Thursday, May 22, 2008

Σλόγκαν... ο σαιξπηρικός Αμλετ

Ανοίγει τις πόρτες του το ανακαινισμένο κτίριο της Αγίου Κωνσταντίνου τη νέα θεατρική περίοδο

Κι αν είναι τρέλα, έχει τη μέθοδό της. Από τον σαιξπηρικό Αμλετ είναι το μότο που θα συνοδεύει το λογότυπο του Εθνικού Θεάτρου τη θεατρική περίοδο 2008-2009, σεζόν που φιλοδοξεί να αποτελέσει σταθμό στην ιστορία της πρώτης κρατικής μας σκηνής, καθώς το κεντρικό ιστορικό κτίριο της Αγίου Κωνσταντίνου μετά την πλήρη ανακαίνιση και αποκατάστασή του θα ανοίξει τις πόρτες του για το κοινό. Το ρεπερτόριο που παρουσίασε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Χουβαρδάς, πλουραλιστικό και με επιλογές για όλα τα γούστα, καλύπτει ένα ευρύ φάσμα του διεθνούς και του ελληνικού δραματολογίου, και περιλαμβάνει 16 παραγωγές που θα φιλοξενηθούν στις έξι σκηνές του.

Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές που θα συνεργαστούν τον χειμώνα με το Εθνικό Θέατρο κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου

Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές που θα συνεργαστούν τον χειμώνα με το Εθνικό Θέατρο κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου

Συγκεκριμένα, το νέο κτίριο θα διαθέτει δύο σκηνές, την Κεντρική που θα παρουσιάζει ρεπερτόριο υψηλών προδιαγραφών («Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ, «Ο κλήρος του μεσημεριού» του Κλοντέλ, «Τιτανικός» του Κωνσταντίνου Ρήγου) και τη Νέα Σκηνή-Νίκος Κούρκουλος με σύγχρονο ρεπερτόριο, ερευνητικό θέατρο που απευθύνεται σε νέους θεατές -σε ηλικία και πνεύμα- («Ρομπέρτο Τσούκο» του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, «Μάκμπεθ επί δύο» του Σαίξπηρ μέσα από ανατρεπτική διάθεση, «Φάουστ» του Γκαίτε, «σπασμένο» σε πέντε μέρη μέσα από πέντε διαφορετικές σκηνοθετικές προσεγγίσεις και «Φορτουνάτος» του Φώσκολου).
Στο ευρύτερο πλαίσιο του Εθνικού Θεάτρου θα λειτουργήσουν παράλληλα ακόμα τέσσερις σκηνές: η Σκηνή Κοτοπούλη με κλασικό ρεπερτόριο που απευθύνεται στο ευρύ κοινό («Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ, «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Οστρόφσκι και ο «Εφιάλτης της ευτυχίας» της Ζουστίν ντελ Κόρτε) και η Σκηνή Παξινού-Παιδικό Στέκι με την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Αφιερωμένη στο νέο ελληνικό έργο είναι η Β Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» («Βόλφγκανγκ» του Γιάννη Μαυριτσάκη και «Μόνες με το κοινό», μονόλογος της Λ. Κιτσοπούλου και η «Σονάτα Σεληνόφωτος» του Ρίτσου»), ελληνικό και ξένο θέατρο αιχμής θα παίζεται στην Α Σκηνή («Το ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ και το νέο έργο του Ακύλα Καραζήση). Εκεί θα ανέβει και το έργο που θα πάρει το Α Βραβείο στον Διαγωνισμό Συγγραφής Νέου Ελληνικού Εργου.
«Η φετινή χρονιά για μένα ήταν μια χρονιά που ξεκίνησε δύσκολα», τόνισε ο Γιάννης Χουβαρδάς στον απολογισμό του για φέτος. «Απογειωθήκαμε. Βρισκόμαστε πλέον σε μια ασφαλή χαμηλή πτήση που σιγά σιγά θα ανεβαίνει προς τα πάνω». Την καινούργια χρονιά, όπως σημείωσε ο ίδιος, θα συνεχιστούν και θα εμπλουτιστούν οι πρωτοβουλίες και οι παράλληλες δράσεις που ξεκίνησαν φέτος.

[Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 21/5/2008]

ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ


Η έκθεση για τα 50 χρόνια της Σχολής Βακαλό που συνεχίζεται στο Νέο Κτίριο του Μουσείου Μπενάκη, είναι μια καλή ευκαιρία να την επισκεφτούν όσοι ενδιαφέρονται για την πορεία του ελληνικού ντιζάιν. Παράλληλα όμως υπάρχει και το κομμάτι εκείνο που αφορά στη θεατρική σκηνογραφική πορεία, όπως παρουσιάζεται μέσα από μακέτες πολλών καταξιωμένων σκηνογράφων. Ένας από αυτούς είναι ο Ανδρέας Σαραντόπουλος, καθηγητής εδώ και εφτά χρόνια της ιστορικής Σχολής και αξιόμαχος σκηνογράφος. Καλλιτέχνης με θητεία 30 χρόνων στο θέατρο, άριστος γνώστης των τεχνικών ζητημάτων- άλλωστε ήταν τεχνικός διευθυντής επί 23 συναπτά έτη στο Εθνικό Θέατρο- έχει σκηνογραφήσει περισσότερα από 130 έργα. Άνθρωπος χαμηλών τόνων, με ποιότητες που δεν βγαίνουν μπροστά, συνεχίζει τη δουλειά του, έχοντας διπλή αποστολή. Να δημιουργεί σκηνικούς χώρους σε παραστάσεις που απαιτούν δύσκολα σκηνικά αλλά και να δίνει κλειδιά, μεταφέροντας γνώσεις και εμπειρίες, στο νέο αίμα των σκηνογράφων που διδάσκει. [ Ε.Δ.Χ., ΤΑ ΝΕΑ, 22/5/2008]

ΙΡΙΝΑ ΜΠΡΟΥΚ: «Είμαι σκηνοθέτρια, όχι κόρη σκηνοθέτη»

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ, 22/5/2008
Η Ιρίνα Μπρουκ σκηνοθετεί με τον τίτλο «Περιμένοντας το όνειρο...» (φωτογραφία)  διασκευή πάνω στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που, τριάντα επτά χρόνια πριν, το δόξασε  με τη σκηνοθεσία του ο πατέρας της
Η Ιρίνα Μπρουκ σκηνοθετεί με τον τίτλο «Περιμένοντας το όνειρο...» (φωτογραφία)
διασκευή πάνω στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που, τριάντα επτά χρόνια πριν, το δόξασε με τη σκηνοθεσία του ο πατέρας της
O πατέρας- ο 83χρονος Πίτερ Μπρουκ, από τους κορυφαίους σκηνοθέτες που έδωσε ο 20ός αιώνας στο παγκόσμιο θέατρο- παρουσίασε στην Αθήνα, στο πλαίσιο του μίνι φεστιβάλ «Θέατρο Πέρα Από τα Όρια», την παράσταση του «Warum, Warum» («Γιατί, Γιατί»). Η κόρη- η 45χρονη Ιρίνα Μπρουκ- παρουσιάζει τώρα, στο πλαίσιο της ίδιας διοργάνωσης, τη δική της: «Περιμένοντας το όνειρο...», από το σαιξπηρικό «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας».
Πατέρας και κόρη- το Άγιον Πνεύμα του Πίτερ Μπρουκ, ενός βαθύτατα πνευματικού και φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά κατασταλαγμένου ανθρώπου που έχει κατακτήσει με σοφία τη λιτότητα, σίγουρα υπερίπτατο...μίλησαν χθες. Γλυκύτατοι και οι δύο, προσηνείς και απόλυτα προσγειωμένοι-, με τον Πίτερ Μπρουκ να ρίχνει το βάρος, όπως θα έκανε κάθε στοργικός πατέρας, στη δουλειά της κόρης του.
Στα οκτώ της χρόνια, το ΄71, καθόταν φανατικά κάθε βράδυ κρεμασμένη κάτω από τη σκηνή χαζεύοντας το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που ο πατέρας της είχε ανεβάσει στο Λονδίνο με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο- μία από τις παραστάσεις- ορόσημα του 20ού αιώνα. Όταν έγινε σκηνοθέτρια δεν επέτρεπε στον εαυτό της ούτε να σκεφτεί πως θα ανεβάσει κάποτε το «Όνειρο», με το οποίο τόσο είχε συνδεθεί ο πατέρας της. «Ποτέ δεν θέλησα να έχω την οποιαδήποτε επιρροή στη δημιουργικότητα της Ιρίνα» επεμβαίνει ο πατέρας Μπρουκ. Η τύχη τα έφερε όμως να την καλέσει μια πολυφυλετική ομάδα ηθοποιών στη Γαλλία και να κάνει το έργο στην ύπαιθρο. Την εξέλιξη αυτής της παράστασης θα δούμε και στην Αθήνα.
Ηθοποιός στην αρχή, εδώ και έντεκα χρόνια η Ιρίνα Μπρουκ στράφηκε με επιτυχία στη σκηνοθεσία. «Οι "γενετικές" μου καταβολές με οδήγησαν να περάσω κατευθείαν στο λιτό θέατρο», μας έλεγε. Και στη γραμμή αυτή είναι η παράστασή της: «Έξι άνδρες που παίζουν όλους τους ρόλους, χωρίς σκηνικό, χρησιμοποιώντας ελάχιστα σκηνικά στοιχεία. Δεν είναι αντίγραφο της δουλειάς του πατέρα μου, αλλά έχει να κάνει με την ιδέα πως τη μαγεία στο θέατρο ο ηθοποιός είναι που τη δημιουργεί». «Αγαπάω να βλέπω τη χαρά και την ανθρωπιά που μεταφέρει στο κοινό η παράσταση της Ιρίνα» παρεμβαίνει πάλι ο πατέρας...

ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ…


Τι είναι θέατρο; Ονειρο; Ψάξιμο; Παιχνίδι; Φάρμακο που απαλύνει την πραγματικότητα; Γλυκό δηλητήριο; «Η παρηγοριά του μοναχικού»; «Επικίνδυνο όπλο»; Δώρο του Θεού; Απορών και πάσχων, σοφός και ταπεινός, μύστης κι ερευνητής, ο κορυφαίος σκηνοθέτης Πίτερ Μπρουκ καταθέτει ερωτήματα και σκέψεις στο έργο «Γιατί, γιατί», γραμμένο από τον ίδιο και τη Μαρί-Ελέν Εστιέν (παρουσιάστηκε στο Θέατρο «Χορν», με πρωτοβουλία της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας).
Μια γερμανόφωνη παράσταση, με τη Μίριαμ Γκόλντσμιθ μόνη επί σκηνής να προσπαθεί να ξεδιαλύνει τον μίτο ζωής και θεάτρου με εκμυστηρεύσεις, ερωτήσεις, χιουμοριστικές «σφήνες». Ο Ιταλός Φραντσέσκο Ανιέλο τη συνοδεύει περιστασιακά με το ελβετικό μουσικό όργανο hang (μια θολωτή σιδερένια «πιατέλα»), βγάζοντας λεπταίσθητους ήχους, κάτι σαν πιάνο, άρπα, σαντούρι.
Φως, σκοτάδι. Είσοδος κι έξοδος από μια ξύλινη συρόμενη πόρτα-σκηνή, στον άδειο σκηνικό χώρο. Η αλαζονεία, η ανασφάλεια του ηθοποιού. Ο φόβος, ο «διακόπτης» των δακρύων και του γέλιου, το πάθος. Ο Θεός, που την εβδόμη ημέρα της Δημιουργίας, για να ξεπεράσουν την πλήξη οι άνθρωποι, είπε: «Γεννηθήτω το θέατρο!». Υπαρξιακές αγωνίες και απορίες στο πέρασμα του χρόνου, σ' ένα χαρτάκι που κρύβει ένα ατελείωτο «γιατί;». Μάστορες του λόγου και της θεατρικής έρευνας (Σέξπιρ, Αρτό, Κρεγκ, Ντιλέν, Μέγερχολντ, Μοτοκίγιο) να αποτελούν την πρώτη ύλη του έργου. Με τον Μπρουκ να μυεί στην απλότητα και στο ψάξιμο της αλήθειας θεατές που αναζητούν ένα θέατρο ουσίας.
[ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/05/2008]

Πίτερ και Ιρίνα Μπρουκ...

