dromena.lagadinos

Μεταμορφώσεις μέσα στα όρια

2012-01-26T11:04:00.000-08:00

Σκηνοθεσία και ερμηνείες κρατούν την «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» στην πλευρά της ποιότητας
Του Σπυρου Παγιατακη, Η Καθημερινή, 22/1/2012
ΤΣΑΡΛΣ ΛΑΝΤΛΑΜ, Η κατάρα της Ιρμα Βεπ, σκην.: Κων. Αρβανιτάκης, Θέατρο Ροές

Τον φίλο μου τον Δημήτρη από την Κέρκυρα θα τον έλεγα Ελληνάρα. Ιδιος μ’ εκείνον τον Ελληνοαμερικανό πατέρα της νύφης στην ταινία «Γάμος α λα ελληνικά», βλέπει τα πάντα να έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Πρόσφατα είδαμε μαζί την κωμωδία η «Κατάρα της Ιρμα Βεπ» του Τσαρλς Λάντλαμ, όπου κατά τη διάρκεια της δράσης δύο άνδρες ηθοποιοί μεταμορφώνονται αστραπιαία και συνεχόμενα σε πολλά και διάφορα πρόσωπα – συχνά φορώντας γυναικεία ρούχα. Για μια ακόμα φορά, ο Δημήτρης από τους Λάκωνες θριαμβολόγησε: «Είδες που σου ’λεγα! Σαν τον Πενθέα στις “Βάκχες” είναι! Σαν τον Μνησίλοχο στις “Θεσμοφοριάζουσες”».«Ενα λεπτό! Υπήρχαν πολύ νωρίτερα και οι Κινέζοι και οι Ινδοί, για να μη σου πω για την πιο πρόσφατή μας “Τούτσι” – ξένη αυτή ανάμεσα σε αμέτρητες αλλοδαπές τραβεστί. Και αν επιμένεις για εγχώριους “μεταμορφωτές” –όπως τους έλεγαν στον Μεσοπόλεμο– να σου πω για τα αστέρια της μεταμορφωτικής παρενδυτικής παράδοσης στη χρυσή επιθεώρησή μας, όπως ήταν ο Χριστοδούλου, ο Ροτζάιρον, οι αδελφοί Μάνου και άλλοι πολλοί».Στην παιγνιώδη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, που δείχνει να βρέθηκε σε μεγάλα κέφια δουλεύοντας εδώ, όπως άλλωστε και ο Αντώνης Λουδάρος και ο Γεράσιμος Γεννατάς, οι οποίοι παίζουν οκτώ ρόλους αλλάζοντας πενήντα εφτά κοστούμια (στις οδηγίες του συγγραφέα αναφέρονται μόνο 35 αλλαξιές), το μυστήριο της Ιρμα Βεπ αποκαλύπτεται εύκολα. Είναι το όνομα της πρώτης –θανούσης– συζύγου του Βρετανού λόρδου Ελγκαρ Χίλκρεστ, και είναι αναγραμματισμός της λέξης βαμπίρ. Στην πλοκή αναμειγνύονται ακόμα λυκάνθρωποι, μούμιες, δράκουλες και μια «Ρεβέκκα» όπως τη φαντάστηκε ο Αλφρεντ Χίτσκοκ στην ταινία του, το 1940.Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και τη διακωμώδηση. Εννοείται ότι σε παρόμοιες παρενδύσεις υπάρχει πάντα η οσμή, η υποψία μιας σεξουαλικής ανατροπής, ενός φετιχισμού μιας ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς.Ο ίδιος ο πολυγραφότατος συγγραφέας (1943 - 1987) ποτέ δεν κράτησε μυστικές τις ομοφυλόφιλες προτιμήσεις του και ήταν ο πρώτος που έπαιξε στο έργο του μαζί με τον σύντροφό του, Εβερετ Κουίντον. Επιστήμονες έχουν γράψει τόμους και τόμους για τους άνδρες που ντύνονται γυναίκες (το περίφημο cross-dressing), και τα εμβριθή συμπεράσματα που βγήκαν είναι πολλά και αντιφατικά.Πάντως, στη δική μας τη συγκεκριμένη περίπτωση, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κ. Αρβανιτάκης χάρη στην καλλιεργημένη του αισθητική και –το κυριότερο– χάρη στην εύστροφη και καλόγουστη ερμηνευτική σάτιρα των δύο πρωταγωνιστών, η παράσταση αποφεύγει τον μεγαλύτερό της κίνδυνο: να γίνει drag show. Γιατί ασφαλώς σε drag show εμφανίζονται κι εκεί άνδρες με γυναικεία, όμως το λεπτό σύνορο ανάμεσα στη χοντροκομμένη γελοιοποίηση και στο ψάξιμο ενός κωμικού χαρακτήρα από έναν ταλαντούχο ηθοποιό είναι μια «κόκκινη γραμμή» –για να μείνουμε στη σημερινή κοινωνικο-οικονομική ορολογία–, η οποία χωρίζει το φθηνό τέχνασμα από την υποκριτική ποιότητα.Δόξα τω Θεώ, στην ιντερνετικά ανεπτυγμένη εποχή που ζούμε, κάτι τέτοιο μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμμασι. Δείτε και συγκρίνετε για παράδειγμα στο YouTube αποσπάσματα από δύο αμερικανικές παραστάσεις της «Ιρμα Βεπ». Από τη μια μεριά χοντράδα (στο: http://www. youtube.com/watch?v=50vu6WDBKtA&feature=related), και από την άλλη απόλαυση (στο: http://www .youtube.com/watch?v=DlpjD2df7xk).Είναι η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον Αριστοφάνη και στις κακογραμμένες και κακοπαιγμένες σύγχρονες επιθεωρήσεις. Από την εποχή του Αριστοφάνη τέτοιου είδους μεταμορφώσεις είχαν στόχο τη μεγαλοποίηση και την υπερβολή στην κωμωδία.Η καλοδουλεμένη μετάφραση των Λάκη Λαζόπουλου, Ακη Σακελλαρίου, Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και Μαριλένας Παναγιωτοπούλου, τα γεμάτα εφέ σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τα ευφάνταστα στην κωμικότητά τους κοστούμια της Κλερ Μπρέισγουελ, και το τόσο σημαντικό για την περίσταση μακιγιάζ του Αγγελου Μέντη προσφέρουν μια ποιότητα στο ψευτο-κωμικό υπόβαθρο της σάτιρας.

«ΑΙΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗ» Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία» στη σκηνή

2012-01-26T10:56:00.000-08:00

Το δίλημμα «ασφάλεια ή ελευθερία», η επιλογή μεταξύ του καλού και του κακού, η ηθική και το τίμημά της απασχολούν τον Χουάν Μαγιόργκα, έναν από τους καταξιωμένους Ισπανούς θεατρικούς συγγραφείς των τελευταίων χρόνων (Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2009), στο έργο «Αιώνια Ειρήνη».

Το έργο του Χουάν Μαγιόργκα, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου

Η «Αιώνια Ειρήνη» παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα, στο θέατρο «Altera Pars», κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για 12 παραστάσεις, από την ομάδα «Circle team».

Το έργο, που ξεκίνησε ως στοίχημα συγγραφής ενός έργου σχετικά με την τρομοκρατία, καταφέρνει να ξεφύγει από την τυποποίηση που έχει δημιουργηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του σύγχρονου ισπανικού θεάτρου, διατηρώντας όμως τη δυνατότητα απεύθυνσης στο ευρύ κοινό. Εχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες και έχει παιχτεί σε έξι χώρες.

Τρεις σκύλοι πρόκειται να υποβληθούν σε τρεις δοκιμασίες, με έπαθλο το «λευκό περιλαίμιο» και την ευκαιρία να συμμετάσχουν ενεργά στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας. Να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός κόσμου ειρηνικού, χωρίς πολέμους, χωρίς σύνορα, έτσι ώστε κανένας άνθρωπος να μη νιώθει ξένος σε κανένα σημείο της γης.

Τι αξίες πρέπει να προσπεράσει όμως κάποιος για να βγει νικητής και τελικά υπάρχει υπέρτατο ιδανικό για χάρη του οποίου μπορούν να θυσιαστούν όλα όσα πιστεύουμε; Πόσο αιματηρός μπορεί να είναι ο δρόμος για την «αιώνια ειρήνη»;

Τη μετάφραση υπογράφει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Ζωγραφάκης, τα σκηνικά/κουστούμια η Ελενα Χρηστούλη και τη μουσική ο Νίκος Καρίμαλης. Παίζουν: Δημήτρης Ζωγραφάκης, Mc Yinka (Μανώλης Αφολάνιο), Πατρίκιος Κωστής, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Βασίλης Μήλιος.

ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ Με το «Τρομπόνι» του νεοέλληνα

2012-01-26T10:50:00.001-08:00

Με το «Τρομπόνι» του Μάριου Ποντίκα περιοδεύει το Κλιμάκιο Μακεδονίας-Θράκης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Οι παραστάσεις σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή ξεκινούν στη Λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών την Παρασκευή και μετά από περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, το έργο θα συνεχιστεί με περιοδεία σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.

Ο Πελοπίδας, «το καλύτερο τρομπόνι» μιας επαρχιακής μπάντας, η Ευτυχία που ονειρεύεται τη μεγάλη ζωή στην πρωτεύουσα, δύο άντρες «λάτρεις» της μουσικής και του γέλιου και ένα μέντιουμ μελλοντολόγος «στροβιλίζονται» στους ρυθμούς μιας μπάντας που παίζει χωρίς διαλείμματα.

To «Τρομπόνι» -έργο σταθμός- επίκαιρο όσο ποτέ, φανερώνει με εύστοχο και κωμικοτραγικό τρόπο μια αποκαλυπτική ψυχογραφία του νεοέλληνα σε κρίσιμες κοινωνικά στιγμές.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Λίλας Καρακώστα, η μουσική του Θόδωρου Αμπατζή και παίζουν: Τάσος Πεζιρκιανίδης, Γιολάντα Μπαλαούρα, Βασίλης Σπυρόπουλος, Δημήτρης Κολοβός.

Οι «φλεγόμενες» ηρωίδες της Εστέρ Βιλάρ

2012-01-26T10:49:00.000-08:00

«Από αγάπη πλέκεις πουλόβερ, γράφεις ποιήματα, θες να κάνεις παιδιά... Από ζήλια μπορείς να σκοτώσεις...Υπάρχει διαφορά δεν είναι έτσι;», γράφει η Εστέρ Βιλάρ στο έργο της, «Jalousie», που παρουσιάζεται Δευτερότριτα, στο θέατρο «Φούρνος», από σήμερα έως τις 28 Φεβρουαρίου, σε μετάφραση Θαλή Σταθόπουλου και διασκευή Τατιάνας Παπαμόσχου, η οποία σκηνοθετεί για πρώτη φορά.

Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας που ποτέ δεν βλέπουμε. Το «μήλον της Εριδος» και οι διεκδικήτριές του. Τα τρία πρόσωπα δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλο που σε όλη τη διάρκεια βρίσκονται πάνω στην ίδια σκηνή. Η επικοινωνία τους συμβαίνει μόνο μέσω μηνυμάτων! Αυτές οι «φλεγόμενες» ηρωίδες ανταλλάσσουν μικρούς μονολόγους, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα στις εμμονές τους να αναπτυχθούν και εκείνες να βρεθούν κωμικά εκτεθειμένες μέσα στην υπερβολή τους. Το αρχικό κείμενο της Εστέρ Βιλάρ σε μορφή διηγήματος έχει την τρομερή αμεσότητα και την καυστικότητα ενός προφορικού λόγου. Η θεατρική διασκευή του κρατάει αυτά τα στοιχεία αλλά κι ακόμα ένα που κάνει το έργο ασυνήθιστο.

Τα σκηνικά είναι της Δάφνης Λαρούνη, σε καλλιτεχνική επιμέλεια σκηνικού Κατερίνας Αϊναροζίδου, τα κοστούμια είναι της Ιωάννας Τιμοθεάδου. Παίζουν: Μαριάννα Κυριάκη, Αθηνά Νιαβή, Σουζάνα Βαρτάνη.

Ας γίνουμε για λίγο παιδιά

2012-01-26T10:43:00.001-08:00

«ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ»

“Οι κοντοί μπροστά” είναι ο τίτλος της κοινωνικής κωμωδίας του Πάνου Τσαπάρα, που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη, στο θέατρο “Προσκήνιο”.

Παρουσιάζει τις συγκρουσιακές σχέσεις των γονέων με τα παιδιά και το πώς ο καθένας βρίσκει τη δικαίωσή του για την άρνησή του στις υποχρεώσεις του μέσα στη ζάλη της καθημερινότητας. Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο αφού “μας αγγίζει όλους από την άποψη ότι όλοι τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθώντας να φέρουμε εις πέρας τις υποχρεώσεις μας”, σημειώνει ο συγγραφέας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νικόλας Μαρμαράς, τα σκηνικά-κοστούμια η Μικέλα Τσότζου και τη μουσική ο Πάνος Τσαπάρας.

Παίζουν: Στέλλα Μπονάτσου, Συμεών Φιστές, Νικόλας Μαρμαράς, Δημήτρης Παπαδάτος, Κατερίνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Πανουτσοπούλου, Αντώνης Τακτικός.

«ΤΡΕΛΟΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ». Η μάχη αρσενικού- θηλυκού

2012-01-26T10:35:00.000-08:00

Ενα έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα "έρωτας", "αρσενικό-θηλυκό" είναι το "Τρελός για σένα" της Μαργαρίτας Κωνσταντοπούλου, που παρουσιάζεται στο "Decadence Nouvelle", σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Ρωμνιού. Εκείνος νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο. Εκείνη έμεινε μόνη.

Εκείνος γυρίζει. Εκείνη νιώθει ακόμα πιο μόνη. Εκείνος ξένος. Είναι ο άντρας της. Είναι η γυναίκα του. Ολα τόσο γνώριμα, τόσο οικεία, όμως κανένας από τους δύο δεν μπορεί να βρει τον ρόλο του. Ενα σύγχρονο έργο που ασχολείται με το αιώνιο θέμα: αρσενικό - θηλυκό. Μια ψυχή σε δύο σώματα ή πάλη μεταξύ άγριων σαρκοφάγων; Ερωτας, αγάπη, συντροφικότητα. Και ο χρόνος; Σύμμαχος ή εχθρός; Ισως τελικά να χρειάζεται να "σκοτώσουμε" για να καταλάβουμε. Αν είμαστε δυνατοί, τον εαυτό μας. Αν όχι; Παίζουν: Μαργαρίτα Κωνσταντοπούλου, Θάνος Καρακάσης.

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΦΑ» Μυστήριο και μια βόμβα

2012-01-26T10:28:00.000-08:00

Δύο νομπελίστες φυσικοί συζητούν για την αγάπη, την προδοσία, αλλά και τον θάνατο, στην «Κοπεγχάγη» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μαργαρίτης

Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας και Θοδωρής Αντωνιάδης πρωταγωνιστούν στην «Κοπεγχάγη»

Πυρηνική φυσική, ζητήματα ηθικής, παγκόσμια ιστορία, διεθνείς σχέσεις και ολοζώντανοι χαρακτήρες, ανθρώπινα πάθη, πίστη και προδοσία, έχθρα και αγάπη είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το γοητευτικό έργο του Μάικλ Φρέιν «Κοπεγχάγη», που χαρακτηρίζεται από γοργούς ρυθμούς και εκρηκτικές εντάσεις, αποτελώντας ένα μακρύ ταξίδι από τη Φυσική ως τον Ανθρωπο. Η παράσταση παρουσιάζεται από τις 23 του μήνα στο θέατρο «Αλφα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και με τους Ηρώ Μουκίου, Βασίλη Ρίσβα, Θοδωρή Αντωνιάδη.

Το έργο (το 13ο του συγγραφέα) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο, στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, τον Μάιο του 1998, και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών συζητήσεων στην κοινότητα των ιστορικών της επιστήμης, αποσπώντας τα βραβεία της Ενωσης Κριτικών. Είναι βασισμένο σε μια συνάντηση-γεγονός ανάμεσα στους δύο από τους σημαντικότερους νομπελίστες φυσικούς, τον Γερμανό Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (1901-1976) και τον Δανό Νιλς Μπορ (1885-1962) -από τους θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας- μαζί με τη γυναίκα του Μπορ, Μαργκρέτε (1890-1984). Τον Σεπτέμβριο του 1941, σε μια εποχή που η ανθρωπότητα ζει τη φρίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χάιζενμπεργκ, ως επικεφαλής του Ατομικού Προγράμματος της ναζιστικής Γερμανίας, φτάνει ξαφνικά στην κατεχόμενη Δανία και επισκέπτεται τον δάσκαλο και φίλο του Νιλς Μπορ, που ζει στο σπίτι του στην Κοπεγχάγη υπό περιορισμόν. Τι ρόλο έπαιξε η μυστηριώδης αυτή συνάντηση στο κυνήγι των εξοπλισμών και την κατασκευή της τρομερής ατομικής βόμβας; Μαζί με τους δύο μεγάλους άνδρες -και ανάμεσά τους- η Μαργκρέτε Μπορ, η οποία εκφράζει το ανθρώπινο στοιχείο σ' αυτή την παράξενη σύγκρουση Επιστήμης, Ηθικής, και Ιστορίας, όπου τα πάθη και το συναίσθημα, η προδοσία και η αγάπη, κυριαρχούν πάνω στα ηλεκτρόνια και στα νετρόνια, πάνω στη διάσπαση του ατόμου και τη βόμβα που σκορπά τον θάνατο.

Ο Φρέιν δημιούργησε μια φανταστική συζήτηση που πραγματοποιείται μετά τον θάνατο των δύο, προσπαθώντας να δώσουν τέλος στις εκκρεμότητες σχετικά με το τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ τους σε κείνη τη σύντομη συνάντησή τους το 1941 που αποτέλεσε και το τέλος της προσωπικής τους σχέσης. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η περίφημη συνάντηση ήταν αρνητικές, μια και έλαβε χώρα στην κατεχόμενη από τα γερμανικά στρατεύματα Κοπεγχάγη, ενώ οι ναζί είχαν ήδη αρχίσει τις έρευνες για την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία και χιούμορ αντιστοιχίζει την αρχή της αβεβαιότητας στην ανθρώπινη ζωή. Ενα είναι βέβαιο, ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για την ακρίβεια της μνήμης του; Ποια είναι τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις μας; Πώς κάποιες σκέψεις ή κάποιες τυχαίες ανακαλύψεις ή ακόμα και κάποιες παρεξηγήσεις ή προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα τη φρίκη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι;

Η παραγωγή αποτελεί συνεργασία της θεατρικής εταιρείας «Αμφιάρειο» με το θέατρο «Αλφα» και τον Στέφανο Ληναίο. Τη μετάφραση υπογράφει η Αννίτα Δεκαβάλλα, τη σκηνοθεσία και τους φωτισμούς ο Γιάννης Μαργαρίτης, τα σκηνικά-κοστούμια ο Δημήτρης Κακριδάς και τη μουσική επιμέλεια η Σεμέλη Μαργαρίτη. Σκηνοθεσία βίντεο: Αλέξανδρος Ζαρμπής. Παίζουν: Ηρώ Μουκίου, Βασίλης Ρίσβας, Θοδωρής Αντωνιάδης.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από το Θέατρο Εξαρχείων (στη συνέχεια μετακόμισε και συνεχίστηκε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με μεγάλη επιτυχία) με τους Κώστα Καζάκο, Τάκη Βουτέρη και Αφροδίτη Γρηγοριάδου, πριν από έξι χρόνια. Μετά την πρεμιέρα του στο Λονδίνο, λόγω της μεγάλης επιτυχίας της παράστασης μεταφέρθηκε στο Γουέστ Εντ, όπου παίχθηκε για τρία συνεχή χρόνια. Τον Απρίλιο του 2000 ανέβηκε στη Νέα Υόρκη και τιμήθηκε με τρία βραβεία ως το καλύτερο έργο της χρονιάς και εν συνεχεία πραγματοποίησε μεγάλη περιοδεία στις ΗΠΑ.

