμε περάσει από τον κομμουνισμό ξέρουμε ότι η επανάσταση είναι ένα τρελό και τυφλό τέρας» σχολιάζει στα «ΝΕΑ» ο πολωνός σκηνοθέτης. «Διανύουμε μια γενικότερη κρίση. Αυτό που έχει να πει η "Ιφιγένεια εν Ταύροις" είναι ότι, όπως και κατά το παρελθόν, ο κόσμος έχει σήμερα χωριστεί σε πολιτισμένους και βάρβαρους. Στα μάτια των Ευρωπαίων, τους βαρβάρους υποδύονται οι Ελληνες. Και οι Πολωνοί».
Thursday, October 13, 2011
Αφιέρωμα στον Οδ. Ελύτη
Ο Λαμπράκης ξαναζεί στην πλατεία
- Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011
- ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΚΟΤΖΙΑ
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, απόψε στις 8, θα «ξαναζήσει» στην πλατεία Κοτζιά. Δεν πρόκειται για νεκρανάσταση, αλλά για την αναπαράσταση-περφόρμανς ενός επίκαιρου πολιτικού λόγου του, με τον τίτλο «Ο Λαμπράκης ζει».
«Στην ανάμνηση του ονόματος του Γρηγόρη Λαμπράκη, δύο σκέψεις έρχονται αυτόματα στο μυαλό», λέει ο εμπνευστής και σκηνοθέτης της περφόρμανς, Στέφανος Μονδέλος. «Η πρώτη είναι ότι "ζει", φράση-προϊόν ενός συνθήματος από την εποχή της δολοφονίας του, ο απόηχος του οποίου αντηχεί ακόμα. Η δεύτερη, ότι η δολοφονία του ήταν μια άδικη πράξη, που τον κατέστησε μύθο στην Ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας και σύμβολο του φιλειρηνικού και αριστερού κινήματος. Εχει πεθάνει, συνεχίζει όμως να ζει», τονίζει ο σκηνοθέτης, ο οποίος, αναζητώντας έναν πολιτικό λόγο με σημερινό εκτόπισμα, οδηγήθηκε σχεδόν αυτόματα στο λόγο που εκφώνησε ο Λαμπράκης στο θέατρο «Πορεία» το '62.
Πυρά νέων καλλιτεχνών κατά του υπουργείου, που «δεν προωθεί τον πολιτισμό»
- Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Η ημερίδα για το «Σύστημα Αθήνα» και την προώθηση του ελληνικού θεάτρου και χορού στο εξωτερικό, που διοργάνωσε χθες το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΙΤΙ) στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά το βαθύ χάσμα μεταξύ των νέων παραγωγικών καλλιτεχνικών δυνάμεών μας, που αναζητούν μια διέξοδο στο εξωτερικό, και των δεσμεύσεων της Πολιτείας.
Subscribe to:
Posts (Atom)