Πατέρας και κόρη. Ο Πίτερ και η Ιρίνα Μπρουκ, για πρώτη φορά στην πολύχρονη καριέρα τους, ο ένας δίπλα στον άλλο ως συνάδελφοι. Οχι στο Παρίσι. Ούτε στο Λονδίνο. Κάτω από τον ουρανό της ζεστής, ηλιόλουστης Αθήνας. Η θυγατέρα αμακιγιάριστη, συνεσταλμένη. Συγκρατημένος κι ο τρομερός μπαμπάς, με τη γνωστή αεικίνητη, αιχμηρή γαλάζια ματιά.
Πίτερ και Ιρίνα Μπρουκ, χθες στην Αθήνα. «Απελπίζεται όταν δεν τον ακούω», είπε αυτή. «Δεν θέλω να την επηρεάζω», διαφώνησε αυτό
«Η Ιρίνα σκηνοθετεί εδώ και 11 χρόνια, αλλά είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε μαζί σε μια συνέντευξη», ξεκίνησε χθες, σε μια προσπάθεια να σπάσει ο «πάγος» της αμηχανίας, ο μεγάλος θεατράνθρωπος. Την προηγούμενη βραδιά αλλά και τη Δευτέρα παρουσίασε για το αθηναϊκό κοινό το αυτοαναφορικό «Warum-Warum/Γιατί-Γιατί» (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Πέρα από τα όρια»). Απόψε, αύριο και το Σάββατο στο θέατρο «Χορν» είναι η σειρά για μια επιτυχία της κόρης του: την ξεκαρδιστική διασκευή του «Ονείρου θερινής νύχτας» με τίτλο «Περιμένοντας το όνειρο». Είναι «95 τοις εκατό πιστή στον Σέξπιρ». Το υπόλοιπο 5%; «Είναι πινελιές τρέλας!», απαντά η σκηνοθέτις, που ήδη έχει βάλει πλώρη για την παράσταση της «Οδύσσειας» και του «Δον Κιχώτη» - μάλιστα ο τελευταίος διασκευάζεται σε «αμερικανικό road movie».
Οι ήρωες του «Ονείρου» (επτά άνδρες όλοι κι όλοι, οι Βινσέντ Μπερζέρ, Ζερί ντι Ζιακομό, Σιρίλ Γκουέι, Ζεράλντ Παπασιάν, Κριστιάν Πελισιέρ, Ογκουστίν Ρουχαμπουρα και Ζεράρ Καριέρ) υποτίθεται πως έχουν «κολλήσει» στο αεροδρόμιο της Αθήνας, επειδή το προσωπικό του απεργεί. Εν τούτοις, αποφασίζουν να σκαρώσουν την παράστασή τους επί τόπου. «Ηταν ένα τρικ για να απαλλαγούμε από σκηνικά, κοστούμια και για να έχουμε μικρή διανομή - υποτίθεται ότι λόγω της απεργίας δεν φτάνουν ποτέ στο αεροδρόμιο όλοι οι ηθοποιοί», εξηγεί η Μπρουκ.
Πολυεθνικός ο θίασος του «Ονείρου» της Ιρίνα Μπρουκ, που θα δούμε στο θέατρο «Χορν»
Η ειρωνεία είναι ότι όταν τοποθετούσε το πλαίσιο του «Ονείρου» της στο αεροδρόμιο της Αθήνας και ονόμαζε το θίασο «Companie Internationale d' Athenes» δεν φανταζόταν ότι θα εμφανιζόταν και σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα σε μια περίοδο που λόγω απεργιών της «Ολυμπιακής» θα μπορούσε η σκηνική σύμβαση να γινόταν για το θίασό της πικρή πραγματικότητα. Επτά ετών ήταν όταν παρακολούθησε το 1971 την πιο διάσημη παράσταση του «Ονείρου», τη σκηνοθεσία του πατέρα της, για την οποία έχει μάλιστα δηλώσει: «Αποτελεί κομμάτι της επιθυμίας μου να υπάρχω κι εγώ μέσα στο θέατρο».
Τόλμησε να αναμετρηθεί και η ίδια με το «αρχέτυπο», όχι από μεγαλομανία, αλλά γιατί απλούστατα δεν διέβλεψε την εξέλιξη: «Ανέβασα το "Ονειρο" σε ένα γαλλικό χωριό, που δεν διαθέτει ούτε κριτικούς ούτε μεγάλο κοινό. Δυστυχώς η παραγωγή έγινε επιτυχία και ξέφυγε από τα όρια της γαλλικής υπαίθρου. Η παράσταση, πάντως, είναι μια λιτή, αφαιρετική παραγωγή»... [Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, 22/5/2008]

Μπόνι Μαράνκα: «Επιθυμώ μια τέχνη σύνθετη, δύσκολη...»


«Επιθυμώ μια τέχνη σύνθετη, δύσκολη, λιγότερο προσβάσιμη, που να προκαλεί τον νου και να σε πηγαίνει σε άλλους τόπους, και όχι απλώς να απεικονίζει ό,τι βλέπουμε γύρω μας».
«Αυτή τη στιγμή, η κυρίαρχη γλώσσα στο θέατρο είναι εκείνη των νέων μέσων», υποστηρίζει η Μπόνι Μαράνκα
Η Μπόνι Μαράνκα δεν είναι ελιτίστρια. Η διακεκριμένη Αμερικανίδα θεωρητικός και κριτικός του σύγχρονου θεάτρου και των περφόρμανς έχει ασχοληθεί με το έργο πολλών Αμερικανών πρωτοπόρων του θεάτρου και των εικαστικών. Εχει γράψει σημαντικά βιβλία («Theatrewritings», «Ecologies of theatre», «Performance Histories»), είναι καθηγήτρια θεάτρου στο Πανεπιστήμιο New School της Νέας Υόρκης, ενώ παλαιότερα δίδασκε στο Πρίνστον και στο Κολούμπια. Εκδίδει το γνωστό περιοδικό τέχνης «PAJ-A Journal of Performance and Art», αλλά έχει και τον ομώνυμο εκδοτικό οίκο, από τον οποίο έχουν κυκλοφορήσει αναρίθμητα βιβλία για το θέατρο και τις περφόρμανς σε 20 γλώσσες.
Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στην Αθήνα, προσκεκλημένη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και του Ιδρύματος Fullbright (Senior Specialists Program). Αύριο (5 μ.μ.) και το Σάββατο (3 μ.μ.), θα μιλήσει στην Art Athina για το «λεξικό» τού Wooster Group, αλλά και για τη σημειολογία στο έργο του Ρόμπερτ Γουίλσον, αντίστοιχα (διαλέξεις που συνδιοργανώνονται με το Common View του Εθνικού Θεάτρου).
Την ερχόμενη Πέμπτη (29/5), θα μιλήσει στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο (εκδήλωση που συνδιοργανώνει το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ), με θέμα «Performance: Α personal history». Τις διαλέξεις επιμελείται η επίκουρος καθηγήτρια του πανεπιστημίου, Μαρίνα Κοτζαμάνη... [Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ, Ελευθεροτυπία, 22/5/2008]

Ο ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ ΣΤΟ... ΠΑΡΙΣΙ!


Τρία μονόπρακτα του Ιάκωβου Καμπανέλλη παρουσιάστηκαν με τον τίτλο «ΜΟΝΟ-ΔΙΑ-ΛΟΓΟΙ» στο φημισμένο παρισινό θέατρο «Theatre Lucernaire» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων δημόσιας ανάγνωσης θεατρικών έργων.
Πρόκειται για τα μονόπρακτα «Γράμμα στον Ορέστη», «Αυτός και το πανταλόνι του» και «Ο διάλογος». Παρουσιάστηκαν σε γαλλική μετάφραση της Ζακλίν Ραζγκονικόφ, σκηνοθεσία-σκηνογραφία και κοστούμια της Ανδρομάχης Μοντζόλη, μουσική του Δημήτρη Δασκαλοθανάση και ερμηνεία από δύο μεγάλους ηθοποιούς, τη Ρεζίν Μπλαές και τον Μισέλ Ντενάρ. Η παράσταση είχε εξαιρετική απήχηση. Κατάμεστο το θέατρο. Οι θεατές κάθονταν ακόμα και στα σκαλιά και συμμετείχαν με ζωντάνια και ενθουσιασμό στη συζήτηση που ακολούθησε. Το κοινό και οι επιτροπές ανάγνωσης εξέφρασαν την επιθυμία να παιχθεί το έργο για μια ολόκληρη σεζόν στο Παρίσι.
Η Ανδρομάχη Μοντζόλη, διευθύντρια του «Θεάτρου της ημέρας» στην Αθήνα, είχε την πρωτοβουλία της παρουσίασης του έργου του Καμπανέλλη στο Παρίσι. «Πριν από δεκαεφτά χρόνια γνώρισα τη Ζακλίν Ραζγκονικόφ όταν έκανα ένα σεμινάριο στην "Comedie Francaise". Είδε κάποια στιγμή στο θέατρό μας τα τρία μονόπρακτα του Ιάκωβου Καμπανέλλη και εξέφρασε την επιθυμία να τα μεταφράσει. Μαζί αναλάβαμε την πρωτοβουλία να τα παρουσιάσουμε στη Γαλλία», μας λέει. «Είχαν γίνει ήδη κάποιες απόπειρες. Ο Αντουάν Βιτέζ, που ήθελε να παρουσιάσει στην "Comedie Francaise" έργο του Καμπανέλλη, πέθανε πριν προλάβει. Ο Αντώνης Βουγιούκας είχε ανεβάσει πριν από χρόνια το μονόπρακτο "Αυτός και το πανταλόνι του" στη Μασσαλία. Ελπίζουμε με τη δική μας προσπάθεια να βοηθήσουμε να ανακαλύψει η Γαλλία ένα μεγάλο Ελληνα δραματουργό».
Κι αν στην πρώτη αυτή ανάγνωση η σκηνογραφία και τα κοστούμια ήταν μινιμαλιστικά, στη μελλοντική παράσταση, όπως λέει η Ανδρομάχη Μοντζόλη, «θα υπάρχει μια ενότητα ύφους, θα περνάει η δράση από το ένα μονόπρακτο στο άλλο ώστε να είναι απόλυτα συνδεδεμένα. Γιατί έχουν το ίδιο θέμα, τη μοναξιά και το κενό της επικοινωνίας. Η θερμή υποδοχή που είχαμε στο "Theatre Lucernaire" θα προωθήσει καλύτερα το σχέδιό μας για σειρά παραστάσεων στο Παρίσι».
Η μεταφράστρια των μονοπράκτων Ζακλίν Ραζγκονικόφ, με τη σειρά της, μας λέει: «Δώσαμε τον τίτλο "ΜΟΝΟ-ΔΙΑ-ΛΟΓΟΙ", που άρεσε ιδιαίτερα στον Καμπανέλλη, γιατί οι ήρωες των τριών έργων είτε κάνουν μονόλογο ή κάνουν διάλογο με αντικείμενα. Κι όταν βρίσκονται δύο άνθρωποι μαζί μονολογούν καθένας από την πλευρά του. Στην πρωτοβουλία μας είχαμε την πολύ θετική συμβολή δύο γνωστών ηθοποιών. Η Ρεζίν Μπλαές έπαιξε επί χρόνια στην "Comedie Francaise" και κατόπιν σε μεγάλα θέατρα. Ο Μισέλ Ντενάρ, που ήταν χορευτής ("etoile") της όπερας, έπαιξε σε πολυάριθμα θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων στη "Φαίδρα", και γνωρίζει πολύ καλά τον ελληνικό πολιτισμό». [Της ΗΡΑΣ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/05/2008]

ΕΝΑ «ΟΝΕΙΡΟ» ΤΗΣ ΙΡΙΝΑ ΜΠΡΟΥΚ

Διασκευή του «Ονείρου καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ από την κόρη του διάσημου σκηνοθέτη

Ο Πίτερ Μπρουκ είναι περήφανος για την κόρη του. Αυτό είναι προφανές από τον τρόπο που την κοιτάζει όταν οι περισσότερες ερωτήσεις του δημοσιογραφικού τους κοινού απευθύνονται σε αυτήν, την Ιρίνα Μπρουκ, την σκηνοθέτη - και όχι την «κόρη του διάσημου σκηνοθέτη». Στην ψηλοτάβανη αίθουσα της Μεγάλης Βρετανίας, ο Μπρουκ μας προλαβαίνει όλους με μια γλυκιά επισήμανση: «Σήμερα είναι η πρώτη μας κοινή συνέντευξη Τύπου, παρόλο που η Ιρίνα σκηνοθετεί τα τελευταία έντεκα χρόνια». Πατέρας και κόρη βρέθηκαν στην Αθήνα -η Μπρουκ είναι ακόμη εδώ- με αφορμή τις παραστάσεις των έργων τους στο πλαίσιο του φετινού προγράμματος «Θέατρο πέρα από τα όρια» της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας. Στην αρχή της εβδομάδας παρουσιάστηκε στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν» το έργο «Warum-Warum» (Γιατί-Γιατί), σκηνοθετημένο από τον καταξιωμένο πατέρα.
Σήμερα, είναι η σειρά της κόρης, με την πρεμιέρα του έργου της «Περιμένοντας το όνειρο», βασισμένο στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύκτας» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ. «Κουβαλούσα πάντοτε μέσα μου τη μαγεία αυτού του ανυπέρβλητου κειμένου που ήξερα σχεδόν απέξω, καθώς ήταν το πρώτο έργο που είδα ποτέ στο θέατρο - σε μια παράσταση του πατέρα μου στην Αγγλία. Ηταν μια αποκάλυψη, που δεν με άφησε ποτέ έκτοτε». Ομως η Ιρίνα μας εκμυστηρεύεται ότι το συγκεκριμένο έργο το θεωρούσε «απαγορευμένο» κομμάτι, επειδή ακριβώς το είχε ανεβάσει ο πατέρας της. Σε εκείνο το σημείο ο διακριτικός Πίτερ Μπρουκ τη διακόπτει: «πάντα ήλπιζα να μην έχω καμία επιρροή στη δημιουργικότητα της κόρης μου».
Κι όμως, φαίνεται να είχε, όπως άλλωστε ομολογεί και η ίδια, με ένα πονηρό χαμόγελο: «Διαθέτω ένα μεγάλο, ευχάριστο πρόβλημα: η γενετική μου υπόσταση με έσπρωξε κατευθείαν προς το λιτό θέατρο, χωρίς να έχω πειραματιστεί πρώτα με το μεγάλο θέαμα, τα φανταχτερά φώτα και κοστούμια. Οι περιπλανήσεις της οικογένειάς μου με το Διεθνές Κέντρο Θεατρικής Ερευνας (Centre International de Recherche Théâtrale) τη δεκαετία του ’70, στο Ιράν, την Αφρική και την Αμερική, μου έμαθαν ότι το θέατρο μπορεί να βγει από τα πιο απλά πράγματα...».
Πριν από τρία χρόνια, στη γαλλική ύπαιθρο, η Μπρουκ αποφάσισε να καταπιαστεί με το «Ονειρο»: έξι άντρες ηθοποιοί ανέλαβαν όλους τους ρόλους του «Ονείρου», χρησιμοποιώντας δανεισμένα εξαρτήματα, νυχτικιές, κουζινικά. Με την επιμονή της στις καθαυτές ερμηνείες και στον αντρικό θίασο, η παραγωγή της Ιρίνας Μπρουκ θυμίζει κάτι από ατόφιο Σαίξπηρ, ακόμα και χωρίς τα θαυμαστά λευκά Ελισαβετιανά κολάρα... Η μάλλον, ειδικά χωρίς αυτά.