Αντιγόνη Καράλη, Εθνος, 13/1/2012

Αγανακτισμένοι στο θέατρο «Παραμυθίας»

2012-01-26T10:12:00.001-08:00

Μία ανατρεπτική σάτιρα, από οκτώ νέους ηθοποιούς που έχει ως στόχο να αναδείξει μια άλλη πλευρά της σημερινής πραγματικότητας, αποτελεί το «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος, δεν έχουμε κι εμείς», που παρουσιάζει η Καλλιτεχνική Ομάδα «Ομήρου Παράφωνοι», στο θέατρο «Παραμυθίας».

Μια νοικοκυρά βρίσκεται σε απόγνωση, ένας ταλαίπωρος σύζυγος χρωστάει λεφτά σε όλες τις τράπεζες, δύο νέοι γίνονται φάσιον βίκτιμς, δύο όμορφες κοπέλες αναζητούν γαμπρό χωρίς επιτυχία, μια μαθήτρια του δημοτικού κάνει κατάληψη στο σχολείο της, ένας νέος παραδίδει μαθήματα γοητείας και ένας καθηγητής δίνει διάλεξη για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Τώρα όταν όλοι αυτοί βρεθούν αγανακτισμένοι σε μία σκηνή στο σύνταγμα... Ολα μπορεί να συμβούν...

Σκηνοθετεί η Ελντα Πανοπούλου. Παίζουν: Γιώργος Γιαννή, Χριστίνα Κυριάκου, Στέλλα Κωστοπούλου, Τάσος Μερκούρης, Γιάννης Παπαευθυμίου, Κατερίνα Παπασιδέρη, Κωνσταντίνος Φερεντούρος, Μαρία Χανιωτάκη.

"LUV" του Thomas Sainsbury στο Nixon από τη θεατρική ομάδα Square Theatre Company

2011-12-25T02:12:00.000-08:00

Οι πρώτοι τέσσερις επισκέπτες της σελίδας θα μας στείλουν τα στοιχεία τους ώστε να παραλάβουν από το ταμείο του θεάτρου μια [εννοείται, ΔΩΡΕΑΝ] ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για να παρακολουθήσουν την παράσταση

H μαύρη κωμωδία του βραβευμένου Νεοζηλανδού συγγραφέα Thomas Sainsbury ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη θεατρική ομάδα Square, στη σκηνή του Nixon.

Ένας νεαρός με αντικοινωνική συμπεριφορά και διαταραγμένη προσωπικότητα, ψάχνει μανιωδώς να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μια σνομπ μοντέλα εθισμένη στις πλαστικές επεμβάσεις, μια αριβίστρια gold digger εις αναζήτησην γαμπρού, και ένας εγωκεντρικός και παντελώς ατάλαντος gay που μάταια ονειρεύεται να κάνει ένα reality με θέμα τη ζωή του, γιατί δεν έχει ζωή, και δώδεκα ακόμα εξωφρενικοί χαρακτήρες ζωντανεύουν από τη θεατρική ομάδα Square.Xαρακτήρες στα άκρα, ενεργειακά βαμπίρ, φυλακισμένα στη φιλαυτία τους, εμποτισμένα με τα ιδανικά ενός παρωχημένου lifestyle που φαντάζει πλέον πιο ψόφιο από ποτέ και μεγαλωμένα με την αισθητική φτηνιάρικων reality, κυνηγούν την αγάπη και την ευτυχία, χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν κανέναν -πόσο μάλλον τον ίδιο τους τον εαυτό- και χωρίς να καταφέρνουν να προσδιορίσουν τι ακριβώς θα τους κάνει ευτυχισμένους.

Στην προσπάθεια τους αυτή, μπλέκουν σε διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, τσαλαπατούν τους γύρω τους και τους εαυτούς τους και το μόνο που κερδίζουν τελικά είναι η απόλυτη μοναξιά.Ένα πείραμα ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.Σας παραθέτουμε μια μικρή αλλά πολύ εύστοχη παρουσίαση της Μαρίας Μανωλέλη για το ΝΤΟΥέΝΤΕ:

"Δεκαέξι χαρακτήρες ενσαρκώνονται από τέσσερεις ηθοποιούς. Μία θεατρική παράσταση και μία ταινία. Τεράστιοι αναπαυτικοί καναπέδες αντί για καθίσματα και μπαρ στη θέση του φουαγιέ. Αντί για παρασκήνια τα κουτιά της Πανδώρας. Όλα στην παράσταση LUV κρύβουν μια έκπληξη.Μια μοντέρνα μαύρη κωμωδία του Thomas Sainsbury από τη θεατρική ομάδα square. Εκπληκτική μουσική από τον Αλέξανδρο Βούλγαρη “THE BOY” και σκηνοθεσία του Αντώνη Σπίνουλα. Ζωές χτισμένες πάνω στη ματαιοδοξία με μοναδικό επίκεντρο το εγώ ή ετερόφωτοι χαρακτήρες που μόνο στην αντανάκλαση βρίσκουν λόγο ύπαρξης. Πίσω από τη χρυσόσκονη, μοναξιά. Τα βάθρα χάρτινα. Η Ιωάννα Σταυροπούλου και η Δάφνη Μανούσου μίλησαν στο ΝΤΟΥέΝΤΕ για τη Τζέμα και τη Μισέλ του LUV αλλά και για την κάθε Τζέμα και την κάθε Μισέλ της καθημερινότητας"

Σκηνοθεσία: Αντώνης Σπίνουλας

Μετάφραση: Καλλιόπη Αναγνωστή

Σκηνικά κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης - The Boy

Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλλα Μπούρου

Επιμέλεια Videο: Αντώνης Σπίνουλας, Αργύρης Θανάσουλας.

Φωτογραφίες: Μαγδαλινή Στεφανάτου

Παίζει η ομάδα: Αργύρης Θανάσουλας, & Γιάννης Λασπιάς, Δάφνη Μανούσου, Ιωάννα Σταυροπούλου.

Για τον Συγγραφέα

Ο Thomas Sainsbury είναι ένας νέος και πολύ δημοφιλής συγγραφέας μαύρης κωμωδίας της Νέας Ζηλανδίας. Είναι γνωστός στις ΗΠΑ Αγγλία και Αυστραλία. Το Luv παίχτηκε στην Αγγλία και σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο.

Μερικά από τα έργα του είναι Sunday Roast, LUV, The Mall, Loser, Beast and The Christmas Monologues. Έχει διακριθεί τρεις φορές σε διαγωνισμό των Playmarket's New Zealand. Το LUV, The Mall και Beast and The Christmas Monologues έχουν δημοσιευθεί από το τον τύπο. Την ερχόμενη χρονιά θα παιχτεί για πρώτη φορά η κωμωδία «Super City» στην τηλεόραση.

στο Bar Nixon
Κάθε Παρασκευή- Σάββατο – Κυριακή στις 9:00μ.μ
Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ.
Τηλ. Κρατήσεων 6943-863033

«Η αυλή των θαυμάτων» είναι οδυνηρά επίκαιρη

2011-12-23T01:55:00.000-08:00

[Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 20/12/2011]. Πενήντα τρία χρόνια πριν, το 1958, πρωτοανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το κλασικό, πλέον, έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Η αυλή των θαυμάτων». Την περασμένη Τετάρτη, παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα (η πρώτη ήταν το 1982, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα). Στην Κεντρική Σκηνή ο Μανόλης Παντελιδάκης έστησε την εσωτερική αυλή των παλιών αθηναϊκών σπιτιών (με αρκετά υπερβολικά και νεωτερικά στοιχεία), και το πλήθος του μικρόκοσμου που ο Καμπανέλλης έβαλε να συγκατοικούν στο εσωτερικό της άρχισε να παρουσιάζεται μπροστά μας. Λαϊκοί άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες ή άνεργοι, με εντάσεις, με κακίες, με απωθημένα, με όνειρα αδικαίωτα, με κρυμμένη σοφία ζουν εκεί «σαν μια οικογένεια». Μοιράζονται τα μυστικά τους, τα όνειρά τους, ερωτεύονται, φαντασιώνονται, ελπίζουν.

Είναι η εποχή της μετανάστευσης και το όνειρο για την Αυστραλία είναι δελεαστικό. Είναι και η εποχή της αντιπαροχής και ξαφνικά, μια ωραία πρωία, στους κατοίκους της αυλής ανακοινώνεται ότι πρέπει να την εγκαταλείψουν, γιατί στη θέση των παλιών μικρών δωματίων θα στηθεί «πολυτελής πολυκατοικία». Οι άνθρωποι της αυλής αποδέχονται, με συγκατάβαση ή με βία, τη μοίρα τους. Μαζεύουν το νοικοκυριό τους και παίρνουν τον δρόμο για την επόμενη στάση τους... Οι ηθοποιοί (Θ. Τζήμου, Αλ. Αϊδίνη, Μ. Αδαμάκη, Θ. Κατσαφάδος, Αγ. Στελλάτου, Λ. Παπαληγούρα, Πρ. Αλειφερόπουλος, Ν. Ψαρράς, Ν. Κουρής, Εύη Σαουλίδου) ζωντάνεψαν τους λαϊκούς ανθρώπους της αυλής του ’58, καταφέρνοντας να μας θυμίσουν πολλές σημερινές καταστάσεις.
Πενήντα τρία χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση, εκείνο που πρωτίστως συζητούσαν οι θεατές της πρεμιέρας του Εθνικού είναι πόσο ζωντανό, πόσο σημερινό, πόσο επίκαιρο εξακολουθεί να είναι αυτό το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αλλοι είχαν δει την πρώτη παράσταση και έκαναν τις συγκρίσεις. Αλλοι το έβλεπαν για πρώτη φορά. Ολοι συμφωνούσαν ότι είναι ένα έργο που όχι απλώς αντέχει, αλλά περιγράφει πολλά από τα σημερινά αδιέξοδα των Ελλήνων. Σαν «εφιάλτη από το μέλλον, κι όχι σαν μια νοσταλγική στιγμή από το παρελθόν» είδε το έργο ο Γιάννης Κακλέας, και γι’ αυτό επέλεξε να «φυλακίσει» τον θίασο στην τελευταία σκηνή. Στη σκηνοθεσία του ανέδειξε τη σκληρότητα, τα αδιέξοδα, την απελπισία και τη βία που συναντούμε σήμερα γύρω μας. Εκείνο που συναντούμε όλο και λιγότερο είναι η συνοχή του κοινωνικού ιστού. Κι εκείνο που δεν ξέρουμε αν θ’ ακούσουμε σύντομα είναι η τελευταία φράση του έργου: «Ολα θα φτιάξουνε... Θα δεις...».

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΙΓΚΟΥΑΝΑ του Τενεσί Ουίλιαμς

2011-12-21T10:49:00.000-08:00

Κάτω απ’ το εκτυφλωτικό και βασανιστικόφως του Μεξικού,

ο συγγραφέας ξετυλίγει έναν κόσμοοδυνηρό αλλά και ηδονικό…

Θέατρο Αργώ

Από 30 Ιανουαρίου έως 17 Απριλίου 2012

Από τις 30 Ιανουαρίου 2012 η Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων αναμετράταιμε το ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα έργο του ΤενεσίΟυίλιαμς «Η νύχτα της ιγκουάνα».
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30 στο Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων15, μετρό Μεταξουργείο, τηλ: 210-5201.684) το κοινό θα έχει την ευκαιρία ναπαρακολουθήσει τον οδυνηρό και ηδονικό κόσμο του συγγραφέα κάτω απ’το εκτυφλωτικό και βασανιστικό φως του Μεξικού με τα έντονα εναλλασσόμενακαιρικά φαινόμενά του.

Το έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση και σκηνοθεσία του ΑλέξανδρουΚοέν σε συνεργασία με την Καλλιτεχνική Εταιρεία Αργώ τηςΑιμιλίας Υψηλάντη.

Με τη «Νύχτα της Iγκουάνα» ο Τενεσί Ουίλιαμς κλείνει το 1961 τησειρά των μεγάλων θεατρικών επιτυχιών του, που είχε ξεκινήσει με το «Γυάλινοκόσμο» το 1945. Στο έργο αυτό ο ΤενεσίΟυίλιαμς συνθέτει μια επιτομή της θεματολογίας και τηςφιλοσοφίας της όλης δημιουργίας του, ενώ συγχρόνως αναπτύσσει τιςκαταλήξεις της ζωής γνωστών ηρώων του από προηγούμενες δημιουργίες. «Η Νύχτατης Iγκουάνα»μπορεί να θεωρηθεί ως το τελευταίο κεφάλαιο μιας λαμπρής σταδιοδρομίας,καθώς συνεχίζει και ολοκληρώνει προσφιλή θέματα και προβληματισμούς τουσυγγραφέα.

Οι θεατές έχουν την ευκαιρία ν’ ανακαλύψουν τακλειδιά του δημιουργού του γυάλινου κόσμου του, όπου κυριαρχούν η στέρηση, ημοναξιά, η ασέλγεια, ο αλκοολισμός και η παράνοια. Σ’ αυτό το κολασμένο τοπίο,που δημιούργησε ο Τενεσί Ουίλιαμς μέσααπό τις διαστροφές του, ο συγγραφέας δείχνει για μια ακόμη φορά να σταυρώνεταιανάμεσα στο φόβο και στο έλεος σ’ έναν κόσμο οδυνηρό αλλά και ηδονικό.

Αξίζει να σημειωθεί πως το έργο παρουσιάστηκε στηνΑθήνα μόνο μία φορά, το 1964, από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Η εταιρεία θεάτρου Υπερίων ιδρύθηκε το2010 από τον Αλέξανδρο Κοέν. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στο Θέατρο Αργώ σεπανελλήνια πρώτη το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Όχιγια αηδόνια» και την επόμενη χρονιά στο ίδιο θέατρο το «Πολύ κακό για τοτίποτα» του OυίλιαμΣαίξπηρ. «Η Νύχτα της Iγκουάνα»είναι η τρίτη της παραγωγή.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Η νύχτα της Iγκουάνα» του Τενεσί Ουίλιαμς

Από την Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν

Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Κινησιολογία: Φρόσω Κορρού

Μουσική επιμέλεια: Αρτούς Τσάβεζ

Βοηθοί σκηνοθέτη: Αγνή Χιώτη, Ρωμανός Μαρούδης

Παίζουν: Κερασία Σαμαρά, Βασίλης Μπισμπίκης,Νεκταρία Γιαννουδάκη, Νίκος Κάπιος, Ιωάννα Αγγελίδη, Εύη Νταλούκα

Παραστάσεις:κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30

Χώρος: ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ (Ελευσινίων15, μετρό Μεταξουργείο)

Κρατήσεις:τηλ: 210-5201.684

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Δευτέρα 30/1/2012

Η δύναμη και η σαγήνη του λόγου

2011-12-19T10:46:00.000-08:00

Τρεις ώρες θεατρικού σφρίγους και γλωσσικής ανάτασης με Κορνάρο στο θέατρο ΑκροπόλΒιτσέντζος Κορνάρος "Ερωτόκριτος", σκην.: Στάθης Λιβαθινός, Θέατρο Ακροπόλ
ΚΡΙΤΙΚΗ: Αννυ Κολτσιδοπούλου

Την άνοιξη που ο Βιτσέντζος Κορνάρος, αρχοντόπουλο από τη Σητεία της Κρήτης, γινόταν 11 χρόνων, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στο Στράντφορντ της Αγγλίας λέγεται πως γεννιόταν ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Πιθανόν να διάβασαν τα ίδια παραμύθια, τα ίδια ιπποτικά ρομάντζα από τις λαϊκές φυλλάδες, τα ίδια αυλικά, μεσαιωνικά ή πρωτο-αναγεννησιακά έργα. Αυτά που η ορμητική Αναγέννηση ταξίδευε, μετέφραζε, παράφραζε, έκλεβε, διασκεύαζε, κορφολογούσε, διασταύρωνε οριζοντίως και καθέτως, κατά πλάτος και κατά μήκος του μεσογειακού και του αραβο-ευρωπαϊκού, κυρίως, κόσμου.

Οποιος πάρει στα χέρια του το μεσαιωνικό ρομάντσο «του Παρίση και της Βιέννας» κάποιου Πιερ ντε λα Σιπέντ δυσκολεύεται να πιστέψει πως στάθηκε -μεταξύ άλλων- το πρότυπο για τον Ερωτόκριτο. Γι’ αυτόν τον γόη-ποταμό των 10.052 στίχων, που αν λουστείς στους ιαμβικούς του δεκαπεντασύλλαβους στοιχειώνει για πολύ εντός σου.

Καθισμένη στην πέμπτη σειρά του ανακαινισμένου θεάτρου Ακροπόλ λούστηκα πράγματι σ’ αυτόν τον ποταμό της κρητικής Αναγέννησης, αλλά και στους σκηνικούς χυμούς ενός ορμητικού, ενθουσιώδους, νεαρού -ασχέτως ηλικίας- θιάσου. Πρόκειται για τον πυρήνα της πρώην Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, που υπό τον Στάθη Λιβαθινό συνεχίζει εκτός Εθνικού τη δυναμική της πορεία. Τα δύο επόμενα χρόνια, στο Ακροπόλ.