  • Info «Περιμένοντας το όνειρο» στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν», 22 - 24 Μαΐου, 9 μ.μ. (Αμερικής 10, τηλ.: 210-36.12.500). [Νελλη Αμπραβανελ, Η Καθημερινή, 22/5/2008]

Wednesday, May 21, 2008

«Επρεπε να ξεπεράσω τον πατέρα μου»

Φωτογραφία
Πίτερ και Ιρίνα Μπρουκ, πατέρας και κόρη φωτογραφημένοι στο πλαίσιο της χθεσινής συνέντευξης Τύπου στην Αθήνα
Εκείνος παρουσίασε ήδη το «Warum Warum», ενώ εκείνη θα βρεθεί απόψε στο θέατρο Χορν για το «Περιμένοντας το Ονειρο...»

Η Ιρίνα, κόρη του Πίτερ Μπρουκ, μίλησε χθες στην Αθήνα για τη σχέση της με τον κορυφαίο σκηνοθέτη και την επίδρασή του στη δουλειά της
«Επί είκοσι χρόνια ήμουν ηθοποιός, όπως η μαμά μου. Μετά έγινα σκηνοθέτις, όπως ο μπαμπάς μου. Χρειάστηκα χρόνο για να αποφασίσω να στραφώ στη σκηνοθεσία και χαίρομαι γι΄ αυτό. Ημουν η κόρη του πατέρα μου και έπρεπε να πάρω χρόνο για να το ξεπεράσω. Εγινα σκηνοθέτις σε μεγαλύτερη ηλικία και έτσι είχα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου». Η Ιρίνα Μπρουκ, μαζί με τον πατέρα της, τον σκηνοθέτη Πίτερ Μπρουκ, βρέθηκαν μαζί στην Αθήνα για να μιλήσουν για τη δουλειά και κυρίως για τη σχέση τους, μια σχέση γεμάτη αγάπη και κατανόηση, μια σχέση όπου ο θαυμασμός του ενός προς την άλλη- και αντιστρόφως- δεν κρύβεται. Εκείνος παρουσίασε ήδη το «Warum Warum», ενώ εκείνη σκηνοθετεί το «Περιμένοντας το Ονειρο...» που βασίζεται στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ (απόψε, αύριο και το Σάββατο 24 Μαΐου στο θέατρο Χορν, στις 21.00).
Εκείνος με ένα γαλάζιο πουκάμισο και ένα ψάθινο καπέλο στο χέρι, εκείνη με ένα καλοκαιρινό μπλουζάκι και σανδάλια, μοιράστηκαν σκέψεις και απόψεις, απλά και φυσικά, όπως ακριβώς ήταν και η αύρα τους.
«Οταν είσαι νέος θες να κάνεις
πολλά πράγματα» είπε ο Πίτερ Μπρουκ. «Ξεκινώντας το θέατρο ήθελα να συνδυάσω και τα μεγάλα θεάματα και τις κωμωδίες, και τα μικρά και τα μεγάλα. Μετά όμως ανακάλυψα ότι δεν με ενδιέφεραν αυτά και πολύ φυσικά προχώρησα σε εκείνα που προτιμούσα. Σήμερα χαίρομαι να βλέπω τους άλλους να τα κάνουν. Εγώ όχι πιατόσο απλά. Ξέρετε» συνέχισε «είναι σαν το φαγητό. Αλλοτε θες ένα πλούσιο γεύμα και άλλοτε, όπως εμένα τώρα,σε ικανοποιεί ένα καρότο! Από την άλλη με ρωτούν συχνά τι θέλω να πω, τι μήνυμα θέλω να περάσω με τη δουλειά μου. Ε, λοιπόν,δεν ένιωσα ποτέ ως σκηνοθέτης ότι είχα κάτι να πω. Ούτε παλαιότερα ούτε τώρα»... [Μυρτώ Λοβέρδου, Το Βήμα, 22/5/2008]

Σε «ασφαλή πτήση» με βλέμμα ψηλά το Εθνικό

«Η χρονιά ξεκίνησε δύσκολα, γιατί προσγειωθήκαμε απότομα στην πραγματικότητα του Εθνικού Θεάτρου, αλλά καταφέραμε εντέλει να απογειωθούμε. Κι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια ασφαλή χαμηλή πτήση, η οποία πιστεύω ότι θα ανεβαίνει όλο και ψηλότερα».

Ετσι περιέγραψε ο Γιάννης Χουβαρδάς το αποτέλεσμα της πρώτης χρονιάς του στη διεύθυνση του Εθνικού, ανακοινώνοντας χθες το ρεπερτόριο της επόμενης χειμερινής. Στην περίοδο που λήγει παρουσιάστηκαν σε επτά σκηνές 18 παραστάσεις, που έκοψαν 110.000 εισιτήρια (134 χιλ. με τις προσκλήσεις) -περίπου 10% λιγότερα από την περσινή χρονιά, κάπου 10% περισσότερα από την προπέρσινη. Ιδιαίτερα καλά κινήθηκαν: Μπόσα Νόβα Ρήγου, Πρίγκιπας του Χόμπουργκ Βογιατζή και το παιδικό του Μαυρογεωργίου, ενώ πολύ καλά πήγαν και: Ηλίθιος, Ασχημος, Λιωμένο βούτυρο, Πλαστελίνη και Στο βυθό. Ο κ. Χουβαρδάς αναφέρθηκε και στις πολλές εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες της νέας διεύθυνσης -εκσυγχρονισμός δραματικής σχολής, εικαστικές δράσεις, προπαραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, συζητήσεις, τιμητικές βραδιές για Τερζάκη και Χορς, αναγνώσεις νέων έργων, διαγωνισμό νέου έργου, θεσμός συνδρομητών και -μέγα επίτευγμα- προσέλκυση χορηγιών «που για πρώτη φορά καλύπτουν σημαντικό κομμάτι του προϋπολογισμού του Εθνικού».
Σημαντικές χορηγίες έχει εξασφαλίσει και για τη νέα περίοδο, κατά την οποία όμως «αρχίζει σταδιακή μείωση του αριθμού των παραγωγών προς όφελος της ποιότητας ελπίζω», επισήμανε. Ετσι, θα ανεβούν 17 παραστάσεις σε έξι σκηνές: Κεντρική και Νέα Σκηνή («Νίκος Κούρκουλος») στο εκσυγχρονισμένο κτίριο, που παραδίδεται το φθινόπωρο, Κοτοπούλη και Παξινού στο Ρεξ και δύο σκηνές στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, το μοναδικό ενοικιαζόμενο πλέον.
Στο ρεπερτόριο της επόμενης περιόδου που δημοσίευσε αναλυτικά η «Κ» στις 23/4 αλλάζει μόνο το έργο της παιδικής σκηνής (Αλίκη στη χώρα θαυμάτων από τον Β. Μαυρογεωργίου) και προστίθεται Ο εφιάλτης της ευτυχίας στο Κοτοπούλη. (Δημοσιεύουμε το ρεπερτόριο συνοπτικά, αφού οι πολλοί -και εκλεκτοί- ηθοποιοί που θα παίξουν αναφέρονταν στο προηγούμενο δημοσίευμά μας). Κατά τα άλλα, ο κ. Χουβαρδάς αναφέρθηκε στις πολλές άλλες πρωτοβουλίες, που θα συνεχιστούν, μεταξύ των οποίων και η στενότερη συνεργασία με ξένους και η καθιέρωση εναλλασσόμενου ρεπερτορίου, ανήγγειλε το πολύ ευχάριστο ότι θα ανακαινιστεί ριζικά το Ρεξ με χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου και δήλωσε ότι η Πειραματική καταργείται αφ’ ενός μεν γιατί αποχώρησε ο ιθύνων νους και εμψυχωτής της Στάθης Λιβαθινός, αφ’ ετέρου γιατί ο ίδιος πιστεύει πως οι νέες ιδέες πρέπει να έχουν θέση όχι μόνο σε μία αλλά σε όλες τις σκηνές του Εθνικού... [Του Βασιλη Αγγελικοπουλου, Η Καθημερινή, 21/5/2008]

Πλούσιο ρεπερτόριο, με έτοιμο το κτίριο


Συνεργάτες και ηθοποιοί στη συνέντευξη Τύπου του Εθνικού Θεάτρου
Την ερχόμενη θεατρική περίοδο, το νεοκλασικό κτίριο του Εθνικού Θεάτρου, πλήρως ανακαινισμένο, θα ανοίξει ξανά τις πόρτες του. Θα διαθέτει δύο σκηνές - την Κεντρική και τη Νέα Σκηνή - ενώ θα λειτουργούν και η σκηνή «Κοτοπούλη» και το «Παιδικό Στέκι» στο «Ρεξ» και δύο σκηνές στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», όπου θα φιλοξενηθούν 16 παραγωγές.

Κτίριο Τσίλλερ - Κεντρική Σκηνή: Η συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το Ελληνικό Φεστιβάλ που θα παρουσιαστεί για λίγες παραστάσεις τον Ιούνη (Πειραιώς 268), εγκαινιάζει την Κεντρική Σκηνή: «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Εντεν φον Χόρβατ (28/11). Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς. Ακολουθούν: «Ο κλήρος του μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ (13/2/2009). Διασκευή - Σκηνοθεσία: Jossi Wieler. «Τιτανικός» (13/3/ 2009). Σύλληψη - Σκηνοθεσία - χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρίγος.

Νέα Σκηνή - «Νίκος Κούρκουλος»: «Ρομπέρτο Τσούκο» του Μπερνάρ Μαρί Κολτές (24/10/2008). Σκηνοθεσία Εφη Θεοδώρου. «Μακμπέθ επί δύο» του Σαίξπηρ (21/11/2008). Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς. Διασκευή - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης. «Φάουστ» του Γκαίτε (30 Γενάρη). Διασκευή - σκηνοθεσία: Γιώργος Γάλλος, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Αργύρης Ξάφης Ομάδα Blitz, Ηρώ Χιώτη. «Φορτουνάτος» του Μάρκου Αντώνιου Φώσκολου (27/2/ 2009). Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα.

«Ρεξ - Κοτοπούλη»: «Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ (31/10). Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης. «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντερ Οστρόφσκι (6/2/2009). Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας. «Ο εφιάλτης της ευτυχίας» της Justine del Corte (29/4/2009). Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς.

Σκηνή Παξινού: «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λούις Κάρολ (18/10). Διασκευή - Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου.

Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, Α΄ Σκηνή: «Το ξύπνημα της άνοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ, (14/11/2008). Σκηνοθεσία - Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Εργο του Ακύλλα Καραζήση (20/2/2009). Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης. Β' Σκηνή: «Βόλφγκανγκ» του Γιάννη Μαυριτσάκη (7/11/ 2008). Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Μαιρούλα» (προσωρινός τίτλος) της Λένας Κιτσοπούλου (6/3/2009). Σκηνοθεσία - μουσική επιμέλεια: Λένα Κιτσοπούλου - Μαρία Πρωτόπαπα. «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου (27/3/2009). Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης, με την Αλέκα Παΐζη.

Ο διαγωνισμός συγγραφής ελληνικού έργου ολοκληρώνεται στις αρχές Ιούνη. Το ΕΘ, στηρίζοντας τους νέους συγγραφείς, θα εντάξει στο ρεπερτόριό του το έργο που θα πάρει το Α΄ Βραβείο.