Για αρκετή ώρα δεν συνειδητοποιείς πως το έργο παίζεται στο περιορισμένο προσκήνιο μπροστά από την κλειστή αυλαία και σε δύο σκάλες, δεξιά κι αριστερά της σκηνής. Τέτοια είναι η δύναμη και η σαγήνη του λόγου, τέτοια η φυσικότητα, η πλαστικότητα, το χιούμορ, οι περιπέτειες της εκφοράς του, που δίνουν χιλιόμετρα σε μια λουρίδα σανιδιού και τριάντα σκαλοπάτια. Τέτοια η μουσική και μουσικότητα της αφήγησης, το πάθος των αποστροφών που τραγουδιούνται σε ύφος τζαζ (τι έξοχη δουλειά του Δημήτρη Μαραμή!) που θαρρείς ότι έχουν προσαρμοστεί ακόμα και τα λαούτα της παράδοσης δίχως καμία παραχώρηση. Οταν πια ανοίξει η σκηνή και εμφανιστεί ένα αστείο καρουζέλ με αλογάκια, ένας παν-τόπος που γυρίζει και σημαίνει τα πάντα -παλάτια, πεδία μάχης, φυλακές- τότε συνδέεις αυτόματα την αρχή του έργου και των περιπετειών του:.. «του κύκλου τα γυρίσματα, που ανεβοκατεβαίνου/ και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου/..» και υποκλίνεσαι στην ιδέα της Ελένης Μανωλοπούλου. Ανάλαφρη και πολυσήμαντη. Το ίδιο υποκλίνεσαι και στα παιγνιώδη, τολμηρά στη σύνθεση υλικών, ύφους, καταγωγών, πανσπερμικά κοστούμια της, τόσο συμβατά με τη φιλοσοφία της σκηνοθεσίας.
Πολλοί με ρωτούν ποιος έπαιζε ποιον στην παράσταση που είδαν, καθώς δεν γνώριζαν παρά τον Ημελλο, τη Ναυπλιώτου και τη Φέστα από τον θίασο των δεκατριών ηθοποιών. Αναφορά σε ρόλους δεν υπάρχει στο πρόγραμμα ή σε δημοσιεύματα. Ολοι παίζουν σχεδόν όλους και με αφοπλιστική αμεσότητα, ταχύτητα και καθαρότητα μπαινοβγαίνουν σε ρόλους, μεταμορφώσεις, σχολιασμούς και αφηγήσεις. Είναι ένας θίασος θαυμαστά δουλεμένος και αλληλοσυμπληρούμενος στις υπηρεσίες ενός σύγχρονου αφηγηματικού τρόπου, τόπου και ήθους. Θα έπρεπε ίσως να σεβαστεί κανείς τις προθέσεις του (ακόμη και συμβολικές για τις μέρες μας) και να κρίνει συνολικά ομοψυχία, συλλογικότητα, ομοιογένεια, όμως μαζί κι ελευθερία και άπλα του κάθε ηθοποιού στο τελικό αποτέλεσμα.
Ελα όμως που το θέατρο δεν αφήνει ν’ αγιάσουν οι ανωνυμίες! Εχει στο DNA του τον «πρωταγωνιστή». Τολμώ λοιπόν κι εγώ να ξεχωρίσω εκτός των σαρωτικών, ευαίσθητων, ψαγμένων και σκηνικά πανέξυπνων: Ηλία Μελέτη, Δημήτρη Ημελλο, Στέλιο Ιακωβίδη, Νίκο Καρδώνη, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Μαρία Ναυπλιώτου, Χρήστο Σουγάρη, Αρη Τρουπάκη, Σπύρο Τσεκούρα, Γιώτα Φέστα, την ανεξάντλητης δύναμης και αυταπάρνησης παραμάνα Φροσύνη της Μαρίας Σαββίδου. Μου θύμισε, με όλες τις αρετές της αλλά και με το σκηνικό της εκτόπισμα, σοφή, δροσερή, πανάρχαια βελανιδιά που μάζεψε στον ίσκιο της όλες τις Ιουλιέτες, τις Μελιμπέες, τις Αρετούσες των αιώνων. Αλλη μια αναφορά στο νεαρό, πρώτο ζευγάρι Ερωτόκριτου - Αρετούσας: Στη Νεφέλη Κουρή, αεικίνητο, νευρώδες αγριοκάτσικο, δεν το κάνεις πάνω από 13-14, κεραυνοβολημένο απ’ τα δεινά του έρωτα, δοσμένο γι’ αυτό στης μουσικής το πάθος, και στον άγουρο Ερωτόκριτο του Γιώργου Χριστοδούλου, φλεγόμενο, ικέτη, μαχητή, πλάνητα κι εξόριστο, υπέροχα αθώο, δυναμικό και ασυγκράτητο.

Ο ραγισμένος καθρέφτης

2011-12-19T10:42:00.000-08:00

Της Δηως Kαγγελαρη, Η Καθημερινή, 18/12/2011

Στην αρχή διακρίνεται η Σοφία. Ενα κορίτσι που φτάνει από τη Γερμανία. Εψαχνε, λέει, τον μετανάστη πατέρα της. Είναι το μόνο στοιχείο της βιογραφίας της. Κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο με τον άγνωστο που συνάντησε στο σιδηροδρομικό σταθμό ανοίγει μια χαραμάδα: «Σκότωναν πολύ κόσμο τότε, ε;», ρωτάει για την Κατοχή. «Εγώ δεν είχα γεννηθεί. Εσύ θα 'σουν μεγάλος. Τι έκανες;» Σ' ένα σκοτεινό σπίτι, στην ίδια πόλη, ένα ζευγάρι στήνει κάθε βράδυ, σαν σε ανίερη τελετουργία, ένα ψυχόδραμα του παραλόγου που αδυνατεί όμως να επουλώσει τα τραύματα της Ελισάβετ από την εποχή που «χαράματα ντουφέκιζαν τους καταδικασμένους σε θάνατο». Την ίδια ώρα δύο αδέλφια ζουν τον δικό τους εφιάλτη, παρακολουθώντας από τον φεγγίτη μια παρέλαση που μετατρέπεται σε δημόσια εκτέλεση.
Μέσα στα λόγια αυτών των πρώτων προσώπων που αποτύπωσε στο χαρτί η Λούλα Αναγνωστάκη, ταράσσοντας με την τριλογία της «Πόλης», το '65 στο Υπόγειο τα νερά της δραματουργίας, κρύβονται πολλά από τα μυστικά που θα φανερωθούν σε σταθερή βάση και με μια κάποια μεγαλύτερη σαφήνεια στα επόμενα κορυφαία έργα της: η αναπόδραστη σχέση με την Ιστορία, η μνήμη που καταδυναστεύει το παρόν, η εισβολή της πόλης στον ιδιωτικό χώρο και η κατάργηση των προστατευτικών ορίων του, η μετανάστευση και η «μαύρη ξενιτιά παντού» όπως γράφει σπαρακτικά στη «Νίκη», ο Θανάσης από τη φυλακή.

Τα πρόσωπα πληθαίνουν: η Γριά, ο Νίκος και η Βάσω, ο Παύλος, η Κάτια, η Σοφία Αποστόλου, ο Χανς, η Μαρία, η (άλλη μικρή) Σοφία... Μοναχικά πρόσωπα, ανυπεράσπιστα, διασχίζουν τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, φτάνουν από το χωριό στην πρωτεύουσα και στη Γερμανία, πασχίζουν να σταθούν όρθιοι στα χρόνια των μεταπολιτευτικών πολιτικάντηδων και της νέας νεόπλουτης επέλασης, ζουν την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, μιλούν για το μέλλον της ανθρωπότητας και το δικό τους μπροστά σε κλειστά μεγάφωνα στο Βερολίνο.

Γιατί με αφορούν; Γιατί μέσα στους καιρούς των Λωτοφάγων αυτά τα πρόσωπα δεν ξεχνούν. Και γιατί αυτοί οι νικημένοι διατηρούν ένα άσβεστο πάθος να κρατήσουν μια ταυτότητα, έστω και μέσα από τον παραλογισμό και την παρανομία, να ξεχωρίσουν: «Δε θέλω να είμαι μέσος όρος! Τίποτα απ' ό, τι έχουν αυτοί δεν με συγκινεί. Νεκροί είναι όλοι. Πεθαμένοι. Αυτό είναι. Με τους άντρες τους. Με τις γυναίκες τους. Με τα παιδιά τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και τις ηλίθιες εκδρομές τους στα νησιά τα Σαββατοκύριακα», φωνάζει η «ηρωίδα» στον «Ουρανό κατακόκκινο», προκαλώντας μας να κοιταχτούμε στον ραγισμένο καθρέφτη που κρατάει απέναντί μας.

Λούλα Αναγνωστάκη: «Δεν μου λείπει τίποτα, απλώς όλα»

2011-12-19T10:40:00.000-08:00

Η Λούλα Αναγνωστάκη μιλάει για τη «Νίκη» και την «Παρέλαση», που ανεβαίνουν ξανά
Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 18/12/2011

Μου άνοιξε η ίδια την πόρτα. Η θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη έστεκε στην είσοδο του διαμερίσματός της, μια θαυμάσια μεσοπολεμική πολυκατοικία στο Κολωνάκι, χωρίς να έχει αποχωριστεί τα μαύρα της γυαλιά, αλλά ούτε και την ιδιαίτερη φινέτσα της. Προχωρήσαμε μέχρι το σαλόνι που συνηθίζει να περνά τις ώρες της. Το φως ήταν λιγοστό, οι κουρτίνες τραβηγμένες. Οι τοίχοι του δωματίου είναι γεμάτοι με βιβλία, έργα ζωγραφικής, φωτογραφίες. Κοντά στο παράθυρο υπάρχει μια γυάλα με ψάρια, κι απέναντί της ένας καναπές με φωτογραφίες, σκίτσα και πορτρέτα του Γιώργου Χειμωνά, του γιου της Θανάση Χειμωνά και ένα-δυο δικά της. «Τα έχω βάλει πρόχειρα εκεί για να τα βλέπω», μου λέει. «Ηταν ωραίος ο Γιώργος. Πέρασαν δώδεκα χρόνια από τότε που έφυγε...».
Της ζήτησα να την επισκεφθώ με αφορμή τα δύο έργα της που ξαναπαρουσιάζονται σε αθηναϊκές θεατρικές σκηνές. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παίζεται ήδη «Η παρέλαση» και από την ερχόμενη Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ανεβαίνει η «Νίκη» σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Αρδίττη.

Δεν βγαίνει πια από το σπίτι «εδώ και τρία χρόνια», αλλά είδε την «Παρέλαση» στο σαλόνι της, σε μια παράσταση μόνο για κείνη. Με τη μουσική, με το κόκκινο χαλί, με όλα. «Μου άρεσε πάρα πολύ. Ηταν διαφορετική από την παλιά, αλλά το ίδιο μυστηριώδης». Ηταν ένα κείμενο που έγραψε μέσα σε μια νύχτα. «Μου το ζήτησε ο Κουν και μου έδωσε μια εβδομάδα καιρό. Ομως το ίδιο βράδυ το τελείωσα. Ηταν του Μανόλη η παρέλαση», λέει. Η συζήτηση έρχεται στο επόμενο έργο της, τη «Νίκη». «Υπολογίζω πολύ στη “Νίκη”. Μου αρέσει πολύ αυτό το έργο, αλλά ιδίως τώρα είναι πολύ επίκαιρο. Ακουμπάει στη γενική φτώχεια», λέει και θεωρεί τη Ρένη Πιττακή «ιδανική ερμηνεύτρια» των έργων της. «Βρισκόμαστε μπροστά σε παρακμή φοβερή». Είναι πιο δύσκολη σήμερα η κατάσταση από όσα είχε ζήσει η γενιά της; «Ζήσαμε δύσκολες στιγμές, αλλά τότε υπήρχε ένα όραμα. Σήμερα δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε». Πώς αποτιμά τα έργα της; «Είναι έργα που έχουν μουσική, διασκέδαση, χιούμορ - να το πείτε αυτό. Η θλίψη η αφόρητη έρχεται από μέσα....». Η κάθε μέρα της περνάει με τηλεόραση, ραδιόφωνο, τηλέφωνα από φίλους, με τον γιο της και τη γυναίκα που τη φροντίζει. Τι της λείπει: «Δεν μου λείπει τίποτα. Απλώς μου λείπουν όλα».

«Μέσα στα έργα της έχει Μπέκετ, έχει Τσέχοφ, τα πάντα...»

Ο 30χρονος ηθοποιός και σκηνοθέτης Ενκε Φεζολάρι είναι ένας νεαρός άνθρωπος που ήρθε στην Ελλάδα από την Αλβανία πριν από 20 χρόνια, σπούδασε στη σχολή του ΚΘΒΕ, μεγάλωσε και ζει πια εδώ. «Η παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη είναι το πρώτο έργο που σκηνοθετεί και παρουσιάζεται Δευτέρα και Τρίτη στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Γιατί διάλεξε αυτό το έργο; Σε ποιο σημείο ακούμπησε τα δικά του βιώματα; «Εζησα πολύ αυτό που λέμε εγκατάλειψη, με την έννοια ότι και η μητέρα μου και ο πατέρας μου, που ήταν στρατιωτικός, δούλευαν πολύ. Η μητέρα μου δίδασκε Ιστορία του Κομμουνισμού. Οταν έπεσε το καθεστώς στην Αλβανία ζήσαμε βία, ταραχές, εξαθλίωση. Αλλαξε ένα καθεστώς... Και αυτό υπάρχει στο έργο. Εξω από το κλειστό δωμάτιο κάτι ανατρέπεται. Ημουν 10 χρόνων, αλλά θυμάμαι ότι όλοι έτρεχαν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Οι εικόνες που περιγράφει η “Παρέλαση” δεν είναι τελικά και τόσο μακρινές». Η στολή, η τελετουργία της παρέλασης, οι μνήμες της ανατροπής, όλα αυτά μαζί και το καθένα χωριστά έκαναν τον Ενκε να στραφεί το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. Ενα έργο που γνώρισε ως φοιτητής στη σχολή τη ΚΘΒΕ. «Είχα την τύχη να γνωρίσω το έργο της Αναγνωστάκη στο ΚΘΒΕ με τον Ανδρέα Βουτσινά, που δεν δίδασκε μόνο, μας έλεγε και ιστορίες από τη συναναστροφή του με τη Λούλα. Από τότε μπήκε αυτός ο σπόρος μέσα μου. Η Λούλα Αναγνωστάκη είναι μεγάλη δραματουργός. Νομίζω ότι κανείς δεν την έχει ξεπεράσει. Είναι παγκόσμια. Μέσα στα έργα της έχει Μπέκετ, έχει Τσέχοφ, έχει τα πάντα...».

Πολλή μουσική

Ο Ενκε Φεζολάρι έβαλε πολλή μουσική στην παράσταση – πολυφωνικά τραγούδια, δημοτικά από τον Πόντο και την Κεντρική Ευρώπη και τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη. Τα περισσότερα ακούγονται με τον αδιαμεσόλαβητο τρόπο της ανθρώπινης φωνής – της Βασιλικής Τρουφάκου. Από την παράσταση του Κουν έχει δει μόνο φωτογραφίες, αλλά έχει ακούσει το ραδιοφωνικό ανέβασμα της «Παρέλασης» με τον Πέτρο Φυσσούν και την Τάνια Σαββοπούλου. «Αισθάνομαι ότι πήραμε μια σκυτάλη και πήγαμε κάπου αλλού».
Τον Ενκε Φεζολάρι τον αφορά και τον απασχολεί πολύ η ελληνική δραματουργία. Αυτή σπούδασε άλλωστε. «Επειδή κάνω θέατρο στην ελληνική γλώσσα, αισθάνομαι μέρος αυτής της χώρας και αυτής της κοινωνίας».

Ρένη Πιττακή: «Η ξενιτιά δεν είναι αλλού, είναι εδώ»

2011-12-19T10:32:00.000-08:00

της Μυρτώς Λοβέρδου
Στην πρώτη της συνεργασία µε το Εθνικό, επιστρέφει μετά από 33 χρόνια στο έργο «Η Νίκη»
ΤΟ ΒΗΜΑ: 18/12/2011

Κρατάει στα χέρια της το φυλλάδιο µε το διετές πρόγραµµα του Εθνικού Θεάτρου και σχολιάζει το µότο: «“Τι είναι η πατρίδα µου;" αναρωτιέται ο Ιωάννης Πολέµης και µε αυτή την προµετωπίδα το Εθνικό δηλώνει την ευαισθησία και την αντίληψή του για το τι είναι σηµαντικό αυτή τη στιγµή».Η Ρένη Πιττακή, στην πρώτη συνεργασία της µε το πρώτο θέατρο της χώρας, πρωταγωνιστεί στη «Νίκη» της Λούλας Αναγνωστάκη επιστρέφοντας στο ίδιο έργο ύστερα από 33 χρόνια. Τότε ήταν η κόρη, η Βάσω. Τώρα είναι η µάνα, η Γριά. Τότε ήταν µε τον Κουν στο Τέχνης. Τώρα στη Νέα Σκηνή τη σκηνοθετεί ο Βίκτωρ Αρδίττης. «Τότε... Τώρα... Είµαι ίδια, αλλά άλλη» λέει και ξεκινάµε.

Κυρία Πιττακή, τι είναι για σας η πατρίδα;

«Εγώ είµαι µε τον Πολέµη. Τα λέει όλα στο ποίηµά του. Μιλάει για τη φύση, για την κληρον οµιά µας, αλλά και γι’ αυτό που έχουµε µέσα µας. Αισθάνοµαι καλά στη φύση της πατρίδας µου, όχι στην πόλη. ∆εν θα µπορούσανα ζήσω µακριά από την πατρίδα ούτε την πόλη µου, κι ας έχουν συµβεί τόσα. Εχω γεννηθεί στην Αθήνα αλλά έχω γυρίσει την Ελλάδα παιδί επειδή ο πατέρας µου ήταν στρατιωτικός. Και αργότερα τη γύρισα µε το θέατρο. Αγαπώ τη ζωή και τον παλµό της πόλης. Από την άλλη, η φύση µε ισορροπεί και µε αποφορτίζει. Η Αθήνα είναι βρώµικη, είναι βάρβαρη, είναι σκληρή, είναι µια τρέλα και τώρα µε την κρίση είναι µίζερη. Αλλά... έχω εξάρτηση».

Εχει αλλάξει όμως;

«Φυσικά. Πολλές φορές έχω νιώσει ξένη µέσα στην πόλη µου. Εβλεπα, βλέπαµε, τα πράγµατα να συµβαίνουν, τα βλέπαµε να έρχονται και µέναµε θεατές. Προσωπικά αντιδρούσα και αντιδρώ µε τις επιλογές µου στον χώρο της δουλειάς µου. Γι’ αυτό και δεν δέχοµαι ότι τα φάγαµε όλοι µαζί».

Γι’ αυτό κατεβήκατε με τους «Αγανακτισμένους»;

«Τις πρώτες ηµέρες κατέβηκα και ξανακατέβηκα. Σιγά-σιγά αναρωτήθηκα, µετά την εκτόνωση τι; ∆εν συµφωνούσα µε πολλά που έβλεπα, συνθήµατα, πανό. Οπως δεν συµφωνώ µε τη µούντζα στη Βουλή. Ξέρετε, µεγάλωσα µέσα σε µια ασφάλεια, σε οικογένεια δεξιών πεποιθήσεων, και αντέδρασα πηγαίνοντας προς τα αριστερά. Αλλά και εκεί είδα µια στείρα πολιτική, εµµονές, διασπάσεις. ∆ιαψεύστηκα και αποµακρύνθηκα. Γι’ αυτό αυτή τη στιγµή θα προτιµούσα µια οικουµενική κυβέρνηση, αλλά οικουµενική. Ουτοπία; Το επάγγελµά µου, βλέπετε».

Δεν σας εκφράζει δηλαδή αυτή η συγκυβέρνηση;

«Συγκυβέρνηση µε συναντιπολίτευση; Είµαστε σοβαροί; Είµαι λίγο κρατηµένη. Οχι όµως στο πρόσωπο, στα πρόσωπα. Φοβάµαι πάλι τις αποφάσεις που θα είναι εις βάρος των ανίσχυρων.
Εκεί τι να πει κανείς... Κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω πράγµατα στα οποία να είµαι πειστική. Μιλάς για ό,τι συµβαίνει µέσα από αυτό που κάνεις. Οσον αφορά τις επιλογές µου, υπάρχει µια συνέπεια».

Με ήρωες έλληνες μετανάστες στη Γερμανία.