Το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε, τη θεατρική περίοδο 2007 - 2008, 18 παραγωγές σε επτά διαφορετικές σκηνές. Παράλληλα, ταξίδεψε στο εξωτερικό, με την «Ηλέκτρα» και τον «Προμηθέα Δεσμώτη». Τρεις παραγωγές του ήταν ανάμεσα στις 20 παραστάσεις που επέλεξε το «Σύστημα Αθήνα». Συζητήσεις, εικαστικές δράσεις, θεατρικά εργαστήρια, προσκλήσεις διάσημων συγγραφέων, αναζήτηση νέων καλλιτεχνών είναι ενδεικτικές δραστηριότητες που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη περίοδο και θα συνεχιστούν. Σύνολο εισιτηρίων (συμπεριλαμβανομένων εισιτηρίων Εργατικής Εστίας και συνδρομών): 110.000. Σύνολο εισπράξεων: 1.640.000. [Ριζοσπάστης, 22/5/2008]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

15/4/2008

-- Τέλος και αρχή παραστάσεων

11/10/2007

-- Πολυδιάστατο ρεπερτόριο

30/9/2007

-- Χειμερινό «άρωμα» αθηναϊκού θεάτρου

7/9/2003

-- Πορεύονται κατά... θέατρον

26/4/2000

-- Το «Θέατρο του Νότου» στο βορρά


ΠΙΤΕΡ & ΙΡΙΝΑ ΜΠΡΟΥΚ

Συνέντευξη με την κόρη του

Λακωνικός και ευθύβολος είναι ο λόγος του Πήτερ Μπρουκ, του σκηνοθέτη που ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει στα 83 του χρόνια, με το έργο και τη στάση του στο θεατρικό «γίγνεσθαι» άλλους καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο, και πρώτη την κόρη του, Ιρίνα, η οποία στις 22 όπως και στις 23 και 24 Μαΐου, ανεβάζει στο θέατρο «Δημήτρης Χορν», την παράσταση «Περιμένοντας το Όνειρο», ελεύθερη μεταφορά του «Όνειρου Καλοκαιρινής Νύχτας», σε σκηνοθεσία δική της, με ανδρικό θίασο, όπως στην εποχή του Σαίξπηρ.

Ο κορυφαίος Άγγλος σκηνοθέτης, παρουσίασε στο ίδιο αθηναϊκό θέατρο την παράσταση Warum Warum, που έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στη Ζυρίχη, αμφισβητώντας τα θεατρικά δεδομένα και θέτοντας νέα ερωτήματα.

Την Τετάρτη, ομολόγησε με κέφι, δείχνοντας να το χαίρεται, ότι παρ' όλο που η κόρη του σκηνοθετεί 11 χρόνια στο θέατρο, πρώτη φορά δίνουν από κοινού συνέντευξη.

«Όσο προχωρούν τα χρόνια, οι παραστάσεις σας γίνονται όλο και πιο μίνιμαλ, στρέφονται περισσότερο σε λογοτεχνικά κείμενα παρά σε θεατρικά. Εξηγήστε μας τον λόγο», ήταν η πρώτη ερώτηση που τέθηκε στον Πήτερ Μπρουκ, στη συνένετευξη Τύπου που παρέθεσε μαζί με την Ιρίνα Μπρουκ.

«Όταν είσαι νέος, επιθυμείς να βουτήξεις σε κάθε μορφή ζωής, να πάρεις γεύση από εμπειρίες κι όχι να τις ακους από άλλους. Γι' αυτό κι όταν ξεκίνησα, με συνέπαιρνε καθε είδους θέατρο. Μετά, σταδιακά, ανακάλυψα ότι τίποτε από αυτά,- μεγάλες παραγωγές, θεαματικές παραστάσεις, κωμωδίες κ.λπ. ,- δεν μ΄ενδιέφερε. Μου αρέσει να τα βλέπω, αλλά όταν τα κάνουν οι άλλοι κι όχι εγώ», απάντησε ο Πήτερ Μπρουκ και συμπλήρωσε:

«Είναι όπως και το φαγητό. Θέλεις να απολαύσεις ένα πλούσιο γεύμα, αλλά κάποιες φορές, κι ένα κομμάτι καρότο, όπως εγώ μόλις τώρα».

Για τις παραστάσεις της κόρης του δήλωσε ότι του αρέσει που διαπιστώνει ότι αυτό που φέρνει η Ιρίνα στο κοινό, είναι «η χαρά και η ανθρωπιά».

Η Ιρίνα Μπρουκ, κόρη του σκηνοθέτη Πήτερ Μπρουκ και της ηθοποιού Νατάσας Πάρις, γεννήθηκε στο Παρίσι και έζησε μεταξύΑγγλίας και Γαλλίας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός και παρέμεινε σε αυτό το χώρο για 20 χρόνια, πριν στραφεί στη σκηνοθεσία.

Πόσο την επηρέασε η δουλειά του πατέρα της στη σκηνοθεσία; ήταν αυθόρμητα η ερώτηση που προέκυψε, δεδομένου μάλιστα ότι η παράσταση του Πήτερ Μπρουκ, πριν χρόνια, «Όνειρο Θερινής Νύχτας», έχει καταγραφεί στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου.

«Ισως υποσυνείδητα, κάποιες στιγμές ξεπηδούν φράσεις και εικόνες εκείνης της παράστασης, την οποία έβλεπα κάθε βράδυ, ήμουν φανατική οπαδός, σε μια ηλικία πολύ μικρή, μόλις 6 ετών. Μικρή, γύριζα με τον πατέρα μου σε παραστάσεις στην Αφρική, στο Ιράν, σε χωριά.Τα θεάματα που ανέβαζε δεν ήταν υπερπαραγωγές, δεν είχαν ιδιαίτερα σκηνικά, ούτε κοστούμια. Ολα ήταν λιτά, οι ηθοποιοί ήταν διαφόρων εθνικοτήτων. Αυτή ήταν η καλλιέργειά μου στο θέατρο, με αυτά μεγάλωσα και φυσικά, αφού με ρωτάτε, έχω αυτές τις καταβολές», απαντά η Ιρίνα Μπρουκ.

«Βέβαια, κάνω διαφορετικά πράγματα από τον πατέρα μου, στο θέατρο», συνεχίζει η ίδια.

Το «Περιμένοντας το Ονειρο», είναι μια ελεύθερη μεταφορά του έργου του Σαίξπηρ, με έξι άνδρες ηθοποιούς, και ανεβαίνει στα γαλλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους, δεδομένου ότι ξεκίνησε σαν μια λιτή και απλή παραγωγή, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη γαλλική ύπαιθρο και αργότερα σε άλλους ανοιχτούς χώρους, στη Γαλλία και την Ελβετία, όπως και στο παρισινό Μπουφ ντι Νορ.

Το έργο ξεκινά με μια απεργία εξαιτίας της οποίας δεν φθάνει στον προορισμό του κανείς από την παραγωγή της παράστασης που πρόκειται να ανεβεί. Ούτε ο θίασος, ούτε τα σκηνικά, ούτε τα κοστούμια, κανείς, παρά μόνον έξι από τους ηθοποιούς του θιάσου, οι οποίοι και θα υποδυθούν τους ρόλους όλων.

ΑΠΕ - ΜΠΕ, Τετάρτη, 21.05.08

Γ. Χουβαρδάς: Δεύτερη χρονιά στο Εθνικό Θέατρο


Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ. Ελευθεροτυπία, 21/5/2008

«Κι αν είναι τρέλα, έχει τη μέθοδό της», λέει ο Πολώνιος στον Αμλετ. Μια φράση που υιοθετεί για την ερχόμενη περίοδο το Εθνικό Θέατρο, απευθυνόμενο προφανώς και στον εαυτό του και στο κοινό του. Το νέο μότο της πρώτης κρατικής σκηνής δεν αποδίδει όμως πράγματι την ταυτότητα του νέου της προγράμματος. Γιατί το διακρίνει ίσως μεμονωμένη... τρέλα, αλλά το χαρακτηρίζει η αυστηρή μέθοδος.

Σύσσωμη η «εθνική» ομάδα της πρώτης κρατικής σκηνής
Ο Γιάννης Χουβαρδάς στη δεύτερη χρονιά του στο «τιμόνι» του Εθνικού Θεάτρου έχτισε ένα εξισορροπητικό, πλουραλιστικό ρεπερτόριο που χαρακτηρίζεται από μεθοδικό κεντρικό σχεδιασμό του: εμπεριέχει από το ακραία πειραματικό μέχρι το εμπορικό θέαμα, που μάλλον πέρσι εξέλιπε, συμπεριλαμβανομένων όλων των ενδιάμεσων διακυμάνσεων. Μεγάλη η γκάμα και των σκηνοθετικών υπογραφών: από το Γερμανό Γιόσι Βίλερ μέχρι τον Γιάννη Κακλέα.

«Πιστεύουμε, η περίοδος που έρχεται, να αποτελέσει σταθμό», είπε χωρίς περιστροφές ο Γιάννης Χουβαρδάς ανακοινώνοντας τις 17 παραστάσεις τού 2008-2009 (πέρσι ήταν 18). Θα ξεκινήσει στη Νέα Σκηνή του Τσίλερ (24 Οκτωβρίου) με τον «Ρομπέρτο Τσούκο» και θα εξακτινωθεί σε συνολικά έξι σκηνές: τις δύο (Κεντρική και Νέα) του Τσίλερ, το Κοτοπούλη-Ρεξ, το Παιδικό Στέκι και τις δύο σκηνές του Σύγχρονου Θεάτρου Αθηνών. «Η περσινή περίοδος έδωσε το στίγμα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και της νέας εποχής. Είμαστε σε ασφαλή, χαμηλή πτήση που θα παίρνει σταδιακά ολοένα και περισσότερο ύψος. Με τη βοήθεια όλων θα απογειωθούμε», είπε ο Χουβαρδάς. Θα βοηθήσουν και τα θυρανοίξια του ανακαινισμένου κι εκσυγχρονισμένου κτηρίου Τσίλερ στην Αγ. Κωνσταντίνου με τις δύο σκηνές.

Η αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού, Εφη Θεοδώρου, και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Γ. Χουβαρδάς, στην ανακοίνωση του ρεπερτορίου για το 2008-2009
«Δεν εξαρτάται από εμάς το αν θα ξεκινήσουμε στην Κεντρική Σκηνή την ημερομηνία στην οποία δεσμευτήκαμε (24 Οκτωβρίου για τη Νέα Σκηνή και 28 Νοεμβρίου για την Κεντρική), αλλά από τον εργολάβο και τις εκάστοτε συγκυρίες», επισήμανε ο Χουβαρδάς. «Το μεγάλο στοίχημα παραμένει η Κεντρική Σκηνή, αφού η Νέα δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις και θα είναι έτοιμη στην ώρα της. Εχει, όμως, πολύ μεγάλη σημασία για το Εθνικό, για το ΥΠΠΟ αλλά και για το κοινό το Εθνικό να ανοίξει στην ώρα του», προσέθεσε.

Ως προς το ύφος των σκηνών, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού ξεκαθαρίζει: «Θέλαμε να είναι σε κάθε σκηνή ενιαίο, αλλά συγχρόνως να γίνεται ένα παιχνίδι. Σχεδόν παντού παίζουμε με τον κανόνα και την εξαίρεση».

Ετσι θα δούμε:

* Στην Κεντρική Σκηνή (Τσίλερ) τον «κανόνα» του κλασικού ρεπερτορίου με την «εξαίρεση» της ανατρεπτικής δουλειάς του Κωνσταντίνου Ρήγου.

* Στη Νέα Σκηνή (Τσίλερ) ξένο σύγχρονο ρεπερτόριο μέσα από παραστάσεις ερευνητικές, με την «εξαίρεση» ενός ελληνικού έργου («Φορτουνάτος»).

* Στο «Κοτοπούλη-Ρεξ» παραστάσεις «μεγάλων κειμένων ευρύτερης αποδοχής», ενώ η Β' σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας θα είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο νέο ελληνικό έργο.

Στο χειμερινό ρεπερτόριο διαπιστώνεται επίσης ότι:

* Δημιουργείται από πέρσι ένας σχεδόν μόνιμος «πυρήνας» σκηνοθετών: Εφη Θεοδώρου, Δ. Λιγνάδης, Κ. Ρήγος, Ακ. Καραζήσης, Μάρθα Φριντζήλα, Κατερίνα Ευαγγελάτου και Β. Μαυρογεωργίου -παραμένει και στο Παιδικό Στέκι.

* Δημιουργείται, επίσης από πέρσι, ένας πυρήνας από την Α' εθνική των ηθοποιών (Ν. Κουρής, Γ. Περλέγκας, Στεφανία Γουλιώτη, Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Ναυπλιώτου, Μαρία Σκουλά κ.ά.).

* Εγκαινιάζεται για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία της πρώτης κρατικής σκηνής το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. Η αρχή θα γίνει στη Νέα Σκηνή. Ενδεχομένως να επεκταθεί και στην Κεντρική.

* Καταργείται η Πειραματική Σκηνή. «Την αντικαθιστά η έννοια του πειράματος και της έρευνας που διαχέεται αδιακρίτως σε όλες τις σκηνές του Εθνικού», δικαιολογεί την απόφαση ο Γ. Χουβαρδάς. «Δεν είμαι της άποψης ενός "γκέτο" παρουσίασης των πειραματικών παραστάσεων».

* Δίνεται έμφαση στο νέο ελληνικό κείμενο. Θα παρουσιαστούν τέσσερα, τα περισσότερα από τα οποία είναι παραγγελίες του Εθνικού: των Α. Καραζήση, Γ. Μαυριτσάκη, Κ. Ρήγου και Λ. Κιτσοπούλου.

* Συνεχίζονται οι νέες δράσεις και τα «ανοίγματα» προς άλλες τέχνες, που εγκαινιάστηκαν το 2007-08 («Κοινή Θέα», φεστιβάλ Αναγνώσεων, θεματικές προβολές σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου κ.ά.).

Θετικός ο απολογισμός της πρώτης χρονιάς του Γ. Χουβαρδά στο τιμόνι του Εθνικού. Πρώτη στις εισπράξεις η «Ωραιότερη ιστορία του κόσμου», πρώτο σε πληρότητα το «Bossa Nova»

«Υπήρξαν πολλά σκαμπανεβάσματα την πρώτη χρονιά», παραδέχεται ο Γ. Χουβαρδάς.

«Μετά τους δυο-τρεις πρώτους μήνες τα πράγματα πήραν την πάνω βόλτα. Κι ενώ, όταν ξεκινήσαμε, υπολειπόμασταν πολύ από την τελευταία περίοδο του Νίκου Κούρκουλου, φτάσαμε να την πλησιάζουμε. Στο φίνις τα πράγματα δείχνουν ισορροπημένα και με θετικό αποτέλεσμα. Γνωρίζω ότι όλα τα πυρά ήταν συγκεντρωμένα κατά του "Εμπόρου του Λας Βέγκας" και ότι θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα αν είχαμε στην αρχή της σεζόν και όχι στο τέλος τον Βογιατζή, στη μέση τον Ρήγο και στο τέλος τον "Εμπορο"».

Τη χειμερινή περίοδο 2007-2008 το κατώφλι του Εθνικού πέρασαν 134.000 θεατές και το σύνολο των εισπράξεων ανήλθε στα 1.640.000 ευρώ.

Ο μέσος όρος πληρότητας των σκηνών άγγιξε το 71%. «Πρωταθλητές» αναδείχθηκαν οι: «Bossa Nova» (118%), «Rainbow» (105%), «Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ» (95%), «Ο άσχημος» (94%), «Ο Ηλίθιος» (88%), «Λιωμένο βούτυρο» (87%), «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» (79%), «Πλαστελίνη» (78%), «Στο βυθό» (76%). Πρώτοι στις εισπράξεις: «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» του Μαυρογεωργίου, η «Bossa Nova» και «Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ».


Κτήριο Τσίλερ-Κεντρική Σκηνή

* «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ. Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς (28 Νοεμβρίου).

* «Ο κλήρος του μεσημεριού» του Κλοντέλ. Διασκευή - σκηνοθεσία: Γιόσι Βίλερ (13 Φεβρουαρίου).

* «Ο Τιτανικός» σε σύλληψη - σκηνοθεσία - χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου (13 Μαρτίου).

Νέα Σκηνή - «Νίκος Κούρκουλος»

* «Ρομπέρτο Τσούκο» του Μπερνάρ Μαρί Κολτές. Σκηνοθεσία: Εφη Θεοδώρου (24 Οκτωβρίου).

* «Μακμπέθ επί δύο» του Σέξπιρ. Διασκευή -σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης (21 Νοεμβρίου).

* «Φάουστ» του Γκέτε. Διασκευή - σκηνοθεσία: Γιώργος Γάλλος, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Αργύρης Ξάφης, Ομάδα «Blitz», Ηρώ Χιώτη (30 Ιανουαρίου).

* «Φορτουνάτος» του Μάρκου Αντώνιου Φώσκολου. Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα (27 Φεβρουαρίου).

Θέατρο «Rex»-Σκηνή Κοτοπούλη

* «Το ημέρωμα της στρίγγλας» του Σέξπιρ. Μετάφραση - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης (31 Οκτωβρίου).

* «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Οστρόφσκι. Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας (6 Φεβρουαρίου).

* «Ο εφιάλτης της ευτυχίας» της Ζιστίν ντελ Κορτ. Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς (29 Απριλίου).

Σκηνή Παξινού-Παιδικό Στέκι

* «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λούις Κάρολ. Διασκευή - σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου-Αστερόπη Λαζαρίδου (18 Οκτωβρίου).

Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας - Α' Σκηνή

* «Το ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ. Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης (14 Νοεμβρίου).

* Ατιτλο ακόμη νέο έργο του Ακύλλα Καραζήση. Σκηνοθεσία: Α. Καραζήσης (20 Φεβρουαρίου).

Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας - Β' Σκηνή

**«Βόλφγκανγκ» του Γιάννη Μαυριτσάκη. Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου (7 Νοεμβρίου).

*«Μαιρούλα» της Λένας Κιτσοπούλου. Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου - Μαρία Πρωτόπαπα (6 Μαρτίου).

* «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου. Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης (27 Μαρτίου).

Tuesday, May 20, 2008

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: Ανώμαλη προσγείωση, δύσκολη απογείωση

Παρουσιάστηκαν χθες ο απολογισμός της χρονιάς που τελειώνει και το πρόγραμμα της σεζόν 2008-2009, που περιλαμβάνει 16 έργα


Φωτογραφία

Οι συντελεστές των παραστάσεων της επόμενης περιόδου στο Εθνικό Θέατρο φωτογραφήθηκαν χθες στο φουαγέ του Κοτοπούλη-Ρεξ

«Ξεκινήσαμε δύσκολα» είπε ο Γιάννης Χουβαρδάς για την πρώτη του χρονιά ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου που είχε διπλό χαρακτήρα: απολογιστικό και εξαγγελτικό. «Ηταν απότομη η προσγείωση στην πίστα του Εθνικού, αλλά με τη βοήθεια όλων απογειωθήκαμε. Τώρα είμαστε σε μια ασφαλή χαμηλή πτήση. Ελπίζουμε να πάμε πιο ψηλά» . Πάντα με την αναπληρώτρια Εφη Θεοδώρου στο πλάι του, μίλησε για τα πεπραγμένα και για αυτά που έρχονται, ενώ τόνισε ότι το προσεχές φθινόπωρο θα είναι έτοιμο το ανακαινισμένο κτίριο Τσίλερ, ώστε το Εθνικό Θέατρο να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει. «Στην αρχή θα μεταφερθούν οι υπηρεσίες μας. Μετά θα λειτουργήσει η Νέα Σκηνή, που είναι ένα καινούργιο κτίσμα και θα ονομάζεται “Νίκος Κούρκουλος” και τελευταία θα κάνει πρεμιέρα η Κεντρική Σκηνή, η οποία θα φιλοξενεί παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών».
Με δεκαέξι έργα (δύο λιγότερα από την τρέχουσα σεζόν) και με στόχο να μειωθούν και άλλο «προς όφελος της ποιότητας», όπως είπε ο Γιάννης Χουβαρδάς, το Εθνικό συνδυάζει το κλασικό με το σύγχρονο, το ξένο (που κυριαρχεί) με το ελληνικό, ενώ επιχειρείται στη Νέα Σκηνή το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. Του χρόνου θα παιχθεί και το νεοελληνικό έργο που θα προκύψει από τον διαγωνισμό που συνδιοργάνωσε με τη Γραμματεία Νέας Γενιάς. Χωρίς την Πειραματική Σκηνή, μιας που όπως εξήγησε «μετά την αποχώρηση του Στάθη Λιβαθινού, εξέλιπε ο ιθύνων νους», και με τη σκέψη ότι «πειραματικό και αντισυμβατικό ανέβασμα μπορεί να γίνει σε κάθε σκηνή», το Εθνικό με τον Γιάννη Χουβαρδά στο τιμόνι ετοιμάζεται για τη σεζόν 2008- 2009 κοιτάζοντας τα πράγματα «από τη θετική πλευρά και όχι από την αρνητική»... [ ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ, το βημα, 21/5/2008]

ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΕΡ ΑΠΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ



Οι τελευταίες καθυστερήσεις για το Μέγαρο Τσίλερ μετράνε από τον Οκτώβριο του 2007.  Τελικά θα αρχίσει να παραδίδεται τμηματικά στο Εθνικό Θέατρο από τον Σεπτέμβριο και αν  δεν υπάρξουν νέες καθυστερήσεις, το Εθνικό θα εγκαινιάσει το νέο κτίριο στη Νέα Σκηνή  και τον Νοέμβριο στην Κεντρική Σκηνή (εδώ, σκηνή από την παράσταση «Rainbow» που  παίζεται στο γιαπί... Τσίλερ)
Οι τελευταίες καθυστερήσεις για το Μέγαρο Τσίλερ μετράνε από τον Οκτώβριο του 2007.
Τελικά θα αρχίσει να παραδίδεται τμηματικά στο Εθνικό Θέατρο από τον Σεπτέμβριο και αν δεν υπάρξουν νέες καθυστερήσεις, το Εθνικό θα εγκαινιάσει το νέο κτίριο στη Νέα Σκηνή και τον Νοέμβριο στην Κεντρική Σκηνή (εδώ, σκηνή από την παράσταση «Rainbow» που παίζεται στο γιαπί... Τσίλερ)
Η Οδύσσεια αποκατάστασης του κτιρίου Τσίλερ τελειώνει για να αρχίσει η νέα εποχή στο Εθνικό Θέατρο, με 16 παραγωγές
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Η επόμενη χρονιά θα είναι ιστορική για το Εθνικό Θέατρο, το οποίο θα επανακτήσει το κτίριο Τσίλερ έπειτα από 11 χρόνια «σιωπής». Ακόμα κι αν υπάρξουν νέες καθυστερήσεις (στο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου έχει γίνει υπέρβαση δύο ετών), δεν μπορούν να ανατρέψουν την παράδοσή του στο Εθνικό Θέατρο.
Το μέγα έργο της αναστήλωσης, ανακαίνισης, εκσυγχρονισμού και επέκτασης με νέα πτέρυγα (επί της οδού Μενάνδρου) του Μεγάρου Τσίλερ οφείλει πολλά στον μόχθο του Νίκου Κούρκουλου (με απόφαση του Δ.Σ. η Νέα Σκηνή θα φέρει το όνομά του). Ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο οποίος το παρέλαβε σε κρίσιμη φάση, με διαφυγόντα κέρδη και προβλήματα, το οδηγεί στην τελική ευθεία. Το επόμενο ζήτημα είναι τι θα στεγαστεί κάτω από τη λαμπρή στέγη. Πόσο ελκυστικό, εξελιγμένο και προωθημένο θα είναι το ρεπερτόριο, ώστε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα να σταθεροποιήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου στο Εθνικό, αλλά και να ανανεώσει το κοινό του. Γιατί, με τέτοιο θεατρικό πληθωρισμό, τόσες παραστάσεις, τόσες προκλήσεις που επιδιώκουν να μας καταπλήξουν , λησμονήσαμε σχεδόν, πως ουκ εν τω πολλώ το ευ. Μας το θύμισε ο ίδιος ο Χουβαρδάς, παρ΄ ότι πέρυσι, στον πρώτο χρόνο της θητείας του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού, ήταν εκείνος που ζόρισε τόσο την παραγωγή ώστε να ακουστούν κραδασμοί από έναν γιγαντισμό πάνω σε ισχνά θεμέλια.
Φέτος, όμως, περιορίζει κατά δύο τις παραγωγές (από 18 γίνονται 16), ξενοικιάζει τα δύο θέατρα, Κάππα και Από Μηχανής, καταργεί ως τίτλο την Πειραματική Σκηνή, αλλά διατηρεί για έναν χρόνο τις δύο σκηνές του Σύγχρονου Θεάτρου. Φυσικά δεν κάνει πίσω στην προσπάθειά του να ανανεώσει το καλλιτεχνικό προφίλ του θεάτρου, να το κάνει περισσότερο ερευνητικό, κόντρα στην ομοιομορφία και στις συμβατικές σκηνικές αφηγήσεις. Επικίνδυνη μετάβαση για το καινούργιο που ακόμα δεν ξεπρόβαλε.
«Η φετινή
χρονιά ξεκίνησε δύσκολα. Για μένα ήταν εξαιρετικά απότομη η προσγείωση στην πίστα. Αλλά καταφέραμε και απογειωθήκαμε», είπε ο Γιάννης Χουβαρδάς, κάνοντας την αυτοκριτική του, προφανώς όχι για να αθωώσει τις επιλογές του, αλλά για να ανασυστήσει μέρος από την απολεσθείσα εμπιστοσύνη.
Ένας δυναμικός θίασος υποστηρίζει το ρεπερτόριο που θα πραγματοποιηθεί στις έξι αίθουσες των τριών κτιρίων του Εθνικού (Τσίλερ, Ρεξ και Σύγχρονο Θέατρο). Ενώ δεν απουσιάζουν ηθοποιοί της παλιάς και παλιότερης γενιάς, είναι έντονη η παρουσία τών κάτω των 50. Ανάμεσά τους: Αλέκα Παΐζη, Γιάννης Βογιατζής, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Δημήτρης Πιατάς, Σοφία Σεϊρλή, Φιλαρέτη Κομνηνού, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Άκης Σακελλαρίου, Γιάννης Νταλιάννης, Νίκος Καραθάνος, Αμαλία Μουτούση, Νίκος Κουρής, Αιμίλιος Χειλάκης, Χρήστος Λούλης, Γιάννος Περλέγκας, Εύη Σαουλίδου, Δήμητρα Ματσούκα, Στεφανία Γουλιώτη, Κόρα Καρβούνη, Λαέρτης Βασιλείου κ.ά. [ ΤηςΈλενας Δ. Χατζηιωάννου, Τα Νέα, 21/5/2008]