«Οι µετανάστες είµαστε εµείς. Η ξενιτιά δεν είναι αλλού, είναι εδώ. Πόσο αισθάνεται κανείς ξένος στο σπίτι του, ξένος µε τον εαυτό του, χωρίς ελπίδα, φυλακισµένος; Μπορεί οι εξωτερικές συνθήκες να άλλαξαν, όµως τα θέµατα του έργου εξακολουθούν να µας αφορούν: οι ενδοοικογενειακές σχέσεις, η συντήρηση του πυρήνα της οικογένειες, αλλά και οι έντονες συγκρούσεις. Τα δύο κεντρικά θηλυκά πρόσωπα, η µάνα και η κόρη, µοιράζονται σχέσεις εξάρτησης και σύγκρουσης, όπως και την αγωνία για ένα προχώρηµα, για ένα άνοιγµα προς τους άλλους. Από την κόρη κυρίως, που επηρεάζει και τον µικρό αδελφό της».

Υπάρχει και ο φόβος που έρχεται απ’ έξω, του ξένου...

«Ναι, η αγωνία για το πώς θα αντιµετωπιστεί το έξω. Ανέκαθεν ο Ελληνας βλέπει τον ξένο σαν τέρας. Τον βλέπει µε καχυποψία, µε φόβο, όχι ισότιµο. Μοιάζει µε το πώς βλέπουµε σήµερα την Ευρώπη, τους ξένους. Πρέπει να επωφεληθούµε, να τους ξεγελάσουµε, ενώ αυτοί µας απειλούν».

Επιστρέφετε σε ένα έργο τρεις δεκαετίες μετά και ερμηνεύετε έναν άλλον ρόλο.

«Αυτή η επιστροφή µε κεντρίζει. Εχω περιέργεια για το πώς θα ιδωθεί αυτό. Από την παλιά παράσταση έχω κάποιες αµυδρές εικόνες. Με συγκινεί που θυµάµαι το κείµενο ακόµη, ενώ έχουν µεσολαβήσει τόσοι ρόλοι και παραστάσεις».

Η «Νίκη» γράφτηκε τότε για σας; Για να παίξετε τη Βάσω;

«Ειλικρινά, δεν ξέρω. Η Λούλα βέβαια ήξερε ότι το γράφει για το Θέατρο Τέχνης. Ηξερε πού να το δώσει. Φανταζόταν ποιοι θα παίξουν».

Είστε η πρωταγωνίστρια της Λούλας Αναγνωστάκη...

«Εχω παίξει στα περισσότερα έργα της. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει µια συγγένεια µεταξύ µας, µια συγγένεια που διαπιστώθηκε µε τα χρόνια. Εχουµε µια προσωπική σχέση, όχι τόσο σε επίπεδο παρέας όσο µατιάς».

Ειρωνικός ο τίτλος;

«Πικρά ειρωνικός, όπως οι περισσότεροι στα έργα της. Μιλάει για µια Νίκη, για κάποιους νικητές που θα περάσουν µέσα από το σπίτι µας, µε όλες τις παράπλευρες απώλειες. Για την ήττα. Το έργο είναι αφιερωµένο στους ηττηµένους είτε από τη µία είτε από την άλλη πλευρά. Υπάρχει ένα ζύγισµα των ηρώων. Είναι υπόγεια πολιτικό και κοινωνικό το έργο, ρεαλιστικό και ποιητικό, µε µεστό, πειστικό λόγο, χωρίς λαϊκές γραφικότητες. Οι ήρωες είναι θύµατα που παίρνουν όνοµα, λαλιά, αλληγορικά πλάσµατα µιας καθαρά ελληνικής περιπέτειας. Από τη “Νίκη” και µετά η Αναγνωστάκη άλλαξε. Τότε µιλούσε γι’ αυτή τη “Νίκη”, µια πύρρειο νίκη, µια ήττα. Μετά µίλησε για τις ήττες που µας έφερε η αλλαγή».

Πώς είναι να βλέπεις την παράσταση μέσα από έναν άλλον ρόλο;

«Τότε και τώρα είµαι εγώ, ίδια αλλά άλλη. Γι’ αυτό και ένιωσα µεγάλο κέντρισµα να είµαι απέναντι και να βλέπω τη Μαρία Κεχαγιόγλου να ξαναζωντανεύει τον ρόλο. Τότε ήµουν η κόρη, η Βάσω, τώρα η µάνα, η Γριά. Είναι σχιζοφρενικό».

«Στο Εθνικό νιώθεις ότι παράγεται έργο»

Είναι η πρώτη φορά που η Ρένη Πιττακή παίζει σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. «Για να είµαι ειλικρινής, είχε υπάρξει στο παρελθόν µια φήµηγια έναν “Βυσσινόκηπο” αλλά δεν προχώρησε. Και µια κουβέντα για το “Γάλα” από τον Μαστοράκη, αλλά τότε ήταν οι “∆ούλες” µε τον Βογιατζή» σηµειώνει.

Μετά το Θέατρο Τέχνης ήταν ένας στόχος για εσάς το Εθνικό;

«Οχι, δεν το είχα στόχο. Ηθελα να έρθει κάτι που να αξίζει, που να µε ενδιαφέρει. Παλιότερα µε την Πειραµατική του Λιβαθινού έβλεπα να γίνεται κάτι σηµαντικό.

Από την άλλη, από πέρυσι µε την “Ιλιάδα” άρχισα να παρακολουθώ παραστάσεις και να νιώθω εµπιστοσύνη σε αυτό που συµβαίνει εκεί. Είναι σηµαντικό: στο Εθνικό νιώθεις ότι παράγεται έργο. Είναι ένας κόσµος πολιτισµού, µε συνθήκες οργανωµένες, µε µια προσήλωση σε αυτό που γίνεται. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν υπάρχουν όροι ∆ηµοσίου – κάνουµε δουλειά».

Και με το Θέατρο Τέχνης τι γίνεται; Πώς είναι οι σχέσεις σας; Πιστεύετε ότι λειτουργεί σήμερα ως θεατρικός πόλος;

«Κοιτάξτε, πάω σε κάποιες παραστάσεις. ∆εν έχω κακές σχέσεις. Αλλά δεν νοµίζω ότι είναι πόλος. Είχε γίνει παλιότερα µια προσπάθεια για κάτι τέτοιο αλλά δεν προχώρησε. Εκεί είναι άνθρωποι που κάνουν παραγωγές και συµπαραγωγές. ∆εν βλέπω να υπάρχει όραµα ούτε στόχος».

Σας πληγώνει;

«Τώρα πια, όχι. Πέρασε καιρός. Με τα χρόνια αµβλύνονται όλα αυτά».

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ

«Η Νίκη» της Λούλας Αναγνωστάκη.Σκηνοθεσία Βίκτωρ Αρδίττης, σκηνικά - κοστούμια Αντώνης Δαγκλίδης, μουσική Δημήτρης Καμαρωτός, φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης.

Παίζουν: Ρένη Πιττακή, Μαρία Κεχαγιόγλου, Προκόπης Αγαθοκλέους, ΙωάνναΚολλιοπούλου κ.ά. Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», τηλ. 210 5288.170-1.

Πρεμιέρα Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, στις 21.00. Παραστάσεις ως τις 12Φεβρουαρίου 2012

Τα 7 θεατρικά γεγονότα του 2011

2011-12-19T10:24:00.000-08:00

Μυρτώ Λοβέρδου, Το Βήμα, 18/12/2011

Η παράσταση με την ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία επέτρεψε στον αμερικανό σταρ των δύο Οσκαρ, Κέβιν Σπέισι, να ξεδιπλώσει την υποκριτική του γκάμα, μέσα από τον ρόλο του ανάπηρου Ριχάρδου

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

Ο χειμώνας του Εθνικού

Οι πρώτες πρεμιέρες της περασμένης σεζόν δεν άργησαν να φανερώσουν ότι το 2011 θα ήταν μια εξαιρετική χρονιά για την πρώτη σκηνή της χώρας: Από τη «Φρεναπάτη» του Κορνέιγ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου και τον «Συρανό» του Ρονστάν από και με τον Νίκο Καραθάνο ως την «Αιμίλια Γκαλότι» του Λέσινγκ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, την «Τριλογία του Παραθερισμού» του Γκλοντόνι που ανέβασε ο Νίκος Μαστοράκης και την «Τρισεύγενη» του Παλαμά από τη Λυδία Κονιόρδου, το Εθνικό Θέατρο μπήκε σε μια ανοδική τροχιά. Μαζί και με τη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» καθώς και τις παραστάσεις για παιδιά, το κτίριο Τσίλερ αποδείχθηκε το βασικότερο, ίσως, σημείο αναφοράς.

Στο «Θερμοκήπιο» του Βογιατζή

Στα μέσα του περασμένου Μαρτίου, ο Λευτέρη Βογιατζής ανέβασε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, «Το θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Γραμμένο το 1958, το έργο καταγράφει έναν γραφειοκρατικό οργανισμό που χρηματοδοτείται από το κράτος, το Υπουργείο, κάποιους υψηλά ιστάμενους. Με τη διαφθορά να αποτελεί το κεντρικό, ο Βογιατζής, που κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του σκληροτράχηλου διευθυντή Ρουτ, το «Θερμοκήπιο» μοιάζει να γράφτηκε για τις σύγχρονες κοινωνίες _την ελληνική και όχι μόνον. Γι΄αυτό και η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία _πρόσφατα ο Λευτέρης Βογιατζής τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Κουν για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του. Sold out ο Ξενόπουλος Με λίστες αναμονής, επιπλέον παραστάσεις και ανακοινώσεις ότι δεν υπάρχουν εισιτήρια, ο «Κόκκινος Βράχος» του Γρηγόριου Ξενόπουλου, στη σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη ολοκλήρωσε τις παραστάσεις του στη Νέα Σκηνή του Εθνικού _στα μέσα Δεκεμβρίου. Οι εγγυήσεις που παρέχει το θεάτρο της Αγίου Κωνσταντίνου καθώς και όνομα του συγγραφέα συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτή την επιτυχία με τη νοσταλγία μιας εποχής και μιας γλώσσας να λειτουργεί προσθετικά στο στόρι ενός μεγάλου έρωτα. Η ευφάνταστη σκηνοθεσία με τις μουσικές και τραγούδια μαζί με τον θίασο ηθοποιών νεώτερης και μη γενιάς, δεν άργησε να μετατρέψουν τον «Κόκκινο Βράχο» στο απόλυτο sold-out

ΞΕΝΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

Ο Κέβιν Σπέισι στην Επίδαυρο

Οι δύο παραστάσεις δεν ήταν αρκετές γι΄αυτό και προστέθηκε μία τρίτη, με αποτέλεσμα το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου να γνωρίσει ένα τριήμερο κοσμοπλημμύρας: Στις 29, 30 και 31 Ιουλίου, ο Κέβιν Σπέισι, σε ρόλο «Ριχάρδου Γ΄, στο ομώνυμο θεατρικό του Σαίξπηρ που σκηνοθέτησε ο Σαμ Μέντες, βρέθηκε να παίζει ενώπιον (συνολικά) τριάντα χιλιάδων ενθουσιασμένων θεατών. Γι' αυτό και όταν έγραψε στο facebook, φεύγοντας από την Ελλάδα, «δεν έχω ξανανιώσει έτσι», το εννοούσε απόλυτα. Η παράσταση με την ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία επέτρεψε στον αμερικανό σταρ των δύο Οσκαρ να ξεδιπλώσει την υποκριτική του γκάμα, μέσα από τον ρόλο του ανάπηρου Ριχάρδου.

Οι Ναυαγοί της Μνουσκίν

Επειτα από έντεκα μήνες πρόβας, ο 36μελής θίασος του θεάτρου του Ηλιου της Αριάν Μνουσκίν παρουσίασε και στην Αθήνα τους «Ναυαγούς της Τρελής Ελπίδας», γεμίζοντας ασφυκτικά όλες τους χώρους της Expo στο αεροδρόμιο όπου δόθηκαν οι παραστάσεις. Ενα θέαμα σπάνιας αισθητικής, που αναδείκνυε το ομαδικό πνεύμα αλλά και την ευφυΐα της δημιουργού, γεμάτο μουσική και εντυπωσιακές εναλλαγές. Με στοιχεία θεάτρου μέσα στο θέατρο και («βωβού») κινηματογράφου μέσα στο θέατρο, «Οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας» με αφετηρία το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, συγκίνησαν και εξέπληξαν, αποδεικνύοντας ότι το θέατρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, αν την πάρει κανείς στα σοβαρά.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Στις 29 Μαρτίου, σε ηλικία 89 ετών, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έφυγε από τη ζωή – λίγες εβδομάδες μετά την αγαπημένη του σύζυγο, Νίκη. Η κηδεία του έγινε το Σάββατο 2 Απριλίου, στην Αγία Ζώνη της Κυψέλης, στη γειτονιά του – με λίγο χώμα από τη γενέτειρα Νάξο. Πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου, ακαδημαϊκός, ποιητής, δάσκαλος, ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές των γραμμάτων του 20ού αιώνα. Πολυγραφότατος, άφησε πίσω του θεατρικά έργα που έχουν μεταφρασθεί και παρουσιαστεί σε πολλές γωνιές της γης – με την «Αυλή των Θαυμάτων» να αποτελεί το σήμα κατατεθέν του, ενώ στο μνημιώδες «Μαουτχάουζεν» κατέγραψε τις εμπερίες του από το στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Θανάσης Βέγγος

Το πρωί της 3ης Μαΐου απεβίωσε ο Θανάσης Βέγγος σε ηλικία 84 ετών. Στην κηδεία του, στην Αγία Μαρίνα στο Θησείο, παρατηρήθηκε το αδιαχώρητο, διότι ήταν πολλοί εκείνοι που ήθελαν να αποχαιρετίσουν τον «καλό τους άνθρωπο». Διότι για τον πολύ κόσμο ο Βέγγος δεν ήταν μόνον ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, ήταν ο άνθρωπος που ενσάρκωνε τον έλληνα βιοπαλαιστή, τον έλληνα που δεν το βάζει κάτω... Από τη «Μαγική πόλη» τουΝίκου Κούνδουρου έως τις ταινίες του Ντίνου Κατσουρίδη, και από τις θεατρικές κωμωδίες του ΄60, τον πράκτορα 000 και τον Αριστοφάνη, παρέμεινε ο οικείος καλλιτέχνης με το σουρεαλιστικό χιούμορ, που τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει τη σιωπή.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χάρολντ Πίντερ

2011-12-18T10:54:00.000-08:00

ΑΓΑΠΗ ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΙΑ στο παρασκήνιο της ζωής

Το ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Χ.Πίντερ την ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ένα έργο που ιχνηλατεί τον έρωτα.

Η Προδοσία ( 1978) είναι μιά ιστορία που εξελίσσεται κρυφά, παράνομα και παράλληλα με την καθημερινότητα των ηρώων.

Το έργο περιγράφει την σχέση τριών ανθρώπων, της Εμμα, του Τζέρρυ και του Ρόμπερτ, στην διάρκεια επτά ετών.

Μιά σχέση που παρουσιάζεται ανάστροφα, ξεκινάει από το δυνατό τέλος της σχέσης και τελειώνει με την αρχή της σχέσης, το πρώτο παράνομο φιλί.

Ξεκινάει με τα πρόσωπα αιωρούμενα, πίνοντας σένα μπαρ, γεμάτα αμφιβολίες και τελειώνει επτά χρόνια νωρίτερα, σένα δωμάτιο, γεμάτα πάθος, έτοιμα να παραδοθούν στον έρωτα.

Αγάπη, έρωτας και απιστία. Αυτά είναι τα μοτίβα της Προδοσίας.

Το έργο ασχολείται με ένα μεγάλο θέμα. Αν γνώριζες ότι μιά κίνησή σου θάταν μοιραία γιά τη ζωή σου,θα εξακολουθούσες να θέλεις να την κάνεις.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ αναρωτιέται τι δεν λένε οι άνθρωποι,τι δεν μπορούν να πουν, και τι επιλέγουν να πούν ο ένας στον άλλο.

Μιά προδοσία σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, που αφήνουν το κοινό να δεί μέσα από μικρά ψέμματα το σύνολο της απιστίας.

Η παράσταση στο Θέατρο Σημείο διαδραματίζεται σαν ένα μικρό μουσικό σύνολο εγχόρδων.

Οι θεατές βιώνουν μιά διαφορετική θεατρική εμπειρία παρακολουθώντας σε απόσταση αναπνοής τους ηθοποιούς, συμμετέχοντας δίπλα τους σε μία εύθραστη εξομολόγηση ζωής.

Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή,μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου με τους Ιωάννα Μακρή (Εμμα), Γεράσιμο Δεστούνη (Ρόμπερτ), Αυγουστίνος Ρεμούνδος (Τζέρρυ).

Επίσης το ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ θα παρουσιάσει από τον Ιανουάριο το έργο του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη.

Το έργο του μεγάλου Σουηδού σκηνοθέτη είναι θεατρική διασκευή της ομότιτλης ταινίας του, με την οποία ο Μπέργκμαν κέρδισε το πρώτο του Οσκαρ.

Παρουσιάζεται γιά πρώτη φορά στην Ελλάδα.

ΚΘΒΕ: «Ντιμπούκ»

2011-12-18T10:18:00.000-08:00

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στοπλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού «Θεσσαλονίκη ΣταυροδρόμιΠολιτισμών» 2011 Μέση Ανατολή, παρουσιάζει το έργο «Ντιμπούκ» του ΜπρουςΜάγιερς, από το ομώνυμο έργο του ΣαλόμΆνσκι, σε μετάφραση ΛουίζαςΜητσάκου, σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη καιμουσική Σαββίνας Γιαννάτου. Ηπρεμιέρα του έργου, που είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Ρωμαίου και τηςΙουλιέτας, θα δοθεί στο Νέο Υπερώο τηςΕταιρείας Μακεδονικών Σπουδών τηνΚυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011.
ΣημείωμαΣκηνοθέτηΈνας άνδρας και μια γυναίκα πάλλονται από τουςπανίσχυρους ρυθμούς του έρωτα. Επιζητούν την ένωση που τους οφείλει παλιόςόρκος των γονιών τους. Όμως ο όρκος αθετείται. Ο άνδρας πεθαίνει από λύπη, μα ηαδικημένη του ψυχή θα μπει στο σώμα της αγαπημένης του και θ΄ αρνηθεί να βγει,παραβαίνοντας τους νόμους που χωρίζουν τους νεκρούς από τους ζωντανούς.
Έτσι αρχίζει η ιστορία του Ντιμπούκ, μια ιστορία που μιλά για τη δραματική παρουσία της αγάπηςκαι του Θεού, μια ιστορία που δεν μιλά για την τραγική απουσία τους.
Η ύπαρξη πέφτει στον κόσμο με τη γέννηση και,χάνοντας την ουσία της, κριματίζεται. Κάποια στιγμή θ΄ αποκτήσει συνείδηση τηςαπώλειας, θα νοσταλγήσει την αθωότητα και θα ποθήσει την καταστροφή, για ναεπιστρέψει στο μεγάλο Αρνητικό, στη μη ύπαρξη, στο θεϊκό κενό, που λυτρωμένο,εν τη απουσία μας, θ΄ απλωθεί ξανά στην αρμονική του ενότητα. Αυτό είναι τοτραγικό μυστικό που ψυχανεμίστηκε η ανθρώπινη σκέψη διαχρονικά, από τονΟιδίποδα και τον Ιώβ μέχρι τον Στρίντμπεργκ, τον Κάφκα και τον Μπέκετ. Αυτόδιαισθάνονται με τον τρόπο τους οι ελληνικές παραλογές και τα μοιρολόγια, οιεκστατικές πτήσεις των σαμάνων, οι θρηνητικές περιστροφές των δερβίσηδων τηςΑνατολής, οι νηπτικές προσευχές και τα τεριρέμ της Ορθοδοξίας, οι ιστορίες τωνευσεβών της χαράς στη χασιδική Καμπάλα.
Όσο λοιπόν απουσιάζει ο Θεός, τόσο αυξάνεται ηθρησκευτικότητα της ύπαρξής μας, γιατί γινόμαστε διάφανοι από τη μοναχικότητακαι φωτιζόμαστε από την απελπισία. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τον έρωτα τουΧανάν και της Λέας στο Ντιμπούκ, σανένα θρήνο για τη μεγάλη απουσία. Μήπως όμως κι αυτός ο ίδιος ο έρωτας δενπεθαίνει άμα τη εμφανίσει του; Άρα ο έρωτας θρηνεί τον εαυτό του όπως το παιδίπου κοιτά τον αφαλό του στο End Game του Μπέκετ;
Οι ηθοποιοί ας τ΄ ακούσουν αυτά και μετά πρέπει νατα ξεχάσουν, γιατί μόνο έτσι θα τα θυμούνται. Για να μας αφηγηθούν αυτήν τηνεβραϊκή εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας όπως τη γέννησε ο ιουδαϊκόςμυστικισμός και η Καμπάλα. Ελπίζω η έκσταση που απαιτεί η τελετουργία ναπυρπολήσει τις ψυχές τους κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Ευχαριστώ τον Μπρους Μάγιες για τις πολύτιμεςσυνομιλίες μας καθώς και τον Στέφανο Ροζάνη για τη διδασκαλία του καμπαλιστικούπεριεχομένου του κειμένου. Εύχομαι, τέλος, στους θεατές, όσα δεν καταλάβουν μετο μυαλό να τα νιώσουν με το σώμα, γιατί ο Θεός, ο έρωτας και η απουσία τουςγεννιούνται και ανθίζουν μες στα σπλάχνα μας.
Σωτήρης ΧατζάκηςΔιάρκεια παραστάσεων: 25/12/11 έως29/01/2012Το ΚρατικόΘέατρο Βορείου Ελλάδος θα παρουσιάσει την παράσταση «Ντιμπούκ» του Bruce Myers στις 16και 17 Μαρτίου 2012 στη Μόσχα, καθώς το Κ.Θ.Β.Ε. επιλέχθηκε και θαεκπροσωπήσει (μαζί με έξι ακόμη παραστάσεις) την Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης στο Φεστιβάλ που διοργανώνει το Θέατρο Μάλι (Maly Theatre) της Μόσχας.
Στη συνέχεια, η παράσταση θα παρουσιαστείστο Θέατρο του Ιδρύματος «ΜιχάληςΚακογιάννης», από την Τετάρτη 21Μαρτίου 2012 έως την Κυριακή 1 Απριλίου 2012, για να ακολουθήσει ευρωπαϊκήπεριοδεία. Με την παράσταση «Ντιμπούκ» εγκαινιάζεται η «Διεθνής Σκηνή» του ΚΘΒΕ,που στόχο έχει να παρουσιάσει παραγωγές του στο εξωτερικό,γνωστοποιώντας τη φυσιογνωμία του στον διεθνή χώρο.ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣΜετάφραση: ΛουίζαΜητσάκου
Σκηνοθεσία- Σκηνικός χώρος: Σωτήρης Χατζάκης
Κοστούμια: ΈρσηΔρίνη
Μουσική: ΣαββίναΓιαννάτου
Φωτισμοί: ΑντώνηςΠαναγιωτόπουλος
Διανομή:Δημήτρης Παπανικολάου(Άνδρας), Δέσποινα Κούρτη (Γυναίκα) Η διδασκαλία τουκαμπαλιστικού περιεχομένου του κειμένου έγινε από τον καθηγητή Στέφανο Ροζάνη. ΗΜΕΡΕΣΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, ΚυριακήΤετάρτη & Κυριακή 19.00Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00 Προπώληση εισιτηρίων:Ταμεία καιιστοσελίδα ΚΘΒΕΕκδοτήριαΜεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης στην οδό ΑριστοτέλουςKαταστήματαPublic Θεσσαλονίκης & www.public.gr Ώρες λειτουργίας ταμείωνΒασιλικό θέατρο(Πλατεία Λευκού Πύργου): Τρίτη-Κυριακή:9.30 π.μ.-9.30 μ.μ.
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών(Εθνικής Αμύνης 2): Τρίτη-Κυριακή: 9.30 π.μ.-1.30 μ.μ. & 5.30 μ.μ.-9.30 μ.μ
ΜονήΛαζαριστών (Κολοκοτρώνη 25–27, Σταυρούπολη): Τρίτη-Κυριακή: 9.30π.μ.-1.30 μ.μ. & 5.30 μ.μ.-9.30 μ.μ
ΕκδοτήριαΜεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης στην οδό Αριστοτέλους(μόνο προπώληση): Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 10 π.μ.–3.30 μ.μ., Τρίτη, Πέμπτη,Παρασκευή: 10 π.μ.–2 μ.μ. & 5.30 μ.μ.–8 μ.μ.
Τηλ. κρατήσεων: 2315 200200
Τιμή εισιτηρίων: €10
Iσχύουν εργατικά εισιτήρια και εισιτήρια ΟΓΑ
Νέο ΥπερώοΕταιρείας Μακεδονικών Σπουδών: Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη

ΚΘΒΕ: "Αμάν Αμήν"

2011-12-18T10:16:00.000-08:00

Το ΚρατικόΘέατρο Βορείου Ελλάδος και το ΘέατροΑκροπόλ παρουσιάζουν την παραγωγή "Αμάν Αμήν", μια μουσική παράστασηβασισμένη στο ρεμπέτικο τραγούδι, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Ξαρχάκου. Η πρεμιέρα θα δοθεί την Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011 στο Βασιλικό Θέατρο.

Τα ρεμπέτικα τραγούδια του οράματος γιαμια καλύτερη ζωή, τα ρεμπέτικα της διάψευσης των ονείρων, τα ρεμπέτικα τηςαιώνιας νοσταλγίας της ομορφιάς, τα ρεμπέτικα της ιερότητας του πόθου, ταρεμπέτικα της περιφρόνησης του τρόμου, τα ρεμπέτικα τραγούδια της πρόκλησης τηςμοίρας και της ατάραχης αντιμαχίας με το θάνατο.

Το "αμάν" που βγαίνει μέσααπό την ψυχή συναντά το "αμήν" μιας προσευχής. Στην ευθεία γραμμή πουενώνει το βυζαντινό μέλος με το ρεμπέτικο και με το μικρασιάτικο τραγούδιταξιδεύουν ο έρωτας, το πάθος, ο πόθος, η νοσταλγία, η μοίρα, ο θάνατος, ταόνειρα για μια καλύτερη ζωή, η στέρηση της ελευθερίας και η προσφυγιά. Έτσιαφουγκράστηκε τους ήχους αυτούς του παρελθόντος ο Σταύρος Ξαρχάκος και έστησε μια μουσική παράσταση με τίτλο "Αμάν Αμήν". Ένα θέαμα-ακρόαμα μεσυνθέσεις παλιές και νεότερες, ένα λαϊκό πάλκο κατανυκτικό σαν λειτουργία.
Καθένα από τα δύο μέρη χωρίζεται σετρεις ενότητες. Υπάρχουν τραγούδιατου χάρου, του τεκέ και της Ανατολής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣΣκηνοθεσία:Σταύρος Ξαρχάκος
Σκηνικά-κοστούμια:Έρση Δρίνη
Ζωγραφιές:Γιώργος Σταθόπουλος
Φωτισμοί:Γρηγόρης Καραντινάκης
Διεύθυνση Ήχου:Νικόλαος Ρούντος
Διεύθυνση Παραγωγής:Φάνης Κιρκινέζος
Επιμέλεια Παραγωγής – Βοηθός Σκηνοθέτη: Πανδώρα Ξαρχάκου
Ερμηνεύουν: Ζαχαρίας Καρούνης - Ελίτα Κουνάδη - Κώστας Μαντζόπουλος-Νάνα Μπινοπούλου – Καίτη Ντάλη - MαρίαΣουλτάτου – Κώστας Τσίγκος.

Παίζουν οι μουσικοί:
ΒαμβακούσηςΑρίστος (Μπουζούκι), Γουάστωρ Αχιλλέας (Πιάνο), Δρογκάρης Βασίλης (Ακορντεόν),Ζάκκας Ηρακλής (Μπουζούκι, Μπαγλαμάς, Ντόμπρα), Καβαλιεράτος Σταύρος (Κοντραμπάσο),Μαργώνης Σωτήρης (Βιολί), Πεχλιβάνογλου Γιώργος (Κλασσική Κιθάρα), ΝυδριώτηςΓιώργος (Μπουζούκι, Τζουρά, Μπαγλαμά), Πάππος Μανώλης (Μπουζούκι), ΣαμπαζιώτηςΝίκος (Ακουστική Κιθάρα), Σιδερίδης Διαμαντής, (Μπουζούκι, Τζουρά, Μπαγλαμά,Τσουμπούς), Χαλίλ Ευγένιος (Μπουζούκι, Τζουρά, Μπαγλαμά).
Για 20 μόνο παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια, θαακολουθήσουν 20 παραστάσεις στο ΘέατροΑκροπόλ, στην Αθήνα.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: 30/12/2011 & 01/01/2012
4, 5, 6, 7, 8/01/2012
11, 12, 13, 14, 15/01/201218, 19, 20, 21, 21/01/2012
ΗΜΕΡΕΣΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, ΚυριακήΤετάρτη & Κυριακή 19.00Πέμπτη & Παρασκευή 21.00Σάββατο 18.00 & 21.00ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Κυριακή01/01/2012 η παράσταση στις 21:00
Τιμέςεισιτηρίων:Πλατεία 22€, Θεωρεία 20€, Εξώστης 15€
Προπώληση εισιτηρίων:Ταμεία καιιστοσελίδα ΚΘΒΕΕκδοτήριαΜεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης στην οδό ΑριστοτέλουςKαταστήματαPublic Θεσσαλονίκης, www.public.gr
Ώρες λειτουργίας ταμείωνΒασιλικό θέατρο(Πλατεία Λευκού Πύργου): Τρίτη-Κυριακή: 9.30 π.μ.-9.30 μ.μ.
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών(Εθνικής Αμύνης 2): Τρίτη-Κυριακή: 9.30 π.μ.-1.30 μ.μ. & 5.30 μ.μ.-9.30 μ.μ
ΜονήΛαζαριστών (Κολοκοτρώνη 25–27, Σταυρούπολη): Τρίτη-Κυριακή: 9.30π.μ.-1.30 μ.μ. & 5.30 μ.μ.-9.30 μ.μ
ΕκδοτήριαΜεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης στην οδό Αριστοτέλους(μόνο προπώληση): Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 10 π.μ.–3.30 μ.μ., Τρίτη, Πέμπτη,Παρασκευή: 10 π.μ.–2 μ.μ. & 5.30 μ.μ.–8 μ.μ.
Τηλ. κρατήσεων: 2315 200200

Η Κώνστα... τραγουδά Μπέλλου

2011-12-12T05:21:00.000-08:00

ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΠΠΑ»
Στη σκηνή η ζωή της αρχόντισσας του ρεμπέτικου, μέσα από το θεατρικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου, που κάνει πρεμιέρα στις 19 του μήνα

Η Ντίνα Κώνστα στο «Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας»

Αυθεντική, ασυμβίβαστη, φωνή-σύμβολο του λαϊκού μας τραγουδιού, η αρχόντισσα του ρεμπέτικου είναι κάποιοι από τους προσδιορισμούς που συνοδεύουν το όνομα της Σωτηρίας Μπέλλου. Εκείνη όμως ήθελε να τη λένε απλά Σωτηρία. Η ζωή και το έργο της σπουδαίας ερμηνεύτριας παίρνει σάρκα και οστά στη σκηνή του θεάτρου «Κάππα», με την Ντίνα Κώνστα στον ομώνυμο ρόλο.

Το θεατρικό της Σοφίας Αδαμίδου, «Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας», κάνει πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου, σε νέα επεξεργασμένη μορφή, ειδικά για την παραγωγή. Η Ντίνα Κώνστα, θαυμάστρια έτσι κι αλλιώς της Σωτηρίας Μπέλλου, έχει διαβάσει το βιβλίο της Σοφίας Αδαμίδου, «Σωτηρία Μπέλλου: Πότε ντόρτια, πότε εξάρες», στο οποίο βασίζεται το κείμενο της παράστασης, αλλά και ό,τι αφορά τη ζωή της μεγάλης ρεμπέτισσας.

«Η Σωτηρία Μπέλλου στεκόταν σαν παλικάρι απέναντι σε ό,τι δεν ταίριαζε με τα ''θέλω'' της. Ηθελε να είναι υπεύθυνη για τα δικά της λάθη και όχι για εκείνα που κάποιοι τα έβλεπαν λάθος. Ηθελε να μετανιώνει γι' αυτά που έκανε και όχι για όσα δεν έκανε», λέει η Σοφία Αδαμίδου, που τη γνώριζε προσωπικά.

«Η αντιφατικότητα του χαρακτήρα της, τα πάθη για τα οποία ποτέ δεν μετάνιωσε, έδιναν συχνά λαβές για σχόλια. Εκείνη, όμως, ήθελε να την αγαπούν γι' αυτό που ήταν. Αυτός που περισσότερο την αγάπησε γι' αυτό που ήταν, ήταν ο κόσμος.

Ωστόσο, η Σωτηρία Μπέλλου ήξερε να εκτιμά, να αγαπά, ακόμη και να συγχωρεί αυτούς που την πίκραναν. Ατομο φλεγόμενο η ίδια και η ζωή της ένας διαρκής αγώνας: για την επιβίωση, τα πιστεύω, τις επιλογές της».

Το έργο «Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας» πρωτοανέβηκε στην Αθήνα από το θέατρο «Στοά» (2008 και 2009), με τη Λήδα Πρωτοψάλτη. Η τότε παράσταση είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Στη νέα -εμπλουτισμένη με τα εκπληκτικά τραγούδια της Μπέλλου- παραγωγή συναντάμε τη Σωτηρία Μπέλλου, το τελευταίο βράδυ, στο νοσοκομείο, πριν από την εγχείρηση που θα της στερήσει τη φωνή. Η ζωή της όλη περνάει μπροστά από τα μάτια της.

Δύσκολες στιγμές
Στιγμές τραγικές αλλά και κωμικές από τη ζωή και την καριέρα της. Θυμάται τους ανθρώπους που αγάπησε και την αγάπησαν, τη μάνα, τον πατέρα της, τον παππού της, τους ανθρώπους που την πίκραναν, τον άντρα της, τις φυλακές και το ξύλο που τη σημάδεψαν, αλλά και τους ανθρώπους που τη βοήθησαν στα πρώτα της βήματα και στις δύσκολες στιγμές.

Από τη Βέμπο που τη μύησε -χωρίς η ίδια να το ξέρει- στο τραγούδι, έως τον Βασίλη Τσιτσάνη που της άνοιξε τον δρόμο, τον Παπαϊωάννου που αγάπησε βαθιά, μέχρι τον Ανδριόπουλο και τον Σαββόπουλο που την έφεραν πιο κοντά στις νεότερες γενιές.

Αξιολογεί σημαντικούς τομείς της προσωπικής της ζωής, της ψυχολογίας και της διάθεσής της γενικότερα, που επηρεάστηκαν σημαντικά από συνθήκες και γεγονότα μιας ολόκληρης εποχής.

Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια υπογράφει η Αθανασία Καραγιαννοπούλου, τα σκηνικά ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια η Μαρία Κοντοδήμα, την επιμέλεια κίνησης ο Φωκάς Ευαγγελινός και τους φωτισμούς η Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Πρωταγωνιστούν: Ντίνα Κώνστα, Εφη Κόντα.

ΣΤΙΧΟΙ

«Κανένας δεν μου έφταιξε/στις μαύρες συμφορές μου/τα ανοιχτά τα χέρια μου/τι τα 'χω και παλεύω/Το ξερό μου το κεφάλι/μ' έφερε σ' αυτό το χάλι./Ας ήμουνα λίγο σφικτή/φίλοι να τα κρατούσα/τη φτώχεια να χαιρέταγα/μποέμικα να ζούσα./Τώρα που φύγαν τα λεφτά/μου 'ρθε ο νους κι η γνώση/μα είναι πια πολύ αργά/κι ας το 'χω μετανιώσει». Σωτηρία Μπέλλου

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 12/12/2011

Νόνικα Γαληνέα: «Με διαφύλαξε ο φόβος του γελοίου»

2011-12-12T05:09:00.000-08:00

Η πρωταγωνίστρια του θεάτρου χαρίζει 150 φορέµατα και αξεσουάρ από την γκαρνταρόµπα της για την ενίσχυση της Εταιρείας κατά της Κακοποίησης του Παιδιού «Ελίζα»

ΤΟ ΒΗΜΑ: 11/12/2011

Ηταν πρωί της περασµένης Τρίτης όταν το φορτηγό της γκαλερί Ζουµπουλάκη στάθµευσε επίτης Βασιλέως Γεωργίου για να παραλάβει από το σπίτι της Νόνικας Γαληνέα τη συλλογή από 150 φορέµατα, τσάντες, ζώνες και κοσµήµατα που η ηθοποιός αποφάσισε να διαθέσει για την Εταιρεία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού «Ελίζα».

Την ώρα που είδε να φεύγει και το τελευταίο, η Νόνικα Γαληνέα έσπασε. «Μισό λεπτό, µισό λεπτό, µην το πάρετε αυτό» φώναξε, «θα σας φέρω ένα άλλο». Ετρεξε όσο µπορούσε πιο γρήγορα στο δωµάτιό της και αντάλλαξε αυτό το τελευταίο κοµµάτι, τη χρυσή ζακέτα, µε ένα κασµιρένιο σάλι. Γιατί το έκανε; «Ξαφνικά ένιωσα πως µπορώ να αποχωριστώπολλά ρούχα αλλά όχι το χρυσό το οποίο µπορεί να δώσει λάµψη σε ένα πρόσωπο που δενείναι πια νέο όπως το δικό µου». Καθισµένη το απόγευµα της ίδιας ηµέρας στο καθιστικό του σπιτιού της η Νόνικα Γαληνέα, ήρεµη και αυτοσαρκαστική ως συνήθως, δεν φαίνεται να δοκιµάζει πια τον πόνο του αποχωρισµού αλλά τη χαρά της κάθαρσης. «Αλίµονο σ’ αυτόν που δεν έχει την ωριµότητα να δει ότι κάποτε έρχεται η στιγµή να κλείσει ένα κεφάλαιο της ζωής του. Βέβαια αυτό πονάει. Για µένα είναι συναισθηµατικά σαν να δίνω δέκα πρεµιέρες µαζί. Συνειδητοποίησα ότι φεύγει πολύ παραπάνω από τη µισή µου ζωή. Πόση έχει µείνει πια;».