«Αρτούρο Ούι - Πρώτο Σχεδίασμα» από την ομάδα «Σχεδία»


Μια εφημερίδα, ένα κανάλι αποκαλύπτει την αλήθεια; Η εμπειρία λέει: Ισως ή μερικές φορές. Ποιος τα ελέγχει; Ποια είναι τα κριτήρια της δίκαιης ή άδικης κρίσης; Μπορεί κάποιος να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων χωρίς να έχει εκλεγεί; Πόση συνενοχή πρέπει να έχει κάποιος για να συμμετέχει στα κοινά και να λέγεται πολίτης;
Αυτά τα ερωτήματα οδήγησαν την ομάδα «Σχεδία» να ανεβάσει (28/5-9/6), το μπρεχτικό έργο «Αρτούρο Ούι - Πρώτο Σχεδίασμα», σε σκηνοθεσία Βασίλη Κανελλόπουλου, στο θέατρο «Σχεδία» (Βουτάδων 34, Γκάζι). Σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος. Μετάφραση: Μπενέτα Οικονόμου - Βασίλης Κανελλόπουλος. Σκηνικά - κοστούμια: Οδυσσέας Καψάλως. Παίζουν: Ελένη Μακρή, Ντίνος Ποντικόπουλος, Χάικ Κασαρτζιάν, Κώστας Γεραντώνης, Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Κωνσταντίνα Μάρα και Τζίνα Αποστολοπούλου.
«Με το έργο», επισημαίνει η ομάδα, «προσπαθούμε να εμβαθύνουμε στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος λήψης των αποφάσεων μιας πολιτείας. Ο Μπρεχτ αποκαλύπτει ότι η πολιτεία δεν είναι επιχείρηση, άρα βασικός της στόχος δεν είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και η μεγιστοποίηση του κέρδους. Οταν γίνεται επιχείρηση, τότε το "καλό όνομα" έχει μεγαλύτερη αξία από τους θεσμούς. Τότε οι θεσμοί δεν το ελέγχουν, ούτε συνδράμουν την κοινωνία ενάντια στην όποια αδικία υφίσταται. Οπου δεν υπάρχουν κανόνες ή όπου ατονούν, ισχύει ο νόμος της ζούγκλας, με τους ανθρώπους στο ρόλο του ζώου».

Δάφνη Σκούρα: «Βαθιές είναι οι ρίζες»


«Βαθιές είναι οι ρίζες», τιτλοφορείται το βιβλίο της ηθοποιού Δάφνης Σκούρα - Μαχαίρα (εκδόσεις «Προσκήνιο»), το οποίο παρουσιάστηκε στο κατάμεστο θέατρο «Αλφα» (19/5).

Η Δάφνη Σκούρα πήρε τα «φώτα» της υποκριτικής στη σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη, συμμετέχοντας από δεκατριών ετών στις παραστάσεις της. Σημαντικότερη θεωρεί τη συνεργασία της με το θίασο του Μάνου Κατράκη («Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο»), στο περίφημο αντιρατσιστικό έργο «Βαθιές είναι οι ρίζες», το οποίο τιτλοδοτεί το βιβλίο της. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, ενώ ιδιαίτερη επιτυχία είχε στις ραδιοφωνικές ποιητικές και θεατρικές βραδιές της ΕΡΑ. Παράλληλα με το θέατρο, ανέπτυξε δραστηριότητα στο φιλειρηνικό κίνημα, στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη και στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Το βιβλίο της, όπως ανέφεραν οι παρουσιαστές του - Στέφανος Ληναίος, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Αγγελος Σιδεράτος (εκδότης)- ενώ αναφέρεται στην προσωπική θεατρική διαδρομή της συγγραφέως, δεν είναι αυτοβιογραφικό, καθώς αφορά στις ρίζες του νεοελληνικού θεάτρου, στην προεπαναστατική «αφετηρία» του στις παροικίες των Ελλήνων στις παραδουνάβιες και σε ευρωπαϊκές χώρες, στη μετεπαναστατική εμφάνιση των πρώτων ελληνικών θιάσων και στη μέχρι σήμερα εξέλιξή του.

Ο Κ. Γεωργουσόπουλος επισήμανε την προσφορά της Δ. Σκούρα στην καταγραφή των κοινωνικών, πολιτικών και ιστορικών «θεμελίων» του νεοελληνικού θεάτρου, ενώ ο Στ. Ληναίος τόνισε ότι με αυτό το βιβλίο η συγγραφέας «γράφει ιστορία». Τη βραδιά έκλεισε η ηθοποιός Λήδα Πρωτοψάλτη, διαβάζοντας ποιήματα της Δ. Σκούρα.

Wolfgang Borchert... Έξω από την πόρτα

http://daf.eduprojects.net/deledda/media/borchert_in_lueneburg_gross.jpg

Ο Γερμανός ποιητής, πεζογράφος, και θεατρικός συγγραφέας Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ [Wolfgang Borchert, 20/5/1921 – 20/11/1947], έγραψε το Laterne, Nachte und Sterne [=Lantern, Night and Stars, 1946], αλλά έγινε γνωστός μετά το θάνατό του με το έργο Draussen vor der Tür [= Ο Περιθωριακός. Έξω από την πόρτα, 1947]. Είχε γραφτεί για να παιχτεί από το ραδιόφωνο και ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μεταπολεμικού γερμανικού θεατρικού έργου, με εξπρεσιονιστικά στοιχεία. Ανέβηκε στο Kammerspiele του Αμβούργου, στις 21 Νοεμβρίου 1947. Στην Ελλάδα το ανέβασε το Μάρτιο του 1966 στο Θέατρο Νέας Ιωνίας ο Γιώργος Μιχαηλίδης. Παίχτηκε και το Φεβρουάριο του 1981 από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου.

Τι είναι το Έξω από την πόρτα: Ένας άνθρωπος γυρίζει στην Γερμανία, όπου ο πόλεμος έχει τελειώσει και η σακατεμένη ζωή προσπαθεί να σταθεί μέσα στα συντρίμμια. Έξω από την πόρτα τον περιμένει το σπίτι του, η Γερμανία. Μια Γερμανία ματωμένη, ανήμπορη, σχεδόν νεκρή. Κουβαλώντας πίσω του έντεκα νεκρούς συντρόφους, δεν θα τολμήσει να ανοίξει και να την κοιτάξει κατάματα. Μέσα στην κρύα νύχτα και στη βροχή θα πέσει κι αυτός στα βρώμικα νερά του Έλβα, όπως και τόσοι άλλοι και θα πνιγεί μαζί με τις ευθύνες και τα φαντάσματα που κουβάλησε μαζί του. Μέχρι να βρει όμως τη λύτρωση στην αυτοκτονία, τιμωρεί όλους εκείνους που έστειλαν τα εκατομμύρια των νέων να γίνουν βορά των κανονιών.

Ο Βόλφανγκ Μπόρχερτ δίνει μέσα από το έργο του την προσωπική του φορτισμένη εμπειρία από τον πόλεμο και βγάζει μια απελπισμένη αντιπολεμική κραυγή για την τραγική αγωνία της γενιάς του, που φορτώθηκε τα λάθη της χιτλερικής παραφροσύνης και προδομένη, προσπάθησε να ανασυντάξει τα απομεινάρια του ανθρωπισμού ανάμεσα στα ερείπια της βαρβαρότητας. Με τις ιδιαίτερες μορφές και τα χαρακτηριστικά που παίρνουν οι ήρωες, το έργο παρουσιάζει τα παράπονα, το μίσος και τον αγώνα ανάμεσα σε δύο γενιές: τη νέα γενιά που γυρίζει από το μέτωπο και την προηγούμενη, που ήδη έχει ξεπεράσει τον πόλεμο και έχει βολευτεί. Το 'Έξω από την πόρτα' είναι ένα αντιπολεμικό μανιφέστο, που στηλιτεύει την άκριτη επιλογή του πολέμου σαν φαινόμενο κοινωνικής μεταλλαγής, παρουσιάζοντας με ρεαλισμό τα φοβερά αποτελέσματα μιας ήττας στις ανθρώπινες υπάρξεις.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260: «ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ»

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ Μιχαήλ Μαρμαρινός και το Theseum Ensemble θα επαναλάβουν, την Παρασκευή 6 και το Σάββατο 7 Ιουνίου του 2008, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και στο θέατρο Πειραιώς 260, την περσινή παράσταση του έργου του Δημήτρη Δημητριάδη, «Πεθαίνω σαν χώρα».

Πρωταγωνιστής του έργου, όπως μας πληροφορούν, θα είναι μια τεράστια ουρά ανθρώπων, που εκτείνεται σαν ένα φίδι από την οδό Πειραιώς ως την είσοδο της σκηνής, καταλήγοντας σε ένα σκαλάκι κι ένα μικρόφωνο.

Στόχος τους, λένε, είναι να συμπεριλάβουν στην ουρά όσο το δυνατόν «περισσότερες» φωνές και γι' αυτό καλούν όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν μέσω της εθελοντικής τους παρουσίας σε δοκιμές και παραστάσεις της παραγωγής. Για δηλώσεις συμμετοχής: 6973 526384, Νικολέττα Δάφνου, ώρες 15.00 - 21.00.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON

Μεγάλες παραστάσεις. Τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας του διανύει το θέατρο του Badminton, που με τις προσεγμένες παραστάσεις του έφερε νέο άνεμο στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Το θέατρο του Badminton άνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον Γενάρη του 2007, με ένα έργο σταθμό στην ιστορία του κλασικού μπαλέτου, τη Λίμνη των Κύκνων. Η μακροβιότερη παράσταση μπαλέτου στην ιστορία του West End και του Broadway φιλοξενήθηκε από την ADaM Productions για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις 31 Ιανουαρίου έως τις 11 Φεβρουαρίου του 2007, σημειώνοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία.

Από τότε ακολούθησαν άλλες 13 σημαντικές παραστάσεις, οι οποίες έδωσαν την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να απολαύσει έργα που μέχρι τότε μόνο στο εξωτερικό μπορούσε -τουλάχιστον σε τόσο υψηλό επίπεδο. Τις 14 συνολικά παραγωγές του 2007 παρακολούθησαν περίπου 250.000 θεατές, ενώ αντίστοιχα καλά ξεκίνησε και η φετινή χρονιά.

Οι νέες παραστάσεις. Οι παραστάσεις που ακολουθούν: Στις 30 Ιουνίου η Polly Jean Harvey θα παρουσιάσει τη ρομαντική και συνάμα σκληρή μουσική της. Θα παρουσιάσει μια ανθολογία από το White Chalk αλλά και από ολόκληρη την πορεία της. Η Αγγλίδα τραγουδοποιός θα εφορμήσει στο κλαβιέ του πιάνου της, θα πάρει την ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια, θα ρυθμίσει το rhythm box της και θα κρατήσει τον ρυθμό με τα τακούνια της, όπως έκανε στη συναυλία της στο Royal Festival Hall, που ήταν η κορωνίδα της αγγλικής τουρνέ για το White Chalk. Πιάνο, κιθάρα, keyboards, κρουστά και autoharp στα χέρια της και στα αυτιά μας. Στις 8 Ιουλίου (και μέχρι τις 12) έρχεται η ώρα του Philip Glass και της νέας του δουλειάς, που είναι βασισμένη σε ποιήματα και σχέδια του Leonard Cohen. Ο αμοιβαίος θαυμασμός μεταξύ των δύο καλλιτεχνών οδήγησε σε μία συνάντηση - σταθμό στα καλλιτεχνικά γεγονότα, το Τhe Book of Longing (Το βιβλίο του Πόθου). Ενα έργο εμπνευσμένο από το ομότιτλο βιβλίο του Cohen με ποιήματα και σχέδια που δημιουργήθηκαν από τον τελευταίο κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 χρόνων. Στις 10 Σεπτεμβρίου το περίφημο West Side Story έρχεται να μαγέψει και το ελληνικό κοινό (μέχρι τις 29). Μία παγκόσμια περιοδεία αφιερωμένη στην επέτειο των 50 χρόνων από τη δημιουργία του κλασικότερου και για πολλούς σημαντικότερου μιούζικαλ όλων των εποχών, κάνει στάση στην Αθήνα. Η συναρπαστική και βαθιά συγκινητική ιστορία που μεταφέρει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα στη Δυτική Πλευρά του Μανχάταν και τις αντίπαλες συμμορίες των Πολωνών και Πορτορικάνων μεταναστών, ήταν μια γροθιά στο στομάχι στους θεατές από τη δεκαετία του ‘50 έως και τις ημέρες μας, ενώ το «πολιτικό» μήνυμα του έργου είναι και σήμερα επίκαιρο.



Μεγάλες παραστάσεις

Παίζεται τώρα. Το Mamma Mia θεωρείται ένα από τα κορυφαία shows στον κόσμο. Ερχεται κατευθείαν από το West End του Λονδίνου και μέχρι τώρα το έχουν δει περισσότεροι από 30.000.000 θεατές. Αλάτι της παράστασης, τα διαχρονικά τραγούδια των Abba και υπόθεσή του η περιπέτεια μιας νέας γυναίκας που αναζητά τον πραγματικό της πατέρα. Ολα αυτά με φόντο ένα παραδεισένιο ελληνικό νησί. Από τις 6 Μαΐου και για 24 παραστάσεις. [Paper, Ημερησία]

Γ. Χουβαρδάς: Σταθμός η νέα χρονιά για το Εθνικό Θέατρο

Κατά τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού, Γιάννη Χουβαρδά, η νέα θεατρική περίοδος θα αποτελέσει σταθμό στην ιστορία του θεάτρου, καθώς το κεντρικό κτήριο Τσίλλερ, επί της Αγίου Κωνσταντίνου, ανοίγει και πάλι για το κοινό, μετά την πλήρη ανακαίνισή του. «Πρόκειται για ιστορική στιγμή, που σηματοδοτεί το πέρασμα του Εθνικού Θεάτρου σε μια νέα εποχή», τόνισε ο κ. Χουβαρδάς.