Πώς αποφασίσατε να διαθέσετε τα κομμάτια της προσωπικής σας συλλογής για να αγοραστούν υπέρ της «Ελίζας»;

«Απλά πήρα µια µέρα τηλέφωνο την πρόεδρο της “Ελίζας” Μαρίνα Καρέλλα και της είπα την απόφασή µου. Ηταν τόσο θερµή η συναισθηµατική υποδοχή που µου έκανε που µου έδωσε φτερά. Ξαφνικά άρχισα να ανοίγω τις ντουλάπες και να λέω: “Ούτε αυτό το χρειάζοµαι, ούτε αυτό το χρειάζοµαι, ούτε εκείνο… ∆εν θα πάθεις τίποτα αν δεν το ‘χεις κι αυτό…”. Είχα έναν παιδικό ενθουσιασµό αλλά και µια ευθύνη για να µπορέσει αυτό το πράγµα να πάρει µια σοβαρή µορφή και να µη γίνει κουρελαρία».

Με ποιο κριτήριο έγινε η επιλογή των ρούχων;

«Με κριτήριο την καρδιά και την ηλικία µου. Αξιοποίησα ό,τι µπορούσα. Κι εγώ, ξέρεις, στη ζωή µου δεν αφήνω τίποτε αναξιοποίητο. Είναι ίσως το πρώτο µου προτέρηµα. ∆εν ξέρω αν έχω δεύτερο… Επιπλέον, αυτά είναι υπέροχα ρούχα της γκαρνταρόµπας µου τα οποία, αν τα βάλω σήµερα και κυκλοφορήσω, θα είµαι ένα γελοίο άτοµο. Ξέρεις, στη ζωή µου µε διαφύλαξε πολλές φορές ο φόβος του γελοίου. Τον είχε εις το έπακρον ο Αλέκος (Αλεξανδράκης) και µου τον είχε µεταδώσει».

Από πότε χρονολογούνται αυτά τα ρούχα;

«Από τότε που µαζί µε τον Αλέκο ταξιδεύαµε κάθε χρόνο για να δούµε παραστάσεις και να διαλέξουµε το έργο που θα ανεβάσουµε στο “Ιλίσια”: Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη. Εγώ έβρισκα τότε την ευκαιρία να ψωνίζω. Αναφέροµαι σε ρούχα για όλα τα γούστα και τα µεγέθη, διότι υπάρχουν κάπες, υπάρχουν σάλια που µπορεί να βάλει κανείς ακόµη κι αν δεν είναι αδύνατος».

Τι θυμάστε από αυτά τα ταξίδια;

«Κάθε χρόνο ταξιδεύαµε. Θέλαµε να δούµε πολλές παραστάσεις στο εξωτερικό, ενώ εγώ παράλληλα διάβαζα 80-100 έργα τα οποία έδειχνα στον Αλέκο, αλλά δεν του άρεσε τίποτα. Ηταν πολύ δύσκολος. Οταν ο Αλέκος έλεγε το τελικό “ναι”, ανέβαινε το έργο».

Ποιος πλήρωνε, εσείς, εκείνος ή είχατε κοινό ταμείο;

«Εγώ τα αγόραζα από τους αγαπηµένους µουοίκους: Azzaro, Ralph Lauren, Lanvin, Yves Saint Laurent. Τι κοινό ταµείο να είχε ο Αλέκος; ∆εν είχε ποτέ πεντάρα. Ναι, επένδυα πολλά χρήµατα σε ρούχα. ∆εν υπήρχε περίπτωση να ξαναφορέσω ίδιο ρούχο σε κάποια σοβαρή εµφάνιση».

Παράλληλα με την προσωπική σας συλλογή θα παρουσιαστούν και θεατρικά κοστούμια.

«Ναι, είναι δεκατέσσερα υπέροχα κοµµάτια της Θεώνης Βαχλιώτη-Ολντριτζ, τα οποία όµως δεν θα πωλούνται. Αριστουργήµατα που έχω χαρίσει στο Μέγαρο Μουσικής και τώρα τα… δανείστηκα για να πλαισιώσουν την παρουσίαση. Ενενήντα ράφτρες είχαµε στο “Ιλίσια” και έραβαν αυτά τα κοστούµια. Οι δε δαντέλες έρχονταν κατευθείαν από Νέα Υόρκη, γιατί έτσι ήθελε η Θεώνη».

Σήμερα ασχολείστε τόσο πολύ με την εξωτερική σας εμφάνιση;

«Βεβαίως και ασχολούµαι. Παρ’ ότι ψωνίζω πολύ λιγότερο – γιατί αυτά που µου αρέσουν είναι πολύ ακριβά και τα φτηνά δεν µε αφορούν –, δεν υπάρχει περίπτωση να βγω από το σπίτι έτσι ώστε κάποιος να πει “µα πώς έγινε έτσι αυτή, τι χάλια είναι αυτά;”. Αν δω ότι είµαι τόσο χάλια, δεν θα ξαναβγώ ποτέ από το σπίτι µου».

Βλέπετε σήμερα καλοντυμένες πρωταγωνίστριες στο θέατρο;

«Βεβαίως. Η Κάτια ∆ανδουλάκη µου αρέσει πάρα πολύ. Εξαιρετικά ντυµένη θεωρώ επίσης ότι είναι η Σµαράγδα Καρύδη ».

Λένε ότι όποιος έχει ζήσει πολύ καιρό στα φώτα είναι ματαιόδοξο άτομο. Εσείς είστε;

«Εγώ απέδειξα ότι η ζωή µου ως εδώ δεν ήταν µάταιη. Μπορεί µέσα από τη φιλοδοξία του καλού και του ωραίου να στόχευσα ψηλά. Οι φίλοι µου να ήταν σηµαντικοί άνθρωποι, όπως ο Μίνως Βολανάκης ή ο Χρήστος Λαµπράκης, και να ήθελα ο σύντροφος της ζωής µου να είναι ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Αυτό µπορεί να εµπεριέχει κάποια φιλοδοξία. Γιατί όµως µαταιοδοξία; ∆εν το δέχοµαι».

Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ο καθένας προσωπικά αυτό που περνάμε συλλογικά ως χώρα;

«Η πληγή είναι πάρα πολύ βαθιά και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να την αντιµετωπίσουµε παρά µόνο βοηθώντας».

«Η καρδιά µου θα είναι πάντα µέσα στο θέατρο»

Η Νόνικα Γαληνέα δεν ανήκει σε εκείνους που αρέσκονται να δηλώνουν «συμφιλιωμένοι με τον χρόνο». «Τι συμφιλίωση είναι αυτή; Χάλια μαύρα. Αφόρητο είναι αυτό» λέει με ειλικρίνεια.

Σας λείπει η σκηνή;

«Δεν μου λείπει η σκηνή. Μου λείπουν μερικές στιγμές της. Και τότε καταρρέω. Αλλά γενικά επειδή το θέατρο είναι μέρος της ζωής μου έντονα – παρακολουθώ, μετέχω, φωνάζω, θυμώνω, τρέχω στα καμαρίνια, διαβάζω – νιώθω ότι η καρδιά μου θα είναι πάντα μέσα στο θέατρο».

Περισσότερο σας λείπουν λοιπόν εκείνοι που έφυγαν;

«Ναι, μου λείπουν πάρα πολύ. Ενας λόγος που δεν θέλω να ξαναπαίξω είναι ότι δεν υπάρχουν πια. Ηταν να ανεβάσω μια παράσταση στο Μέγαρο και τελικά έκανα πίσω διότι υπάρχουν κάποια μικρά θέματα υγείας και πρέπει να προσέχω. Θα το κάνει λοιπόν η κόρη μου, η Αμαλία Μουτούση, αντί εμού. Πρόκειται για την “Ανθρώπινη φωνή” του Κοκτό, στο Μέγαρο Μουσικής σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου ».

πότε και που

Η συλλογή της Νόνικας Γαληνέα προσφέρεται τη Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου, στις8.00 μ.μ., στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (Αγαθοδαίμονος 37 και Ορέστου 1)

«Χορός μεταμφιεσμένων» στη Λυρική

2011-12-11T20:40:00.001-08:00

Πρεμιέρα το Σάββατο (17/12, 8 μ.μ.) στο Θέατρο «Ολύμπια» της Λυρικής Σκηνής με το «Χορό μεταμφιεσμένων» του Βέρντι. Η όπερα που πραγματεύεται τη δύναμη της εξουσίας, τον έρωτα και την προδοσία, παρουσιάζεται, στην πρωτότυπη μη λογοκριμένη εκδοχή της, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου. Από μουσική άποψη, ο «Χορός μεταμφιεσμένων» είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα του Βέρντι, καθώς συνενώνει το γνώριμο ιταλικό πάθος του συνθέτη με τη λαμπρότητα της γαλλικής όπερας, που υπήρξε πρότυπό του. Επιπλέον, ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έργα του Βέρντι, καθώς διαθέτει ένα στοιχείο που σπάνια συνδυάζουμε με αυτόν: το χιούμορ. Ακολουθούν παραστάσεις στις 18, 20, 21, 22, 23, 27, 29/12 και 8/1.

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης, Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος, Κινησιολογία - Χορογραφία: Αποστολία Παπαδαμάκη. Τους ρόλους ερμηνεύουν διαδοχικά: Βίκτωρ Αφανασένκο (17, 20, 22, 27, 29/12/2011) - Δημήτρης Πακσόγλου (18, 21, 23/12/2011, 8/1/2012), Ραντοστίνα Νικολάεβα (17, 20, 22, 27, 29/12/2011) - Αντωνία Καλογήρου (18, 21, 23/12/2011, 8/1/2012), Δημήτρης Πλατανιάς (17, 20, 22, 27, 29/12/2011, 8/1/2012) - Πέτερ Νταναΐλοφ (18, 21, 23/12/2011), Χαρίκλεια Μαυροπούλου (17, 20, 22, 27, 29/12/2011) - Μαρία Βλαχοπούλου (18, 21, 23/12/2011, 8/1/2012), Βασιλική Καραγιάννη (17, 20, 22, 27, 29/12/2011, 8/1/2012) - Μίνα Πολυχρόνου (18, 21, 23/12/2011), Ακης Λαλούσης (17, 20, 22, 27, 29/12/2011) - Κώστας Μαυρογένης (18, 21, 23/12/2011, 8/1/2012), Βαγγέλης Μανιάτης (17, 20, 22, 27, 29/12/2011, 8/1/2012) - Διονύσης Τσαντίνης (18, 21, 23/12/2011), Δημήτρης Κασιούμης (17, 20, 22, 27, 29/12/2011, 8/1/2012) - Γιώργος Ρούπας (18, 21, 23/12/2011), Αρης Προσπαθόπουλος (17, 20, 22, 27, 29/12/2011) - Πέτρος Σκένδρος (18, 21, 23/12/2011, 8/1/2012). Συμμετέχει η Ορχήστρα και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Ενα αλλόκοτο ερωτικό τρίγωνο με τη Μυρτώ Αλικάκη

2011-12-11T20:06:00.000-08:00

Το «Κέλυφος» , το θεατρικό του Ανδρέα Φλουράκη παρουσιάζεται από στο Κέντρο 104 των Εκδόσεων Καστανιώτη.

Το «Κέλυφος» είναι ένα έργο 3 προσώπων. Η Αλίκη και η Γυναίκα έχουν σχέση και μένουν μαζί, η Αλίκη όμως επισκέπτεται συχνά έναν Άντρα και παίζουν χαρτιά μέχρι που η σχέση τους γίνεται ερωτική. Ο Άντρας αποφασίζει να γνωρίσει την αντίζηλό του, τη Γυναίκα, και μαζί κανονίζουν ένα ταξίδι στη Ρώμη. Η Αλίκη αρνείται να πάει, αλλά τελικά ακολουθεί. Στο ταξίδι ο Άντρας και η Γυναίκα διεκδικούν την Αλίκη. Ποιος όμως θα την κερδίσει;

Στο «Κέλυφος» τα πρόσωπα αλλάζουν ρόλους σε ένα παιχνίδι τύχης και μπλόφας. Τίποτα δεν είναι φανερό από την αρχή και τίποτα δεν μένει σταθερό. Ο δυνατός είναι ο αδύναμος, το θύμα ο θύτης, ο χαμένος κερδίζει. Δεξιοτεχνία και τυχοδιωκτισμός σε μια παρτίδα με απρόβλεπτη έκβαση.

Η ψυχρή ατμόσφαιρα της παράστασης αποδίδει έναν κόσμο σκληρό στο επίπεδο των κινήτρων και των αναγκών του που συχνά μας οδηγούν σε παιχνίδια χειραγώγησης. Στο «Κέλυφος», ο θεατής παρακολουθεί μια ιστορία μεταμόρφωσης που εξελίσσεται σταδιακά και προϋποθέτει την αλλαγή. Μια αλλαγή που ακόμα και όταν έρχεται στην ώρα της δεν παύει να είναι επώδυνα βίαιη.

Σκηνοθεσία: Χριστίνα Χριστοφή
Διανομή: Μυρτώ Αλικάκη, Ελένη Αποστολοπούλου, Άντονι Μπερκ
Σκηνικά: Λαμπρινή Καρδαρά
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Άρις Γεροντάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεώνη Δέδε
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης

ΙΝFO:

Έναρξη: Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011
Λήξη: Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012
Σκηνή 104-1, Δευτέρα και Τρίτη στις 9:30 μ.μ.
Διάρκεια παράστασης 60΄
Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος 15 / μειωμένο 10

Κρίση στη showbiz. Το δράμα των ηθοποιών

2011-12-11T19:56:00.000-08:00

Τις αντιξοότητες πίσω από τα λαμπερά φώτα αποκαλύπτουν γνωστοί πρωταγωνιστές της τηλεόρασης και του θεάτρου. Η κρίση έχει εκτοξεύσει την ανεργία στον κλάδο, ενώ τα κασέ παίρνουν την κατιούσα. Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες έχει μετατραπεί η ανεύρεση εργασίας στην τηλεόραση και το θέατρο, με τους εκπροσώπους της να περνούν δύσκολες στιγμές, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε βιοποριστικό επίπεδο. «Θύματα» της πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης είναι οι ηθοποιοί που βλέπουν τις δουλειές να μειώνονται δραματικά με τις θέσεις εργασίας στην τηλεόραση να έχουν συρρικνωθεί κατά 80% τα τελευταία χρόνια. Το 2007 οι τηλεοπτικοί σταθμοί έβγαλαν στον αέρα περί τις 43 παραγωγές μυθοπλασίας. Τη φετινή τηλεοπτική σεζόν μόλις έξι σειρές προβάλλονται σε Mega και ΑΝΤ1, εκ των οποίων οι τρεις μόνο είναι καινούργιες. Στο θέατρο είναι ακόμη χειρότερη η κατάσταση με τους μισθούς να εξασφαλίζουν στους «λαμπερούς» πρωταγωνιστές ίσα ίσα την πληρωμή του ενοικίου.

Κρύβουν την αλήθεια

Τη στιγμή που στη συνείδηση του κόσμου έχει περάσει η αντίληψη ότι ένας ηθοποιός ζει πλουσιοπάροχα, οι περισσότεροι κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα απολύτως αναγκαία. Φωτογραφίζονται για λαμπερά εξώφυλλα με... δανεικά ρούχα κρύβοντας επιμελώς τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν.

«Το επάγγελμά μας είναι από τη φύση του ανασφαλές, δύο φορές τον χρόνο είμαστε άνεργοι» λέει η Κατερίνα Λέχου

Οι «πρωταγωνιστές» της κρίσης δεν διστάζουν να παραδεχθούν στο «Εθνος της Κυριακής» τη δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο κλάδος των ηθοποιών, αλλά και να μοιραστούν τις προσωπικές πτυχές ενός συλλογικού «δράματος».

«Ολοι οι ηθοποιοί, από τους πιο δημοφιλείς μέχρι τους λιγότερο γνωστούς, βρίσκονται σε τραγική κατάσταση» δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Κάτια Δανδουλάκη. «Η τηλεόραση ήταν μια διέξοδος οικονομική για τον ηθοποιό, αλλά πλέον οι σειρές που γίνονται είναι μία ή δύο. Η πτώση στο θέατρο είναι της τάξεως του 60%, άρα στην τσέπη του ηθοποιού κατά 70-80%. Δεν έχω βρεθεί σε χειρότερη κατάσταση ποτέ!», αποκαλύπτει η έμπειρη πρωταγωνίστρια και θιασάρχης.

Οσον αφορά τον Παύλο Χαϊκάλη, ξαναπιάνει το μικρόφωνο μαζί με τα Παιδιά από την Πάτρα

Με τα πιο μελανά χρώματα περιγράφει την επικρατούσα κατάσταση στον κλάδο. «Συνέχεια ακούω για συναδέλφους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Τα πράγματα είναι τραγικά στον χώρο μας.

Και ο κόσμος θεωρεί ότι ζούμε μια πλουσιοπάροχη ζωή, την ώρα που κάνουμε τρεις δουλειές και δεν λαμβάνουμε από πουθενά χρήματα», υποστηρίζει η ηθοποιός, η οποία στη μακρόχρονη διαδρομή της έχει ζήσει μεγάλες επιτυχίες.

Π. Βλαντή

Ωστόσο, από το μετερίζι του θεατρικού επιχειρηματία δεν διστάζει να παραδεχτεί: «Δεν έχω κανένα περιουσιακό στοιχείο, δεν είχα ποτέ δικό μου σπίτι γιατί όλα μου τα χρήματα που έβγαζα από την τηλεόραση τα έχανα στο θέατρο! Ο κόσμος πώς να καταλάβει όταν βλέπει ότι το θέατρο ''Δανδουλάκη'' είναι πρώτο, γεμάτο και με βλέπει στα φώτα της δημοσιότητας ότι ουδείς θεατρικός επιχειρηματίας έχει βγάλει λεφτά».

Οσο για την αντίληψη που έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου ότι ο λαμπερός κόσμος της σόουμπιζ συνεπάγεται «μεγάλη ζωή», η Κάτια Δανδουλάκη έχει μια διαφορετική άποψη.

Εχουν χαθεί πολλά λεφτά

Μ. Βιδάλη

«Νομίζω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να πιστεύει ότι ζούμε πλουσιοπάροχα. Εγώ έχω πάψει να λέω αν βγαίνει ή δεν βγαίνει μια θεατρική επιχείρηση. Γιατί δεν σε πιστεύουν. Βλέπουν το θέατρο γεμάτο και λένε ότι θησαυρίζει ο επιχειρηματίας. Εχω πάψει εδώ και δέκα χρόνια να αναφέρομαι σε αυτό. Ζούμε εικονικές πραγματικότητες», λέει και προσθέτει απολογητικά: «Πώς να απαιτήσω εγώ από τον κόσμο να καταλάβει ότι ένας άνθρωπος που είναι λουσμένος στα φώτα της δημοσιότητας και μες στις επιτυχίες μπορεί να μην έχει να πληρώσει το νοίκι του; Γιατί δεν έχω να πληρώσω το νοίκι αλλά γιατί να βάλω στο μυαλό του άλλου τη δουλειά μιας ζωής;

Οταν έχουν χαθεί 600.000 ευρώ τη μία θεατρική χρονιά, 400.000 την άλλη, 300.000 και πώς θα βγουν αυτά τα λεφτά; Θα μου πουν «κυρία μου αυτό ήθελες, αυτό διάλεξες, τι μας παριστάνεις τώρα;''».