Το ανακαινισμένο κτήριο θα διαθέτει δύο σκηνές, την Κεντρική και τη Νέα Σκηνή, ενώ στα ευρύτερα πλαίσια του Εθνικού Θεάτρου, θα λειτουργήσουν τέσσερις ακόμα σκηνές, που θα «φιλοξενήσουν» τμήμα των παραστάσεων. Είναι η Σκηνή Κοτοπούλη, το Παιδικό Στέκι στο θέατρο Rex και οι δυο σκηνές του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας.

Οι έξι συνολικά σκηνές του Εθνικού θα στεγάσουν 16 παραγωγές από ευρύτατο φάσμα του διεθνούς δραματολογίου και του ελληνικού. Κάθε σκηνή έχει και το δικό της χαρακτήρα. Η Κεντρική Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», θα παρουσιάζει ρεπερτόριο υψηλών προδιαγραφών και η Νέα ερευνητικό θέατρο με σύγχρονο ρεπερτόριο, το οποίο θα απευθύνεται σε θεατές φρέσκους στην ηλικία και το πνεύμα.

«Οι τεχνικές δυνατότητες της Κεντρικής και της Νέας Σκηνής του κτηρίου Τσίλλερ ανοίγουν το δρόμο για μια νέα πολιτική στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου και επιτρέπουν την καθιέρωση του εναλλασσόμενου ρεπορτορίου, προσφέροντας πολλαπλές δυνατότητες και ευκαιρίες σε κοινό και καλλιτέχνες», επισήμανε ο κ. Χουβαρδάς.

Η Σκηνή Κοτοπούλη θα παρουσιάσει κλασικό ρεπερτόριο που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, η Σκηνή Παξινού θα στεγάσει τις παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής, αλλά και σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, εκπαιδευτικών και ψυχαγωγικών, που απευθύνονται στους μικρούς θεατρόφιλους.

Το Σύγχρονο θέατρο Αθήνας, Α΄ Σκηνή, θα παρουσιάσει ελληνικό και ξένο θέατρο αιχμής και το σύγχρονο θέατρο Αθήνας, Β΄ Σκηνή, θα είναι η «έδρα» του ελληνικού ρεπερτορίου.

Ο κ. Χουβαρδάς επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι οι στόχοι του Εθνικού Θεάτρου διευρύνονται και βρίσκουν νέα πεδία εφαρμογής. «Επιδιώκουμε πάντα ρεπερτόριο -έργα κλασικά και σύγχρονα- και συντελεστές υψηλών προδιαγραφών, που απευθύνονται σε όλο το φάσμα του κοινού».

Παράλληλα, όπως έκανε γνωστό, το Εθνικό ανοίγει συνεργασία με καλλιτέχνες από το εξωτερικό, προωθώντας συμπαραγωγές. Στο πλαίσιο αυτό, προγραμματίζει την είσοδό του στη Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης, φορέα που συγκεντρώνει τα σημαντικότερα θέατρα της γηραιάς ηπείρου, προωθώντας το διάλογο και τις πολιτιστικές αλλαγές.

Εξάλλου, ο Προμηθέας Δεσμώτης θα βρίσκεται στο Πεκίνο στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο του έτους Ελλάδας στην Κίνα, ενώ η παραγωγή «Στάλιν», «μια συζήτηση για το ελληνικό θέατρο», προγραμματίζεται για το επόμενο Φθινόπωρο, στο Φεστιβάλ Πολιτικού Θεάτρου στην Κολωνία. Επιπλέον, το Εθνικό ξεκινά νέα συνεργασία με το Deutshes Theater του Βερολίνου, όπου θα φιλοξενηθούν οι «Πέρσες».

Προγραμματίζονται επίσης, συζητήσεις με το κοινό, θεατρικά εργαστήρια και παραστάσεις Καραγκιόζη και παράλληλα ολοκληρώνεται η ψηφιοποίηση του αρχείου του Εθνικού Θεάτρου, που θα καταστήσει το πλουσιότατο αρχείο του άμεσα προσβάσιμο σε κοινό και ερευνητές.

Ο θεσμός των συνδρομητών θα εξακολουθήσει να υφίσταται μετά την επιτυχημένη εφαρμογή του, κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Το ίδιο και το πρόγραμμα «Κοινή Θέα», προσκαλώντας, και για τη νέα χρονιά, το θεατρικό κοινό σε διάλογο με τις εικαστικές τέχνες.

Η σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα «σηκώσει αυλαία» με την παράσταση «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Έντεν φον Χόρβατ, στις 28 Νοεμβρίου 2008, στην Κεντρική Σκηνή του κτηρίου Τσίλλερ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

«Αποφάσισα να ξεκινήσουν οι παραστάσεις του Εθνικού για τη νέα χρονιά, με μια δική μου σκηνοθετική απόπειρα, καθώς θα ήθελα να αναλάβω την ευθύνη», δήλωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής.

Στην Κεντρική Σκηνή, από τις 13 Φεβρουαρίου θα παρουσιαστεί το έργο του Πόλ Κλοντέλ «Ο κλήρος του μεσημεριού» σε διασκευή και σκηνοθεσία Ζόζι Γουίλερ, ο οποίος βρέθηκε στην παρουσίαση του νέου προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου και δήλωσε: «Είμαι περήφανος που αναδιασκευάζω με νέους ηθοποιούς και συντελεστές αυτό το αυτοβιογραφικό αριστούργημα του Πόλ Κλοντέλ».

Οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου θα διαρκέσουν έως και τις 27 Μαρτίου 2009.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Monday, May 19, 2008

«Εφυγε» η Καίτη Πάνου

Πέθανε το Σάββατο, στα 81 χρόνια της, η πολύ γνωστή, από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ηθοποιός Καίτη Πάνου. Η ηθοποιός γεννήθηκε το 1927 στον Πύργο Βουλγαρίας. Με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου σε παιδική ηλικία εμφανίστηκε στο παιδικό θέατρο της Αντιγόνης Μεταξά. Μαθήτρια στο Γυμνάσιο, το 1943, πρωτοεμφανίστηκε στον Κινηματογράφο. Μετά το Γυμνάσιο σπούδασε στη Σχολή Ηθοποιών Κινηματογράφου, με διευθυντή τότε τον Γιώργο Θεοδοσιάδη. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1962, παίζοντας με το θίασο του Μίμη Φωτόπουλου το έργο «Εξι κλέφτες». Τελευταία θεατρική εμφάνισή της ήταν το 1997-1998, στο έργο «Το κλουβί με τις τρελές», με το θίασο του Σωτήρη Μουστάκα.


Στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» η Καίτη Πάνου με Βουγιουκλάκη και Κωνσταντάρα
Θα τη θυμόμαστε ως την αξιοπρεπή και υπομονετική μνηστή ή σύζυγο του «Τρελοπενηντάρη» Λάμπρου Κωνσταντάρα, την καρατερίστα Καίτη Πάνου, που πέθανε στα 81 της χρόνια και κηδεύτηκε χθες. Γεννήθηκε το 1927 στον Πύργο Βουλγαρίας. Εμφανίστηκε σε παιδική ηλικία στο θέατρο της Θείας Λένας. Ντεμπουτάρισε ως ηθοποιός του κινηματογράφου το 1943 (στη «Φωνή της καρδιάς»), όντας μαθήτρια του Γυμνασίου. Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου υπήρξε δημοφιλής πρωταγωνίστρια. Στη σκηνή εμφανίστηκε το 1962 με τον θίασο Φωτόπουλου στο «Εξω οι κλέφτες». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με τους θιάσους των Μάνου Κατράκη, Αναλυτή-Ρηγόπουλου, Αντιγόνης Βαλάκου, Σμαρούλας Γιούλη, Ελλης Λαμπέτη, Λάμπρου Κωνσταντάρα. Οι τελευταίες της εμφανίσεις ήταν στα έργα «Επικίνδυνες σχέσεις» με τον Κώστα Καζάκο και τον Στράτο Τζώρτζογλου ('96-97) και στο «Κλουβί με τις τρελές» με τον Σωτήρη Μουστάκα ('97-98). Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: «Η βίλα με τα νούφαρα», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Η κυρία του κυρίου», «Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη» κ.ά.

«Γεννηθήτω το θέατρο»


Την τελευταία δουλειά του Πίτερ Μπρουκ «Warum, Warum» (Γιατί, Γιατί) θα έχει την ευκαιρία να δει το αθηναϊκό κοινό απόψε και αύριο στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10, τηλ. 210-3612.500). Ο ανανεωτής του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου, δημιουργικός και ακμαίος στα 83 του χρόνια, καταθέτει σε αυτή την παράσταση το απόσταγμα της πλούσιας εμπειρίας του. Σε συνεργασία με τη Μαρί Ελέν Εστιέν έγραψε ένα έργο για το θέατρο, συνθέτοντας αποσπάσματα κειμένων των Αρτό, Γκρεγκ, Ντούλιν, Μέγερχολντ, Μοτοκίγιο και Σαίξπηρ. «Στόχος ήταν να δημιουργήσουμε ένα μωσαϊκό, στο οποίο σπουδαίες φωνές του παρελθόντος θα έπαιρναν μαζί θέση στο παρόν». Είναι μια γερμανόφωνη μινιμαλιστική παράσταση για μία ηθοποιό, τη Μίριαμ Γκόλντσμιθ, που μεταφέρει αγωνίες και αμφιβολίες, ανατρέπει ασφάλειες και βεβαιότητες, επιστρέφοντας στο κυρίαρχο έναυσμα της διερεύνησης. Στο τέλος της παράστασης θα μάθουμε από πού προήλθε: Κατά την 7η μέρα της δημιουργίας ο Θεός είπε «Γεννηθήτω το θέατρο». Τότε ξεσηκώθηκαν όλοι ζητώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο. Αλλά ο Θεός έγραψε μια λέξη σ΄ ένα μικρό χαρτάκι που το κλείδωσε σ΄ ένα κουτί, το έριξε στη γη κι αυτό χάθηκε. Αιώνες αργότερα το χαρτάκι βρέθηκε σε μια σοφίτα στο μπαούλο ενός νεαρού σκηνοθέτη, ο οποίος το ξετύλιξε βιαστικά και διάβασε τη λέξη: «Γιατί». Να η λύση για το θέατρο, που από τη γέννησή του έπρεπε να ξανα - απαντήσει στο ιερό ερώτημα. Κι αυτό ερευνά τώρα ο Πίτερ Μπρουκ με τους συνεργάτες του. Ίσως είναι από τους λίγους σκηνοθέτες που, ενώ έχει απαντήσεις, εξακολουθεί να ρωτά «Γιατί Γιατί».

Η κωμωδία μιας διεφθαρμένης κοινωνίας...

Ενας σύζυγος που θέλει πάση θυσία να γίνει πατέρας, ένας ερωτευμένος μεγαλοαστός με όλη την καλή διάθεση να τον «βοηθήσει», ένα λαμόγιο που ραδιουργεί κατά παραγγελία, ένας παπάς διεφθαρμένος έως το κόκαλο και στη μέση μία ενάρετη γυναίκα και το θαυματουργό ελιξίριο της γονιμότητας. Κέφι, χορός, τραγούδι και διαφθορά έρχονται από τα σκοτεινά στενά της Φλωρεντίας κατευθείαν στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Η κωμωδία μιας διεφθαρμένης κοινωνίας...

Ο «Μανδραγόρας» (1518), μια κωμωδία της Αναγέννησης, το γνωστότερο θεατρικό έργο του Νικολό Μακιαβέλι, που έμεινε στην ιστορία του πνεύματος ως θεμελιωτής της πολιτικής επιστήμης, μετατρέπεται σε ένα εύφορο, «δροσιστικό» θέαμα.

Υπεύθυνος γι αυτό ο Παντελής Δεντάκης (σκηνοθεσία με τη συνεργασία της Σταυρούλας Σιάμου) αλλά και όλη η ομάδα του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» -Κατερίνα Λυπηρίδου, Γιώργος Γάλλος, Μάκης Παπαδημητρίου, Παναγιώτης Λάρκου, Παντελής Δεντάκης-, οι οποίοι μέσα από αυτοσχεδιαστική «αρχιτεκτονική» έστησαν μια διασκεδαστική, ευφρόσυνη παράσταση, με γνώμονα ότι ο «Μανδραγόρας» ξεπερνάει τα όρια της ερωτικής κωμωδίας και ότι το γέλιο και η ελαφρότητα του έργου ήταν ένα πρόσχημα για να μιλήσει ο Μακιαβέλι για μια διεφθαρμένη κοινωνία, γεμάτη συμβάσεις και τύπους, για ανθρώπους κυνικούς, άπληστους, υποκριτές που εξαπατούν και συντρίβουν ο ένας τον άλλον... [Αντιγόνη Καράλη, Έθνος, 19/5/2008]

«Ο Μαρξ» πάει στη Θεσσαλονίκη

«Ο Μαρξ στο Σόχο» ανεβαίνει για δύο παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Το έργο του Χάουαρντ Ζιν, που σκηνοθέτησε η Αθανασία Καραγιαννοπούλου και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Αγγελος Αντωνόπουλος, κάνει στάση στο θέατρο Εγνατία τις δύο τελευταίες μέρες του Μαϊου (30, 31/5).

«Ο Μαρξ» πάει στη Θεσσαλονίκη

Με αυτόν το μονόλογο, ο Ζιν, ένας από τους μεγαλύτερους αριστερούς διανοούμενους της εποχής μας, κατορθώνει, με απλότητα και σαρκασμό, να συγκινήσει ακόμα και τη νεότερη -αδιάφορη πολιτικά- γενιά.

Ο Μαρξ ζητεί από τις αρμόδιες Αρχές του άλλου κόσμου να κατέβει για λίγο στη γη για να αποκαταστήσει το όνομά του, όπως λέει. Από λάθος, αντί να επιστρέψει στο Σόχο του Λονδίνου, όπου έζησε και πέθανε, βρίσκεται στο Σόχο της Νέας Υόρκης. Εχει μία ώρα. Με χιούμορ και άλλοτε με παράπονο, ο Μαρξ μιλάει για τη ζωή του, «ξεκαθαρίζει» τις περίφημες ρήσεις του, νοσταλγεί τους άλλους μεγάλους της εποχής (Ενγκελς, Μπακούνιν) και τελικά διαπιστώνει πως τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο τα τελευταία εκατό χρόνια. «Και λένε πως οι ιδέες μου έχουν πεθάνει», επισημαίνει σε μια αποστροφή του λόγου του.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Ασημακόπουλου, οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, η μουσική επιμέλεια της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου και οι παραστάσεις θα δοθούν στις 9.30 το βράδυ με γενική είσοδο 20 ευρώ.

Το θέατρο πάει πλατεία με ένα Τροχόσπιτο

Στους δρόμους βγαίνει και φέτος το «Φεστιβάλ Αθηνών» για να βρει όσους δεν μπορούν ή δεν αποφασίζουν να πάνε στο θεσμοθετημένο θέατρο. Το γνωστό από πέρυσι Τροχόσπιτο του φεστιβάλ συνεχίζει -με μια πιο σύγχρονη άποψη- τη μακραίωνη παράδοση των φορητών σκηνών και των «μπουλουκιών», περιπλανώμενο σε δρόμους, πάρκα, πλατείες ακόμα και αίθρια μουσείων.

Το θέατρο πάει πλατεία με ένα Τροχόσπιτο

Υστερα από την «Τζελσομίνα» της Ολιας Λαζαρίδου, φέτος στην πλέξιγκλας σκηνή του Τροχόσπιτου, κατασκευή του Σωκράτη Σωκράτους, πειραματίζονται δύο νέοι σκηνοθέτες με έργα κοινωνικού περιεχόμενου, θίγοντας το θέμα της μετανάστευσης και την έννοια της διαφορετικότητας. Το «Εδώ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη και το «Κάσπαρ Χάουζερ: Η ιστορία ενός ανθρώπου» σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη είναι οι δύο θεατρικές παραστάσεις που αναλαμβάνουν να ψυχαγωγήσουν και να ευαισθητοποιήσουν το «κινούμενο» αθηναϊκό κοινό (η είσοδος είναι ελεύθερη).

Το θέατρο πάει πλατεία με ένα Τροχόσπιτο

Στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, τον Μάιο του 1828, εμφανίστηκε από το πουθενά ένας παράξενος άγνωστος. Ρακένδυτος, με δυσκολία περπατούσε, μιλούσε ελάχιστα και ήξερε να γράφει μόνο το όνομά του: Κάσπαρ Χάουζερ. Οι κάτοικοι του χωριού, στην επαφή τους με τον «πρωτόγονο» ξένο και μετά την αρχική τους αποστροφή, άρχισαν να έχουν περιέργεια και να προσπαθούν να τον προσηλυτίσουν, ο καθένας χωριστά, στις δικές του πεποιθήσεις. Του έμαθαν να μιλάει και να λειτουργεί σαν «πολιτισμένος» άνθρωπος... [Αντιγόνη Καράλη, Έθνος, 19/5/2008]

Sunday, May 18, 2008

Rainbow στο Εθνικό Θέατρο

Κάτι σαν μια σχολική γιορτή - Σταθμοί από την περιπετειώδη ζωή του Ρεμπώ

Rainbow, σκην.: Εφη Θεοδώρου. Θέατρο: Εθνικό - Πειραματική Σκηνή

Τι ωραία που ήταν κάποτε η παρακμή! Τότε –τον 19ο αιώνα– που η διαβόητη decadence βρέθηκε στη μόδα! Και πώς κατάντησε σήμερα. Μπουχτισμένοι από την κίνηση του εξεζητημένου αισθητισμού και του γριφώδους συμβολισμού, μερικοί «μοντέρνοι» συγγραφείς στη Γαλλία και σ’ όσες άλλες χώρες ακολουθούσαν την παρισινή μόδα στο γράψιμο στα τέλη του προπερασμένου αιώνα, άρχισαν να γράφουν παρακμιακά. Πώς; Κάπως «διεστραμμένα», όπως πίστευαν οι ίδιοι.

Εμπνευσμένοι από τον Εντγκαρ Αλαν Πόε συνέθεταν με τρόπο που σήμερα θα τον ονομάζαμε «ανώμαλο», «βρώμικο» και ανήθικο. Πρώτοι-πρώτοι ήταν οι κακότροποι κριτικοί αυτοί που ονόμασαν το νέο είδος Literature decadente. Φαίνεται πως ο όρος άρεσε στους λεγόμενους decadente συγγραφείς, οι οποίοι και τον υιοθέτησαν με μεγάλη αυταρέσκεια. Το έργο «Ενάντια στη Φύση» του Γιόρις-Καρλ Υσμάν ήταν το ευαγγέλιο του νέου συρμού. Oπως άλλωστε και τα ποιήματα του Μπωντλέρ και τα έργα του Ιρλανδού Οσκαρ Ουάιλντ... [Σπύρος Παγιατάκης, Η Καθημερινή, 18/5/2008]

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ... ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ

Λονδίνο. Θέατρο Gielgud Theatre, www.godofcarnage.com

«The God of Carnage». Ο «Θεός της σφαγής», το τελευταίο έργο της Γαλλίδας θεατρικής συγγραφέως Γιασμίνα Ρεζά, παρουσιάστηκε ήδη με επιτυχία στο Παρίσι, σκηνοθετημένο από την ίδια. Εχει ως ήρωες δύο ζευγάρια που συναντιούνται για να λύσουν προβλήματα που δημιούργησε ένας καβγάς των παιδιών τους και καταλήγουν να αποκαλύψουν τους δικούς τους, πολύ βαθύτερους ανταγωνισμούς. Στην αγγλική παράσταση πρωταγωνιστούν ο Ρέιφ Φάινς, η Τζάνετ Μακ Τιρ, η Τάμσιν Γκριγκ και ο Κεν Στοτ, σε σκηνοθεσία του Μάθιου Γουόρτσας. Η μετάφραση του έργου στα αγγλικά έγινε από τον γνωστό θεατρικό συγγραφέα και σεναριογράφο Κρίστοφερ Χάμπτον.

Nεα Υορκη. Θέατρο Broadhurst Theatre, www.cat2008onbroadway.com

«Cat on a Hot Tin Roof». Η «Λυσσασμένη γάτα», ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Τενεσί Ουίλιαμς, παρουσιάζεται με Αφροαμερικανούς πρωταγωνιστές, ανάμεσά τους η Ανίκα Νόνι Ρόουζ (Μάγκι η «γάτα», ο ρόλος που έπαιξε η Λιζ Τέιλορ στον κινηματογράφο), ο Τέρενς Χάουαρντ (Μπρικ), η Φιλίσια Ρασάντ (Μπιγκ Μάμα), ενώ τον ρόλο του Μπιγκ Ντάντι ερμηνεύει ο βετεράνος ηθοποιός Τζέιμς Ερλ Τζόουνς. Η σκηνοθεσία είναι της Ντέμπι Αλεν, της πολυβραβευμένης ηθοποιού, σκηνοθέτιδας και χορογράφου που τη γνωρίσαμε από την τηλεοπτική σειρά Fame. Ως τις 22 Ιουνίου.

Bernard B. Jacobs Theater, τηλ. 001-212-239-6200

«The Country Girl». Τρία κινηματογραφικά αστέρια σε μια παράσταση: Η Φράνσις Μακντόρμαντ, ο Μόργκαν Φρίμαν και ο Πίτερ Γκάλαγκερ πρωταγωνιστούν στο έργο του Κλίφορντ Οντέτς, που πρωτοανέβηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και εκτυλίσσεται στα θεατρικά παρασκήνια. Η σκηνοθεσία είναι του Μάικ Νίκολς, ο οποίος έχει σημειώσει μεγάλες επιτυχίες στο Μπρόντγουεϊ, με πιο πρόσφατη το μιούζικαλ «Monty Python’s Spamalot».

Cort Theater, www.39stepsonbroadway.com

«Alfred Hitchcock’s The 39 Steps». Θεατρική διασκευή της ταινίας του Χίτσκοκ «Τα 39 σκαλοπάτια» από τον Πάτρικ Μπάρλοου. Tο έργο έκανε ήδη λαμπρή καριέρα στο Λονδίνο (κέρδισε το βραβείο Ολίβιε 2007 για την καλύτερη κωμωδία) και τώρα μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ σκηνοθετημένο από την Μαρία Αϊτκεν, κερδίζοντας ενθουσιώδη εγκώμια από την κριτική. Τους πολυάριθμους ρόλους του έργου τους ερμηνεύουν τέσσερις εξαιρετικά ταλαντούχοι ηθοποιοί: Τσαρλς Εντουαρντς, Αρνι Μπάρτον, Κλιφ Σόντερς και Τζένιφερ Φέριν.

[Mατιές στον κόσμο, Eπιμέλεια: Αγγελική Στουπάκη, Η Καθημερινή, 18/5/2008]

Παραστάσεις Βρυξελλών


Κάθε Μάιο το ενδιαφέρον του θεατρικού κόσμου επικεντρώνεται για τρεις εβδομάδες στις Βρυξέλλες. Το Φεστιβάλ των Τεχνών, που η πόλη διοργανώνει για δέκατη τρίτη χρονιά, έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα από τα πλέον δυναμικά του ευρωπαϊκού χώρου: καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο με έμφαση στις χώρες του αραβικού κόσμου, την Κίνα και την Ιαπωνία, εναλλακτικές σκηνές που ανακαλύπτουμε σε υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης, ανερχόμενοι καλλιτέχνες, νέες τάσεις αλλά και ποικίλες καλλιτεχνικές φόρμες που πέρα από το θέατρο και το χορό επεκτείνονται στο χώρο της φωτογραφίας, της βίντεο τέχνης και της εγκατάστασης.
Το πρόγραμμα που ανακοίνωσε φέτος ο Κρίστοφ Σλαγκμάιλντερ (διαδέχθηκε πέρυσι με επιτυχία τη δημοφιλή Φράι Λέισεν στην καλλιτεχνική διεύθυνση του θεσμού) είναι ιδιαίτερα ελκυστικό.
**Μία από τις βασικές «ενότητες» αποτελεί η θεατρική εγκατάσταση που μας καλεί να επανεξετάσουμε την παρουσία του ηθοποιού πάνω στη σκηνή. Δεν είναι τυχαίο ότι η διοργάνωση ανοίγει αυτό το Σαββατοκύριακο με το «Stifters Dinge». Ο σημαντικός γερμανός σκηνοθέτης και συνθέτης Χάινερ Γκέμπελς καταφέρνει στη νέα του αυτή δουλειά να δημιουργήσει με τη βοήθεια πέντε πιάνων και μερικών απλών μηχανισμών ένα πραγματικό «φυσικό» τοπίο που ενεργοποιεί τις αισθήσεις μας. Βασιζόμενος στα κείμενα του αυστριακού ρομαντικού συγγραφέα Ανταλμπερτ Στίφτερ, ο Γκέμπελς αποτίνει φόρο τιμής στη δύναμη της φύσης εξορίζοντας από τη σκηνή τον ηθοποιό αλλά όχι το κείμενο.
**Ο ηθοποιός ως φυσική παρουσία απουσιάζει και από τη νέα δουλειά του ανερχόμενου Φλαμανδού Κρις Βέρντονκ, που οραματίζεται το τέλος του κόσμου μέσα από δέκα πίνακες και μια σειρά από ρομποτικές «φιγούρες» (μέχρι την ερχόμενη Τρίτη) αλλά και από τη βιντεο-εγκατάσταση με τίτλο «Μόσχα» της βελγικής κολεκτίβας Μπερλίν που παρουσιάζει στις Βρυξέλλες το τέταρτο μέρος ενός κύκλου με πορτρέτα πόλεων (17-19/5)... [Της ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 18/5/2008]