Π. Χαϊκάλης, Ρ. Λουιζίδου, Κ. Λέχου

Θ. Βισκαδουράκης

Λίγοι ζουν αξιοπρεπώς, οι υπόλοιποι βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης

Ηθοποιός σημαίνει «φως». Σημαίνει όμως και... νερό, τηλέφωνο και υποχρεώσεις στις οποίες ολοένα και περισσότεροι δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν.

Την τραγική κατάσταση περιγράφει και ο Παύλος Χαϊκάλης, ο οποίος φέτος θα πρωταγωνιστούσε στον 4ο κύκλο της σειράς «50-50» που λόγω κρίσης, προς το παρόν, αναβλήθηκε. «Η τηλεόραση περνάει τη χειρότερη φάση των τελευταίων χρόνων. Η κρίση έχει επηρεάσει τη δουλειά μας, τους μισθούς μας, τον τρόπο πληρωμής μας. Δεν πληρωνόμαστε τις επαναλήψεις -σε άλλη χώρα θα είχαμε λύσει το πρόβλημά μας με τις επαναλήψεις μόνο- και πλέον δύο δουλειές μπορεί να κάνει ένας ηθοποιός, όχι παραπάνω», λέει ο δημοφιλής ηθοποιός που φέτος ξαναπιάνει το μικρόφωνο μαζί με Τα Παιδιά Απ' Την Πάτρα.

Γ. Στάνκογλου

Οσο για τα υψηλά κασέ υποστηρίζει: «Δεν παίρνουμε τα χρήματα που νομίζει ο κόσμος. Εμείς δεν έχουμε 300 ένσημα τον χρόνο. Δεν δουλεύουμε όλη τη χρονιά. Να μην έχει ο κόσμος την απατηλή αίσθηση ότι οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές δεν περνάνε κρίση. Ενα μικρό ποσοστό είναι σε μια καλή φάση αξιοπρέπειας και οι υπόλοιποι σε κατάσταση απόγνωσης», καταλήγει.

Αγωνία για την πληρωμή
Η Ρένια Λουιζίδου πιστεύει πως ο ηθοποιός πάντα επιβίωνε δύσκολα οικονομικά, αφού ο κλάδος είχε τεράστια ποσοστά ανεργίας και πριν την κρίση. Μας εξηγεί ότι τα προηγούμενα χρόνια, για τον ηθοποιό που συμμετείχε σε σίριαλ το οποίο έβγαινε στον αέρα τον Οκτώβριο, οι πληρωμές ξεκινούσαν τον Απρίλιο.

Κ. Τσαβαλου

Η κρίση ήρθε και αποτελείωσε την κατάσταση, ενώ για τις αμοιβές που ακούγονται δηλώνει: «Είναι εξαιρετικά χαμηλές και τα ποσά που ακούγονται και δημοσιεύονται και δημιουργούν κουτσομπολιό, αφορούσαν έναν πολύ μικρό αριθμό ηθοποιών. Τώρα, με δεδομένο ότι σκάνε ''κανόνια'' σε διαφημιστικές και εταιρείες παραγωγής, είμαστε με τον φόβο ότι δεν θα πληρωθούμε καθόλου». Σπεύδει όμως να ξεκαθαρίσει ότι οι ηθοποιοί δεν αποτελούν εξαίρεση.

Ανασφάλεια

Ευ. Μουμούρη

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Κατερίνα Λέχου, παρότι την περσινή σεζόν γνώρισε τεράστια επιτυχία με «Το Νησί»: «Το επάγγελμά μας, είναι από τη φύση του ανασφαλές. Είμαστε δύο φορές τον χρόνο άνεργοι. Οπότε η κρίση δεν μου δημιουργεί παραπάνω ανασφάλεια, με την έννοια ότι είμαι εκπαιδευμένη κάθε μέρα να διεκδικώ το ψωμί μου. Δεν θεωρώ δεδομένο ότι κάποιος θα μου δίνει ψωμί». Η ηθοποιός δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους, υποστηρίζοντας ότι λόγω της τηλεόρασης είχε δημιουργηθεί ένας υδροκεφαλισμός στο σύστημα των ηθοποιών, «επειδή η τηλεόραση μπορούσε να απορροφά όλα αυτά τα νέα παιδιά που έβγαιναν σωρηδόν από τις σχολές. Τώρα, όλα αυτά τα νέα παιδιά με τόσα όνειρα έχουν μείνει ξεκρέμαστα», διαπιστώνει με πικρία.

Σταματίνα Τσιμτσιλή
«Ζω με τα χρήματα του συζύγου μου»

Ι. Τριανταφυλλίδη

Οπως ήταν φυσικό, η κρίση στη σόουμπιζ έχει επηρεάσει και συναφή επαγγέλματα εκτός από τους ηθοποιούς. Θύμα της περιπέτειας του Alter η Σταματίνα Τσιμτσιλή, παρουσιάστρια εκπομπής κοινωνικής κριτικής, βρίσκεται εδώ και μήνες χωρίς αντικείμενο, κατάσταση που έχει επιβαρύνει την καθημερινότητα και την ψυχολογία της. «Αγχώνομαι πολύ αν θα συνεχιστεί αυτή η δύσκολη κατάσταση που βιώνω με τη δουλειά και γενικότερα στη χώρα. Τους τελευταίους μήνες, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στο Alter, έχω αναπροσαρμόσει τις ανάγκες μου και τα έξοδά μου και αυτό γιατί ουσιαστικά με ενισχύει οικονομικά ο σύζυγός μου. Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ είναι ότι όλους μάς έχει επηρεάσει ψυχολογικά η κρίση και υπάρχει ένας φόβος. Τα μηνύματα που λαμβάνω απ' όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι είτε για περικοπές είτε για απολύσεις. Οποτε συναντιέμαι με φίλους, η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από την οικονομική κρίση και το τι θα γίνει».

Κ. Τσάβαλου
Είμαι ακόμα στο ενοίκιο

Σταματίνα Τσιμτσιλή

Η κρίση με έχει επηρεάσει, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχα ποτέ ανοίγματα. Θέλω να πω, ζω δύσκολα, παρόλο που είμαι τόσα χρόνια στον χώρο, είμαι σε ενοίκιο? Αυτό που φαίνεται δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γιατί ο κόσμος μπορεί να νομίζει ότι ζεις μες στη χλιδή αλλά δεν είναι έτσι. Κάθε χρόνο ψάχνεις τουλάχιστον δύο φορές για δουλειά. Εχω περάσει στιγμές που ήμουν πολύ στριμωγμένη οικονομικά, που ήθελα να βάλω τα γέλια από το πόσο δύσκολα ήταν.

Ευ. Μουμούρη
Δουλειά σαν... σταυρόλεξο

Η Ρένια Λουιζίδου πιστεύει πως «ο ηθοποιός πάντα επιβίωνε δύσκολα οικονομικά καθώς ο κλάδος είχε τεράστια ανεργία και πριν από την κρίση».

Δούλευα σε δύο δουλειές και δεν είχα καθόλου χρήματα να περάσω, γιατί θα πληρωνόμουν μετά από μήνες και έκρυβα από τους γονείς μου ότι δεν είχα χρήματα. Είχε έρθει η μητέρα μου στο σπίτι και είχε βρει στο ψυγείο μόνο ντομάτες και κάλεσαν οικογενειακό συμβούλιο και μου είπαν γιατί ζω σαν «ορφανό». Ακόμα μου το λέει η μαμά μου. Βεβαίως αυτό ήταν στην αρχή και πρέπει να σας πω ότι είναι ένα σταυρόλεξο, ένα sudoku, που πρέπει να λύνουμε οι ηθοποιοί ώστε να ζούμε από αυτή τη δουλειά.

Ι. Τριανταφυλλίδη
Η ανεργία μπροστά μας

Το επάγγελμά μας ήταν πάντα ανασφαλές και πάντα ερχόμασταν αντιμέτωποι με την ανεργία. Εχει αυξηθεί τώρα, όπως και σε όλους τους κλάδους. Εγώ προσωπικά έχω δουλειά, ευτυχώς, αλλά υπήρξαν πολλές μειώσεις και από τον κόσμο θεωρείται πολυτέλεια η ψυχαγωγία. Δόξα τω Θεώ μπορώ και ζω από τη δουλειά μου, αλλά δεν ξέρεις για το μέλλον και πόσο ακόμα θα έχεις χρήματα.

Π. Βλαντή
Τέλειωσαν τα υψηλά κασέ

Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα και η κρίση έχει επηρεάσει τη ζωή μου, όπως πολλών. Δουλειές που συζητούσα να γίνουν δεν έγιναν ποτέ. Ενας ηθοποιός μπορεί να κάνει τρεις δουλειές και να πάρει αυτά τα λεφτά μετά από 10 μήνες ή για να βγει ένας βασικός μισθός. Βέβαια, κάποιες στιγμές, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, έχουμε πάρει από την τηλεόραση πολλά λεφτά, αλλά δεν κάνω πλούσια ζωή. Τα έτοιμα λεφτά, όμως, τελειώνουν γρήγορα και υπάρχουν εποχές που δεν βγάζεις καθόλου χρήματα. Εχουν τελειώσει οι εποχές με τα υψηλά κασέ.

Μ. Βιδάλη
Περιόρισα τα ταξίδια

Σε προσωπικό επίπεδο, η γενική καμπή ήρθε τώρα που έχω μια πορεία 33 χρόνων στον χώρο, άρα και βιοποριστικές βάσεις. Αλλωστε από πολύ νέα ήμουν καταναλωτικά ολιγαρκής. Η μόνη πολυτέλεια που περιόρισα είναι τα ταξίδια.

Θ. Βισκαδουράκης
Εχω μάθει να ζω με λίγα

Εγώ ξεκίνησα από το μηδέν και η κρίση με έχει επηρεάσει περισσότερο ψυχολογικά. Επειδή μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο και έχω μάθει να μοιράζομαι τα πάντα. Ποτέ δεν ενοχοποίησα τα λίγα. Είμαι ολιγαρκής ως χαρακτήρας. Ως ηθοποιός έχω μάθει να ζω με τα λίγα. Δεν ανήκω στην κατηγορία των Ελλήνων που σπατάλησαν λεφτά. Είμαι ορθολογιστής και είχα πάντα στο μυαλό μου το ρήμα ζω! Να ζήσω. Επειδή δεν γνώρισα γονείς, έχω μάθει στη ζωή μου από μικρό παιδί να δουλεύω πάρα πολύ.

Γιάννης Στάνκογλου
Εχουμε περισσότερους ηθοποιούς από όσους αντέχει η χώρα και η οικονομική κρίση έχει αφήσει πολλούς έξω. Πριν από μερικά χρόνια γίνονταν 40 σίριαλ και τώρα γίνονται δύο. Και όποιος ασχοληθεί με τη θεατρική παραγωγή, ξέρει ότι είναι χαμένος από χέρι. Εμένα μου χρωστάνε χρήματα, ακόμα και το Κέντρο Κινηματογράφου μού χρωστάει χρήματα, που είναι ένας κρατικός οργανισμός, που θα έπρεπε να με έχει πληρώσει εδώ και τρία χρόνια, και την ίδια στιγμή το κράτος μού ζητά να πληρώσω χαράτσια.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ, ΕΘΝΟΣ, 11/12/2011

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εκθεση στο φουαγέ!

2011-12-09T01:47:00.000-08:00

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011
Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

«This is the way the world ends». Οι τελευταίοι στίχοι του ποιήματος του Τ. Ελιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι» από τη συλλογή «Ερημη Χώρα» θα κοσμούν από αυτό το Σάββατο τον τοίχο του φουαγέ της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Είναι το θέμα της επιτοίχιας εγκατάστασης που εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο Κώστας Μπασάνος για την «Κοινή θέα».

Φωτογραφία από προηγούμενο επιτοίχιο έργο του Κώστα Μπασάνου. Ενα αντίστοιχο με τίτλο «This is the way the world ends» θα κοσμεί από το Σάββατο το φουαγέ της Νέας ΣκηνήςΤην πρωτοβουλία, δηλαδή, του Εθνικού Θεάτρου να φέρει σε διάλογο το θέατρο με τις εικαστικές τέχνες για πέμπτη χρονιά φέτος, κατά τα πρότυπα αντίστοιχων φορέων του εξωτερικού.

Από τη συνάντηση της σύγχρονης τέχνης και του θεάτρου κάτι κερδίζουν και οι δύο. Πολύ περισσότερα το θεατρικό κοινό που έρχεται σε επαφή με το έργο των σύγχρονων εικαστικών δημιουργών. Αλλά και οι εικαστικοί που καλούνται να δημιουργήσουν ένα έργο, έχοντας στο μυαλό τους όχι το αποστειρωμένο περιβάλλον μιας αίθουσας τέχνης, αλλά τον πολύβουο χώρο συναντήσεων, συνομιλιών και ζυμώσεων ενός φουαγέ.

«Ειδικά φέτος εμπνεόμαστε από το μότο της χρονιάς για το Εθνικό Θέατρο "Τι είναι η πατρίδα μας;"», μας εξηγεί η Ελένη Κούκου που επιμελείται μαζί με την Κατερίνα Τσέλου τις εκθέσεις των τελευταίων χρόνων. «Είναι ηθικά και οικονομικά αδύνατο σε μια εποχή κρίσης να κάνεις εντυπωσιακές παραγωγές» συμπέραναν οι δύο επιμελήτριες. Και με αυτή την παραδοχή στράφηκαν αφ' ενός «στο πιο ταπεινό που μπορεί να είναι ουσιαστικό και ποιητικό». Και αφ' ετέρου στη δεκαετία του '60 την οποία απασχόλησαν ζητήματα αντίστοιχα με τα σημερινά.

Γι' αυτό επέλεξαν να παρουσιάσουν το έργο μιας από τις εμβληματικότερες μορφές της γενιάς του '60, του Νίκου Κεσσανλή. Εκπροσωπείται με επτά ιστορικά, αλλά και εξαιρετικά επίκαιρα έργα αυτής της περιόδου, τα οποία προέρχονται από τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και ιδιωτικές συλλογές.

«Η αποξένωση, η κριτική στην καταναλωτική κοινωνία της ευμάρειας και του εντυπωσιασμού, αλλά και η άσκηση κριτικής στο ίδιο το αντικείμενο της τέχνης που είναι ελιτίστικο» είναι οι κοινοί άξονες της επαναστατικής γενιάς του '60, αλλά και της σύγχρονης γενιάς εικαστικών. Τη γενιά αυτή εκπροσωπεί μαζί με τον Κώστα Μπασάνο και η Μάρθα Δημητροπούλου, οι οποίοι παρήγαγαν νέα έργα «με σχεδόν μηδενικό προϋπολογισμό».

Κι αν το έργο του πρώτου έρχεται σε έναν υπαινικτικό διάλογο με τη «Νίκη» της Λούλας Αναγνωστάκη (από 21 Δεκεμβρίου στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»), η εγκατάσταση που δημιούργησε για το φουαγέ του Α' εξώστη της Κεντρικής Σκηνής η Δημητροπούλου δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών. Το έργο της διαλέγεται σαφώς με τον «Περικλή» του Σέξπιρ. Αξιοποιεί για υλικό της την πευκοβελόνα και δημιουργεί μια ατμοσφαιρική εγκατάσταση που στοχεύει στην όραση, αλλά και την όσφρηση του θεατή.

«Το να στήνεις μια εικαστική έκθεση σε έναν χώρο που δεν είναι αμιγώς εικαστικός έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές προκλήσεις», επισημαίνει η Κούκου. «Εχει σίγουρα περιορισμούς, αλλά η παραγωγή νέων έργων ειδικά γι' αυτό το σκοπό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα». Τα εγκαίνια γίνονται το Σάββατο από τις 5 μ.μ. έως τις 9 μ.μ. Ενώ η έκθεση, που έχει ελεύθερη είσοδο για το κοινό, θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 26 Φεβρουαρίου. Θα ακολουθήσει μια δεύτερη ενότητα έως τον Απρίλιο. Για τον Μάιο σχεδιάζουν να αξιοποιήσουν τον εξωτερικό χώρο του Εθνικού, μια αυλή 2.000 τετραγωνικών μέτρων.

info: Ωρες λειτουργίας κατά τις ημέρες και ώρες παραστάσεων. Είσοδος δωρεάν. *

«ΡΙΤΤΕΡ, ΝΤΕΝΕ, ΦΟΣ» του ΤΟΜΑΣ ΜΠΕΡΝΧΑΡΝΤ

2011-12-08T03:48:00.000-08:00

Το θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ θα παρουσιάσει από την Κυριακή 25 Δεκεμβρίουτο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ "Ρίττερ, Ντένε, Φος", μετάφραση: Βασισμένη σε μία μετάφραση της Ιωάννας Μεϊτάνη, σκηνοθεσία: Δημήτρης Καταλειφός, Άννα Κοκκίνου, Ράνια Οικονομίδου, Πάνος Παπαδόπουλος, σκηνικό: Εύα Μανιδάκη, φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος. Τα πρόσωπα ερμηνεύουν τρεις ηθοποιοί, που συναντώνται καιπάλι στη σκηνή: Ράνια Οικονομίδου, Άννα Κοκκίνου και Δημήτρης Καταλειφός.

To έργο γράφτηκε το 1984. Από τα σημαντικότερα έργα του Τόμας Μπέρνχαρντ - είναι βαθύταταπολιτικό. Με κοφτερήματιά και εξίσου κοφτερή γλώσσα, κριτικάρει με σφοδρότητα και πρωτοφανήδιαύγεια πνευματική, τα βαθειά κοινωνικά προβλήματα που δρουν καταλυτικά στηνψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου. Θέματου η οικογένεια σαν μια μικρογραφία της κοινωνίας, της χώρας. Mιά κόλαση εκμηδένισης καιακύρωσης των παιδιών της. Πώςτα θύματα γίνονται με τη σειρά τους θύτες σε μια πορεία που δεν έχει τέλος. Πώς ηπαντοδυναμία του χρήματος παραμορφώνειόλα τα φυσικά χαρίσματα τους και τα μετατρέπει σε τραυματισμένα τέρατα. Οανελέητος πόλεμος - το φοβερό αλληλοφάγωμα για την επικράτηση του εγώ. Σ’ αυτόπου φαινομενικά μοιάζει φυσικό και αποδεκτό ο Μπέρνχαρντ βάζει ένα μεγεθυντικόφακό- παρατηρεί και φανερώνει την μέθοδο αλληλεξόντωσης ο ένας του άλλου.Το έργο διαδραματίζεταιστο αρχοντικό της βαθύπλουτης οικογένειας Βόρρινγκερ σ’ένα προάστιο της Βιέννηςστη διάρκεια μιάς μέρας. Τα πρόσωπα είναι τρίααδέρφια- δύο αδερφές- Ρίττερ και Ντένε και ο αδερφός τους Λούντβιχ. Είναι η μέρα που ημεγάλη αδερφή- Ντένε- έχει φέρει για μόνιμη εγκατάσταση στο σπίτι τον φιλόσοφο αδερφότης Λούντβιχ- ύστερα από την παραμονή του επί είκοσι χρόνια στο ψυχιατρείο. Η Ντένε ένα πρόσωποαπόλυτα προσκολλημένο στις αρχές και το πνεύμα της οικογένειας Βόρρινγκερπροσδοκά να εντάξει και πάλι τον αδερφό της στο σπίτι και στα ιδανικά του. Η Ρίττερ είναι πρόσωποεντελώς αδιάφορο για τα ιδανικά αυτά αλλά και για οτιδήποτε άλλο- είναι τελείωςαντίθετη με τη πρωτοβουλία αυτή της αδερφής της να φέρει στο σπίτι τον αδερφότους τον οποίο θεωρεί τέρας εγωισμού καικαταπιεστή τους. Ο Λούντβιχ είναι πρόσωποβασανιστικά απορροφημένο από τη σκέψη του και βασανιστικά εξαρτώμενο από τηνοικογένεια αυτή και το σπίτι τη ‘κόλαση των Βόρρινγκερ’ όπως το ονομάζει. Ο αγώνας του να εξουσιάσειτην σκέψη του είναι εξουθενωτικός για τον ίδιο και για τους άλλους. Ησύγκρουση μεταξύ των τριών είναι βίαιη και ανελέητη. Πρόκειται για μια δυνατήγραφή του μεγάλου σύγχρονου - κλασσικού πια συγγραφέα, Τόμας Μπέρνχαρντ, που αυτή την χρονιάγιορτάζονται σ’όλη την Ευρώπη τα 80 χρόνια από την γέννησή του.

ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ
Μακρή, 4/ΜακρυγιάννηΑθήνα 117 42Τηλέφωνo: 210 9246692sfendonitheater@gmail.com (νέο email)

«Ποδαρικό» με τρίτο στεφάνι

2011-12-03T20:53:00.000-08:00

Θα παρουσιάζεται από τις 4 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

«Το τρίτο στεφάνι» των Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Νιάρχου, βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Ταχτσή, παρουσιάζεται από τις 4 Ιανουαρίου 2012 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Το τρίτο στεφάνι», ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962. Εργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.

Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά στους θεατές το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα.

Η προσωπική, μικρή τους ιστορία είναι δεμένη με τη μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα, άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο. Το τρίτο στεφάνι της Νίνας, ο τελευταίος γάμος της με τον άνδρα της και γιο της Εκάβης, είναι το σημείο που η ιστορία ξεκινά και τελειώνει. Ενας κύκλος που κλείνει μέσα του όλο το πάθος των δύο ηρωίδων για τη ζωή, τον αγώνα για επιβίωση, τη σκληρότητα, την τρυφεράδα, αλλά και το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό τους, που μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου.

Παίζουν οι: Νένα Μεντή, Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη και είκοσι ακόμη ηθοποιοί.

Φανί Αρντάν - «Παλλάς» Ματαιώνεται η εμφάνισή της

2011-12-03T20:31:00.000-08:00

Ματαιώνεται η εμφάνιση της Φανί Αρντάν στο «Παλλάς», που είχε προγραμματιστεί (ύστερα από αναβολή με δική της υπαιτιότητα) για τις 21 Δεκεμβρίου.

Ο λόγος της ματαίωσης οφείλεται στην επιτυχία και την παράταση των παραστάσεων της στο Παρίσι, που δεν της επιτρέπουν να είναι συνεπής στο ραντεβού της με το ελληνικό κοινό. Οπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός της κ. Olivier Gluzman, «η Φανί Αρντάν υποχρεούται στη ματαίωση της έλευσής της στην Αθήνα, προγραμματισμένη για τις 21 Δεκεμβρίου στο Θέατρο ''Παλλάς'', και την παρουσίαση του έργου της Μαργκερίτ Ντιράς ''Navire Night'' λόγω της επιτυχίας του παρόντος έργου στο οποίο πρωταγωνιστεί και της παράτασης των εκεί παραστάσεων μετά από απαίτηση του κοινού. Η Φανί Αρντάν ζητά βαθύτατα συγνώμη και ελπίζει να συναντηθεί με το ελληνικό κοινό και τα ελληνικά ΜΜΕ εντός του 2012».

"Πανικός στα παρασκήνια" - και στη Θεσσαλονίκη

2011-12-02T22:55:00.000-08:00

Ένας καταχρεωμένος θίασος περιοδείας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Κάτι θυμίζει, έτσι; Ήταν φαίνεται «αντικειμενικά τυχαίο» το έργο αυτό του Κεν Λούντβιχ, με τίτλο Πανικός στα παρασκήνια, να αποτελέσει μία από τις τέσσερις «αποχαιρετιστήριες» καινούργιες παραστάσεις της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης», οι οποίες θα παρουσιάζονται μέχρι το τέλος Ιανουαρίου στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης. Μετά θα ακολουθήσει η αναστολή λειτουργίας («ας το λέμε έτσι για να μην απελπιζόμαστε», σημειώνει με πικρή ειρωνεία ο Νικηφόρος Παπανδρέου) της ιστορικής αυτής σκηνής της πόλης.

Η κωμωδία παρεξηγήσεων Πανικός στα παρασκήνια, που κάνει πρεμιέρα απόψε στις 9.00 μ.μ., αποτελεί μια λοξή ματιά στη σκηνή και τους ανθρώπους της, μια παράσταση θεάτρου μέσα στο θέατρο, όπου ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ μπερδεύεται με τον Ταρζάν κι ο Σιρανό ντε Μπερζεράκ με τον Νόελ Κάουαρντ...

H σκηνοθεσία είναι του Στάθη Μαυρόπουλου, σε μετάφραση του Δημήτρη Ναζίρη, τα σκηνικά της Λίλας Καρακώστα και τα κοστούμια της Όλγας Χατζηιακώβου, η μουσική επιμέλεια της Μαρίτας Τσαλκιτζόγλου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Δημήτρης Ναζίρης, Έφη Σταμούλη, Μένη Κυριάκογλου, Στάθης Μαυρόπουλος, Σοφία Βούλγαρη, Άννα Ευθυμίου, Γιώργος Δημητριάδης, Ηλίας Παπαδόπουλος.

Στη συνέχεια, την Πέμπτη 8/12 (και κάθε Κυριακή πρωί) θα παρουσιαστεί Το νερό της ζωής, μια σύνθεση βασισμένη στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ, αλλά και σε ελληνικά και ξένα λαϊκά παραμύθια, στηριγμένη σε κώδικες του λαϊκού θεάτρου. Η διασκευή και η σκηνοθεσία είναι της Ελένης Δημοπούλου και τους δεκάδες ρόλους ερμηνεύουν οι Σ. Βούλγαρη, Κυριάκος Δανιηλίδης, Γ. Δημητριάδης, Ροδή Κωνσταντινίδου, Μάριος Μεβουλιώτης, Η. Παπαδόπουλος.

Στις 14-15/12, σε συνεργασία με το Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ θα παρουσιαστεί η μουσική παράσταση Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά, μια πολυφωνική προσέγγιση της Μαρίας Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη, σε σκηνοθετική επιμέλεια του Νικηφόρου Παπανδρέου, ενώ στις 21/12 η θεατρική ομάδα «Passatempo», σε συμπαραγωγή με την Πειραματική Σκηνή, θα παρουσιάσει την Ολεάννα του Ντέιβιντ Μάμετ, μια ανελέητη σύγκρουση μιας φοιτήτριας που δεν θέλει να αποτύχει και ενός καθηγητή που κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση. Η μετάφραση και η σκηνοθεσία είναι της Γλυκερίας Καλαϊτζή, ενώ ερμηνεύουν οι Γιάννης Μόχλας και Νανά Παπαγαβριήλ.

Συμπαράσταση από τον Δήμο

Τρόπους να αποτραπεί η αναστολή λειτουργίας του ιστορικού σχήματος της Πειραματικής, «τη στιγμή που η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη από καλλιτεχνικά σχήματα που αναζωογονούν την πολιτιστική ζωή» αναζητεί ο Δήμος Θεσσαλονίκης, όπως δήλωσε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Σπύρος Πέγκας μετά την προχθεσινή συνάντησή του με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Πειραματικής Νικηφόρο Παπανδρέου. Ο Δήμος θα κάνει «ό,τι είναι εφικτό, μέσα στα όρια των δυνατοτήτων και της γενικότερης οικονομικής συγκυρίας, ώστε να ενισχύσει τη συγκεκριμένη θεατρική σκηνή. Η προσπάθεια αυτή θα εντάσσεται σε ένα πλαίσιο ευρύτερης στήριξης της θεατρικής παραγωγής και των θεατρικών ομάδων της Θεσσαλονίκης», δήλωσε μετά τη συνάντηση ο αντιδήμαρχος, ενώ ο Ν. Παπανδρέου από τη μεριά του υπογράμμισε με ικανοποίηση την αισιοδοξία που δημιουργεί η ευαισθησία που εκδηλώνει ο Δήμος σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Συμπαράσταση των ηθοποιών του ΚΘΒΕ στην «Πειραματική Σκηνή της Τέχνης»

2011-12-02T22:49:00.000-08:00

Οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ εκφράζουν την ειλικρινή τους λύπη για την απόφαση αναστολής λειτουργίας της «Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης», επισημαίνοντας σε ανακοίνωση τους ότι είναι ένα ιστορικό θεατρικό σχήμα της Θεσσαλονίκης, που πρόσφερε σημαντική ώθηση στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης.

Τονίζουν ότι η «Πειραματική Σκηνή» υπήρξε μια σοβαρή πρόταση, που συμπορεύτηκε σθεναρά με το ΚΘΒΕ επί τρεις δεκαετίες, χωρίς να διαθέτει μεγάλες υλικοτεχνικές υποδομές, πολυάριθμο δυναμικό και σπουδαία οικονομική στήριξη. «Η θεατρική πολυφωνία στην πόλη, είναι το στοιχείο εκείνο που αναβαθμίζει πάντα το παραγόμενο θεατρικό προϊόν. Μπροστά στα ανελέητα χτυπήματα που δέχεται ο πολιτισμός, έχουμε χρέος να αντισταθούμε. Η «Πειραματική Σκηνή» είναι μέρος της πολιτιστικής ιστορίας της χώρας και οφείλουμε να την προστατεύσουμε», αναφέρουν.
«Συμπαραστεκόμαστε σε όλους τους συντελεστές της «Πειραματικής», κυρίως τους ηθοποιούς, που συνέδεσαν την καλλιτεχνική τους έκφραση μαζί της και ζητάμε από τα υπουργεία Οικονομικών και Πολιτισμού, να αρθεί το οικονομικό αδιέξοδο, που την αναγκάζει να ρίξει αυλαία, αφήνοντας τη Θεσσαλονίκη φτωχότερη θεατρικά», καταλήγουν οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ.

Βιβλίο στη μνήμη του Γιώργου Λαζάνη θα εκθοθεί από το Μουσείο Μπενάκη

2011-12-02T22:43:00.000-08:00

Στις 5 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Λαζάνη. Ιχνηλατώντας τα 55 χρόνια που αφιέρωσε στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος, βρίσκεται στο τελικό στάδιο της προετοιμασίας ένα βιβλίο για τον ίδιο που θα εκδοθεί από το Μουσείο Μπενάκη.

Σ' αυτό περιλαμβάνεται ολόκληρη η παραστασιογραφία (περισσότεροι από 100 ρόλοι και σκηνοθεσίες) ξεκινώντας από την πρώτη επαφή με τον Κουν, στρατιώτης ακόμα, στις αρχές της δεκαετίας του '50, μέχρι τον θάνατο του δασκάλου του, το 1987 και στη συνέχεια ως το 2005 και στις δύο σκηνές του θεάτρου το Υπόγειο και τη Φρυνίχου, αλλά και το Ηρώδειο και την Επίδαυρο.

Δικοί του άνθρωποι, συνεργάτες, μαθητές και φίλοι καταθέτουν προσωπικές αναμνήσεις από τις κοινές τους εμπειρίες, που φωτίζουν και την λιγότερο γνωστή πλευρά της προσωπικότητάς του, που παρέμεινε άρρηκτα δεμένη με την απόλυτη αφοσίωσή του στο Θέατρο Τέχνης.

Μια γυναίκα του Ολοκαυτώματος

2011-11-30T21:05:00.000-08:00

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΣΤΗ «ΡΟΟΥΖ»
"Είναι η φωνή-αντίλαλος των μικρών ή μεγάλων προσδοκιών μας", λέει η ηθοποιός για την ηρωίδα του Μάρτιν Σέρμαν, που θα "ντυθεί" από τις 5 Δεκεμβρίου στην Αθηναΐδα

«Η Ρόουζ δεν είναι μόνο μια γυναίκα του Ολοκαυτώματος. Είναι επίσης η προσωποποίηση του αγώνα όλων των γυναικών, της νοικοκυράς, της εργαζόμενης, της συζύγου και της μητέρας...», λέει η Ζωή Λάσκαρη

Η "Ρόουζ" του Μάρτιν Σέρμαν είναι μια γυναίκα που ψάχνει τη θέση της μέσα στην οικογένεια, στο μέρος που μεγαλώνει και ζει, στον έρωτα και τις σχέσεις της. Απογοητεύεται και πεισμώνει, θλίβεται, αλλά αγωνίζεται, ερωτεύεται ή συμβιβάζεται και μιλά με το γέλιο ή τις σιωπές της.

"Η Ρόουζ δεν είναι μόνο μια γυναίκα του Ολοκαυτώματος. Είναι επίσης η προσωποποίηση του αγώνα όλων των γυναικών, της νοικοκυράς, της εργαζόμενης, της συζύγου και της μητέρας, που στον ρου της Ιστορίας διεκδικούν τον ρόλο που τους αξίζει: πρωταγωνίστριες, αγωνίστριες της ζωής από κάθε της μετερίζι", σημειώνει η Ζωή Λάσκαρη που την υποδύεται, από τις 5 Δεκεμβρίου, στη "Θεατρική Σκηνή "Ζωή Λάσκαρη" - Πολυχώρος "Αθηναΐς"", σε σκηνοθεσία του βραβευμένου Ρώσου σκηνοθέτη Αντολφ Σαπίρο. "Η Ρόουζ είναι ταγμένη να κουβαλάει μαρτυρικά κάτι από όλες μας".

"Από την πρώτη κιόλας στιγμή που πήρα στα χέρια μου το έργο του Mάρτιν Σέρμαν, χάθηκαν στο σκοτάδι όλες οι υπόλοιπες υποψηφιότητες έργων που μου έκλειναν θελκτικά το μάτι", αναφέρει η πρωταγωνίστρια. Η "Ρόουζ" είναι ένα "πολυσήμαντο έργο. Δεν είναι μόνο η προσωπική "οδύσσεια" της ηρωίδας, συγκινητική από την αρχή μέχρι το τέλος, που προκαλεί στην υποψήφια ηθοποιό την αγωνία μιας άνισης αναμέτρησης.

Είναι, κυρίως, αυτός καθαυτός ο 20ός αιώνας που συνοδεύει τον σπαραγμό της καθ' όλη τη διάρκεια του μονολόγου. Σε κάθε λεπτό της αφήγησης, η προσωπική τραγωδία γίνεται Ιστορία και ανάποδα, έτσι ώστε στο τέλος η Ρόουζ υπερβαίνει ηρωικά όλες τις θρησκευτικές και φυλετικές καταβολές της για να αποτίσει τον φόρο τιμής, πάνω απ' όλα ως Γυναίκα, σε όλα ανεξαιρέτως τα θύματα της Ιστορίας...

Ο σκηνοθέτης Αντολφ Σαπίρο

Η βροντερή φωνή της μάς προσκαλεί να συνειδητοποιήσουμε την αξία και τη συνεισφορά μας. Μια φωνή-αντίλαλος των μικρών ή μεγάλων προσδοκιών μας, η φωνή της καθεμιάς από εμάς... Από σύμπτωση ή από πρόθεση η Ιστορία δεν φέρθηκε στη Ρόουζ ακριβοδίκαια, αλλά εκείνη εξακολουθεί να στέκεται υπερήφανα στα πόδια της και να εκφράζει έξω από έθνη, φυλές, θρησκείες την αξία της Γυναίκας και της ψυχικής της δύναμης, της γυναίκας που πολέμησε, που πόνεσε, που αγωνίστηκε, που πέτυχε, που παλεύει με κόστος να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι, μια κοινωνία, μια χώρα".

"Πάνω απ'όλα είναι δάσκαλος"

"θεωρώ ότι μετά τον Βουτσινά, τον Κακογιάννη, τον Βολανάκη, η επιλογή του Αντολφ Σαπίρο ήταν ένα φυσικό επακόλουθο", λέει η Ζωή Λάσκαρη. "Εχει σκηνοθετήσει τις σπουδαιότερες παραστάσεις μεγάλων κλασικών συγγραφέων, όπως ο Τσέχoφ, ο Ιψεν, ο Μπρεχτ, ο Αλμπι και ο Κλάιστ κι έχει διδάξει θέατρο στα τμήματα υποκριτικής των μεγαλύτερων πανεπιστημίων της Ευρώπης, με επαίνους και βραβεία. Θέλω να πω με όλα αυτά πως πάνω απ' όλα είναι δάσκαλος. Και η πρόκληση μπροστά στη ?Ρόουζ? ήταν τεράστια. Δεν πρόκειται απλά για μία ερμηνεία. Πρόκειται για έναν ρόλο-σύμβολο, που χρειάζεται εξονυχιστική μελέτη, και ο Αντολφ Σαπίρο είναι αυτός που θα αποσυμβολίσει την ηρωίδα... ".

Για τον πόλεμο
"Αν έχεις ζήσεις τον πόλεμο και έχεις επιζήσει, σίγουρα δεν θα καταλάβαινες τι χρειάζεται η δημόσια εικόνα..."

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 30/11/2011

«Ασπίδα» στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» o Δήμος Θεσσαλονίκης

2011-11-30T21:02:00.000-08:00

"Φως στο τούνελ" από τον Δήμο Θεσσαλονίκης για τη σωτηρία της Πειραματικής Σκηνής της "Τέχνης", που λόγω έλλειψης χρηματοδότησης βάζει λουκέτο στο τέλος Ιανουαρίου 2012.

Νικηφόρος Παπανδρέου

Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Σπύρος Πέγκας, συναντήθηκε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή και ιδρυτικό μέλος της "Τέχνης", Νικηφόρο Παπανδρέου και του διεμήνυσε πως πρόθεση του δήμου είναι να βοηθήσει ώστε να μην ανασταλεί η λειτουργία της.

Η συνάντηση θα επαναληφθεί σήμερα το μεσημέρι, αλλά, όπως είπε στο "Εθνος" ο κ. Πέγκας, "το ενδιαφέρον μας είναι ουσιαστικό και στόχος μας να συνεχίσει τη λειτουργία της η ''Τέχνη'' και να στηθεί ένα γενικότερο πλαίσιο στήριξης όλων των θεατρικών ομάδων της πόλης". Ο κ. Πέγκας ανέλαβε να φέρει τους υπευθύνους της "Τέχνης" σε επαφή με το υπουργείο Πολιτισμού, ενώ συζητήθηκε και η παραχώρηση για χρήση του δημοτικού θεάτρου "Ανετον".